...ေနမ၀င္အခ်စ္(၃)
အေဖနဲ့အေမရန္ကုန္မွာလက္ထပ္ပီးသိပ္မၾကာခင္-၁၉၄၉ခုႏွစ္မွာအေဖက ရဲေဘာ္ျဖဴေတြေတာခုိေတာ့ပါသြားပါတယ္။အေမလဲလုိက္သြားတာေပါ့။အေဖကဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံပါ။ေအာင္တုိ ့ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာအေမကေအာင္တုိ ့့ေမာင္ႏွမေတြကုိပညာေပးတတ္ပါတယ္။ငါကေတာခုိတုန္းက အမ်ားပုိင္ေငြေသတၱာကုိဖင္ခုထုိင္လာတာ။ဘယ္တုန္းကမွကုိယ္က်ိဴးအတြက္မသုံးခဲ့ဖူးဘူး။သားတုိ ့သမီိးတုိ ့လဲဘယ္ေတာ့မွမလုပ္နဲ့တဲ့။ကုိယ့္လုပ္အားနဲ့ကုိယ္ရွာရတဲ့ေငြကုုိသာတန္ဖုိးထားသုံးတတ္ၾကပါ-တဲ့။တကယ္ပါပဲ-အေဖလက္နက္ခ်လာေတာ့။အေမကမင္းမႏုိင္ကြက္သစ္မွာ(အဲဒီတုန္းကက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္က်ဴးေက်ာ္တဲေတြေပါ့၊ေနာက္ပုိင္းျမိဳ့ေတာ္၀န္ဗုိလ္ထြန္းစိန္ကဖ်က္ပစ္လုိက္ပါတယ္)ဘဲေခါင္းဆန္ျပဳတ္နဲ့၀က္ေခါင္းသုတ္ေရာင္းခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီမွာေအာင့္ကုိေမြးတာပါ။က်ဴးေက်ာ္တဲမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။အဲဒီတုန္းကဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေဒၚခင္ၾကည္ေဆးရုံလုိ ့ေခၚတဲ့-ဒပ္ဖရင္ေဆးရုံမွာပါ။ေအာင္ေမြးတုန္းကကုိယ္အေလးခ်ိန္တေပါင္ေတာင္မျပည့္ဘူးတဲ့၊အေဖ့အမ်ိဳးေတြကလူေျခာက္ကေလးေမြးလာတာလုိ ့ေတာင္ေျပာၾကတယ္။ေတာထဲမွာအေမအစားဆင္းရဲခဲ့ရလုိ ့ပါ။ဒါေပမယ့္အေဖ့အမ်ိဳးေတြကၾကံဖန္ပီးေတာ့-ေတာ့ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတယ္။ေအာင္တုိ ့ညီအကုိေတြဟာ-မင္း-၃-မင္းမွာေမြးတာမုိ ့လုိ ့ ့ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမယ္တဲ့။အကုိၾကီးကေတာထဲမွာတုန္းကဟံသာ၀တီခရုိင္-ခရမ္း-သုံးခြနယ္ထဲက-မင္းကလြန္းရြာမွာေမြးပါတယ္။ေအာင္ကရန္ကုန္မင္းမႏုိင္ရပ္ကြက္မွာေမြးပီး-ေအာင္ရဲ့ေအာက္ညီေလးက-မင္းလွ(လက္ပံတန္း-မင္းလွ)မွာအေဖေက်ာင္းဆရာဘ၀ကေမြးခဲ့တာပါ။ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမၾကီးေတ့ါမသိဘူး။ညီေလးကဆုံးပါးသြားခဲ့ပီ။အကုိၾကီးကဖုန္းမရွိလုိ ့ေအာင္နဲ့အဆက္မရ။FB မရွိ။ေအာင့္မွာလဲစမတ္ဖုန္းမရွိ-ကြန္ျပဴူတာပဲရွိ။အေဖေတာခုိေနတုန္းကအေဖ့ဇာတ္လမ္းေတြကလဲအဲဒီခရမ္း-သုံးခြနယ္သားေတြေျပာလုိ ့မဆုံးပါဘူး။အေဖကဖဆပလတပ္ေတြနဲ့စစ္တုိက္ရင္ကုိယ္ေပ်ာက္တယ္တဲ့။တကယ္ကဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းအေဖက ပစ္-ေထာက္-ေမွာက္-လဲ၊၀ပ္-တြား -လွိမ့္-ထြက္-ေတြကြ်မ္းက်င္ပီးသားပါ။အဲဒါကုိေတာသူေတာင္သားေတြကအံ့ၾသအထင္ၾကီးေနၾကတာပါ။အေဖတုိ ့စစ္တကၠသုိလ္တက္တုန္းကလဲ-တကယ္ပင္ပင္ပန္းပန္း-ပါးရုိက္နားရုိက္ခံပီးသင္တန္းတက္ခဲ့ရတာပါ။ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိလ္စာအုပ္ကုိရွာေဖြဖတ္ရွဳၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူးကုိယ္တုိင္ေရးထားတာလဲရွိပါတယ္။အေဖေျပာေနက်စကားကေတာ့သူတုိ ့တတိယပါတ္ေက်ာင္းသားေတြအတြက္-ဒုတိယပါတ္ကေက်ာင္းသားေတြကလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့စကား--ပါတဲ့ဲ့ ။အုတ္နံရံမွာေရးထားခဲ့တာပါ။ တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူး-ဗုိလ္ျမင့္ဦးနွင့္ျမင္းစီးရာ၀ယ္-ေရႊလုံးဖယ္ေလာ့--တဲ့။အရုိက္ၾကမ္းတဲ့တပ္ၾကပ္နဲ့-အရုိက္ၾကမ္းတဲ့ဗုိလ္ရယ္-ျမင္းကပ္-ေရႊလုံးရယ္ကုိေနာင္အပတ္စဥ္ဗုိလ္ေလာင္းေတြသတိထားၾကဖုိ ့ေရးခဲ့တာပါ။အေဖေတာခုိတုန္းက-တကယ့္အျဖစ္မွန္သမုိင္းေလးလဲအေဖနဲ့ပတ္သက္လုိ ့ရွိခဲ့ဘူးတယ္။တရက္မွာအေဖဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံဘ၀နဲ့ရန္ကုန္ကုိယူဂ်ီဆင္းခဲ့ဖူးတယ္။ရန္ကုန္ကအျပန္မွာကားတစီးထဲပုလိပ္-၃-ေယာက္နဲ့အတူစီးခဲ့ရပါတယ္။သူတုိ့ကရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိယ္စီနဲ့ပါ၊အေဖကသူဆင္းမယ့္ေနရာလဲေရာက္ေရာ၊ကားကုိရပ္ခုိင္းပီးသူ ့ရဲ့ခ်ည္လြယ္အိတ္ထဲကုိလက္ႏွိဳက္ထားကာ၊ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကုိငါ့လက္ထဲမွာလက္ပစ္ဗုံးရွိတယ္၊ငါကဗုိလ္စက္ေရာင္ပဲ-ေသရဲလုိ ့ေတာခုိလာတာ-မင္းတုိ ့မေသရဲရင္ေသနတ္ေတြငါ့ကုိေပးပီးလက္ေျမွာက္ထားလုိ ့ေျပာေတာ့-ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကနာမည္ၾကားရုံနဲ့ဖ်ားသြားပါတယ္။လက္ေတြေျမွာက္ထားၾကတယ္။အေဖကအဲဒီေသနတ္ေတြထမ္းပီးကားေပၚကဆင္းလာခဲ့တယ္။အဲ-လြယ္အိတ္ေတာ့က်န္ခဲ့တယ္။အေဖေတာထဲ၀င္သြားမွ-ပုလိပ္ေတြကအေဖ့လြယ္အိတ္ကုိအေလာတၾကီးႏွဳိက္ၾကည့္ၾကေတာ့၊လြယ္အိတ္ထဲမွာေကာ့စမစ္တစ္ေခါင္းလိမ္းဆီဘူးတဘူးကုိေတြ ့ၾကရတယ္ တဲ့။အဲဒီေခတ္ကေနာက္တေန ့သတင္းစာေတြကေတာ့ေရာင္းေကာင္းသလားမေမးနဲ့။
အေဖနဲ့အေမရန္ကုန္မွာလက္ထပ္ပီးသိပ္မၾကာခင္-၁၉၄၉ခုႏွစ္မွာအေဖက ရဲေဘာ္ျဖဴေတြေတာခုိေတာ့ပါသြားပါတယ္။အေမလဲလုိက္သြားတာေပါ့။အေဖကဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံပါ။ေအာင္တုိ ့ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာအေမကေအာင္တုိ ့့ေမာင္ႏွမေတြကုိပညာေပးတတ္ပါတယ္။ငါကေတာခုိတုန္းက အမ်ားပုိင္ေငြေသတၱာကုိဖင္ခုထုိင္လာတာ။ဘယ္တုန္းကမွကုိယ္က်ိဴးအတြက္မသုံးခဲ့ဖူးဘူး။သားတုိ ့သမီိးတုိ ့လဲဘယ္ေတာ့မွမလုပ္နဲ့တဲ့။ကုိယ့္လုပ္အားနဲ့ကုိယ္ရွာရတဲ့ေငြကုုိသာတန္ဖုိးထားသုံးတတ္ၾကပါ-တဲ့။တကယ္ပါပဲ-အေဖလက္နက္ခ်လာေတာ့။အေမကမင္းမႏုိင္ကြက္သစ္မွာ(အဲဒီတုန္းကက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္က်ဴးေက်ာ္တဲေတြေပါ့၊ေနာက္ပုိင္းျမိဳ့ေတာ္၀န္ဗုိလ္ထြန္းစိန္ကဖ်က္ပစ္လုိက္ပါတယ္)ဘဲေခါင္းဆန္ျပဳတ္နဲ့၀က္ေခါင္းသုတ္ေရာင္းခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီမွာေအာင့္ကုိေမြးတာပါ။က်ဴးေက်ာ္တဲမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။အဲဒီတုန္းကဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေဒၚခင္ၾကည္ေဆးရုံလုိ ့ေခၚတဲ့-ဒပ္ဖရင္ေဆးရုံမွာပါ။ေအာင္ေမြးတုန္းကကုိယ္အေလးခ်ိန္တေပါင္ေတာင္မျပည့္ဘူးတဲ့၊အေဖ့အမ်ိဳးေတြကလူေျခာက္ကေလးေမြးလာတာလုိ ့ေတာင္ေျပာၾကတယ္။ေတာထဲမွာအေမအစားဆင္းရဲခဲ့ရလုိ ့ပါ။ဒါေပမယ့္အေဖ့အမ်ိဳးေတြကၾကံဖန္ပီးေတာ့-ေတာ့ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတယ္။ေအာင္တုိ ့ညီအကုိေတြဟာ-မင္း-၃-မင္းမွာေမြးတာမုိ ့လုိ ့ ့ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမယ္တဲ့။အကုိၾကီးကေတာထဲမွာတုန္းကဟံသာ၀တီခရုိင္-ခရမ္း-သုံးခြနယ္ထဲက-မင္းကလြန္းရြာမွာေမြးပါတယ္။ေအာင္ကရန္ကုန္မင္းမႏုိင္ရပ္ကြက္မွာေမြးပီး-ေအာင္ရဲ့ေအာက္ညီေလးက-မင္းလွ(လက္ပံတန္း-မင္းလွ)မွာအေဖေက်ာင္းဆရာဘ၀ကေမြးခဲ့တာပါ။ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမၾကီးေတ့ါမသိဘူး။ညီေလးကဆုံးပါးသြားခဲ့ပီ။အကုိၾကီးကဖုန္းမရွိလုိ ့ေအာင္နဲ့အဆက္မရ။FB မရွိ။ေအာင့္မွာလဲစမတ္ဖုန္းမရွိ-ကြန္ျပဴူတာပဲရွိ။အေဖေတာခုိေနတုန္းကအေဖ့ဇာတ္လမ္းေတြကလဲအဲဒီခရမ္း-သုံးခြနယ္သားေတြေျပာလုိ ့မဆုံးပါဘူး။အေဖကဖဆပလတပ္ေတြနဲ့စစ္တုိက္ရင္ကုိယ္ေပ်ာက္တယ္တဲ့။တကယ္ကဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းအေဖက ပစ္-ေထာက္-ေမွာက္-လဲ၊၀ပ္-တြား -လွိမ့္-ထြက္-ေတြကြ်မ္းက်င္ပီးသားပါ။အဲဒါကုိေတာသူေတာင္သားေတြကအံ့ၾသအထင္ၾကီးေနၾကတာပါ။အေဖတုိ ့စစ္တကၠသုိလ္တက္တုန္းကလဲ-တကယ္ပင္ပင္ပန္းပန္း-ပါးရုိက္နားရုိက္ခံပီးသင္တန္းတက္ခဲ့ရတာပါ။ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိလ္စာအုပ္ကုိရွာေဖြဖတ္ရွဳၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူးကုိယ္တုိင္ေရးထားတာလဲရွိပါတယ္။အေဖေျပာေနက်စကားကေတာ့သူတုိ ့တတိယပါတ္ေက်ာင္းသားေတြအတြက္-ဒုတိယပါတ္ကေက်ာင္းသားေတြကလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့စကား--ပါတဲ့ဲ့ ။အုတ္နံရံမွာေရးထားခဲ့တာပါ။ တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူး-ဗုိလ္ျမင့္ဦးနွင့္ျမင္းစီးရာ၀ယ္-ေရႊလုံးဖယ္ေလာ့--တဲ့။အရုိက္ၾကမ္းတဲ့တပ္ၾကပ္နဲ့-အရုိက္ၾကမ္းတဲ့ဗုိလ္ရယ္-ျမင္းကပ္-ေရႊလုံးရယ္ကုိေနာင္အပတ္စဥ္ဗုိလ္ေလာင္းေတြသတိထားၾကဖုိ ့ေရးခဲ့တာပါ။အေဖေတာခုိတုန္းက-တကယ့္အျဖစ္မွန္သမုိင္းေလးလဲအေဖနဲ့ပတ္သက္လုိ ့ရွိခဲ့ဘူးတယ္။တရက္မွာအေဖဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံဘ၀နဲ့ရန္ကုန္ကုိယူဂ်ီဆင္းခဲ့ဖူးတယ္။ရန္ကုန္ကအျပန္မွာကားတစီးထဲပုလိပ္-၃-ေယာက္နဲ့အတူစီးခဲ့ရပါတယ္။သူတုိ့ကရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိယ္စီနဲ့ပါ၊အေဖကသူဆင္းမယ့္ေနရာလဲေရာက္ေရာ၊ကားကုိရပ္ခုိင္းပီးသူ ့ရဲ့ခ်ည္လြယ္အိတ္ထဲကုိလက္ႏွိဳက္ထားကာ၊ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကုိငါ့လက္ထဲမွာလက္ပစ္ဗုံးရွိတယ္၊ငါကဗုိလ္စက္ေရာင္ပဲ-ေသရဲလုိ ့ေတာခုိလာတာ-မင္းတုိ ့မေသရဲရင္ေသနတ္ေတြငါ့ကုိေပးပီးလက္ေျမွာက္ထားလုိ ့ေျပာေတာ့-ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကနာမည္ၾကားရုံနဲ့ဖ်ားသြားပါတယ္။လက္ေတြေျမွာက္ထားၾကတယ္။အေဖကအဲဒီေသနတ္ေတြထမ္းပီးကားေပၚကဆင္းလာခဲ့တယ္။အဲ-လြယ္အိတ္ေတာ့က်န္ခဲ့တယ္။အေဖေတာထဲ၀င္သြားမွ-ပုလိပ္ေတြကအေဖ့လြယ္အိတ္ကုိအေလာတၾကီးႏွဳိက္ၾကည့္ၾကေတာ့၊လြယ္အိတ္ထဲမွာေကာ့စမစ္တစ္ေခါင္းလိမ္းဆီဘူးတဘူးကုိေတြ ့ၾကရတယ္ တဲ့။အဲဒီေခတ္ကေနာက္တေန ့သတင္းစာေတြကေတာ့ေရာင္းေကာင္းသလားမေမးနဲ့။
Posts
No comments:
Post a Comment