...armifjrefrm????????????...အဲဒီေန ့ကအေကာက္ခြန္ဌာနကရဲေဘာ္ရဲ့မဂၤလာေဆာင္ကုိသြားေရာက္ခ်ီးျမွင့္ပီး၊ညေနပုိင္းမွာေတာ့ေစ်းနဲ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ကဗီြဒီယုိရုံတန္းဘက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။
အရင္အေခါက္ေတြကလဲအလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရင္းဒီရုံေတြမွာ(မွဳံေရႊရည္)တု့ုိ ၊ရုပ္ရွင္မင္းသားၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ကလင့္(တ္)အိ(စ္)၀ု(ဒ္)နဲ့ရစ္ခ်တ္ဘာတန္တုိ ့ပါတဲ့( WHERE EAGLES DARE)တုိ့ကုိၾကည့္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ဒီညကေတာ့(သၾကၤန္မုိး)--တဲ့။အဲ-အစအဆုံးမၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ၾကည့္ေနရင္း-ရင္ေတြခုန္လာလုိ့ တ၀က္တပ်က္နဲ့့ထျပန္လာခဲ့ရတယ္။
(၅) မုံဂူူေစ်း
မုံဂူတြင္က်ေနာ္တုိ့ဗဟုိ၀ါဒျဖန္ ့ခ်ိေရးဌာနရွိသည္။သည္ဌာနကရဲေဘာ္ေတြကရုပ္ရွင္ရုိက္ကူးေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ရုပ္ရွင္ျပသေရးလုပ္ငန္းေတြကုိလုပ္ခဲ့ရသည္။ျပည္သူ ့အသံအတြက္သီခ်င္းေတြကုိစပ္ဆုိသီကုံးကာ၊တီးခတ္အသံလြင့္ခဲ့ၾကရသည္။စခန္္းတြင္ေရႊခ်ထားေသာဆုိင္း၀ုိင္းၾကီးရွိသည္။ျပည္တြင္းမွေရာက္ေနေသာဆုိင္းဆရာအဘတေယာက္ရွိသည္။သူကဆုိင္း၀ုိင္းတင္မကေမာင္းဆုိင္းေရာ၊ႏွဲေကာ၊၀ါးပတၱလားေကာ၊စခြန့္ေရာ၊ေျခာက္လုံးပတ္ေကာတီးႏုိင္သည္။က်န္ရဲေဘာ္မ်ားက၊အေကာ္ဒီယံ၊တေယာ၊မယ္ဒလင္၊ဂီတာတီးခတ္ႏုိင္ၾကသည္။စခန္းတြင္ေလလုံပိတ္အသံသြင္းခန္းတခုရွိသည္၊ေျမေအာက္တြင္ေဆာက္ထားသည္။အဘကုိေပးသည့္လစဥ္ေထာက္ပ့ံေၾကးမွာ၊က်န္သာမန္ရဲေဘာ္မ်ားထက္ပုိမုိမ်ားျပားသည္။ငါးရက္တေစ်းမုံဂူေစ်းေန ့က်လ်င္ အဘေနထုိင္ရာတဲဆီကုိစခန္းကရဲေဘာ္ေတြ အ၀င္အထြက္မ်ားတတ္သည္။ဗမာစကားမွလြဲလုိ့ဘာစကားမွမတတ္ေသာအဘဘာစားခ်င္လဲေစ်းမွ၀ယ္လာေပးဖုိ ့ျဖစ္သည္။အဘကၾကံသကာ၀ယ္ခဲ့ဆုိရင္ေတာ့ ၾကံသကာစားရမည္။အဘကပဲၾကီးေလွာ္စားခ်င္ရင္ကုိယ္လဲဲစားရမည္။စားခ်င္ေသာက္ခ်င္သည္ထက္၊တကုိယ္ေရသမား အဘကုိေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကမ်ားပါသည္။အဘကလဲမသေျမာတတ္ပါ။ဒါေပသည့္အညာသားအဘသည္၊သူတလတလရသည့္လခေတြကုိ-ဆန္ပုံးထဲတြင္၀ွက္ထားတတ္သည္။တလရသည့္လခကတလစားမကုန္ႏုိင္ပါ။တခါမေ တာ့ အဘရဲ့ဗမာပုိက္ဆံေတြဆန္ပုိ းကုိက္တာခံလုိက္ရဘူးသည္။မုံဂူေစ်းေန ့ကလည္းလြမ္းစရာေကာင္းပါသည္။ေစ်းနွင့္ကပ္ရက္မွာ ဗမာျပည္ကမိသားစုလုိက္လာေရာက္ေနထုိင္ေသာ ဗမာျပည္ေပါက္တရုတ္္မိသားစုတစုရွိခဲ့သည္။သားသမီးေျခာက္ေယာက္ေလာက္္ရွိပါသည္။အားလုံးဗမာစကားတတ္ၾကသည္။အေမကမု ့ံလုံးၾကီးေက်ာ္ကာစီးပြါးရွာေၾကြးေမြးပါသည္။မုံဂူေစ်းေန ့တြင္ေတာ့ဗမာျပည္မွလာေသာရဲေဘာ္မ်ားအတြက္မုံ့လုံးၾကီးေက်ာ္က အခုေခတ္ဟမ္ဘာဂါလုိေပါ့။သည္မိသားစုသည္ သားသမီးမ်ားအရြယ္ေရာက္လာသည့္အခါအားလုံးကေတာ္လွန္ေရးထဲလုိက္ပါလာၾကေသာမိသားစုပင္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။သားသမီးေတြကပါတီတပ္ေတြထဲေရာက္ေနေပမယ့္အေမကေတာ့မုန့္လုံးၾကီးေက်ာ္ေရာင္းေနျမဲ၊ ေစ်းေန ့ဆုိရဲေဘာ္ေတြနဲ့ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိေနျမဲ။
(၆) ၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းေစ်း
သည္ေစ်းကေတာ့ထူးဆန္းပါသည္။အဓိကသုံးေသာေငြေၾကးမွာအဂၤလိပ္ေခတ္ကေဂ်ာ့ဘုရင္ေခါင္းပါသည့္ေငြဒဂၤါးကတန္ဖုိးအျမင့္ဆုံးျဖစ္ပီး၊ေၾကးနီျပားမ်ားကုိအေၾကြအျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကသည္။မွတ္မိသေလာက္က်ေနာ္တုိ့ရဲေဘာ္ေတြလစဥ္ရေသာအေသးသုံးဟုေခၚေသာဗမာေငြတစ္ဆယ္ကုိေၾကးနီျပားျဖင့္လဲလွယ္လ်င္-၁၉၇၈ခုႏွစ္က ေၾကးျပား၂၅ ျပားရသည္။ထုိေၾကးနီျပားမ်ားကုိပန္ဆန္းေစ်းထဲတြင္ဗမာေငြျဖင့္လဲလွယ္ရယူႏုိင္ပါသည္။အဲေစ်းထဲမွာ
အသုံးျပဳပုံကေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ေဆးရြက္ၾကီးကုိပါးပါးလွီးထားေသာေဆးရြက္ေျခာက္မ်ားကို၀ယ္ခ်င္လ်င္ဗမာခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေၾကးနီျပားမ်ားကုိကုိယ္၀ယ္ခ်င္သေလာက္ထည့္၊ခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေစ်းေရာင္းသူကေဆးရြက္ဒါးလီွးေဆးေတြကုိထည့္ပီးခ်ိန္ေပးပါလိမ့္မည္။မ်ားမ်ား၀ယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ဓါတ္ခဲေျခာက္တလုံးကုိ ငါးက်ပ္သားသတ္မွတ္သည္။ဗမာျပည္မွငရုတ္သီးအပြပုံစံရွိေသာ၊၀ငရုတ္္သီးမ်ားကုိလည္းေၾကးနီျပားျဖင့္ခ်ိန္ေရာင္းပါသည္။ပူသလားစပ္သလားမေမးပါႏွင့္္။ တခ်ိဳ့ကထုိငရုတ္သီးတေတာင့္ကုိ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနွင့္ခ်ည္ကာဟင္းအုိးထဲသုိ့ခနမွ်ထည့္ရုံနွင့္ဟင္းအစပ္လုံေလာက္သည္ဟုဆုိသည္။စခန္းမွာဆားတပိႆာႏွင့္ထုိငရုပ္သီးတေတာင့္ကုိမီးကင္ပီးေထာင္းထားတာ-၂-လေလာက္စားယူရသည္။ထမင္းေတာ့၀င္သည္။အမဲသားေရာင္းေနေသာဆုိင္မွာ-တပ္ရင္းတရင္းမွလာေသာရိကၡာမွဴးတေယာက္ကသူ ့ရဲ့AK-47-ေသနတ္မွက်ည္ေဘာက္တစ္ေဘာက္ျဖဳတ္ပီး အေလးခ်ိန္ခ်ိန္ေနသည္။က်ည္ဆံအျပည့္က်ည္ေဘာက္တေဘာက္က-၃၀-က်ပ္သားျဖစ္သည္။အမဲသားတပိႆာဆုိရင္-က်ည္ေဘာက္-၃-ခုေပါ့။အဲဒီေနာက္ကအထည္ေရာင္းေသာဆုိင္မွာတရုတ္ကလာတဲ့ပန္းပြင့္ေတြနီရဲေနတဲ့ဲ့ပိတ္စကုိ-လားဟူအပ်ိဳမေလးတေယာက္က၀ယ္ေနသည္။ဆုိင္ရွင္ျဖတ္ေပးေသာတစ္မီတာပိတ္စကုိ၊အပ်ိဳမေလးကသံသယရွိေနသည္။သူနဲ့ပါလာတဲ့လားဟူရဲေဘာ္ေလးကသူလြယ္ထားတဲ့ဆီမီးေအာ္တုိရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိလွံစြပ္ဖြင့္လုိက္သည္၊ပီးေတာ့ေသနတ္အရွည္ႏွင့္ပိတ္စကုိတုိင္းသည္၊သူကတစ္မီတာျပည့္ေၾကာင္း-ေထာက္ခံသည္။လားဟူအပ်ိဳမေလးမ်က္ႏွာမွာေတာ့အျပံဳးမ်ားနဲ့နီရဲလ်က္။ဒီေစ်းမွာထူးဆန္းတာတခုကကြမ္းသီးေတာင့္မ်ားရသည္။ေဒသခံေတြကလဲသြားေတြမဲေနေအာင္စားၾကသည္။ကြမ္းယာေတာင့္တေသာျပည္မကလာတဲ့ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ေတာ့-အာသာေျပေပါ့။ေစ်းေန ့မွာပဲရင္းဆုိေသာပဲကုိ၀ယ္လုိ ့ရသည္။အေလးခ်ိန္နဲ့မခ်ိန္-သူတုိ ့မွာပါလာတဲ့၀ါးပုိး၀ါးနဲ့လုပ္ထားေသာျပည္ေတာင္းႏွင့္ခ်င္ေရာင္းသည္။စခန္းအသီးသီးက-ေစ်း၀ယ္လာေသာရိကၡာမွဴးမ်ားအၾကိဳက္ျဖစ္သည္။က်န္တဲ့အသီးအႏွံမ်ားကုိေတာ့အပုံလုိက္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ေက်ာက္ဖရုုံ၊ေရႊဖရုံ၊ငွက္ေပ်ာ၊ေဂၚရခါးသီး၊ေတာင္ေပၚခရမ္းခ်ဥ္သီးစသည္မ်ားေပါ့။တပ္ကရဲေဘာ္မ်ားကအသားစားႏုိင္ၾကေသာ္လည္း။က်ေနာ္တုိ ့အလုပ္စခန္းအသီးသီး(သုေတသနဌာန၊အသံလႊင့္ရုံ၊ဗဟုိပုံႏွိပ္တုိက္၊ေၾကးနန္းနွင့္ၾကားျဖတ္ဌာန၊တပ္ေပါင္းစုဌာနအစရွိသည္)ကရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ေစ်းပတ္တုိင္းအသားမစားႏုိင္ၾကပါ။ေစ်းကုိသြားေနတဲ့မိမိတ့ုိရဲ့့ရိကၡာမွဴးၾကီးျပန္လာရင္၊သူ့လြယ္လာတဲ့ပလုိင္းထဲမွာအသားမရွိေတ ာ့တဲ့ႏြားေျခေထာက္ရုိးတေခ်ာင္းထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပါလာရင္ပဲ၀မ္းသာေနၾကပါျပီ။
အရင္အေခါက္ေတြကလဲအလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရင္းဒီရုံေတြမွာ(မွဳံေရႊရည္)တု့ုိ ၊ရုပ္ရွင္မင္းသားၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ကလင့္(တ္)အိ(စ္)၀ု(ဒ္)နဲ့ရစ္ခ်တ္ဘာတန္တုိ ့ပါတဲ့( WHERE EAGLES DARE)တုိ့ကုိၾကည့္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ဒီညကေတာ့(သၾကၤန္မုိး)--တဲ့။အဲ-အစအဆုံးမၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ၾကည့္ေနရင္း-ရင္ေတြခုန္လာလုိ့ တ၀က္တပ်က္နဲ့့ထျပန္လာခဲ့ရတယ္။
(၅) မုံဂူူေစ်း
မုံဂူတြင္က်ေနာ္တုိ့ဗဟုိ၀ါဒျဖန္ ့ခ်ိေရးဌာနရွိသည္။သည္ဌာနကရဲေဘာ္ေတြကရုပ္ရွင္ရုိက္ကူးေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ရုပ္ရွင္ျပသေရးလုပ္ငန္းေတြကုိလုပ္ခဲ့ရသည္။ျပည္သူ ့အသံအတြက္သီခ်င္းေတြကုိစပ္ဆုိသီကုံးကာ၊တီးခတ္အသံလြင့္ခဲ့ၾကရသည္။စခန္္းတြင္ေရႊခ်ထားေသာဆုိင္း၀ုိင္းၾကီးရွိသည္။ျပည္တြင္းမွေရာက္ေနေသာဆုိင္းဆရာအဘတေယာက္ရွိသည္။သူကဆုိင္း၀ုိင္းတင္မကေမာင္းဆုိင္းေရာ၊ႏွဲေကာ၊၀ါးပတၱလားေကာ၊စခြန့္ေရာ၊ေျခာက္လုံးပတ္ေကာတီးႏုိင္သည္။က်န္ရဲေဘာ္မ်ားက၊အေကာ္ဒီယံ၊တေယာ၊မယ္ဒလင္၊ဂီတာတီးခတ္ႏုိင္ၾကသည္။စခန္းတြင္ေလလုံပိတ္အသံသြင္းခန္းတခုရွိသည္၊ေျမေအာက္တြင္ေဆာက္ထားသည္။အဘကုိေပးသည့္လစဥ္ေထာက္ပ့ံေၾကးမွာ၊က်န္သာမန္ရဲေဘာ္မ်ားထက္ပုိမုိမ်ားျပားသည္။ငါးရက္တေစ်းမုံဂူေစ်းေန ့က်လ်င္ အဘေနထုိင္ရာတဲဆီကုိစခန္းကရဲေဘာ္ေတြ အ၀င္အထြက္မ်ားတတ္သည္။ဗမာစကားမွလြဲလုိ့ဘာစကားမွမတတ္ေသာအဘဘာစားခ်င္လဲေစ်းမွ၀ယ္လာေပးဖုိ ့ျဖစ္သည္။အဘကၾကံသကာ၀ယ္ခဲ့ဆုိရင္ေတာ့ ၾကံသကာစားရမည္။အဘကပဲၾကီးေလွာ္စားခ်င္ရင္ကုိယ္လဲဲစားရမည္။စားခ်င္ေသာက္ခ်င္သည္ထက္၊တကုိယ္ေရသမား အဘကုိေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကမ်ားပါသည္။အဘကလဲမသေျမာတတ္ပါ။ဒါေပသည့္အညာသားအဘသည္၊သူတလတလရသည့္လခေတြကုိ-ဆန္ပုံးထဲတြင္၀ွက္ထားတတ္သည္။တလရသည့္လခကတလစားမကုန္ႏုိင္ပါ။တခါမေ တာ့ အဘရဲ့ဗမာပုိက္ဆံေတြဆန္ပုိ းကုိက္တာခံလုိက္ရဘူးသည္။မုံဂူေစ်းေန ့ကလည္းလြမ္းစရာေကာင္းပါသည္။ေစ်းနွင့္ကပ္ရက္မွာ ဗမာျပည္ကမိသားစုလုိက္လာေရာက္ေနထုိင္ေသာ ဗမာျပည္ေပါက္တရုတ္္မိသားစုတစုရွိခဲ့သည္။သားသမီးေျခာက္ေယာက္ေလာက္္ရွိပါသည္။အားလုံးဗမာစကားတတ္ၾကသည္။အေမကမု ့ံလုံးၾကီးေက်ာ္ကာစီးပြါးရွာေၾကြးေမြးပါသည္။မုံဂူေစ်းေန ့တြင္ေတာ့ဗမာျပည္မွလာေသာရဲေဘာ္မ်ားအတြက္မုံ့လုံးၾကီးေက်ာ္က အခုေခတ္ဟမ္ဘာဂါလုိေပါ့။သည္မိသားစုသည္ သားသမီးမ်ားအရြယ္ေရာက္လာသည့္အခါအားလုံးကေတာ္လွန္ေရးထဲလုိက္ပါလာၾကေသာမိသားစုပင္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။သားသမီးေတြကပါတီတပ္ေတြထဲေရာက္ေနေပမယ့္အေမကေတာ့မုန့္လုံးၾကီးေက်ာ္ေရာင္းေနျမဲ၊ ေစ်းေန ့ဆုိရဲေဘာ္ေတြနဲ့ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိေနျမဲ။
(၆) ၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းေစ်း
သည္ေစ်းကေတာ့ထူးဆန္းပါသည္။အဓိကသုံးေသာေငြေၾကးမွာအဂၤလိပ္ေခတ္ကေဂ်ာ့ဘုရင္ေခါင္းပါသည့္ေငြဒဂၤါးကတန္ဖုိးအျမင့္ဆုံးျဖစ္ပီး၊ေၾကးနီျပားမ်ားကုိအေၾကြအျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကသည္။မွတ္မိသေလာက္က်ေနာ္တုိ့ရဲေဘာ္ေတြလစဥ္ရေသာအေသးသုံးဟုေခၚေသာဗမာေငြတစ္ဆယ္ကုိေၾကးနီျပားျဖင့္လဲလွယ္လ်င္-၁၉၇၈ခုႏွစ္က ေၾကးျပား၂၅ ျပားရသည္။ထုိေၾကးနီျပားမ်ားကုိပန္ဆန္းေစ်းထဲတြင္ဗမာေငြျဖင့္လဲလွယ္ရယူႏုိင္ပါသည္။အဲေစ်းထဲမွာ
အသုံးျပဳပုံကေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ေဆးရြက္ၾကီးကုိပါးပါးလွီးထားေသာေဆးရြက္ေျခာက္မ်ားကို၀ယ္ခ်င္လ်င္ဗမာခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေၾကးနီျပားမ်ားကုိကုိယ္၀ယ္ခ်င္သေလာက္ထည့္၊ခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေစ်းေရာင္းသူကေဆးရြက္ဒါးလီွးေဆးေတြကုိထည့္ပီးခ်ိန္ေပးပါလိမ့္မည္။မ်ားမ်ား၀ယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ဓါတ္ခဲေျခာက္တလုံးကုိ ငါးက်ပ္သားသတ္မွတ္သည္။ဗမာျပည္မွငရုတ္သီးအပြပုံစံရွိေသာ၊၀ငရုတ္္သီးမ်ားကုိလည္းေၾကးနီျပားျဖင့္ခ်ိန္ေရာင္းပါသည္။ပူသလားစပ္သလားမေမးပါႏွင့္္။ တခ်ိဳ့ကထုိငရုတ္သီးတေတာင့္ကုိ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနွင့္ခ်ည္ကာဟင္းအုိးထဲသုိ့ခနမွ်ထည့္ရုံနွင့္ဟင္းအစပ္လုံေလာက္သည္ဟုဆုိသည္။စခန္းမွာဆားတပိႆာႏွင့္ထုိငရုပ္သီးတေတာင့္ကုိမီးကင္ပီးေထာင္းထားတာ-၂-လေလာက္စားယူရသည္။ထမင္းေတာ့၀င္သည္။အမဲသားေရာင္းေနေသာဆုိင္မွာ-တပ္ရင္းတရင္းမွလာေသာရိကၡာမွဴးတေယာက္ကသူ ့ရဲ့AK-47-ေသနတ္မွက်ည္ေဘာက္တစ္ေဘာက္ျဖဳတ္ပီး အေလးခ်ိန္ခ်ိန္ေနသည္။က်ည္ဆံအျပည့္က်ည္ေဘာက္တေဘာက္က-၃၀-က်ပ္သားျဖစ္သည္။အမဲသားတပိႆာဆုိရင္-က်ည္ေဘာက္-၃-ခုေပါ့။အဲဒီေနာက္ကအထည္ေရာင္းေသာဆုိင္မွာတရုတ္ကလာတဲ့ပန္းပြင့္ေတြနီရဲေနတဲ့ဲ့ပိတ္စကုိ-လားဟူအပ်ိဳမေလးတေယာက္က၀ယ္ေနသည္။ဆုိင္ရွင္ျဖတ္ေပးေသာတစ္မီတာပိတ္စကုိ၊အပ်ိဳမေလးကသံသယရွိေနသည္။သူနဲ့ပါလာတဲ့လားဟူရဲေဘာ္ေလးကသူလြယ္ထားတဲ့ဆီမီးေအာ္တုိရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိလွံစြပ္ဖြင့္လုိက္သည္၊ပီးေတာ့ေသနတ္အရွည္ႏွင့္ပိတ္စကုိတုိင္းသည္၊သူကတစ္မီတာျပည့္ေၾကာင္း-ေထာက္ခံသည္။လားဟူအပ်ိဳမေလးမ်က္ႏွာမွာေတာ့အျပံဳးမ်ားနဲ့နီရဲလ်က္။ဒီေစ်းမွာထူးဆန္းတာတခုကကြမ္းသီးေတာင့္မ်ားရသည္။ေဒသခံေတြကလဲသြားေတြမဲေနေအာင္စားၾကသည္။ကြမ္းယာေတာင့္တေသာျပည္မကလာတဲ့ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ေတာ့-အာသာေျပေပါ့။ေစ်းေန ့မွာပဲရင္းဆုိေသာပဲကုိ၀ယ္လုိ ့ရသည္။အေလးခ်ိန္နဲ့မခ်ိန္-သူတုိ ့မွာပါလာတဲ့၀ါးပုိး၀ါးနဲ့လုပ္ထားေသာျပည္ေတာင္းႏွင့္ခ်င္ေရာင္းသည္။စခန္းအသီးသီးက-ေစ်း၀ယ္လာေသာရိကၡာမွဴးမ်ားအၾကိဳက္ျဖစ္သည္။က်န္တဲ့အသီးအႏွံမ်ားကုိေတာ့အပုံလုိက္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ေက်ာက္ဖရုုံ၊ေရႊဖရုံ၊ငွက္ေပ်ာ၊ေဂၚရခါးသီး၊ေတာင္ေပၚခရမ္းခ်ဥ္သီးစသည္မ်ားေပါ့။တပ္ကရဲေဘာ္မ်ားကအသားစားႏုိင္ၾကေသာ္လည္း။က်ေနာ္တုိ ့အလုပ္စခန္းအသီးသီး(သုေတသနဌာန၊အသံလႊင့္ရုံ၊ဗဟုိပုံႏွိပ္တုိက္၊ေၾကးနန္းနွင့္ၾကားျဖတ္ဌာန၊တပ္ေပါင္းစုဌာနအစရွိသည္)ကရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ေစ်းပတ္တုိင္းအသားမစားႏုိင္ၾကပါ။ေစ်းကုိသြားေနတဲ့မိမိတ့ုိရဲ့့ရိကၡာမွဴးၾကီးျပန္လာရင္၊သူ့လြယ္လာတဲ့ပလုိင္းထဲမွာအသားမရွိေတ ာ့တဲ့ႏြားေျခေထာက္ရုိးတေခ်ာင္းထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပါလာရင္ပဲ၀မ္းသာေနၾကပါျပီ။
Posts
No comments:
Post a Comment