...ေနမ၀င္အခ်စ္(၁၀)
အေဖေထာင္ထဲ၀င္ရပီးမၾကာခင္-ဇီးကုန္းမွာရွိတဲ့အေမကဇီးကုန္းရဲစခန္းအခ်ဳပ္ထဲ၀င္ရသည္။အေမကဒါးျမမတုိက္ပါ။လူမသတ္ပါ။လယ္သမားေတြကုိစာနာစိတ္နဲ့-အဖမ္းခံရျခင္းျဖစ္သည္။မဆလစစ္အစိုးရကလယ္သမားေတြအေပၚစပါးအခြန္ေကာက္တာမရေသးရင္၊တာ၀န္မေက်ေသးေသာလယ္သမားမ်ားအျဖစ္သတ္မွတ္ထားကာ၊သူတုိ့ကုိဆန္စပါးၾကိတ္ခြဲေရာင္း၀ယ္ခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။အေမကစားစရာမရွိေသာထုိလယ္သမားမ်ားကုိသူ့ဆန္စက္ကေနပီးၾကိတ္ခြဲေပးခဲ့သည္။ေရာင္းခ်ဖုိ ့မဟုတ္စားဖုိ့ေသာက္ဖုိ ့ေလာက္ပဲျဖစ္သည္။အဲဒီေခတ္ကဆန္စက္ၾကီးၾကပ္ေရးေကာ္မတီဆုိတာရွိခဲ့သည္။မဆလကဖြဲ ့့ထားသည္။သူ့ကုိလာဘ္ေပးရင္အေမလုပ္ခ်င္သလုိလုပ္လုိ ့ရသည္။ေတာခုိလာခဲ့တဲ့အေမကဒါမ်ိဳးမလုပ္ေရးခ်မလုပ္။အေဖ့ကုိဖမ္းသြားတာလဲအေမကမေက်မနပ္ျဖစ္ေနသည္။သူတုိ ့ကအေမၾကိတ္ခြဲခဲ့ေသာစါရင္းနဲ့တာ၀န္မေက်လယ္သမားစာရင္းကုိတုိက္ဆုိင္စစ္ေဆးကာအဲဒီေခတ္ကမဆလတရားသူၾကီးကုိတုိင္သည္။ရဲစခန္းကအေမ့ကုိလာဖမ္းသည္။တရားသူၾကီးကေအာင္တုိ့့မိသားစုအေၾကာင္းသိေနေတာ့ဒါဏ္ေငြနဲ့ေထာင္ဒဏ္ကုိေရြးခုိင္းသည္။အေမကေထာင္ဒဏ္ကုိေရြးခဲ့သည္။ေငြဒဏ္ကမမ်ား။ေအာင့္္ကုိအဲဒီမွာရွိေနတဲ့ညီမေတြကအဆက္အသြယ္လုပ္ေတာ့ မိမဲ့ဖမဲ့ညီမေတြဆီကုိ-ျပဳစုေစါင့္ေရွာက္ဖုိ့ေအာင္ျပန္ခဲ့ရသည္။သူတုိ့ကအထက္တန္းေက်ာင္းတက္ေနၾကသည္။ေျပာရအုံးမည္။ေနာင္-၃-ႏွစ္အၾကာ-ေအာင္အဲဒီမွာစာရင္းစစ္လုပ္ေနခ်ိန္ကအေၾကာင္းျဖစ္သည္။တရက္မေတာ့ေအာင့္အေဖရြာကေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ဘၾကီးတေယာက္၊ေအာင္တုိ့စုေပါင္းရုံးၾကီးကုိေရာက္လာခဲ့သည္။စုေပါင္းရုံးၾကီးလုိ့ေခၚရတာက-အဲဒီမွာဘဏ္ရွိသည္။တရားေရးဌာနရွိသည္။အခြန္ဦးစီးဌာနရွိသည္။ေထြ-အုုပ္ရွိသည္။စါရင္းစစ္ရွိသည္။အဘကုိေတြ ့ေတာ့အဘကမ်က္ႏွာမေကာင္း။ေအာင္ကအဘဘာကိစၥနဲ့လာသလဲဆုိေတာ့အဘကတာ၀န္မေက်ဆုိလားကြာ--တဲ့။ေအာင္သိခဲ့ပီ။အဘကမနက္ပုိင္းမွာတရားေရးဌာနမွာေငြဒဏ္က်ခံပီးေန ့လည္ပုိင္းေပ်ာက္သြားသည္။ညေနပုိင္းရုံးဆင္းခ်ိန္အဘတေယာက္ေအာင့္သူငယ္ခ်င္းဆုိက္ကားကုိစီး
လာပီးရုံးေရွ့ျပန္ေရာက္လာသည္။ေအာင့္သူငယ္ခ်င္းဆုိက္ကားဆရာနဲ့အဘကအတုိင္အေဖါက္ညီေနခဲ့သည္။အဘက-လူ့ေျပမွာ-လုိ ့တုိင္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းကဆုိက္ကားနင္းရင္း-လုေျပမွာပါအဘတဲ့-အဘက-အမွဳေပြေၾကာက္တတ္တဲ့အမ်ိဳးပါဗ်-လုိ ့ေအာ္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းဆုိက္ကားဆရာကလဲလုိက္ေအာ္သည္္။ေနာက္-အဘကဥပေဒေနာက္ထပ္တုိးတာေၾကာင့္-သူ့ ့အေမ---------။ရုံးေရွ့မွာဆုိက္ကားနဲ့မူးပီးပတ္ေအာ္ေနတာကုိ၊မနက္ကအဘကုိဒဏ္ေငြခ်ထားတဲ့တရားသူၾကီးကခါးေထာက္ပီးၾကည့္ေနခဲ့သည္။အဲဒီေခတ္ကတရားသူၾကီးေတြဆုိတာ။ဆုိက္ကားဆရာလဲျဖစ္ႏုိင္သည္။လယ္သမားလဲျဖစ္ႏုိင္သည္။ဥပေဒေတြကုိနားလည္ဖုိ ့မလုိ။မဆလပါတီ၀င္ရင္ပီးပီ။ဥပေဒနားလည္တတ္က်ြမ္းတဲ့ပညာတတ္ေတြကသူတုိ ့ေအာက္မွာတရားေရး၀န္ထမ္္းအျဖစ္လုပ္ရသည္။အမွဳေတြကုိအၾကံေပးရသည္။ရုံးဆင္းသြားပီျဖစ္လုိ့သူတုိ ့ကလဲမရွိေတာ့။တရားသူၾကီးကဘာမွဳနဲ့အဘကုိဆြဲရမွန္းမသိျဖစ္ေနသည္။ရုံးကုိ-၂ပတ္ေလာက္ပတ္ပီးေအာ္ခဲ့ေတာ့အဘေမာေနပီ။ေအာင္ကမေနႏုိင္ေတာ့သူငယ္ခ်င္းကုိထြက္ေျပာရသည္။သူ့ကုိဆုိက္ကားခေပးပီး-ထြန္းရီရာေတာ္ပါေတာ့အဘလဲေမာေနပီ။သူ ့ကုိျမိဳ့ထဲကျမင္းလွည္းဆိပ္ကုိလုိက္ပုိ ့လုိက္ပါကြာေတာ္ၾကာအဘ-အခ်ုဳပ္ထဲအိပ္ေနရပါအုံးမယ္ဆုိမွ၊သူငယ္ခ်င္းကအဘကုိျမင္းလွည္းဆိပ္လုိက္ပုိ့ခဲ့ပါသည္။
ဆက္ပါမည္

..ေနမ၀င္အခ်စ္(၉)
အဲဒီႏွစ္မွာေအာင္-ရန္ကုန္ပါတီေကာ္မတီယူဂ်ီကေပးတဲ့တာ၀န္ေတြစတင္ထမ္းေဆာင္ရပီ။မာ့က္စ္လီနင္၀ါဒအေတြးအေခၚ၀ါဒျဖန့္ခ်ိေရးစာေစာင္ေတြပုံႏွိပ္ျဖန့္ခ်ိရသည္။အခုေခတ္လုိမလြယ္ကူပါ။ဖေယာင္းစကၠဴ(wax paper)ေပၚမွာရဲေဘာ္ေလးေမာင္(က်ဆုံး)ကလက္ေရး၀ုိင္း၀ုိင္းေလးေတြနဲ့ေရးသည္။ပီးေတာ့ေအာင္နဲ့တျခားရဲေဘာ္တေယာက္က-ဖူးလ္စကက္ခ်္စာရြက္ေတြေပၚမွာဖေယာင္းစကၠဴကုိကပ္၊အဲဒီေပၚမွာပုံႏိွပ္မွင္ထည့္ပီးလက္ဖ၀ါးေစါင္းနဲ့ဖြဖြေလးသုတ္ရသည္။စာရြက္ေတြဖေယာင္းစကၠဴေတြ-ပုံႏိွွပ္မွင္ေတြက၀ယ္စရာမလုိပါ။မဆလပါတီဗဟုိဌာနခ်ဳပ္မွာ-ရဲေဘာ္ေလးေမာင္ကအလုပ္လုပ္ေနသည္။စာေစါင္ဆုိဒ္ကအဲဒီအခ်ိန္ကထုတ္ေနၾကတဲ့-ကဗ်ာစာအုပ္ဆုိက္ျဖစ္သည္။၁၆-ခ်ိဳးလုိ့ေခၚပါသည္။နဲနဲေျခာက္တာနဲ့ေခါက္ခ်ိဳးခ်ိဳး-စတက္ပလာနဲ့ခ်ဳပ္။ပီးရင္လက္ေတြစင္ေအာင္ေရေဆး။ကုိယ္တာ၀န္ယူရမယ့္စာေစာင္ေတြကုိယူလူစုခြဲ။တခါကအကုိရဲေဘာ္တေယာက္နွင့္အတူညၾကီးမွာေတာင္ဥကၠလာမွာအလုပ္လုပ္ခဲ့ပီးအခ်ိန္မရွိေတာ့လုိ့ကားခြဲမစီးႏုိင္ခဲ့။အဲဒီအခ်ိန္ကရန္ကုန္မွာဗုံးေတြခနခနေပါက္ကြဲေနလုိ့-ဘတ္စ္ကားေတြကုိတားပီးစစ္ေဆးေနၾကသည္။တခါကလဲအသိတေယာက္ရဲ့ပတၱဴအိတ္ကုိရွာေဖြေရးအဖြဲ ့ကစမ္းၾကည့္ေတာ့လုံးလုံးေသးေသးေလးေတြ ့ရတာနဲ့ကားေပၚကဆင္းခုိင္းသည္။ကားေအာက္ေရာက္ေတာ့မွပတၱဴအိတ္ကုိဖြင့္ၾကည့္ေတာ့-၃-ႏွစ္အုံးေသးေသးတလုံးျဖစ္ေတာ့ကားတစီးလုံး၀ုိင္းရယ္ၾကတာကုိအသိကျပန္ေျပာျပဘူးသည္။အခုလဲျမိဳ့ထဲအ၀င္မွာကားရပ္ပီးစစ္ေနပီ။ရဲေဘာ္အကုိၾကီးရဲ့လြယ္အိတ္ကုိကုိင္ၾကည့္ေနပီီ။ေအာင္ကစာေစာင္ေတြကုိစကၠဴနဲ့ထုပ္္ပီးဂိ်ဳင္းၾကားထဲညွပ္ထားေတာ့သူတုိကေအာင့္ကုိဂရုမျပဳ။ရဲေဘာ္ၾကီးကဘာမွမပါပါဘူးဗ်ာလုိ့ေျပာပီးသူ ့လြယ္အိတ္ကုိလက္၀ါးႏွစ္ဖက္နဲ ့ ညွပ္ပီးတျဗန္းျဗန္းရုိက္ျပသည္။လြယ္အိတ္ျပားျပားခ်ပ္ခ်ပ္ကုိေတြ ့ရေတာ့မွဖြင့္ မၾကည့္ၾကေတာ့။ေတာ္ေသးရဲ့ယုံေထာင္ေၾကာင္္မိျဖစ္ေတာ့မလုိ့။
ဒါေပမယ့္အဲဒီညကုိေတာ့ေအာင္တသက္လုံးမေမ့ေတာ့ပါ။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့အဖြါးတေယာက္ပဲရွိေနသည္၊အကုိၾကီးကျပန္မေရာက္ေသး။အဖြါးကေအာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့သားကုိယ့္ဘာသာထမင္းခူးစားႏွင့္၊နင့္အေဖအျပင္ကျပန္မေရာက္ေသးဘူး၊အဖြါးညီမေတြဆီသြားလည္အုံးမယ္ေျပာပီးေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲဆင္းသြားသည္။ေအာင္ကစာေစါင္ေတြမေျခာက္ေသးလုိ့အိမ္ထဲကအခန္းထဲကစင္ေပၚမွာျဖန့္ထားပီးထမင္းပဲြျပင္ထားကာအေဖလာမွသားအဖႏွစ္ေယာက္ထမင္းစားရင္းစကားေျပာဖုိ့အေဖ့ကုိေစါင့္ေနခဲ့သည္။အေဖျပန္လာပါသည္။ေရာက္တာနဲ့အေဖကအိမ္ေရွ့ကေရတုိင္ကီမွာေရခ်ိဳးသည္။တခြက္ႏွစ္ခြက္ပဲေရခ်ိဳးရေသးလမ္းေပၚကလူ-၂-ေယာက္ဆင္းလာသည္။ေရခ်ိဳးေနေသာအေဖ့ကုိကပ္ျပားတခုထုတ္ျပကာအိမ္ထဲတန္း၀င္လာသည္။အိမ္ထဲကတံခါး၀မွာတံခါးေဘာင္ကုိမတ္တတ္ရပ္မွီရင္းေရခ်ိဳးေနေသာအေဖ့ကုိေစါင့္ၾကည့္ေနသည္။ဒုတိယတေယာက္၀၀လူကအိမ္ေရွ့ခန္းကေအာင့္ရဲ့စာအုပ္စင္ကုိက်က်နနတင္ျပင္ေခြထုိင္ရင္းစာအုပ္တအုပ္စီဖြင့္ဖတ္ေနသည္။ရွာေဖြေနသည္။တံခါး၀ကလူက သူ ့ရဲ့ေနတက္ထရြန္အကၤ်ီအျပာရင့္လက္တုိေလးကုိလွပ္လွပ္ပီးေအာင္ကုိျပေနတာကေတာ့ပုဆုိးခါးၾကားမွာထုိးထားတဲ့ပစၥတုိေသနတ္။အဲဒီအခ်ိန္ထိ-ေအာင္ကဘယ္သူ့ကုိလာဖမ္းမွန္းမသဲကြဲေသး။ဒီၾကားထဲအေဖကစဥ္းစားရင္းေရကိုစိမ္ေျပနေျပခ်ိဳးေနသည္။အေဖကဘယ္သူ ့ေၾကာင့္သူလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြရန္သူသိသြားသလဲစဥ္းစားေနပုံေပၚသည္။
ေနာက္တခုကထြက္ေျပးဖုိ့စဥ္းစားေနတာလဲျဖစ္ႏုိင္သည္။လြန္ခဲ့တဲ့လက အေမ့ဦးေလးအဖုိးဦးစိန္လွေအာင္ကုိေတာင္ဥကၠလာပသူ့အမအိမ္မွာေထာက္လွမ္းေရးကလာဖမ္းေတာ့ေထာက္လွမ္းေရးကအိမ္ေရွ့ကတက္အဖုိးကအိမ္ေနာက္ေဖးကခုန္ခ်ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့သည္။ ဦးႏုုရွိရာပီဒီပီကုိတန္းေရာက္သြားသည္။ဟုိမွာအဖုိးကႏုိင္ငံေရးသင္တန္းမွဴးလုပ္ေနခဲ့သည္။အဖုိးမွာထြက္ေျပးႏုိင္တဲ့လမ္းရွိသည္။ေန ့လည္ၾကီးလဲျဖစ္သည္။အခုဟာကညလဲျဖစ္သည္၊ဟာမစ္တစ္က၀င္ေပါက္ပဲရွိထြက္ေပါက္မရွိ။လမ္းထိပ္မွာလဲသူတုိ ့ကားရပ္ေစါင့္ေနမွာျဖစ္သည္။ေအာင္ကေတာ့အူယားေနပီ။အထဲ၀င္ရွာမွျဖင့္။ဒီၾကားထဲအေဖကလုပ္ျပန္သည္။ငါထမင္းမစားရေသးဘူးထမင္းစားလုိက္အုံးမယ္ကြာ--တဲ့။ဟုိေကာင္ေတြကရပါတယ္ဦးေလးေျဖးေျဖးေပါ့တဲ့။ေအာင္ကေတာ့အေဖ့ကုိျမန္ျမန္ေခၚသြားပါေစဆုေတာင္းေနရသည္။ေထာက္လွမ္းေရးေတြ-အ-ပါသည္။အိမ္ထဲကုိမ၀င္။ထမင္းစားေနတုန္းအေဖကေအာင့္ကုိသားအိပ္ယာလိပ္ျပင္ကြာ-တဲ့။ေအာင္အေဖ့အတြက္အိပ္ယာလိပ္ျပင္ေပးရင္းအိမ္ထဲကုိ၀င္လုိက္ထြက္လုိက္နဲ့ေအာင့္စာေစါင္ေတြကုိဖြက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ထုိေန ့ကေအာင္အေဖနဲ့အတူထမင္းစားရင္းစကားေျပာခြင့္မရခဲ့ပါ။အေဖနဲ့ေအာင္--တႏွစ္နဲ့-၂-လခြဲခဲ့ရသည္။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(ဂ)
အီကုိ-ပထမႏွစ္မွာေအာင္{ငု}ကုိလုိက္ရွာေပမယ့္၊ရွာမေတြ ့ခဲ့။သူ ့နာမည္{ငု}ဆုိတာလဲေအာင္မသိခဲ့ပါ။အေဆာင္မွာေနလား၊ေဒး(Day)ကလားလဲမသိခဲ့ပါ။
ဟုိတပါတ္က်ဳတုိရီရဲယ္ကလဲ-ေနာက္တပတ္က်ေတာ့အရင္လူေတြမဟုတ္ေတာ့ျပန္။ဒီလုိနဲ့-စာသင္နွစ္တႏွစ္ကုန္ဆုံးသြားခဲ့ပီ။ေအာင္ကေတာ့ေအာင့္ရင္ထဲကစကင္ဖတ္ထားတဲ့{ငု}ကုိပဲထုတ္ထုတ္ၾကည့္ေနခဲ့ေပါ့။ဒုတိယႏွစ္ေရာက္မွ-အတန္းအကူးအေျပာင္းမွာေအာင္{ငု}ကုိျပန္ေတြ ့ခဲ့ရသည္။{ငု}ကေကာမတ္စ္မွာက်န္ေနခဲ့ပီးေအာင္ကအီေကာေနာမစ္စ္-PD(Planning Development)။ဘာသာရပ္ကြဲသြားခဲ့ပီ။အဲလုိဘာသာရပ္ကြဲသြားလုိ့လဲ-ေအာင္{ငု}ကုိရွာလုိ့လြယ္သြားခဲ့ပါသည္။ေအာင္ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္{ငု}တုိ့ကနားသည္။{ငု}တုိ့ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္၊ေအာင္တုိ ့ကနားသည္။အီကုိကေက်ာင္းေဆာင္ေတြကမေလာက္လုိ ့Extension အေဆာင္ေတြေတာင္တုိးခ်ဲ့ေနရသည္။ထရံေဆာင္ေတြျဖစ္သည္။အဲဒီေတာ့{ငု}ရဲ့အတန္းေရွ့မွာေအာင္က ၾကက္ဖၾကီးတေကာင္လုိရစ္လုိ ့ေနခြင့္ရခဲ့သည္။တရက္မွာေအာင္သူ ့ကုိစာသင္ခန္းအျပင္ဖက္ကေငးေမာၾကည့္ရွဳေနမွန္း{ငု}သိသြားခဲ့သည္။
အဲဒီေန့ကေအာင့္ကုိ တခ်က္ျပန္ၾကည့္တာ-ျမင္ခဲ့ရသည္ကိုုမေမ့ေတာ့ပါ။ေအာင့္ရင္ထဲကုိဒုးံယိမ္းေတြေရာက္လာခဲ့ပီ။ဒါေပမယ့္{ငု}ကထုံးစံအတုိင္း-တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္။မျပံဳးမရယ္။ညအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ေအာင္စဥ္းစားမိသည္ ။သည္ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္ကုိလွဳပ္လာႏုိင္ေအာင္-ေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါ့မလား။ေဒးကေက်ာင္းတက္သူေတြကထမင္းဘူးအိမ္ကထည့္လာၾကရသည္။ ေန ့လည္ေက်ာင္းဆင္းရင္ {ငု}နဲ့ ့သူငယ္ခ်င္း-၂-ေယာက္ကထမင္းစုစားၾကသည္။တခါတေလအင္းယားကန္ေဘးမွာ။တခါတေလဘြဲႏွင္းသဘင္ေဘးကေလွကားအတက္မွာ။ေအာင္ကမစားႏုိင္မေသာက္ႏုိင္္{ငု}မ်က္ႏွာကုိသြားသြားၾကည့္မိသည္။ဒီလုိနဲ့{ငု}တုိ ့သူငယ္ခ်င္း-၃-ေယာက္ေအာင့္ကုိသိသြားခဲ့ျပီ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာျမိဳ့ကအိမ္ကုိမျပန္ခ်င္။{ငု}ကုိပဲေတြ ့ခ်င္ေနမိသည္။တခါကသုံးဆယ္ျမိဳ့ကသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ေအာင့္ဆီလာလည္ေ တာ့ေအာင့္ေရာဂါကုိသူကကုေပးရွာသည္။သုံးဆယ္ျမိဳ့သားအာရွအေလးမခ်န္ပီယံကုိသန္းထြန္းၾကီးက{ငု}တုိ ့အိမ္နားကအေလးမရုံမွာေန ့စဥ္အေလးမေလ့က်င့္သည္။သူ့ဆီကုိအလည္သြားရင္းသူငယ္ခ်င္းက-ကုိသန္းထြန္းၾကီးနဲ့ေလကန္ေနသည္။ေအာင့္မ်က္လုံးကေတာ့အျပင္မွာ-ဟုိရွာဒီရွာေပါ့။အဲဒီေန ့က{ငု}ကုိမေတြ ့ခဲ့ရပါ။
တတိယႏွစ္မွာေတာ့ေအာင္ေတြ ့ခ်င္ေနေသာပါတီကုိေအာင္ဆက္သြယ္မိျပီ။အဲဒီႏွစ္ကအလုပ္သမားသပိတ္တုိက္ပြဲေတြျဖစ္ခဲ့သည္။ျငိမ္းခ်မ္းစြာျဖင့္မိမိတုိ ့အခြင့္အေရးေတါင္းဆုိေနေသာ အလုပ္သမားမ်ားကုိမဆလစစ္အစုိးရကေသနတ္နဲ့ပစ္သည္။ေအာင့္ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ကျမင့္မားလာခဲ့ပီ။
ေအာင္နဲ့ေအာ့င္အေဖအေၾကာင္းေျပာရအုံးမည္္။အၾကီးပုိင္းညီအကုိေလးေယာက္ထဲမွာ၊က်န္တဲ့သူေတြကအေဖရဲ ့လက္သီးခ်က္နဲ့ေတြ ့ခဲ့ဘူးတဲ့သူေတြခ်ည့္ျဖစ္သည္။ေအာင္ကေတာ့တခါမွအေဖ့အထုိးမခံခဲ့ရဘူးပါ။ငယ္ငယ္ကလဲေအာင္ကမဟုတ္တာမလုပ္ဘူးေတာ့ေအာင္-သူ ့လက္သီးနဲ့မေတြ ့ခဲ့ဘူးပါ။ၾကီးလာေတာ့လဲေအာင္ကႏုိင္ငံေရးေလ့လာထားေတာ့အေဖနဲ့ေအာင္နဲ့ကႏုိင္ငံေရးေဆြးေႏြးဖက္။အေဖကေအာင့္ကုိတျခားသားေတြထက္ေလးစားသည္္။ေအာင္ကစာလဲဖတ္သည္္။သူနဲ့လဲေဆြးေႏြးႏုိင္သည္္။လက္ေတြ ့လဲပါတီနဲ့ဆက္သြယ္ေနသည္္။အဲဒါကုိအေဖလဲသိေနသည္္။ေျပာရအုံးမည္္တခါကအေဖနဲ့ေအာင္ေဆြးေႏြြးေနရင္း၊ေအာင္စကားတခြန္းမွားသြားခဲ့သည္္။ေအာင္စကားေျပာေလာၾကီးသြားတာပါ။ရဲေဘာ္ဗဟိန္းဟာဖဆပလထဲကကြန္္ျမဴနစ္ပါတီကုိအထုတ္ခံရတဲ့အခ်ိန္မွာေဆးရုံတက္ေနရသည္္။ေနာက္ပုိင္္းသခင္ေအာင္ဆန္းသူ ့ကုိလာေတြ ့တာေတာင္အေတြ ့မခံခဲ့လက္မခံခဲ့ပါ။ေနာက္ေတာ့အဲဒီခံစားခ်က္ျဖင့္ရဲေဘာ္ဗဟိန္းဆုံးရွာသည္။အဲလုိခံစားမွဳကေအာင့္မွာလဲရွိေနခဲ့သည္္။အဲဒီမွာတခ်က္ေအာင္မရည္ရြယ္ပဲေလာၾကီးပီးဗုိလ္တုိ့သခင္တုိ ့ထည့္မေခၚလုိက္မိ။အေဖကေအာင့္္ကုိေဒါပြ-သူေလးစားတဲ့သူကုိဒီလုိေခၚရပါ့မလားဆုိပီး-ေအာင့္ကုိျပင္ေခၚခုိင္းခဲ့သည္္။ေအာင္လဲျပင္ေခၚေပးခဲ့ပါသည္္၊ေအာင္မွားတယ္ေလ။ဒါေပမယ့့္ေအာင့္ကုိအေဖကလက္သီးနဲ့ေတာ့မထုိးခဲ့ပါ။အေဖ့အရင္စိတ္ဓါတ္နဲ့ဆုိ။အဲဒီမွာေအာင္ေမွာက္ေနေလာက္ပီ။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၇)
ေအာင့္အမွတ္ကစီးပြါးေရးတကၠသုိလ္ကုိမီခဲ့ပါတယ္။ေက်ာင္းစေရာက္တဲ့ေန့ကေတာ့ေအာင့္အတြက္အမွတ္တရျဖစ္စရာေတြခ်ည္းပါ။အရင္တုန္းကတည္းကဘယ္တကၠသုိလ္ကုိမွအလည္တခါမွမေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။အသိအက်ြမ္းလဲမရွိ၊လူေတြကလဲမ်ား၊ဘယ္ေနရာဘာရွိမွန္းလဲမသိ၊ေတာသားကလဲျဖစ္ျပန္္၊ေနာက္ဆုံးမေတာ့ေအာင္ထက္အရင္
ႏွစ္ႏွစ္ကေစာေရာက္ေနခဲ့တဲ့ေအာင္သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမကုိရွာရပါတယ္၊ေန ့လည္ေလာက္မွာမွေတြ ့ပါတယ္။အမကပုံစံဘယ္လုိျဖည့့္္၊ဘယ္ေနရာမွာေငြသြင္းဆုိတာကူညီေျပာဆုိရင္းသူ့အတန္းကုိလဲကေသာကေျမာျပန္တက္ရပါတယ္။အီကုိစာဖတ္ခန္းမွာေက်ာင္း၀င္ခြင့္ပုံစံေလွ်ာက္လႊာတင္္ထားပီး၊ေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေဘးနားကစာပြဲမွာေအာင့္လုိပဲေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့{ငု}ကုိေအာင္စေတြ ့ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။{ငု}ကသူ့အေမနဲ့အတူထုိင္ေနခဲ့တာပါ။{ငု}ကတည္ျငိမ္တယ္၊ကုိယ္လုံးကုိယ္ဖန္ေသးေသးသြယ္၊ခါးေလာက္အထိရွည္လ်ားတဲ့ဆံပင္ေလးေတြကနဲနဲေလးနဂုိလ္ေကာက္-ေကာက္ေနတယ္္။လုံခ်ည္ခါးၾကားမွာလက္ကုိင္ပု၀ါေလးတခုေခါက္ပီးညွပ္ထားတယ္{ငု}ကမ်က္လုံးမကစားတတ္ေတာ့၊ေအာင္က{ငု}ကုိၾကာၾကာခုိးၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။အဲဒီေန့ကေအာင့္
ရင္ထဲမွာ{ငု}ရဲ့ရုပ္ပုံလႊာက(Scan)ဖတ္ပီးသားေပါ့။
ရန္ကုန္သာသနာ့ရိပ္သာရပ္ကြက္(ဟာမစ္တစ္)မွာအေမ့ရဲ့ပအုိ၀္းအမ်ိဳးေတြရွိတယ္။သုံးေလးအိမ္ေတာင္ရွိတာပါ။ငယ္ငယ္ကထဲကေအာင္တုိ့သြားလည္ေနက်ပါ၊သၾကၤန္ဆုိႏွစ္တုိင္းလုိလုိေရာက္တယ္။ေအာင္-စာေမးပြဲေအာင္မွန္းသိတာနဲ့အေမကအဲဒီရပ္ကြက္မွာအိမ္တလုံး၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ေအာင့္ကုိအေဆာင္မွာမထားခ်င္ဘူးတဲ့။အေပါင္းအသင္းမ်ားပီးေအာင့္ကုိပ်က္စီးမွာစုိိးရိမ္တယ္။ေအာင္ကလဲအေပါင္းအသင္းေတာ့မ်ားတတ္တယ္။ဒါေပမယ့္ဒီလုိေနရတာေအာင္သေဘာက်တယ္။ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာေနရမယ္။ျပည္သူေတြေန ့စဥ္ခံစားေနတာေတြေတြ ့ရမယ္ၾကားရမယ္။ေအာင့္အေမရဲ့အေမအဖြါးကရန္ကုန္လုိက္လာပီးေစ်း၀ယ္-ထမင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။သူကလဲလုိက္ေပ်ာ္ပါတယ္။အဲဒီရပ္ကြက္မွာရွိေနတာကအဖြါးရဲ့ညီအမေတြ-တူမေတြေလ။ေစ်းဆုိတာကလဲမေ၀းပါ(၁၅)မီတာေလာက္ေ၀းတဲ့လမ္းထိပ္ကုိတက္ရင္ေစ်းကေလးကုိေရာက္ပီ။စေနတနဂၤေႏြရက္ေတြမွာေအာင့္အိမ္မွာအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြလာစားတတ္ၾကတယ္။ျမိဳ့ကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာေအာင့္အီကုိကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာတရုံးရုံးနဲ့ေပ့ါ။အဖြါးကလဲမညည္းမညဴခ်က္ေၾကြးပါတယ္။အကုိၾကီးလဲရန္ကုန္လုိက္လာပီးအေဖ့သူငယ္ခ်င္းဦးတင္ထြန္းေအာင္ဆီမွာအလုပ္ေတာင္းေတာ့ရတယ္၊လင္းစ္ေဒါင္းမွာရွိတဲ့-မ-ထ-သမွာေပါ့။ေန ့လည္အလုပ္လုပ္ပီး၊ညေက်ာင္းတက္တယ္။အေမကအဖြါးကုိမီးခံေသတၱာတလုံးနဲ့ေငြေတြထည့္ထားေပးထားတယ္။အဲဒီေသာ့ကုိအဖြါးကသူ့ေခ်ြးခံအက်ၤီအိတ္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ျမိဳ့မွာကအဲဒီအခ်ိန္အေဖနဲ့အေမကဆန္စက္တလုံးပုိင္ေနခဲ့ပါပီ။ျခံၾကီးတျခံလဲရွိတယ္သရက္ပင္ဇီးပင္ေတြနဲ့ေပါ့။နဲနဲေခ်ာင္လည္ပါတယ္။အဖြါးကအကုိၾကီးကုိခ်စ္တယ္။အကုိၾကီးကအဖြါးကုိကပ္ခ်ြဲေနရင္းအဖြါးအိတ္ထဲကမီးခံေသတၱာေသာ့ကုိႏွိဳက္တာကေတာ့ခနခနေပါ့။ေအာင္ကေတာ့အဖြါးဆီကတေန ့တက်ပ္အမ်ားဆုံး-၂-က်ပ္ပဲေတာင္းသုံးတယ္၊ေအာင္ကအေဖ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုုိလဲဘယ္ေတာ့မွဒုကၡမေပးဖူးဘူး။အကုိၾကီးကေတာ့သမတရုံမွာကားသစ္တင္ရင္အေဖ့မိတ္ေဆြသမတရုံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး-ဗုိလ္ဥာဏ္ေမာင္ဆီေရာက္သြားပီးေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းပီးေနပီ။ စေနတနဂၤေႏြဆုိအကုိၾကီးကတရက္တည္းရုပ္ရွင္ေလးပြဲၾကည့္တတ္တယ္။ဆက္တုိက္။ေအာင္ကအကုိၾကီးကုိေမးတတ္တယ္။အကုိၾကီးရာတရက္တည္းေလးပြဲေတာင္ဆုိေတာ့-ရုပ္ရွင္ေတြကုိမွတ္ေကာမွတ္မိလား-လုိ ့ဆုိေတာ့-အကုိၾကီးကမွတ္မိတာေပါ့ကြ--တဲ့။ေအာင္ကေတာ့ျမိဳကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲ၊အီကုိအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲတရက္ထဲ-၂ပြဲတခါၾကည့္ဘူးတယ္။အိမ္ျပန္လာေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့အဖြါးခ်က္ထားတဲ့ထမင္းစားရင္းရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္းစားျမ့့ံဳျပန္ ေတာ့ေအာင္ကဟုိကားကမင္းသားကဒီကားထဲေရာက္၊ဒီကားကမင္းသမီးကဟုိကားထဲေရာက္ပါပဲ။အကုိၾကီးကရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ထိပ္တန္းအစားအစာေတြနဲ့လဲအေတာ္ရင္းႏွီးတယ္။တခါက၁၉၇၆မွိဳင္းရာျပည့္နဲ့ေထာင္ထဲ၀င္သြားရတဲ့နံပတ္-၄-ညီေလးနဲ့အတူေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတဲ့ပဲခူး-က၀ဘက္ကဦးေလးၾကီးတေယာက္၊ေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ေအာင္တုိ ့ဟာမစ္တစ္အိမ္၀င္လာပီး၊ေအာင့္ညီကေထာင္ထဲကေနပီးမေလးရွားေခါက္ဆြဲစားခ်င္တယ္ေျပာလုိ့သူ ့ဆႏၵအတုိင္း၀ယ္ပီးေနာက္တခါေထာင္၀င္စာမွာပုိ ့ေပးပါ။က်ေနာ္ပုိက္ဆံေပးခဲ့ပါ့မယ္။က်ေနာ္ကအိမ္ကုိျပန္ရမယ္မိသားစုကက်ေနာ့ကုိေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ဆုိပီးပုိက္ဆံေတြေပးခဲ့ပါတယ္။ေအာင္ကမေလးရွားေခါက္ဆြဲဆုိတာမၾကားဘူးမစားဘူးပါ။ေအာင္ၾကားဘူးတာကငယ္ငယ္ကမီးရထားခရုေခါက္ဆြဲကုိပဲၾကားဘူးတာ။ဒါေတာင္မစားဘူးပါ။ဘယ့္ႏွယ္မေလးရွားကေကာင္ေတြက၊ရန္ကုန္မွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္လာေရာင္းေနရတာပါလိမ့္။ဒီမွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္ေရာင္းေနတဲ့တရုတ္ေတြမ်ားမွမ်ား။ဒါေပမယ့္အကိုၾကီးကပုိက္ဆံကုိယူပီးငါ့တာ၀န္ထား-ေထာင္၀င္စာဘယ္ရက္မွာက်မွာလဲတဲ့။အေမကဘယ္ရက္ဘယ္ရက္က်တယ္ေျပာေတာ့။အဲဒီရက္မွာအေမသြားပုိ ့လုိ့မေလးရွားေခါက္ဆြဲကုိညီေလးစားခဲ့ရတယ္။ၾကံဳလုိ့ေျပာရအုံးမယ္။အေမကညီေလးေထာင္၀င္စာသြားေတြ ့ရင္ေထာင္၀င္စာလာမေတြ ့ႏုိင္တဲ့ညီေလးသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါယူသြားတတ္တယ္။သူတုိ ့မွာတဲ့ကိစၥေတြ-စာေတြဘာေတြလဲသူတုိ့မိသားစုေတြထံေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးတတ္တယ္။ထပ္ေျပာရအုံးမယ္ေအာင္နဲ့ေအာင္အေဖလဲညီေလးေထာင္၀င္စာကုိတခါကသြားေတြ ့ဘူးတယ္။ေထာင္ဘူး၀အျပင္ဖက္ဇရပ္မွာေစါင့္ေနတုန္း၊ဇရပ္ထဲမွာမ်က္မွန္နဲ့လူတေယာက္လက္-၂-ဖက္ေနာက္ပစ္ပီးေခါက္တုန့္ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ေခါင္းကေလးကတဆတ္ဆတ္နဲ့ေပါ့။ေအာင္ကျမင္တာနဲ့ဘယ္သူဆုိတာသိေနတယ္။အေဖကမေနႏုိင္ဘူး-သူ့ဘက္လွည့္လာတဲ့အခ်ိန္ေမးရွာတယ္။ခင္ဗ်ား-ကုိေက်ာ္ျငိမ္းမဟုတ္လား--တဲ့၊ဟုိကအေဖ့ကုိတခ်က္ပဲၾကည့္ပီးဘာမွအသိအမွတ္မျပဳ၊စကားျပန္မေျပာ၊သူ့လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကုိအပ်က္မခံ၊ျပန္လွည့္သြားတယ္။ေအာင္ကမခံခ်င္လုိ့ခ်က္ခ်င္းပဲ-အေဖကလဲဒီလုိလူမ်ိဳးကုိ-ဘာလုိ ့သြားႏွဳတ္ဆက္ေနရတာလဲလုိ့-အေငၚတူးေတာ့အေဖဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၆)
ဒီလုိနဲ့ဆယ္တန္းစာေမးပဲြေတြနီးလာခဲ့ပီ။ေအာင္မေက်နပ္ဆုံးက၊ေအာင္တုိ ့ျမိဳ့ကျမသိန္းတန္ဘုရားပြဲသည္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႏွင့္တုိက္ဆုိင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ေဂါပကလူၾကီးမ်ားကပညာေရးကုိနားလည္ခဲ့လ်ွင္စာေမးပြဲပီးမွဘုရားပြဲေတာ္ကုိလုပ္သင့္သည္။အလြန္ဆုံးေနာက္က်ဆယ္ရက္ေပါ့။ေအာင္လဲလူငယ္သဘာ၀ဘုရားပြဲကုိလည္ခ်င္သည္။ပြဲေစ်းတန္းမွာစားခ်င္တာစားမည္။ကီးမားပလာတာရွိသည္။မုံ ့သုိင္းျခဳံရွိသည္။အေအးမ်ိဳးစုံရွိမည္၊ဖါလူဒါရွိမည္၊အေၾကာ္စုံရွိသည္။ၾကက္ဥပလာတာရွိမည္။ၾကက္သားပလာတာရွိမည္။ပန္တ်ာၾကည္လင္ဇာတ္ရွိမည္။တခါတေလေရႊမန္းသဘင္ရွိမည္္။၀င္း၀င္းေအးရဲ့ေဆာင္းအျငိမ့္ရွိမည္။ျဖတ္ႏုိင္သူမ်ားကေတာ့ေန ့လည္စာက်က္၊ညေနပြဲေစ်းတန္းကုိလည္၊စားခ်င္တာစား၊အိမ္ျပန္၊ညစာက်က္၊မနက္စာေမးပြဲေျဖေပါ့။ေအာင္လဲမသြားခဲ့ပါနီးနီးနားနားလဲမဟုတ္။ေအာင္စာက်က္သည္။ေအာင္တကၠသုိလ္ေရာက္ခ်င္သည္။ဒါေပမယ့္ေအာင္ကံဆုိးခဲ့သည္။ေအာင္မသြားခဲ့ေပမယ့္၊ေအာင့္အကုိၾကီးကသြားခဲ့သည္။ေအာင္ညစာက်က္ေနရင္အေဖကအကုိၾကီးကုိမေတြ ့ေတာ့ဘုရားပြဲကုိေရာက္ေနမွန္းသိသည္။ေအာင့္ကုိစက္ဘီးစီးပီးသြားေခၚခုိင္းသည္။အကုိၾကီးကမႏွစ္ကထဲက(က)နဲ့မေအာင္(ခ)နဲ့ေအာင္ခဲ့သည္။အေဖကသားၾကီးၾသရသကုိဆယ္တန္းေအာင္ကာတကၠသုိလ္ေရာက္ေစခ်င္သည္။အေဖ့ဆႏၵကုိေအာင္မလြန္ဆန္ခဲ့ပါ။ဘုရားပြဲရွိရာကုိနာရီ၀က္စက္ဘီးစီးပီးေရာက္သြားခဲ့သည္။ပြဲေစ်းတန္းစားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာရွာသည္မေတြ ့။အသိေတြေတြ ့လုိ့ေမးၾကည့္ေတာ့ေစာေစာပုိင္းကေတြ ့လုိက္သည္ေျပာသည္။ဒါဆုိဒီပြဲခင္းထဲမွာရွိတာေတာ့ေသခ်ာပီ။ဒါေပမယ့္ဇာတ္ထဲမွာေရာက္ေနလား၊အျငိမ့္ထဲမွာေရာက္ေနလားလဲမသိ။ခက္တာကေအာင့္မွာပုိက္ဆံပါမလာ။ဇာတ္ရုံအျငိမ့္ရုံေတြထဲကုိ-၀င္မရ။ၾကံရာမရျဖစ္ေတာ့၊ေအာင္ကေဂါပကအဖြဲ ့ရဲ့ျပန္ၾကားေရးဌာနကုိသြားသည္။အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့သူတုိ့ကေလာ္စပီကာျဖင့္ေအာ္ေပးသည္။သစ္နဖါးလမ္းကေက်ာင္းဆရာၾကီးဦးခင္ေမာင္ရဲ့သားၾကီးခင္ဗ်ား၊အိမ္ကလုိက္ေခၚေနလုိ ့ျပန္ၾကားေရးဌာနကုိအျမန္္ဆက္သြယ္ပါ---တဲ့။ေဂါပကအဖြဲ ့က-ေလးငါးခါေလာက္ေအာ္ေပးေတာ့အကုိၾကီးရွက္ပီးေအာင့္ကုိလာေတြ ့သည္။ေအာင္က-သူ့ကုိအေဖစိတ္ဆုိးေနေၾကာင္းေျပာျပ-စက္ဘီးေပၚေခၚတင္ပီးအိမ္ျပန္အေဖ့ကုိအပ္၊ပီးေတာ့စာက်က္ေပါ့။ဒါေပမယ့္ဒီကိစၥကတရက္လဲမဟုတ္--၂-ရက္လဲမဟုတ္။တတိယရက္မွာေတာ့ေအာင္ေပကပ္ကပ္လုပ္ပီ။သြားမေခၚေပးေတာ့။စာပဲက်က္ေနခဲ့သည္။အေဖကဘာမွမေျပာေတာ့ပါ။အဲဒီႏွစ္ကေအာင္လဲ(က)အဆင့္နဲ့မေအာင္ခဲ့ပါ။စာမက်က္တဲ့အကုိၾကီးနဲ့အတူ(ခ)အဆင့္နဲ့ပဲေအာင္ခဲ့ပါသည္။စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့၊ေအာင္အိမ္ကုိစိတ္ဆုိးပီးအေဖနဲ့အေမ ့ကုိဘာမွမေျပာပဲအ၀တ္အစားႏွစ္စုံလြယ္အိတ္ထဲထည့္ပီးအိမ္ကထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ေအာင္စိတ္မေလပါ။စိတ္ဒံုးဒုံးခ်ပီးျဖစ္သည္။ေအာင္ကသာယာ၀တီျမိဳ့မွာရွိတဲ့ေအာင့္အခ်စ္ဆုံးအမတ၀မ္းကြဲဆီကုိသြားခဲ့သည္။အမကအဲဒီျမိဳ့ကပညာေရးဌာနမွာစာေရးလုပ္ေနသည္။ေအာင္ကဒီမွာေအာင္ညေက်ာင္းတက္မယ္လုိ့ေျပာေတာ့အမက၀မ္းသာအယ္လဲငါလည္းညေက်ာင္းတက္ေနတာ-အေဖၚရတာေပါ့တဲ့။ေအာင္ရဲ့ဘ၀အဲဒီမွာတဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းခဲ့ရပါသည္။အမကေအာင္ကုိဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲေျပာရအုံးမည္။သူအိမ္ငွါးေနတဲ့အိမ္ရဲ့ေရွ ့မွာေရဘုံဘုိင္ရွိသည္။ဒါေပမယ့္ေအာင့္ကုိေရခပ္ခြင့္မျပဳ။နင္-စာပဲက်က္ေန-တဲ့။သူကေအာင့္ကုိေရခ်ိဳးဖုိ့အိမ္၀င္းထဲကေရစည္ပုိင္းထဲကုိခပ္ထည့္ေပးသည္။ေအာင့္အ၀တ္ေတြကုိေလွ်ာ္ေပးသည္။ေအာင္ကေဆြ းေႏြးသည္မရ။မနက္ရုံးမသြားခင္ေအာင္အတြက္ထမင္း-ဟင္းေတြခ်က္ေပးခဲ့သည္။တ၀က္ကုိသူ့ထမင္းဘူးထဲထည့္ယူသြားသည္။ရုံးကျပန္္လာေတာ့မွညစာခ်က္ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ထမင္းအတူစား၊ညေက်ာင္းအတူသြား။ဒီျမိဳ့မွာအသိသူငယ္ခ်င္းမရွိတဲ့ေအာင္၊ဘယ္မွလည္စရာမရွိ။အိမ္မွာပဲစာဖိက်က္ေနခဲ့သည္။ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၾကီးနီးလာခဲ့ပီ။ပထမရက္က
ျမန္မာစာ။ေအာင္ကျမန္မာစာကုိအၾကိဳက္ဆုံး။ဒုတိယရက္ကအဂၤလိပ္စာဒါလဲမမွဳ။ဒါနဲ့တတိယေန ့သခ်ၤာေျဖရေတာ့အဲဒီေန ့ကအတူေျဖရတဲ့သာယာ၀တီေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြေအာင့္ကုိမွတ္မိမယ္ထင္ပါသည္။ေမးခြန္းလႊြာကုိၾကည့္ပီးေအာင္စိတ္လွဳပ္ရွားလြန္းလုိ ့အား--လုိ့တခ်က္ေအာ္လုိက္မိသည္။လက္ကလဲပါသြားသည္။ေအာင္ရဲ့ေဖါင္တိန္ကသစ္သားၾကမ္းျပင္ေပၚမွာစုိက္ေနခဲ့သည္။ေအာင္တုိ ့ေျဖေနတာကအထကအမွတ္(၁)မွာျဖစ္သည္။အခန္းေစါင့္ေနတဲ့ အထကအမွတ္(၂)သာယာ၀တီေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအေဖ့သူငယ္ခ်င္းဆရာဦးတင္ေရႊကေအာင့္ကုိအခန္းအျပင္ဖက္၀ရံတာကုိဆြဲမထုတ္လာပီး၊စိတ္မေလာဖုိ ့ေျပာကာစိတ္ျငိမ္ေဆးတလုံးေရတခြက္နဲ့တုိက္သည္။ေအာင္ဘယ္လုိေနတာဘယ္လုိစာက်က္တာကုိသူသိေနခဲ့သည္။သူမ်ားေတြေျဖတာ(၁၀)မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ၊ေအာင္ျပန္၀င္ပီးေျဖရသည္။တႏွစ္လုံးေလ့က်င့္လာခဲ့တဲ့ေအာင္ကေမးခြန္းကုိၾကည့္လုိက္ကထဲကအေျဖေတြကုိသိေနခဲ့လုိ ့ေအာင္ေပါက္ေျမာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ေအာင္ကဒုိးဒုိးေဒါက္ေဒါက္နဲ့ေရးခ်လုိက္ပီး-တေခါက္ျပန္စစ္။သူမ်ားေတြထက္ေစာအေျဖလႊာတင္ကာစာေမးပြဲခန္းမကထြက္လာခဲ့သည္။က်န္တဲ့ဘာသာရပ္ေတြလဲေနာက္ေန ့ေတြမွာေျဖႏုိင္ခဲ့သည္။စာေမးပြဲေျဖပီးေတာ့-အမကုိကန္ေတာ့ကာေအာင္ျမိဳ့ကုိျပန္သည္။တႏွစ္တာမေတြ ့ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါ့။မေသာက္ရတာၾကာတဲ့ထန္းရည္ေတြလဲေသာက္ေပါ့။ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့၊ေအာင္သခ်ၤာဂုဏ္ထူးနဲ့ေအာင္ပါသည္။ညေက်ာင္းကုိတာ၀န္ယူထားတဲ့အထက(၁)ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး(တရုတ္အမ်ိဳးသမီး)ေဒၚအရိန္ကညေက်ာင္းကေအာင္တဲ့ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားကုိဆုေပးခဲ့ပါသည္။အမကေအာင္ကုိလာဖုိ ့ဖုန္းဆက္သည္။ေအာင္ကအမပဲေအာင့္ကုိယ္စားတက္လုိက္ပါ၊ရတဲ့ဆုကလဲအမနဲ့ပဲထုိက္တန္တာပါ၊အမပဲယူလုိက္ပါ။ေအာင္ကတကၠသုိလ္တက္ရရင္ေပ်ာ္္ပါပီလုိ ့အေၾကာင္းျပန္ခဲ့သည္္။အမကေအာင့္ကုိယ္စားဆုေပးပြြဲကုိတက္ယူသည္။ဆုကေတာ့ေဖါင္တိန္တေခ်ာင္း။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၅)
ေအာင္ရဲ့မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကုိေျပာရအုံးမယ္္။အေဖတုိ ့မ်ိဳးရုိးကေက်ာင္းဆရာမ်ိဳးရုိး။ေအာင္မူလတန္းေက်ာင္းတက္ေတာ့ဆရာမေတြကအမ်ိဳးေတြ။ေအာင္ရဲ့အကုိတ၀မ္းကြဲေတြကလဲေက်ာင္းဆရာေတြ။ေတာမွာနဲ့ျမိဳ့မွာပဲကြာမယ္။အခုလဲေအာင့္တူေတြ-တူမေတြက-ျမိဳ့မွာ-ေအာင္ျမင္တဲ့-ေအာင္ခ်က္ေကာင္းတဲ့ကုိယ္ပုိင္စာသင္ေက်ာင္းဖြြင့္ထားၾကတယ္္။ေအာင္ေျပာခ်င္တာကအမ်ိဳးဆုိေတာ့ပုိပီးဂရုစုိက္တာခံရတယ္္။ပုိပီးဆန္ရင္းနာနာဖြတ္တယ္္္။ဖိသင္တယ္။အဲဒီေတာ့စာတတ္တယ္။ေအာင္ေနခဲ့တဲ့မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ကေတာ့အမ်ိဳးမေတာ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ေအာင္စာေတာ္လုိ့မူလတန္းမွာတႏွစ္ထဲအတန္းခုန္ပီးတက္ခဲ့ရဘူးတယ္။အဲလုိေဆြမ်ိဳးဆရာမေတြနဲ့ေတြ ့ရတဲ့့ ၀ဋ္ေၾကြးကတကၠသုိလ္အထိပါလာပါတယ္။စီးပြါးေရးတကၠသုိလ္ပထမႏွစ္မွာေပါ့။၀ါဏိဇၨေဗဒဌာနမွာဆရာမၾကီးေဒၚလွျမင့္ဆုိတာရွိတယ္္။ေအာင္နဲ့အမ်ိဳးေတာ္တယ္။သူ ့ကုိ-ေအာင္မျမင္ဖူးပါ။သူနဲ့ပုိပီးေဆြမ်ိဳးရင္းသူေအာ့င္အမ၀မ္းကြဲေအာင္နဲ့တႏွစ္ထဲတကၠသုိလ္ေရာက္သူ၀ိိဇၨာ-သိပၸံကအမကေျပာထားပုံရတယ္္။တရက္မွာသူ့က်ဴတုိရီယဲလ္ကုိေအာင္တက္ရတယ္္။သူစာသင္ေနရင္းမ်က္မွန္ထဲကေနပီးၾကည့္ၾကည့္ေနတာေတာ့ေအာင္သတိထားမိတယ္္။ဒီလုိျဖစ္လာမယ္လုိ ့ေတာ့မထင္ခဲ့။ခနေနေတာ့ေအာင္နာမည္ေခၚပီးစတိတ္ေပၚတက္ခုိင္းပါတယ္္။ေအာင္ကစတိတ္ေပၚမတက္ဘဲနဲ့ျပဴတင္းေပါက္ေပၚကခုန္ခ်ရရင္ေကာင္းမလားလုိ့စဥ္းစားေသးတယ္္။ေအာင္ၾကိဳက္ေနတဲ့{ငု}ကေအာ့င္ေရွ့တန္းမွာထုိင္ေနတာေလ။မျဖစ္ေသး၊က်ဴတုိရီယဲလ္အခန္းကတတိယထပ္မွာျဖစ္ေနတယ္။အရွက္ကုိအသက္နဲ့ကေတာ့မလဲႏုိင္ေသး။ေနာက္ေတာ့ေအာင္စတိတ္ေပၚတက္ဖုိ ့ကုိပဲေရြးလုိက္ရတယ္္။ဘလက္ဘုဒ္ေပၚမွာ၀င္ေငြထြက္ေငြစာရင္းကုိျဖည့္ရတယ္္။ဆရာမၾကီးကတခြန္းေျပာရင္ကုိယ္ကတဖက္ဖက္မွာထည့္။မ်က္ႏွာကေတာ့ထူပူေနပီ။၀င္ေငြထြက္ေငြဇယားရလာေတာ့မွေအာင္စတိတ္ခုံေအာက္ကုိကတုန္ကယင္နဲ့ဆင္းလာခဲ့ရတယ္္။ဘယ္သူ့မ်က္ႏွာမွမၾကည့္ရဲ၊ေျခလွမ္းမွန္ဖုိ ့ကုိပဲဂရုုစုိက္ေနရတယ္္။ေျခလွမ္းမမွန္လုိ့ေမွာက္ရက္လဲရင္ပုိအရွက္ရမယ္။
အထက္တန္းေက်ာင္းကအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာမွတ္မိတာ-တခုက၊ေက်ာင္းေနဖက္တစုဆယ္ေယာက္ေက်ာ္တဖြဲ ့ၾကီး ပဲခူးရုိးမကုိ-ေတာခုိဖုိ့ခ်ီတက္သြားတာျဖစ္တယ္္။တကယ္ကအဲဒီအခ်ိန္မွာေအာင္ကလက္၀ဲစာေတြဖတ္ေနပီ။ေအာင့္အေဖရဲ့စာအုပ္ဘီရုိကုိေအာင္ေမႊေနွာက္ဖတ္ပီးေနပီ။ဒါေပမယ့္ေအာင့္ရည္ရြယ္ခ်က္က-တကၠသုိလ္ကုိအရင္ေရာက္ခ်င္တယ္္။အဲဒီအဖြဲ ့ထဲေအာင္မပါခဲ့။တကယ္ကလဲသူတုိ့စိတ္ကူးယဥ္ၾကတာျဖစ္တယ္။ေတာထဲမေရာက္ခင္မိဘေတြကရဲကုိေခၚပီးလုိက္ေတာ့ျပန္လုိက္လာခဲ့ရတယ္္။
အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကအျဖစ္အပ်က္တခုကုိလဲမေမ့ပါ။အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးကအပ်ိဳၾကီး။အေဖနဲ့မင္းလွမွာလုပ္ေဖၚကုိင္ဘက္။
ဆရာမၾကီးျပဳံးတာ-ရယ္တာတခါမွမေတြ ့ဖူးပါ။တည္သလားမေမးနဲ့။အဲဒီဆရာမၾကီးနဲ့ေအာင္ထိပ္တုိက္ေတြ ့ဘူးခဲ့ပါတယ္။ဆယ္တန္းႏွစ္မွာျဖစ္ပါတယ္္။ေက်ာင္းမွာေက်ာင္းသားေတြမေက်နပ္တဲ့-ကိစၥေတြကမ်ားလာေနတယ္္။ေက်ာင္းဆရာတေယာက္သမီးနွင့္ရီးစားျဖစ္လုိ့ေအာင့္သူငယ္ခ်င္းရုိးသားၾကိဳးစားေသာေဘာလုံးကန္ေကာင္းသူ-ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။စာသင္ခ်ိန္တခ်ိန္နာရီ၀က္မွာ-(၁၅)မိနစ္အလဟသေလကန္ေနေသာဆရာရွိတယ္္။စာသင္ရတာထက္-မဆလအၾကိဳက္အလုပ္ေတြကုိအခိ်န္မ်ားမ်ားလုပ္ေနရတယ္္။က်န္တာေတြအေတာ္မ်ားတယ္၊ေအာင္မမွတ္မိေတာ့ပါ။တရက္မွာေတာ့ဆရာမတေယာက္ျမန္မာစာသင္ေနေသာအခ်ိန္၊ဆရာမအလစ္္မွာေဘးနားကသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေအာင့္ကုိစာရြက္တရြက္ထုုိးေပးပါတယ္္။ဖူးလ္စကက္ေပပါ-၂-ရြက္တြဲ၊ေကာင္းလုိက္တဲ့ဒီဇုိင္း
(ဇီးကုန္းျမိဳ့အထကေန ့စဥ္ထုတ္သတင္းစာ)တဲ့။ေအာင္တုိ ့ငါးေယာက္တေယာက္တလက္ကမ္း၊ေကာ္လံေတြခဲြပီးေရးလုိက္ၾကတာစာရြက္ေတာင္မေလာက္ေတာ့။အပုိင္းအစေလးက်န္တာေတာင္-ကြက္လပ္မလြတ္ေအာင္နာေရးေၾကာ္ျငာထည့္သူကရွိေသးတယ္္။တကၠသုိလ္ဆင္းကာစဆရာမေလးအသစ္တေယာက္ေက်ာင္းေရာက္တုန္းကနာမည္တမ်ိဳး။ဘယ္အခ်ိန္ကနာမည္ေျပာင္းသြားမွန္းမသိ။သူ့အတြက္ကေတာ့-အမည္ေျပာင္းျခင္း-ဒီလုိေခၚပါေပါ့။နဲနဲရုတ္ရုတ္သဲသဲႏုိင္သြားေတာ့စာသင္ေနတဲ့ဆရာမရဲ့Man out(လူက်ြံေဘာ)ဖမ္းတာခံလုိက္ရတယ္္။သူကဘလက္ဘုဒ္ေပၚလွည့္မလုိနွင့္ေအာင္တုိ့ဘက္ကုိခ်က္ခ်င္းျပန္လွည့္တယ္္။ေအာင္တုိ့မဲင္းေအာက္မိသြားတယ္္။သတင္းစာအသိမ္းခံရသည္။ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးရုံးခန္းေရာက္ပီ။ေအာင္တုိ ့ငါးေယာက္ကုိေခၚသည္။ေအာင္ကဘယ္လုိေျပာရမည္ကုိစဥ္းစားပီးသား။မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ့ဆရာမၾကီးကေအာင့္ကုိပဲဖိၾကိမ္းသည္။အေဖနဲ့သူနဲ့ကမတည့္။မတည့္ခံႏုိင္ရုိးလားအေဖကရီစရာေျပာတတ္သည္။မင္းလွမွာအတူလုပ္ေနစဥ္က၊တရက္မေတာ့ႏုိင္ငံေတာ္ေန ့တေန ့မွာ-ေက်ာင္းသားေတြကအလံတုိင္လုပ္ဖုိ့၀ါးတလုံးရွာေနသည္။အေဖကေဟ့ေကာင္ေတြ၀ါးလုံးရွာမေနနဲ့-မင္းတုိ ့ဆရာမၾကီးေခါင္းမွာပတ္ခ်ည္လုိက္လုိ ့ေျပာခဲ့ဘူးသည္။တကယ္လဲဆရာမၾကီးအရပ္က-၇-ေပ-ေလာက္ရွိပါသည္။သူကေအာင္တုိ့တသုိက္ကုိေက်ာင္းထုတ္မည္တကဲကဲ။ေအာင္ကဆရာမၾကီးက်ေနာ္တုိ ့ေရးတာမမွန္ဘူးလား။က်ေနာ္တုိ ့ကုိေက်ာင္းထုတ္ရင္ဒီသတင္းေတြကုိရန္ကုန္ကဂ်ာနယ္ေတြဆီပုိ ့ပစ္မယ္လုိ့ျပန္ေျပာေတာ့မွေလွွ်ာ့ေတာ့သည္။မီဒီယာကုိဆရာမၾကီးေၾကာက္သည္။ဆရာမၾကီးက၊မွန္ေတာ့မွန္တယ္ေနာက္မွာမေရးပါနဲ့၊ေရးခဲ့တဲ့ဆရာဆရာမေတြကုိေတာင္းပန္လုိက္ပါဟုေျပာပါေတာ့သည္။ဒီဆရာဆရာမေတြထဲမွာေအာင့္္အမ်ိဳးအဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာမတေယာက္လဲပါသည္။ေအာင္တုိ ့သြားေတာင္းပန္ေတာ့သူကေအာင့္ကုိ-နင္ကအမ်ိဳးမုိ့ငါ့ကုိပုိတြယ္ထဲ့လုိက္တာေပါ့ေလ--တဲ့ဗ်ာ။အားလုံးေသာဆရာဆရာမေတြကသူတုိ ့အမွားလဲသိေတာ့ခြင့္လႊတ္ၾကပါသည္။အဲ-ၾကာေနတာကအမည္ေျပာင္း-ဒီလုိေခၚပါဆရာမေလးျဖစ္သည္။ အေတြ ့မခံေရွာင္ေနသည္။တရက္မွာေတာ့ေအာင္တုိ ့ကစစ္ဆင္ေရးတခုလုပ္ရသည္။ေက်ာင္းကႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းျဖစ္လုိ့အေပၚထပ္မွာအမွဳတဲြထဲမပါတဲ့ဒလ်ိဳတေယာက္ကုိလႊတ္ထားရသည္။ဆရာမေလးစာသင္ခ်ိန္ေျပာင္းလုိ့ေက်ာင္းေအာက္ထပ္ကုိဆင္းလာခ်ိန္မွာသူကေလခ်ြန္လုိက္သည္။ေအာင္တုိ ့ငါးေယာက္ကေအာက္ထပ္ေလွခါးရင္းမွာေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လက္အုပ္ခ်ီပီးေစါင့္ေနသည္။သူဆင္းလာေတာ့ေအာင္တုိ ့ကကန္ေတာ့ပီးသား။ဆရာမေလးကရီေမာပီး။အေပၚထပ္ျပန္တက္သြားပါသည္။ပြဲပီးသြားပီ။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၄)
ေျမေပၚျပန္ေရာက္ေတာ့အေဖဟာေက်ာင္းဆရာပဲျပန္လုပ္ခဲ့တယ္။မင္းလွမွာအေဖေက်ာင္းဆရာဘ၀နဲ့ေလးႏွစ္ေနခဲ့ရပီး-ဇီးကုန္းကုိ၁၉၅၈မွာေျပာင္းေရႊ ့ခြင့္ရခဲ့တယ္။ဇာတိသစ္နဖါးရြာမွာအလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္တာ၀န္ယူခဲ့ရတယ္။ေက်ာင္းအသစ္ေဆာက္ဖုိ ့ေနရာမရွိလုိ့အေဖကသစ္နဖါးေခ်ာင္းကုိျဖတ္ေဖါက္ခါေက်ာင္းေျမေနရာရေအာင္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ကုိေဆာက္ခဲ့ႏုိင္တယ္။အေသးစိတ္ေတာ့ေအာင္လဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ေအာင္မွတ္မိတာကဇီးကုန္းကအမ်ိဳးတေယာက္အိမ္မွာေအာင္တုိ ့မိသားစုအိမ္ငွားေနရတာရယ္။စစ္တပ္အာဏာသိမ္းပီးေနာက္ေအာင္-ဆယ္ႏွစ္သားေက်ာ္ကဘ၀ေတြကုိပါပဲ။၁၉၆၄-၁၉၆၅ခုႏွစ္ေလာက္ကတန္ေဆာင္မုန္းနဲ့သီတင္းက်ြတ္ပြဲေတာ္ေတြကုိေအာင္မွတ္မိေနတယ္။အဲဒီကာလကေအာင္ကအေဖ့ဇာတိအေဖ့အမေတြရွိရာသစ္နဖါးရြာကုိေရာက္ေနခဲ့တယ္။မီးထြန္းေရေမွ်ာပြဲေတာ္အတြက္ေန ့လည္ကေအာင္တုိ ့သူငယ္ခ်င္းတသုိက္ေခ်ာင္းေဘးမွွာ ရႊံ ့့ေတြခြာ၊ဖေယာင္းတုိင္ထည့္ထြန္းဘုိ့အထုိင္ေလးေတြလုပ္ပီးအေျခာက္လွမ္းေနခဲ့တယ္။ညက်ရင္ငွက္ေပ်ာဖတ္ေတြေပၚမွာတင္ပီးဖေယာင္းတုိင္ထြန္း-ေခ်ာင္းေရထဲေမ်ွာဘုိ့ေပါ့။ညဦးပုိင္းေန၀င္ရီတေရာမွာ-ရြာထဲကိုိတပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္း၀င္လာပါတယ္။ေအာင္တုိ့ပြဲပ်က္ခဲ့ပါတယ္။ဦီးၾကီးနဲ့ၾကီးေတာ္အိမ္ျမန္ျမန္ေျပးခဲ့ရတယ္။ေအာင့္အမတ၀မ္းကြဲအပ်ိဳေပါက္ကေအာင့္ကုိသူ့အနားကပ္ထားပါတယ္။တမိသားစုလုံးအိမ္ေပၚမွာအိပ္-ေအာက္ထပ္မွာကစစ္သားေတြ၊တပ္စိတ္-တစိတ္။ေအာင္ကစပ္စုတတ္သူပီပီအိမ္ေပၚၾကမ္းပ်ဥ္ၾကားကေနပီးေအာက္ကုိေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္တယ္။ေျပာရအုံးမယ္။ေအာင္တုိ ့ေဒသကတေတာင့္ထုိးလုပ္ေသနတ္လုပ္ရာမွာနာမည္ၾကီးတယ္။အရွည္တမီတာေလာက္ရွိတဲ့VICEခုံ-တခုံရယ္-တံစဥ္း-၃-၄လက္ေလာက္ရွိရင္လုပ္ေသနတ္လုပ္လုိ ့ရပီ။ဘယ္က်ည္ဆံသုံးမလဲ။က်ြဲခ်ိဳလက္ကုိင္လား။ယမေနသားလား။ဆင္စြယ္လက္ကုိင္လား။ေစ်းကေတာ့မတူ။က်ည္ဆံကေတာ့အဲဒီအခ်ိန္မွာရုိင္ဖယ္က်ည္-တေတာင့္၇က်ပ္။စတင္းက်ည္-တေတာင့္၃-က်ပ္။ဘယ္ပုလိပ္ဆီမွာမဆုိ-၀ယ္လုိ ့ရတယ္။ျဖတ္ေလးျဖတ္လာလုပ္တဲ့အဲဒီစစ္ေၾကာင္းဟာရြာမွာရွိတဲ့လုပ္ေသနတ္ေတြကုိတညတည္းဖမ္းမိတာ။ေမာင္းကြင္းထဲမွာသံၾကိဳးနဲ့တြဲလာတာကုိကတတဲြကုိအလက္-၂၀-နဲ့-ႏွစ္တြဲေလာက္ရွိတယ္။ေအာင္-အိမ္ေပၚကေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့ျမင္ကြင္းပါ။လက္ပစ္ဗုံးေတြပါ-ပါတယ္။အဂၤလိပ္လက္ပစ္ဗုံး--၇-စကၠန့္ေတြပါ။မယုံမရွိပါနဲ့။ေအာင္-ဇီးကုန္းမွာ-စာရင္းစစ္လုပ္တုန္းကရဲဌာနာကုိစာရင္းစစ္ခဲ့ဘူးတယ္။သက္ေသခံပစၥည္းေတြကုိစာရင္းစစ္ေတာ့-အဲဒီမွာအမွဳေပါင္းစုံကေရႊေတြေငြေတြကုိ-ေအာင္ေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္။ေအာင္ကအဲဒါေတြကုိစိတ္မ၀င္စားဘူး။ေအာင္လြန္ခဲ့့တဲ့-၁၅ႏွစ္ေက်ာ္္ကေတြ ့ခဲ့ရတဲ့လုပ္ေသနတ္ေတြကုိပဲစိတ္၀င္စားေနမိခဲ့တယ္။ေအာင္ေတြ ့ျမင္ခဲ့တဲ့အတုိင္း-သံၾကိဳးနဲ့တြဲထားလ်က္ပါပဲ။လက္ပစ္ဗုံးေတြကလဲစင္ေပၚမွာအစီအရီေပါ့။ေျမၾကီးေပၚမွာေတာ့-ေအာင္ေျပာခဲ့တဲ့ Vice တံေတြက-၂၀-ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္။ဆက္ေျပာရရင္သစ္နဖါးမွာအဲ ဒီညကတအိမ္သားလုံးဘယ္သူမွအိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ညလယ္ေလာက္မွာ ေအာက္ထပ္ကတဖြဲ ့လုံးေပ်ာက္သြားပီး။-၃-၄နာရီေလာက္မွာျပန္လာကာေအာက္ထပ္မွာမီးေတြေမႊးပီးဘာေတြခ်က္ျပဳတ္စားေနလဲမသိပါဘူး။မနက္မုိးလင္းေတာ့စစ္သားေတြတရြာလုံးမရွိေတာ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ညကသတင္းေတြကေတာ့-တရြာလုံးပ်ံ ့့ေနခဲ့တာေပါ့။အဲဒီသတင္းေတြထဲမွာရြာထိပ္ကသုသန္မွာေက်ာရုိး-၃-ေယာက္-တက်င္းထဲျမဳပ္ထားတယ္ဆုိတဲ့သတင္းက၊ေဟာ့ထ္နယူးစ္ေပါ့။အေတာ္မ်ားမ်ားသြားၾကည့္ၾကတယ္။ေအာင္လဲသြားၾကည့္တယ္။ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းကမေကာင္းပါ။စစ္သားေတြကအေလာင္းေတြကုိေကာင္းေကာင္းမဖုိ ့ခဲ့လုိ့ ဒူးေထာင္တဲ့သူကေထာင္-ေခါင္းေပၚတဲ့သူကေပၚပါ။အဲဒါကုိရြာသားေတြကေျမၾကီးေတြနဲ့ျပန္ဖုိ ့ေပးခဲ့ရပါတယ္။ပီးေတာ့မေန့ညကစစ္သားေတြဟာသူတုိ့သတ္ခဲ့တဲ့ေက်ာရုိးေတြရဲ့၀မ္းတြင္းသားေတြကုိခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ခဲ့တယ္လုိ ့သတင္းလဲထြက္လာခဲ့တယ္။ေအာင္တုိ့အိမ္ရဲ့ေအာက္ထပ္မွာေစာေစာစီးစီးခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနၾကတာ-အဲဒါေတြလား။ေအာင္စဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ ဒီလုိစစ္ေၾကာင္းဆင္းခဲ့တာျမိဳ့နယ္တခုလုံးမွာပါ။ရြာေပါင္း-၂၀-ေက်ာ္သုံးဆယ္ေလာက္ေပါ့။ဒါက ၾကိဳ့ပင္ေကာက္နဲ့နတၱလင္းမပါေသးပါဘူး။
အဲဒီကထဲကေအာင္ဟာ-စစ္တပ္ကုိမုန္းတီးခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ပုိင္းမဆလေခတ္မွာလဲအေဖကအဲဒီသစ္နဖါးေက်ာင္းမွာပဲေက်ာင္းအုပ္လုပ္ခဲ့ရတယ္။အဲဒီေခတ္ကလဲမဆလေဒါက္တုိင္ေတြကတုိးတက္တဲ့ေက်ာင္းဆရာေတြကုိေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။မယုံမရွိပါနဲ့ေအာင္တုိ ့အိမ္ေရွ့မွာဖ်ာလိပ္နဲ့လိပ္လာတဲ့ေက်ာင္းဆရာတေယာက္အေလာင္းသယ္လာတဲ့ႏြားလွည္းကလမ္းၾကမ္းလုိ ့ေက်ာင္းဆရာေခါင္း-လွည္းေပၚကျပဳတ္က်တာကုိ-လွည္းေမာင္းလာတဲ့လူကႏြားေတြကုိစုတ္သပ္-လွည္းေပၚကဆင္းပီးျပန္ေကာက္တာကုိ-ကုိယ္တုိင္ျမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။အဲလုိသတင္းေတြကမၾကာခနၾကားရတာပါ။အေဖ့ကုိေတာ့လာမလုပ္နဲ့။အေဖကBSAေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္တစီး၀ယ္ပီး-ျမိဳ့နဲ့-၅-မုိင္ခရီးကုိေန ့စဥ္ေက်ာင္းတက္ပါတယ္ ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္တရက္မွာတုိင္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့အေဖကုိင္ေနက်ပတၱဴလက္ကုိင္အိတ္ကုိေအာင္-ေလ့လာစူးစမ္းမိပါတယ္။ေအာက္ကေနပီးမ-ၾကည့္ေတာ့၊နဲနဲေလးေနတာနဲ့တုိင္ကျဖဳတ္ခ်ပီးအိတ္ကုိဖြင့္ၾကည့္ေတာ့-လားလား-ဆင္စြယ္ရုိးနဲ့လုပ္ထားတဲ့တလုံးထုိးေသနတ္ကုိေအာင္ေတြ ့ရပါေတာ့တယ္။ ေအာင္ကကုိင္ပီးအလွၾကည့္ေနတုန္း ေနာက္ကအေဖရဲ့ေငါက္သံံၾကားရလုိ့-ေသနတ္ကုိပစ္ခ်-လစ္လာခဲ့ရတယ္။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၃)
အေဖနဲ့အေမရန္ကုန္မွာလက္ထပ္ပီးသိပ္မၾကာခင္-၁၉၄၉ခုႏွစ္မွာအေဖက ရဲေဘာ္ျဖဴေတြေတာခုိေတာ့ပါသြားပါတယ္။အေမလဲလုိက္သြားတာေပါ့။အေဖကဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံပါ။ေအာင္တုိ ့ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာအေမကေအာင္တုိ ့့ေမာင္ႏွမေတြကုိပညာေပးတတ္ပါတယ္။ငါကေတာခုိတုန္းက အမ်ားပုိင္ေငြေသတၱာကုိဖင္ခုထုိင္လာတာ။ဘယ္တုန္းကမွကုိယ္က်ိဴးအတြက္မသုံးခဲ့ဖူးဘူး။သားတုိ ့သမီိးတုိ ့လဲဘယ္ေတာ့မွမလုပ္နဲ့တဲ့။ကုိယ့္လုပ္အားနဲ့ကုိယ္ရွာရတဲ့ေငြကုုိသာတန္ဖုိးထားသုံးတတ္ၾကပါ-တဲ့။တကယ္ပါပဲ-အေဖလက္နက္ခ်လာေတာ့။အေမကမင္းမႏုိင္ကြက္သစ္မွာ(အဲဒီတုန္းကက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္က်ဴးေက်ာ္တဲေတြေပါ့၊ေနာက္ပုိင္းျမိဳ့ေတာ္၀န္ဗုိလ္ထြန္းစိန္ကဖ်က္ပစ္လုိက္ပါတယ္)ဘဲေခါင္းဆန္ျပဳတ္နဲ့၀က္ေခါင္းသုတ္ေရာင္းခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီမွာေအာင့္ကုိေမြးတာပါ။က်ဴးေက်ာ္တဲမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။အဲဒီတုန္းကဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေဒၚခင္ၾကည္ေဆးရုံလုိ ့ေခၚတဲ့-ဒပ္ဖရင္ေဆးရုံမွာပါ။ေအာင္ေမြးတုန္းကကုိယ္အေလးခ်ိန္တေပါင္ေတာင္မျပည့္ဘူးတဲ့၊အေဖ့အမ်ိဳးေတြကလူေျခာက္ကေလးေမြးလာတာလုိ ့ေတာင္ေျပာၾကတယ္။ေတာထဲမွာအေမအစားဆင္းရဲခဲ့ရလုိ ့ပါ။ဒါေပမယ့္အေဖ့အမ်ိဳးေတြကၾကံဖန္ပီးေတာ့-ေတာ့ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတယ္။ေအာင္တုိ ့ညီအကုိေတြဟာ-မင္း-၃-မင္းမွာေမြးတာမုိ ့လုိ ့ ့ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမယ္တဲ့။အကုိၾကီးကေတာထဲမွာတုန္းကဟံသာ၀တီခရုိင္-ခရမ္း-သုံးခြနယ္ထဲက-မင္းကလြန္းရြာမွာေမြးပါတယ္။ေအာင္ကရန္ကုန္မင္းမႏုိင္ရပ္ကြက္မွာေမြးပီး-ေအာင္ရဲ့ေအာက္ညီေလးက-မင္းလွ(လက္ပံတန္း-မင္းလွ)မွာအေဖေက်ာင္းဆရာဘ၀ကေမြးခဲ့တာပါ။ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမၾကီးေတ့ါမသိဘူး။ညီေလးကဆုံးပါးသြားခဲ့ပီ။အကုိၾကီးကဖုန္းမရွိလုိ ့ေအာင္နဲ့အဆက္မရ။FB မရွိ။ေအာင့္မွာလဲစမတ္ဖုန္းမရွိ-ကြန္ျပဴူတာပဲရွိ။အေဖေတာခုိေနတုန္းကအေဖ့ဇာတ္လမ္းေတြကလဲအဲဒီခရမ္း-သုံးခြနယ္သားေတြေျပာလုိ ့မဆုံးပါဘူး။အေဖကဖဆပလတပ္ေတြနဲ့စစ္တုိက္ရင္ကုိယ္ေပ်ာက္တယ္တဲ့။တကယ္ကဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းအေဖက ပစ္-ေထာက္-ေမွာက္-လဲ၊၀ပ္-တြား -လွိမ့္-ထြက္-ေတြကြ်မ္းက်င္ပီးသားပါ။အဲဒါကုိေတာသူေတာင္သားေတြကအံ့ၾသအထင္ၾကီးေနၾကတာပါ။အေဖတုိ ့စစ္တကၠသုိလ္တက္တုန္းကလဲ-တကယ္ပင္ပင္ပန္းပန္း-ပါးရုိက္နားရုိက္ခံပီးသင္တန္းတက္ခဲ့ရတာပါ။ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိလ္စာအုပ္ကုိရွာေဖြဖတ္ရွဳၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူးကုိယ္တုိင္ေရးထားတာလဲရွိပါတယ္။အေဖေျပာေနက်စကားကေတာ့သူတုိ ့တတိယပါတ္ေက်ာင္းသားေတြအတြက္-ဒုတိယပါတ္ကေက်ာင္းသားေတြကလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့စကား--ပါတဲ့ဲ့ ။အုတ္နံရံမွာေရးထားခဲ့တာပါ။ တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူး-ဗုိလ္ျမင့္ဦးနွင့္ျမင္းစီးရာ၀ယ္-ေရႊလုံးဖယ္ေလာ့--တဲ့။အရုိက္ၾကမ္းတဲ့တပ္ၾကပ္နဲ့-အရုိက္ၾကမ္းတဲ့ဗုိလ္ရယ္-ျမင္းကပ္-ေရႊလုံးရယ္ကုိေနာင္အပတ္စဥ္ဗုိလ္ေလာင္းေတြသတိထားၾကဖုိ ့ေရးခဲ့တာပါ။အေဖေတာခုိတုန္းက-တကယ့္အျဖစ္မွန္သမုိင္းေလးလဲအေဖနဲ့ပတ္သက္လုိ ့ရွိခဲ့ဘူးတယ္။တရက္မွာအေဖဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံဘ၀နဲ့ရန္ကုန္ကုိယူဂ်ီဆင္းခဲ့ဖူးတယ္။ရန္ကုန္ကအျပန္မွာကားတစီးထဲပုလိပ္-၃-ေယာက္နဲ့အတူစီးခဲ့ရပါတယ္။သူတုိ့ကရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိယ္စီနဲ့ပါ၊အေဖကသူဆင္းမယ့္ေနရာလဲေရာက္ေရာ၊ကားကုိရပ္ခုိင္းပီးသူ ့ရဲ့ခ်ည္လြယ္အိတ္ထဲကုိလက္ႏွိဳက္ထားကာ၊ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကုိငါ့လက္ထဲမွာလက္ပစ္ဗုံးရွိတယ္၊ငါကဗုိလ္စက္ေရာင္ပဲ-ေသရဲလုိ ့ေတာခုိလာတာ-မင္းတုိ ့မေသရဲရင္ေသနတ္ေတြငါ့ကုိေပးပီးလက္ေျမွာက္ထားလုိ ့ေျပာေတာ့-ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကနာမည္ၾကားရုံနဲ့ဖ်ားသြားပါတယ္။လက္ေတြေျမွာက္ထားၾကတယ္။အေဖကအဲဒီေသနတ္ေတြထမ္းပီးကားေပၚကဆင္းလာခဲ့တယ္။အဲ-လြယ္အိတ္ေတာ့က်န္ခဲ့တယ္။အေဖေတာထဲ၀င္သြားမွ-ပုလိပ္ေတြကအေဖ့လြယ္အိတ္ကုိအေလာတၾကီးႏွဳိက္ၾကည့္ၾကေတာ့၊လြယ္အိတ္ထဲမွာေကာ့စမစ္တစ္ေခါင္းလိမ္းဆီဘူးတဘူးကုိေတြ ့ၾကရတယ္ တဲ့။အဲဒီေခတ္ကေနာက္တေန ့သတင္းစာေတြကေတာ့ေရာင္းေကာင္းသလားမေမးနဲ့။

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၂)
ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးပီးေတာ့ ဘီအုိင္ေအအေဖကဘီဒီေအထဲမပါရေတာ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဖြဲ ့ထားတဲ့ျပည္သူ ့့ရဲေဘာ္ထဲမွာရွိေနခဲ့ပါတယ္။ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြထဲမွာအေဖနဲ့အေမေတြ ့ၾကတာပါပဲ။ဖဆပလေခတ္မွာအေမ ့ဦးေလးသထုံကအမတ္ဦးစိန္လွေအာင္နဲ့အေဖရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။အဲဒီမတုိင္ခင္ကထဲကအေဖကသထုံကုိဗုိုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ့အတူစည္းရုံးေရးခရီးစဥ္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ဒီမွာလဲအေဖေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ပုံျပင္တပုဒ္္ကုိေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ေနာက္မွာေျပာပါမယ္။ သထုံကေနဖါးအံကုိထြက္ရင္အရင္ကအေခၚ-ဒူးရင္းဆိပ္ေခ်ာင္းကုိျဖတ္ရပါတယ္။တကယ္ကေတာ့ဒုံသမိေခ်ာင္းပါ။ဒူးရင္းဆိပ္ရြာကျဖတ္လုိ့ေဒသခံေတြကအဲလုိေခၚၾကတာပါ။အခုေတာ့ဒုံသမိတံတားေဆာက္ပီးသြားပါပီ။ေအာင္လဲေရာက္ဖူးတယ္။ငယ္တုန္းကေအာင္တုိ ့အဲဒီေခ်ာင္းကုိ ေလွနဲ့ျဖတ္ကူးပီး ဘုရင္ညီဂူကုိသြားလည္ဘူးတာမွတ္မိေနတယ္။ေခ်ာင္းျဖတ္ခါနီးေလွဆိပ္မွာ၊ပုဇြန္ၾကီးၾကီး-၃-ေကာင္ေလာက္ကပ္ေက်ာ္ထားတဲ့-ပုဇြန္ငါးေပါင္းေက်ာ္-တခုမွ(၂၅)ျပားေတြ၀ယ္။အိမ္ကထုိးလာတဲ့ဆီထမင္းေတြနဲ့တေကာင္မွ-ဆယ္ျပားေပးရတဲ့-စာကေလးေက်ာ္ေတြသယ္ပီး၊ေခ်ာင္းကုိျဖတ္၊ဇြဲကပင္ေတာင္ၾကီးကုိလွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဘုရင္ညီဂူေက်ာက္ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ဖူးတယ္။အဲဒီဘုရင္ညီဂူကထူးဆန္းေထြလာပါပဲ။ေတာင္္ေျခမွာက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းဇရပ္တခုရွိပါတယ္။အသက္ၾကီးသူမ်ားကေတာင္ေျခဇရပ္မွာနားေနခဲ့ပီး၊လူငယ္ေတြကေက်ာက္္ေတာင္ေပၚတက္ေပါ့။ေက်ာက္ေတာင္ေပၚေရာက္ရင္ဂူထဲမွာေအးစိမ့္ေနပီး။ေခါင္းေပၚကေက်ာက္ခ်ြန္ေက်ာက္တက္မ်ားကေရေအးေတြတစက္စက္က်ေနတာေတြ ့ရမယ္။ပီးရင္အတြင္းကုိဆက္၀င္မယ္ဆုိရင္-ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းပီး၀င္ရမယ္။ဖေယာင္တုိင္မီးျငိမ္းသြားရင္ေတာ့ျပန္လွည့္လာခဲ့ေပေတာ့။ဆက္မတုိးေလနဲ့-အတြင္းမွာေလမရွိေတာ့ဘူး။ေက်ာက္ေတာင္ဟုိဖက္ျခမ္းကုိ-ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးဘူးလုိ ့သိခဲ့ရတယ္။ဒါေပမယ့္မဆလေခတ္မွာေက်ာက္ေတာင္ကုိျဖတ္ပီးဟုိဖက္အထြက္ကုိေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့သတင္းတခုသတင္းစာမွာဖတ္ခဲ့ရဘူးတယ္။ဓါတ္ပုံေတြနဲ့တကြ၊ေနာက္ခံဇြဲကပင္ေတာင္ၾကီးနဲ့ေပါ့။အဲဒီဘုရင္ညီဂူကျပန္ဆင္းလာရင္ေအာက္ကဇရပ္နားမွာထူးဆန္းတဲ့စမ္းေခ်ာင္းတခုကုိေတြ ့ရမယ္။စမ္းေခ်ာင္းထဲကေရဟာအေပၚမွာပူေနတာၾကက္ဥေတာင္ျပဳတ္လုိ ့ရပါတယ္။ေအာင္တုိ ့စမ္းသပ္ခဲ့ဖူးတာပါ။-၁၅-မိနစ္ဆုိက်က္ပီ။အဲေရခ်ိဳးခ်င္ရင္စမ္းေခ်ာင္းေအာက္မွာ၀ပ္ေနပါ-ေရေအးစီးေၾကာင္းပါ။စမ္းေခ်ာင္းတခုထဲ၊ေရပူေရေအးစီးေခ်ာင္း-၂-ခုရွိတာအဲဒီတခါပဲေတြ ့ဖူးခဲ့ပါတယ္။ေအာင္တုိ ့လဲေရဆင္းခ်ိဳးခဲ့ၾကတာေပါ့။ပီးေတာ့အဲဒီ ဂူနားမွာပဲစစ္တပ္ကစက္ပစ္ကြင္းတခုရွိေနတာလဲမွတ္မိေနပါတယ္။ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာလဲေအာင့္အေမက၊ဒူးရင္းသီးေပၚခ်ိန္ဆိုုရင္-သားသမီးေတြကုိ-ေမာ္လျမိဳင္အျမန္ရထားနဲ့သထုံကုိ-ေခၚသြားပီးဒူးရင္းသီးေတြျခင္းလုိက္၀ယ္ေၾကြးတာလဲမွွတ္မိေနပါတယ္။ သထုံေရာက္ရင္ဘရင္ညီဂူကုိထပ္သြားလည္ခ်င္ေပမယ့္၊သြားခ်င္တုိင္းသြားမရပါဘူး။ေကအင္ယူေဒသမုိ ့သြားခြင့္ေပးတဲ့အခါေပး။ပိတ္တဲ့အခါပိတ္ေပါ့။အေမကအေဖနဲ့မေတြ ့ခင္ကထဲကသထုံမွာျပည္သူ ့ရဲေမပါ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ ့သထုံကုိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဧ ည့္ခံေၾကြးေမြးရင္းစတင္ျမင္ဖူးရာက အေမ့ဦးေလးျဖစ္တဲ့သထုံအမတ္-ဦးစိန္လွေအာင္ကတဆင့္-အေမ့ကုိအေဖသိက်ြမ္းခဲ့တာပါ။အေဖနဲ့အေမလက္ထပ္ေတာ့-ဆရာၾကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မွိဳင္းကဘိတ္သိတ္သြန္းေပးတယ္လုိ ့အေမေျပာတာအမွတ္ရပါတယ္။အခုနကအေဖေျပာတဲ့ပုံျပင္ကုိေျပာပါေတာ့မယ္။ အဲဒီဒူးရင္းဆိပ္ေခ်ာင္းကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့အတူကူးပီး-ကရင္ျပည္နယ္ဖါးအံကုိစည္းရုံးေရးခရီးထြက္စဥ္ကပါ။ေခ်ာင္းကုိတဖက္တခ်က္စီကသစ္ပင္ႏွစ္ပင္မွာသံမဏိၾကိဳးဆြဲထားပါတယ္။အဂၤလိပ္ေခတ္လက္ရာေပါ့။
ေခ်ာင္းကုိကူးမယ့္ေလွေပၚကလူေတြကအဲဒီသံၾကိဳးကုိဆြဲပီးကူးရတာပါ။အဲဒီေန ့ကေခ်ာင္းကုိကူးေတာ့လဲက်ေနာ္တုိ ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ေလွထဲမွာထုိင္ပီး-ဘယ္ဇိမ္ခံေနမလဲ။သူပါသံမဏိၾကိဳးကုိ၀င္ဆြဲေနခဲ့တာေပါ့။အဲဒီမွာပဲေလွပုိင္ရွင္ကရင္ၾကီးကစိတ္ရွဳပ္ေနဟန္နဲ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးပါေတာ့တယ္။ဗုိလ္ခ်ဳပ္လာတာသူသိတယ္၊သူ့ေလွကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ့စီးေနတာလဲသိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ေလွထဲမွာဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့တူတာရွာ လုိ ့မရဘူးျဖစ္ေနတယ္္။ဒါနဲ့ ေဟ့--မင္းတုိ ့ေျပာေျပာေနတဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆုိတာ ဘယ္အေကာင္လဲကြ-လုိ ့ေမးရွာပါတယ္။ရဲေဘာ္ေတြကသူ ့ကုိရယ္ေမာပီး-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိလက္ညိဳးထုိးျပပါတယ္။-ေလွပုိင္ရွင္ကရင္အဖုိးၾကီးက-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိလဲေတြ ့ေရာဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္-ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့နာမယ္သာၾကီးတာ-အေကာင္ကေတာ့ခပ္ေသးေသးပါပဲကြာ----တဲ့ဗ်ာ။ 
ဆက္ပါမည္

...အခုတခါေတာ့၀ထၳဳရွည္တပုဒ္္ေရးခ်င္လာပါပီဆက္လက္အားေပးၾကပါအုံးဗ်ာ

ေနမ၀င္ အခ်စ္

ေအာင္ရဲ့-ငယ္စဥ္ဘ၀က-က်န္္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ဘ၀ေတြလုိပါပဲ။ဒါေပမယ့္နဲနဲပါးပါးေတာ့ထူးျခားခဲ့တာေပါ့။ ေအာင္ရဲ့အေဖက၊ေအာင္မွတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ၊အလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာဘ၀ပါ။ေအာင္တုိ ့ကေမြးခ်င္းေပါက္ေဖၚမ်ားတယ္။--၈-ေယာက္ေတာင္ရွိတယ္။ေအာင္ရဲ့အေဖက-သာယာ၀တီခရုိင္-ဇီးကုန္းသားပါ။အဲ-ေအာင္ရဲ့အေမကသထုံသူ-ပအုိ၀္ ့အမ်ိဳးသမီးပါ။ဒီေလာက္ေ၀းတဲ့ေဒသနွစ္ခုမွာရွိေနခဲ့ၾကတဲ့အေဖနဲ့အေမဘယ္လုိေတြ့့ၾကပံုကုိလဲ ေျပာပါမယ္။ေအာင္ရဲ့အေဖကစေျပာမွရမယ္။အေဖကလူလားမေျမာက္ခင္ကထဲကမိဘမဲ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။သူတုိ့ေမာင္ႏွစ္မေလးေယာက္ကုိဘၾကီးေတြေဒၚၾကီးေတြကျပဳစုေစါင့္ေရွာက္ခဲ့ရတာပါ။ဒါေပမယ့္ေအာင္ရဲ့အဖုိးကေတာ့-ေျမရွင္ၾကီးပါ။ရြာမွာဇာတ္ပြဲလာကရင္-ဇာတ္မထြက္ခင္ေျမရွင္ၾကီး-ဦးဖုိးကဲရန္ကုန္သြားတဲ့ပုံ-ဆုိပီး-ဇာတ္စင္ေပၚတက္-ကတၱီပါကန့္လန့္ကာေရွ့မွာ၊ေခါင္းေပါင္းစတေထာင္ေထာင္-ေတာင္ရွည္ပုဆုိးနဲ့-ရွဴးဖိနပ္စီးပီး-ေတာင္ေ၀ွးတေခ်ာင္းနဲ့-ဟုိ-ကုိဘီေအ-သီခ်င္းထဲကလုိ-တက္တက္ျပရပါတယ္။အဲဒါျပပီးမွဇာတ္ပြဲကဆက္ကလုိ ့ရပါတယ္--တဲ့၊အဲဒီေခတ္ကေပါ့။အေဖ-ရွစ္ႏွစ္သားေလာက္မွာေအာင္ရဲ့အဖုိးနဲ့အဖြားကဆုံးပါးခဲ့ပါတယ္။အဲ-အေဖကအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ရန္ကုန္တက္ပီးဘုုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာစာသင္ပါတယ္။ပီးမွအလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းမွာစာသင္ပီး-၇-တန္းေအာင္ပါတယ္။အဂၤလိပ္ေခတ္က-၇တန္းဆုိတာအေတာ္အဆင့္ျမင့္ပါတယ္။အဲဒီိကမွ-စစ္ေတြဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းကုိေရာက္ပါတယ္။ေက်ာင္းပီးေတာ့နယ္မွာေက်ာင္းဆရာဘ၀နဲ့ေနာက္ပုိင္းအလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးမွာရန္ကုန္ကုိျပန္ေရာက္ကာ-ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိလ္-တတိယပတ္ဗုိလ္သင္တန္းမွာ-တက္ခဲ့ပါတယ္။သင္တန္းတက္ဘက္ေတြကေတာ့-ဦးတင္ဦး(ယခု-အင္အယ္ဒီနာယက)။မဆလေခတ္၀န္ၾကီးခ်ုဳပ္ေဟာင္းဦးေမာင္ေမာင္ခ။(၇)ရက္သမတဦးစိန္လြင္။ဦးထြန္းတင္။ဦးသန္းစိန္။ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထြန္းရီ။ဦးေအးကုိ။ဗကပမွာဗဟုိေကာ္မတီျဖစ္ခဲ့တဲ့ဆုိဗီယက္ျပန္-ရဲေဘာ္လြင္-(ဗုိလ္သိန္းေအာင္-ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေမာင္)တုိ ့နဲ့တပတ္ထဲပါ။ဗိုလ္သင္တန္းဆင္းပီးေတာ့၊ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ကုိယ္ရံေတာ္တပ္မွာထမ္းေဆာင္ရပီး၊သရက္ခရုိင္မွာဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့အတူတူေနခဲ့ရပါတယ္။ေအာင့္အေဖေျပာျပခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္းပုံျပင္ေလးတခုုကုိလဲ။ေအာင္အခုထိမေမ ့ခဲ့ပါ။ငယ္တုန္းကျမိဳ့နယ္စာစီစာကုံးျပိဳင္ပြဲမွာေတာင္ ေအာင္ေရးပီး၀င္ျပိဳင္ခဲ့ေသးတယ္။
ဒီလုိပါ---သရက္ခရုိင္မွာဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖုိ ့ျပင္ေနတုန္း-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကသူ့တပ္ကုိအမိန္ ့ခ်ထားပါတယ္။ေသနတ္သံမထြက္ေစရအမိန့္ပါ။ ရန္သူဂ်ပန္အနံ့ခံမရေစရန္ပါ။ တရက္မွာေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန့လည္ခင္းနားေနခ်ိန္ ေသနတ္သံတခ်က္ျမည္လာခဲ့ပါတယ္-ေတာထဲကပါ-ခပ္သဲ့သဲ့ပဲၾကားရတာပါ။သူ ့နားမွာရွိေနတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ဒီေသနတ္သံေၾကာင့္ျပႆနာတက္ပီလုိ ့ထင္ေနၾကပါပီ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္လဲၾကားပါတယ္။ညေနပုိင္းမွာ-အေျဖေပၚလာပါပီ။ရဲေဘာ္တေယာက္ဆတ္တေကာင္ကုိထမ္းလာပီး-တပ္စခန္းထဲကုိ၀င္လာကာ-ဆတ္ကုိပစ္ခ်ပီး၊ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိအေလးျပဳ-က်ေနာ့ကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္အေရးယူပါလုိ ့ေျပာခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္္က-ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ။ေအးကြာ ငါလဲစားခ်င္ေနတာနဲ့အေတာ္ပဲ-မင္းေနာက္ကုိထပ္မပစ္ပါနဲ့လုိ ့ပဲေျပာခဲ့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ကေတာထဲမွာ-သူ ့ရဲေဘာ္ေတြဟာရက္ရွည္လမ်ားဆင္းဆင္းရဲရဲစားေသာက္ေနရတာကုိ-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာေတြ ့ၾကံဳခံစားမၾကည့္ရက္ႏုိင္ခဲ့လုိ ့ပါ။ဒါေၾကာင့္အေဖက-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိသိပ္ပီးခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ပါတယ္။
ဆက္ရန္

...ပါတီတြင္းဒီမုိကေရစီ
ပါတီတြင္းမွာ-ပါတီ၀င္ရဲေဘာ္မွ-မဟုတ္၊သာမန္ျပည္ သူ့ တပ္မေတာ္သားရဲေဘာ္ေတြအတြက္ပါ၊ပါတီတြင္း ဒီမုိကေရစီသုံးရပ္ကုိျပဌါန္းေပးထားပါတယ္။
အဲဒါေတြကေတာ့-(၁)စစ္ေရးဒီမုိကေရစီ။(၂)ႏုိင္ငံေရးဒီမုိကေရစီ။(၃)စီးပြါးေရးဒီမုိကေရစီပါ။ရွင္းျပပါမယ္။
(၁)စစ္ေရးဒီမုိကေရစီ
ရဲေဘာ္တုိင္းဟာ မိမိတုိ ့တပ္ဖြဲ ့ေတြနဲ့ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ရန္သူ ့အေျခအေနနဲ့ပတ္သက္ပီး၊မိမိထင္ျမင္ခ်က္ကုိ၊တင္ျပႏုိင္တယ္။ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေရွ့တုိးမလား၊ေနာက္ဆုတ္မလားေပါ့။တုိက္ပြဲတုိက္ေတာ့မယ္ဆုိရင္လဲ၊ဒီတုိက္ပြဲက-တုိက္သင့္မတုိက္သင့္-အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္တင္ျပႏုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။အဲ-ပီးရင္ေတာ့အထက္အဖြဲ ့အစည္းက-မဲနဲ့အနည္းအမ်ားကုိဆႏၵယူပီး-အနည္းစုက-အမ်ားစုကုိနာခံေပါ့။
(၂)ႏုိင္ငံေရးဒီမုိကေရစီ
ဒါကလဲအထက္ကအတုိင္းပါပဲ။ ပါတီဗဟုိနဲ့မတူတဲ့မိမိရဲ့ထင္ျမင္ယူဆတဲ့ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚတခုကုိ၊ ပါတီကြန္ဖရင္ ့-သုိ့မဟုတ္၊ပါတီကြန္ဂရက္တခုခုမွာ
တင္ျပႏုိင္ပါတယ္။အဲဒီလုိအစည္းအေ၀းေတြနဲ့မၾကံဳၾကိဳက္ရင္၊ပါတီဥကၠဌကုိတုိက္ရုိက္စာေရးတင္ႏုိင္ပါတယ္၊အဲ-ပီးရင္ေတာ့-အထက္ကအတုိင္းမဲခြဲဆုံးျဖတ္မယ္၊အနဲစုကအမ်ားစုကုိနာခံေပါ့။
(၃)စီးပြါးေရးဒီမုိကေရစီ
ေစာေစာပုိင္းကာလေတြမွာ(၁၉၇၀-၈၀ကာလမ်ားမွာ)ဘယ္စခန္းမဆုိ၊ဘုံရိကၡာရုံမွာပဲရဲေဘာ္အားလုံးစုပီးစားေသာက္ၾကရပါတယ္။အိိမ္ေထာင္သည္ေတြနဲ့ခေလးေတြလဲအပါအ၀င္ေပါ့။စခန္းတုိင္းမွာရွိတဲ့ရိကၡာမွဴးရဲ့အစီအစဥ္အတုိင္း၊သူ၀ယ္ေပးတဲ့-၅-ရက္စာဟင္းနဲ့-ဆန္-ဆီ-ဆား-ကုိ၊အလွည့္က်စားဖုိမွဴးရဲေဘာ္ကခ်က္ျပဳတ္ေၾကြးတာစားေသာက္ၾကရပါတယ္။ခေလးငယ္ေတြကလဲစားဖုိမွဴးခ်က္တဲ့အတုိင္း-ခ်ဥ္လဲစား-စပ္လဲစားေပါ့။အဲဒီမွာအဲဒီရိကၡာမွဴးကုိမေက်နပ္ရင္-တလတခါလုပ္တဲ့မိမိတုိ့့စခန္းရဲ့ေနထုိင္စားေသာက္ေရးေဆြးေႏြးပြဲမွာမဲနဲ့ျဖဳတ္ခ်ပီးအသစ္ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပါတယ္။ေနာက္ပုိင္းကာလေတြမွာ၊အဲဒီ--ဒီမုိကေရစီကုိအသုံးခ်ပီးအခ်ိဳ့ရဲေဘာ္ေတြကတင္ျပၾကေတာ့-အုိးၾကီးစနစ္(ဘုံရိကၡာရုံစနစ္ကေန)အုိးေလးစနစ္ကုိပါတီဗဟုိကခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။အဓိက-ကအိမ္ေထာင္သည္ေတြအတြက္ပါ။ဘယ္စံနစ္မဆုိ-အားသာခ်က္အားေကာင္းခ်က္ေတြကေတာ့ရွိေနၾကတာပါပဲ။လူပ်ိဳဘ၀မွာအုိးၾကီးစနစ္ကေကာင္းေပမယ့္၊အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာေတာ့-အုိးေလးစံနစ္ကေကာင္းသလုိလုိ။ ပီးေတာ့လြတ္လပ္စြာ-စုိက္ပ်ိဳးေမြးျမဴ-ေရာင္းခ်ခြင့္ကုိလဲေပးခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ့ဇနီးသည္ကုိယ္၀န္ရွိလာေတာ့-ၾကက္္ေမြးဖုိ ့ျပင္ဆင္ရပါတယ္။မီးဖြားတဲ့့အခ်ိန္
ၾကက္ဥစားႏုိင္ေအာင္လုိ ့ပါ။ခေလးမရွိတဲ့အိမ္ေထာင္ရွင္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ၾကက္ေမြးပီးၾကက္္ဥကုိစု၊ အသားစားခ်င္ရင္၊ေစ်းမွာသြားပီးၾကက္္ဥကုိေရာင္း၊အသား၀ယ္စားေပါ့။ က်ေနာ္ကဇနီးသည္ကုိယ္၀န္ ရွိလာေတာ့၊က်ေနာ္ကအိမ္ေရွ့မွာခရမ္းပင္(၂၅)ပင္စုိိက္ပါတယ္။၀ါးေတြနဲ့စင္ထုိးပီး-ေႏြပဲနဲ့ဗုံလုံသီး(အတုိ)စုိက္ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ေနတဲ့တဲရဲ့ေနာက္ဖက္မွာျငဳပ္ပင္(၁၀)ပင္ေက်ာ္စုိက္ထားပါတယ္။က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္အိမ္ကကပ္ရက္မဟုတ္ေပမယ့္တျခံျခားေလာက္ပါ။သူ လဲစုိက္ေတာ့စုိက္တယ္။သူ ့ဇနီးကေတာ့ က်ေနာ့ဇနီးနဲ့ခင္ေန လုိ ့က်ေနာ္စုိက္တာေတြသူတုိ့ကခူးစား-သူတုိ ့စုိက္တာေတြက်ေနာ္တုိ ့ကခူးစားၾကေပါ့။
အဲဒီမွာေျပာခ်င္တာက၊ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကအဲဒီကာလေတြမွာအေတြးအေခၚေတြေျပာင္းလဲလာပီး ဒီ-ဒီမုိကေရစီ-၃-ရပ္ဟာ မျပည့္စုံဘူးလုိ႕ ဆုိလာပါတယ္။ သူထပ္ျဖည့္ခ်င္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ သူက စာတမ္းေရးၿပီး ဗဟုိကုိ တင္ပါတယ္။ ဒါဟာ အေရးႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေရး သေဘာတရားေရးဆုိင္ရာ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတင္ျပတဲ့ စာတမ္းကုိ ဗဟုိက လြယ္လင့္တကူ လက္ခံလုိ႕ ဘယ္မွာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ လက္မခံႏိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ပါေနတယ္။ လက္ခံလုိ႕ မျဖစ္ဘူးလုိ႕ ၾကားသိရပါတယ္။ အတိအက်ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ပါတီက သူ႕ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ အတင္းပိတ္ပင္တာ မလုပ္ဘဲ အတတ္ႏုိင္ဆုံး သူ႕အေပၚ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ လုိက္ေလ်ာမႈ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူက သူယုံၾကည္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ လူထုတြင္းမွာ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္ခြင့္ ျပဳဖုိ႕ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတရပ္အေနနဲ႕ ပါတီမူဝါဒနဲ႕ မကုိက္ညီတဲ့အယူအဆတရပ္ကုိ လက္ေတြ႕ကြင္းဆင္း စူးစမ္းေလ့လာမႈလုပ္မွာ၊ စမ္းသပ္မွာကုိ ခြင့္ျပဳေပးဖုိ႕ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္ကူတဲ့ ျပႆနာတခုပါ။ ဒါေပမဲ့ ပါတီဗဟုိက ခြင့္ျပဳရုံသာမက အဲဒီမွာ သူ စူးစမ္းေလ့လာမႈ ျပဳေနခ်ိန္ သူ ေနထုိင္စားေသာက္ဖုိ႕နဲ႕ လုိအပ္တာေတြကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးဖုိ႕ပန္ဆန္း ျမိဳ့နယ္မွဴးလုပ္ေနတဲ့ရဲေဘာ္တေယာက္ဆီကုိ့ညႊန္ၾကားလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပန္ဆန္းဒုိင္နယ္ ပန္ဖိန္းရြာ အထက္က ေတာင္ေပၚလားဟူရြာေတြမွာ သူ ဒီမုိကေရစီစူးစမ္းေလ့လာမႈ ကာလအတန္ၾကာ လုပ္ေနစဥ္အတြင္း စားေသာက္ဖုိ႕ ဆန္ရိကၡာကအစ စကားျပန္အဆုံး ပန္ဆန္းၿမဳိ႕နယ္က ေတာက္ေလွ်ာက္အကူအညီ ေပးခဲ့ရပါတယ္။ဒါေပမယ့္-ေခတ္အဆက္ဆက္မွာစာေပသင္ၾကားခြင့္မရခဲ့တဲ့ေတာင္ေပၚက-၀ျပည္သူေတြက-သူလုိခ်င္တဲ့ဒီမုိကေရစီေတြကုိဘယ္လုိလုပ္ပီးနားလည္ႏုိင္မွာလဲဗ်ာ။
ပါတီဖရုိဖရဲျဖစ္ပီးေနာက္ပုိင္းမွာ-ကုိေက်ာ္ဆုိင္ဟာပါတီဗဟုိေျပာင္းေရႊ ့ရာေနာက္ကုိမလုိက္ခဲ့ေတာ့ပဲ-အဲအခ်ိန္ကပါတီမွာသင္တန္းလာတက္ေနတဲ့ေအဘီကေက်ာင္းသားေတြနဲ့အတူ-မာနယ္ပေလာကုိပဲလုိက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာတခုက-ပါတီ၀င္ရဲေဘာ္တေယာက္ရဲ့တာ၀န္ဟာ-ပါတီကုိယုံၾကည္ရမယ္၊ျပည္သူကုိယုံၾကည္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီလုိယုံၾကည္ခ်က္ခုိင္မာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြရွိေနခဲ့လုိ့-ပါတီဟာဒီေန ့မွာ-၇၅-ႏွစ္ေက်ာ္သက္တမ္းရွိခဲ့ရတာပါ။က်ေနာ့အေတြ ့အၾကံဳေတြကုိတင္ျပလုိ ့ပီးပါပီ။
က်ေနာ့စာဖတ္ရတဲ့ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ရဲေဘာ္မ်ား-ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳႏုိင္ၾကပါေစ။

...ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚ
ပါတီဟာပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားေတြနဲ့အဖိႏိွပ္ခံလူတန္းစားေတြဖက္ကအျမဲတမ္္းရပ္တည္ပါတယ္။အလုပ္သမားလယ္သမားလူတန္းစားကုိအေျခခံပီးျမိဳ့ေပၚရွိအမ်ိဳးသားဓနရွင္မ်ားကုိမဟာမိတ္ဖြဲ့ကာ၊စစ္အစုိးရ၊စစ္အုပ္စုနဲ့၊စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိတုိက္ဖ်က္ဖုိ့လမ္းစဥ္ခ်ထားပါတယ္။အမ်ိဳးသားလူမ်ိဳးစုမ်ားနဲ့ပတ္သက္လုိ့၊တန္းတူေရး၊ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး၊ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးခြင့္ရေရးကုိေတာင္းဆုိထားပါတယ္။ပါတီ၀င္တေယာက္ျဖစ္လာရင္၊ပါတီရဲ့ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိလုိက္နာၾကရပါမယ္။ပါတီရဲ့ဖြဲ့့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစည္းမ်ဥ္းကုိ-က်ေနာ္တုိ ့ပါတီ၀က္ဆုိက္ဘ္္မွာေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။ပါတီ၀င္တေယာက္ျဖစ္ဖုိ့့ခဲယဥ္းတယ္လုိ့တခ်ိဳ့လူငယ္ေတြကထင္ၾကတယ္။မခက္ပါဘူး-ပါတီဖြဲရဲ့ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ုဳပ္ပုံစည္းမ်ဥ္းကုိလက္ခံရင္၊ပါတီရဲ့-အေထြေထြလုပ္ငန္းစဥ္(၀က္ဆုိက္ဘ္တြင္တင္ထားပါသည္)ကုိလက္ခံရင္၊မည္သူမဆုိပါတီ၀င္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ့လုုိတကၠသုိလ္ေက်ာင္းဆင္းပညာတတ္ေတြအတြက္-ပါတီရဲ့စည္းကမ္းကုိလုိက္နာဖုိ့ကအေတာ္ခက္ပါတယ္။ပညာတတ္ေတြကကုိယ့္ကုိယ္ကုိ-အထင္ၾကီးတတ္ၾကတယ္။အႏုပညာသမားဆုိရင္ပုိဆုိးပါတယ္။က်ေနာ့အေတြ့အၾကဳံကုိက်ေနာ္တင္ျပတာပါ။ပါတီရဲ့-ပါတီ၀င္မဟုတ္ေသးတဲ့-သာမန္ျပည္သူ့တပ္မေတာ္သားရဲေဘာ္မ်ားအတြက္-စည္းကမ္းၾကီး-၃-ရပ္နဲ့သတိျပဳရန္(၈)ခ်က္ဆုိတာျပဌါန္းထားပါတယ္။၃-၈(သုံးရွစ္လုပ္္ဟန္လုိ ့ေခၚပါတယ္)။
စည္ကမ္းၾကီး-(၃)ရပ္
(၁)ဘာပဲလုပ္လုပ္အထက္အမိန္ ့ကုိနာခံံရမည္။
(၂)ျပည္သူေတြရဲ့ပစၥည္းကုိ-ခ်ည္တမ်ွင္မွ်ပင္မယူေစရ။
(၃)စစ္ေျမျပင္ကသိမ္းပုိ္က္ ရရွိေသာပစၥည္းမ်ားသည္ အမ်ားပုိင္ပစၥည္းျဖစ္သည္။
သတိျပဳရန္(၈)ခ်က္
၁-စကားေျပာရာတြင္ခ်ိဳခ်ိုဴသာသာေျပာၾကားရမည္။
၂-သု့ုံပမ္းေတြကုိမညွင္းဆဲရ။
၃-၀ယ္ယူရာမွာတန္ဖုိးေပးေခ်ပါ။
၄-ျပည္သူ ့ဥစၥာမွန္စြာငွားပီးျပန္အပ္ပါ။
၅-ပစၥည္းပ်က္ရင္ေလ်ာ္ပါ။
၆-မူးရစ္ေသာက္စားတာေရွာင္က်ဥ္ေစရန္ပါ။
၇-စပါးသီးႏွံေတြကုိထိန္းသိမ္းကာကြယ္ပါ။
၈-အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ-သေဘာထားျဖဴစင္ပါ။
အဲဒီစည္းကမ္း-၃-ရပ္-သတိျပဳရန္-၈-ခ်က္ကုိ္ျမဳိိ့ေပၚကလာတဲ့ပညာတတ္ရဲေဘာ္ေတြကလုိက္နာႏုိင္ၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္-ပညာတတ္ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚကုိစြန္ ့ပစ္ပီး
အလုပ္သမားလူတန္းစားအေတြးအေခၚကုိ-ရပ္တည္ကုိင္စြဲဖုိ ့ၾကေတာ့အခက္အခဲရွိၾကပါတယ္။ပစၥည္းမဲ့အလုပ္သမားလူတန္းစားမွာၾကီးမားဂုဏ္ေျပာင္တဲ့-အဂၤါရပ္(၅)ခုရွိပါတယ္။ဘယ္ႏုိင္ငံကအလုပ္သမားလူတန္းစားျဖစ္ျဖစ္ပါ။အဲဒါေတြကေတာ့---
(၁)စည္းရုံးေရးစည္းကမ္းလုိက္နာမွဳရွိတယ္။
(၂)အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္းေသြးစည္းညီညြတ္မွဳရွိတယ္။
(၃)အေမ်ွာ္အျမင္ရွိတယ္။
(၄)အနာဂါတ္ကုိယုံၾကည္တယ္။
(၅)ကုိယ္က်ိဳးကုိစြန္ ့့လႊတ္ပီးတုိက္ပြဲ၀င္္ရဲတယ္။
အဲဒါကုိ-ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေ၀ဖန္ေရးနည္းလမ္းနဲ့ပညာတတ္ေတြကမိမိကုိယ္ကုိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေအာင္က်ိဳးစားၾကရပါတယ္။အဲလုိမျပဳျပင္ႏုိင္တဲ့က်ေနာ္တုိ့ပညာတတ္ေတြကုိ-တခ်ိဳ့ေျပာက္က်ားေဒသကလယ္သမားရဲေဘာ္ေတြကအထင္မၾကီးတတ္ၾကဘူး။သူတုိ့ကကုိယ့္ထက္တုိက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာတုိက္ခဲ့ဘူးၾကတာလဲပါတယ္။အဲဒီလုိကိစၥမ်ိဳးက-တရုတ္္ျပည္ပါတီနဲ့ေတာ္လွန္ေရးမွာလဲရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။အဲဒါကိုညွိႏွိဳင္္းဖုိ ့ကေတာ့-က်ေနာ္ျမင္တာက-က်ေနာ္တုိ ့ပညာတတ္ရဲေဘာ္ေတြက-ပစၥည္းမဲ့ေတာ္လွန္ေရးအေတြးအေခၚကုိစုိက္ထူႏုိင္မွ-ညွိႏွိဳင္းလုိ ့ရမယ္ထင္ပါတယ္။ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေ၀ဖန္ေရးလုပ္ရမယ္။ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚကုိစြန့္ပစ္ႏုိင္ရမယ္။ဒီေနရာမွာ-အက်ယ္မေျပာခ်င္ပါ။ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚဆုိတာ-မိမိသာအတၱအမွန္၀ါဒပါ။ကုိယ္က်ိဳးကုိမစြန့္ႏုိင္ပါ။ပညာတတ္ေတြဟာကုိယ္က်ိဴးကုိ-အမ်ားအက်ိဳးနဲ့ယွဥ္ပီးစြန့္လႊတ္ႏုိင္မွ-ပါတီ၀င္တေယာက္ျဖစ္လာမွာပါ။ဒါမွ-အလုပ္သမား-လယ္သမားရဲေဘာ္ေတြနဲ့-တစိတ္တ၀မ္းထဲျဖစ္လာမွာပါ။ဒီေနရာမွာ-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္က-အားနည္းခဲ့ပါတယ္။ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္က-ပညာတတ္တေယာက္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ။အလြန္ဆုံးမီးရထားဘူတာစာေရးေလာက္ပဲလုပ္ခဲ့တာပါ။ဒါေပမယ့္သူ့အႏုပညာ၊အႏုပညာရပ္ကုိသိပ္ပီးဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားတတ္ပါတယ္။အဲဒါဟာ-ဓနရွင္ေပါက္စမာန္မာနပါပဲ။
က်ေနာ္သူ ့ကုိအေလးထားခ်စ္ခင္ခဲ့သမ်ွ-တခါမွာက်ေနာ့ကုိသူ ့ရဲ့မာန္မာနအစြယ္ေတြထုတ္ျပခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က-က်ေနာ္တုိ့့စပယ္ေတာစခန္းမွာ၊စခန္းကရဲေဘာ္ေတြက-ရန္သူ့့ထုိးစစ္လာလုိ့-ေကာင္းလိမ္းေကာင္းလန္းဆုိတဲ့တုိက္ပြဲကုိ-၁၂၀အေျမာက္ေတြနဲ့သြားေရာက္တုိက္ခုိက္ေနၾကရပါတယ္။က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ျမက-မၾကာခင္ေျမေအာက္ခရီးထြက္ရမွာမုိ့-မလုိက္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး၊ပီးေတာ့က်ေနာ္တုိ့စခန္းကထုတ္ေ၀ေနတဲ့-ေတာ္လွန္စစ္ဆုိတဲ့ဂ်ာနယ္ကုိလဲ-၂ေယာက္ထဲ-ေရးလုိက္-ဂက္စတင္နာနဲ့လွိမ့္လုိက္-နဲ့အပီးသတ္္ေနရတာပါ။ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္က-ျပည္တြင္းကထပ္မံေရာက္လာတဲ့-တေယာဆရာရဲေဘာ္တေယာက္နဲ့ထပ္မံသင္ယူေနပါတယ္။သူတုိ ့-၂ေယာက္က-ညဆုိလဲေတာ္ေတာ္နဲ့မအိပ္၊မနက္ဆုိလဲေတာ္ေတာ္နဲ့မထ။က်ေနာ္တုိ့-၂ေယာက္ကသူတုိ့-၂-ေယာက္ကုိ-ထမင္းလဲခ်က္ေၾကြး-ကုိယ့္အလုပ္လဲကုိယ္လုပ္ေနရတယ္။ထမင္းခ်က္ဖုိ ့ေရလဲထမ္းရေသးတယ္။ေတာင္ကုန္းေအာက္ကုိဆင္းပီး-ေရထမ္းပုံးနဲ့ထမ္းရတာပါ။စခန္းမွာ-ဒီေလးေယာက္ပဲက်န္ခဲ့တယ္။သူတုိ ့-၂-ေယာက္ကဘာမွမလုပ္။အဲဒီဂ်ာနယ္ထဲမွာပဲ-သူ ့ရဲ့၀ထၳဳရွည္တပုဒ္ကုိက်ေနာ္က-သရုပ္ေဖၚပုံဆြဲေပးခဲ့ရတာပါ။၀ထၳဳေခါင္းစဥ္က(မွိဳင္းအုံ့့အုံ့့ပ်က္၊မုိးစက္ျမဴႏွင္း၊ႏွင္းျမစ္ယမုန္)ပါ။က်ေနာ္ေရးဆြဲခဲ့တဲ့အဲဒီပုံထဲမွာပါတဲ့အမ်ိဳးသမီးပုံကုိေတာင္-ပါတီထဲမွာရွိေနတဲ့အမ်ိဳးသမီးရဲေဘာ္တေယာက္ရဲ့ႏွဳတ္ခမ္းကုိတူေအာင္ဆြဲေပးခုိင္းလုိ ့ဆြဲေပးခဲ့ရပါေသးတယ္။
အဲတရက္မေတာ့-သူက၀ထၳဳနဲ့သူ့့ရဲ့စာတမ္းေရးဖုိ့အတြက္စာရြက္လြတ္-အရြက္ေရ-၅၀၀-ေပးဖုိ့ေတာင္းဆုိလာပါတယ္။က်ေနာ္က-ဗဟုိပုံႏွိပ္တုိက္ကုိသြားေတာင္းေပမယ့္-စကၠဴကျဖတ္ပီးသားမရွိ။ဒါနဲ့ျပည္သူ့့အသံကုိသြားေတာင္းေတာ့-ျပည္သူ့အသံရုံးအုပ္-ရဲေဘာ္ခါးသူက-သူတုိ့ဆီမွာလဲ-၅၀၀-ေတာ့မရွိ-၂၀၀-ပဲယူသြားပီးေနာက္တပတ္မွထပ္ယူဖုိ ့ေျပာခဲ့ပါတယ္။ခရီးကလဲမေ၀း၊ဟုိဖက္ေတာင္ကုန္း-သည္ဖက္ေတာင္ကုန္း၊စကားေျပာခ်င္ရင္-တယ္လီဖုန္းသုံးစရာမလုိ။တယ္လီဖုန္းကမွအလုပ္ေတာင္ရွဳပ္ေသးတယ္၊အိပ္က္စ္ခ်ိန္းကုိေခၚရေသးတယ္္-အခုဟာကအသံနဲနဲျမွင့္ပီးေအာ္လီဖုန္းသုံးရင္ရပီ။အဲေလာက္နီးတာ။က်ေနာ္လဲဘာမွမတတ္ႏုိင္ပါ။ရသေလာက္ယူပီးျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။အဲ-သူ့့ကုိအက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပပီး-စာရြက္ေပးေတာ့-သူက-ကုိဟုိဒင္းထုိင္ပါအုံးဗ်ာဆုိေတာ့က်ေနာ္ကသူ့ထုိင္ေနတဲ့တန္းလ်ားေဘးမွာထုိင္ပီးသူဘာေျပာမလဲနားေထာင္ေနခဲ့ပါတယ္။သူကစပီးေျပာလာပါတယ္-ခင္ဗ်ားဟာအႏုပညာနဲ့ပတ္သက္ပီးဘာမွနားမလည္ပါဘူးဗ်ာ--တဲ့။က်ေနာ္က-သူေတာင္းတဲ့စာရြက္အေရအတြက္အတုိင္းမေပးႏုိင္လုိ့-သူက်ေနာ့ကုိမေက်နပ္မွန္းသိလုိက္ပါတယ္။သူက-က်ေနာ္ၾကားထဲကျဖတ္္ပီးက်ေနာ့စိတ္ၾကိဳက္ေပးတယ္လုိ့ထင္ပုံရပါတယ္။က်ေနာ္က-ကုိေက်ာ္ဆုိင္ရာ-ရဲေဘာ္ခါးသူကုိ-ခင္ဗ်ားလဲရင္းႏွီးေနတာပဲ-က်ေနာ္ေျပာတာမယုံရင္-ခင္ဗ်ားသြားေမးပါ။အခုက ေတာ့-ခင္ဗ်ားရဲ့-အႏုပညာေဟာေျပာခ်က္ေတြကုိ-က်ေနာ္နားမေထာင္ႏုိင္ေသးဘူး-အလုပ္ေတြမ်ားလုိ့ပါဆုိပီးထလာခဲ့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ-သူကစာတမ္းတေစာင္ေရးေနပါတယ္။-ပါတီဗဟုိကုိတင္ဖုိ ့ပါ။စာတမ္းရဲ့အစမွာလဲ-ပါတီဗဟုိဥကၠဌအပါအ၀င္-ပါတီဗဟုိဟာ-အနုပညာနဲ့ပတ္သက္ပီးဘာမွနားမလည္ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။
ဆက္ပါမည္

...(၅)ပါတီ၀င္ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္

ဒီတုိက္ပြဲပီးေတာ့-က်ေနာ္တုိ့အေျမာက္တပ္ခြဲကအနားရေပမယ့္။ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကေတာ့ မနားရပါဘူး။ဖမ္းမိရရွိတဲ့ သုံ ့ပန္းေတြကုိထိိမ္းသိမ္းထားတဲ့  သု့ံပန္းစခန္းမွာ။သုံ့ပန္းေတြကုိပညာေပးတဲ့တာ၀န္ယူရပါတယ္။တပ္ရင္းမွဴး-ဗုိလ္မွဴး-ဗုိလ္ၾကီး-ဗုိလ္-ဒုဗုိလ္-အရာခံဗုိလ္-အၾကပ္တပ္သား-အားလုံးကေတာ့-သုံံ့ပန္းစခန္းမွာ-အခြင့္အေရးအတူတူပါပဲ။အားလုံးကလက္နက္ခ်ေတြပဲေလ။အဲ-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္တာ၀န္က-အဓိကပါတီရဲ့-သုံ ့ပန္းေပၚလစီကုိေဟာေျပာရွင္းျပရတာပါ။ပါတီရဲ့သုံ ့ပန္းေပၚလစီရဲ့အႏွစ္သာရကေတာ့-လက္နက္ခ်ရင္မသတ္ဘူး-ဆုိတာပါပဲ။ပီးေတာ့ပါတီရဲ့-အလုပ္သမားလယ္သမားလူတန္းစားအေျခခံတဲ့ျပည္သူ ့ဒီမုိကေရစီေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း၊ႏုိင္ငံတကာကလူမွဳေတာ္လွန္ေရးေတြအေၾကာင္းေတြေပါ့။အေျခခံလူတန္းစားဘ၀ကလာခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္-အဖိႏွိပ္ခံေတြရဲ့အေၾကာင္းကုိရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြနဲ့၀ထၳဳစာအုပ္ေတြေရးထုတ္ခဲ့တဲ့စာေရးဆရာႏုိင္၀င္းေဆြ-ဒီအခ်ိန္မွာဘယ္လုိေဟာေျပာစည္းရုံးမလဲဆုိတာ က်ေနာ့စာဖတ္သူေတြခံစားနားလည္ႏုိင္မယ္လ့ုိ က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။ဒီလုိနဲ့တလေလာက္ၾကာေတာ့သုံ့ပန္းေတြဆီကသူတုိ ့ရဲ့ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကုိဗဟုိက ရရွိပီးရင္၊က်ေနာ္တုိ ့အဆင္ေျပတဲ့အခ်ိန္-သူတုိ့ျပန္ခ်င္တဲ့ေနရာကုိခရီးစရိတ္ေပးပီး-ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။သုံ့ပန္းစခန္းရုတ္သိမ္းပီး-သူ-စပယ္ေတာစခန္းကုိျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ

တုိက္ဆုိင္စြာပဲ-ပီးခဲ့တဲ့တုိက္ပြဲမွာ-က်ေနာ္တုိ ့အေျမာက္တပ္ခြဲကုိ-ဗဟုိကစံျပသူရဲေကာင္းဆုေပးတာနဲ့ၾကံဳခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနာက္ပုိင္း-က်ေနာ္တုိ ့စပယ္ေတာပါတီကလပ္စည္းက က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ရယ္-ရဲေဘာ္ခ်စ္ေအာင္ရယ္ကုိပါတီ၀င္သိမ္းသြင္းခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ့ပါတီ၀င္အမွတ္စဥ္က-၀၄၅ ျဖစ္ပီးသူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကုိေတာ့

က်ေနာ့ေရွ့ကလားေနာက္ကလားမမွတ္မိေတာ့ပါ။

ဒီလုိနဲ့စခန္းမွာပုံမွန္အလုပ္ေတြလုပ္ေနခဲ့ရပါတယ္။မနက္ပုိင္းဆုိထုတ္လုပ္ေရးလုိ ့ေခၚတဲ့ေျမေပါက္-စုိက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ေပါ့။တရက္မွာေတာ့မနက္ပုိင္းျပည္သူ ့အသံကသတင္းေတြ-သီခ်င္းေတြကုိသစ္ပင္တပင္မွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ေရဒီယုိကုိနားေထာင္ရင္း-က်ေနာ္တုိ့ေျမေပါက္ေနခဲ့ပါတယ္။မႏွစ္ကကန္စြန္းဥစုိက္ခဲ့တဲ့ေျမမွာပါ။သူကေပါက္တူးတလက္နဲ့ေျမေပါက္ရင္းေပၚလာတဲ့မႏွစ္ကကန္စြန္းဥလက္က်န္ေတြကုိေကာက္စားတတ္တယ္။ပီးေတာ့သူအစားၾကမ္းတာကုိက်ေနာ္တုိ ့ကသိပီးသား။တပ္က-လားတုိ ့ျမင္းတုိ ့ေသရင္-သြားဖ်က္လာပီး-လားငပိတုိ ့့-ျမင္းငပိတုိ ့လုပ္စားတတ္တယ္။အခုလဲကန္စြန္းဥလက္က်န္ေတြကုိေရမေဆးဘာမေဆးေကာက္စားေနရင္းက-က်ေနာ္တုိ ့လဲျပည္သူ ့အသံသတင္းေတြနားေထာင္ေနရင္း

သူ့ ့ဆီက-ေအာ့ေအာ့အစ္အစ္-အသံေတြၾကားလုိ့လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့သူ ့ပါးစပ္မွာ အျမဳပ္တစီစီထြက္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ကသူအဆိပ္မိပီဆုိတာခ်က္ခ်င္းသိလုိက္ပီ။က်ေနာ္တုိ ့ေတာင္ကုန္းေအာက္မွာရွိတဲ့ေရကန္က-ကန္စြန္းရြက္ေတြကုိသြားခူးလာပီး-ျဖစ္သလုိၾကိတ္ေခ်ေထာင္းထုကာ-သူ့ ့့ပါးစပ္ထဲအတင္းတုိက္ခဲ့ၾကပါတယ္။သူအသက္ခ်မ္းသာရာရခဲ့ပါတယ္။သူေကာက္စားလုိက္တါကေျမၾကီးကုိေပါက္တူးနဲ့ေပါက္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာဥကုိတျခမ္းခြဲမိလုိက္ပီးေဖြးကနဲေပၚလာတဲ့ဥက ကန္စြန္းဥမဟုတ္ပဲ-ဆီမီးေတာက္ဥျဖစ္ေနခဲ့့ပါတယ္။တျခမ္းပဲစားမိလုိ ့ပါ-တလုံးလုံးစားမိလုိ ့ကေတာ့-သူေခါင္းခ်ရာ-မာနယ္ပေလာကုိေတာင္မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ပါ။

...(၄)သည္တုိက္ပဲြတြင္ေစ့စပ္ေသခ်ာစြာျပင္ဆင္မွဳအက်ိဳးေၾကာင့္က်ေနာ္တုိ့့ကစစ္အစုိးရေၾကးစားခလရ-၃၃ကုိတရင္းလုံးနီးပါးေခ်ဳမွဳန္းႏုိင္ခဲ့သည္။တပ္ရင္းမွဴးဗိုလ္မွဴးးသူရစုိးမင္းနဲ့သုံ့့ပန္းအမ်ားအျပားက်ေနာ္တုိ့လက္ရဖမ္းမိခဲ့သည္။အေျမာက္တပ္ခြဲတြင္တပ္စု-၃-စုရွိသည္။တစုကုိအေျမာက္တလက္။တုိက္္ပြဲစမည့္ေန့မနက္ေစာေစာေ၀လီေ၀လင္းတြင္အေျမာက္တပ္၊တပ္ရင္းႏုိင္ငံေရးမွဴး-ရဲေဘာ္ေပါက္ယုိယိ(ယခုေပါက္ယုိခ်န္းအကုိၾကီး)ကက်ေနာ့အေျမာက္ေဘးနားမွာပုံထားေသာအေျမာက္ဆံေတြကုိလက္ညိဳးထုိးပီးက်ေနာ့္ကုိဒီအေျမာက္ဆံေတြပစ္မကုန္ရင္-မင္းတုိ့့ထမ္းျပန္ရမယ္လုိ့့ေျပာလာပါသည္။က်ေနာ္တုိ့အေျမာက္တပ္-တပ္ခြဲမွဴးကအင္ဒုိနီးရွားပါတီကရဲေဘာ္ျဖစ္သည္။သူကက်ေနာ့ကုိျပဳံးျပျပီး-လက္မေထာင္ကာ(Never Mind)ဟုေျပာလာသည္။ထုိိအခ်ိန္က ထုိင္းပါတီကရဲေဘာ္မ်ားလဲရွိေသးသည္။ဒီရဲေဘာ္ေတြကုိလြမ္းဆြတ္မိပါသည္။သူတုိ့ပါတီအထိမ္းအမွတ္ေန့က်ေနာ္တုိ ့ပါတီအထိမ္းအမွတ္ေန ့မ်ားတြင္သူတုိ့ကျပေသာသူတုိ ့ရုိးရာအကမ်ားကုိမ်က္စိထဲမွ-မထြက္ပါ။ဒီလုိႏွင့္မနက္-ေျခာက္နာရီမွာတုိက္ပြဲစပါသည္။ဒီအခ်ိန္မွာရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္တုိ့့ကေတာ့ျပည္သူ့စစ္ေတြနဲ့ႏွပ္ေၾကာပါပဲ။အျပန္လမ္းအတြက္အားအင္ေတြစုစည္းေနၾကေပါ့။ပထမဆုံးပစ္လုိက္တဲ့တပ္စု ု(၁)အေျမာက္ဆံက-ရန္သူရဲ့ကုလားပဲျပဳတ္ေနတဲ့ပဲဟင္း-ဒယ္အုိးကုိဒါရုိက္ဟစ္ပါပဲ။ကံအေၾကာင္းမေကာင္းလွတဲ့ပဲဟင္းျပဳတ္ေနတဲ့မီးဖုိနားမွာခ်မ္းလုိ့မီးလွဳံေနပီးေၾကးနန္းရုိက္ေနတဲ့ေၾကးနန္းသမားကေတာ့---။ႏုိင္ငံေရးမွဴးကမွန္ေျပာင္းနဲ့ၾကည့္ေနရင္းေတာင္ကုန္းေပၚက်ေရာက္ေပါက္ကြဲတာလဲျမင္ေရာ--က်ေနာ္တုိ့့ခ်ိန္ရြယ္ထားသည့္ပစ္မွတ္အကြာအေ၀းအတုိင္း-ပစ္ဖုိ့့အမိန့္ေပးခဲ့ပါသည္။က်ေနာ္တုိ့ကလဲက်ည္မကုန္ရင္ထမ္းျပန္ရမွာေၾကာက္ပီးတဒိမ္းဒိမ္းပစ္ခဲ့ပါသည္။ဒါေပမယ့္က်ည္ဆံကတ၀က္ေလာက္ပဲေလ်ာ့ေသးသည္။မၾကာခင္အေျမာက္အပစ္ရပ္ဖုိ့စခန္းကုိတက္ထုိးတဲ့ေျခလ်င္တပ္ေတြဆီကမီးက်ည္ပစ္လာေတာ့မည္။က်ည္ဆံကမကုန္ေသး။က်ေနာ္က-က်ေနာ့အခင္ဆုံးေျမေအာက္အတူဆင္းခဲ့တဲ့လက္ ေထာက္အကူရဲေဘာ္ကုိဘယ္ဘက္ကုိ--၂-မီလီေရႊ့့ပီးပစ္ခုိင္းသည္။ေနာက္ထပ္-၂-မီလီ-ေနာက္ထပ္-၂-မီလီ၊ေနာက္ထပ္-၂မီလီ။က်ေနာ္လဲမွန္ေျပာင္းနဲ့ၾကည့္ေနခဲ့ပါသည္။ေတာင္ေၾကာကကဆုံးသြားပီ။ဒါနဲ့ညာဘက္ကုိ-၂-မီလီဆီျပန္ေရႊ့ပီးပစ္ခုိင္းျပန္သည္။ညာဘက္ေတာင္ကုန္းဆုံးကာနီးအေရာက္မွာ-အေျမာက္အပစ္္ရပ္ဖုိ့မီးက်ည္ေတြတက္လာခဲ့ပီ။ေျခလ်င္တပ္ကမုန္တုိင္းတက္ထုိးေတာ့မည္။အေျမာက္ပစ္တာရပ္ခဲ့ရပီ။အဲဒီအခ်ိန္မွာေဘးကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့၊အေျမာက္ဆံတ ေတာင့္ကက်န္ေနဆဲ။ေျပာင္းထဲမွာလဲမပစ္ရေသးတဲ့အေျမာက္ဆံ-တေတာင့္။က်ေနာ္ကအခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္ေက်ာ္ေလးကုိေျပာခဲ့ပါသည္။ရဲေဘာ္ေက်ာ္္ေလးေရ-မင္းတေတာင့္ငါတေတာင့္ေပါ့ကြာ-လုိ ့။

ဆက္ပါမည္။

...(၃) တုိက္ပြဲ၀င္ရဲေဘာ္ရဲဘက္-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္

ဒီလုိနဲ့၁၉၇၉ခုႏွစ္မွာက်ေနာ္က-၁၂၀-မီလီမီတာ(၁၂၀-မမ)အေျမာက္တပ္မွာတပ္စုမွဴးတာ၀န္ယူခဲ့ရပါတယ္။အေျမာက္တလက္ကုိဦးစီးပစ္ခတ္ရတာေပါ့၊က် ေနာ့အေျမာက္မွာလက္ေထာက္ရဲေဘာ္-၂-ေယာက္နဲ့အကူ့ရဲေဘာ္ငါးေယာက္ေလာက္ပါပါတယ္၊ဒီအထဲမွာက်ေနာ္တုိ့အီကုိကက်ဴတာဆရာကုိၾကီးျမင့္လဲပါလာပါတယ္္။ဒီမွာေတာ့ရဲေဘာ္ျမင့္ထြန္းလုိ ့ေခၚပါတယ္၊၊သူကအေတြ ့အၾကံဳလုိခ်င္လုိ ့လုိက္လာတာပါ၊သူ ့ခမ်ာခ်မ္းသာတဲ့မိသားစုကလာတာမုိ ့၊ဘာမမွမလုပ္တတ္ရွာပါ၊ သူ့အေဖက-ဘဏ္ဥကၠဌဦးကုိကုိၾကီးပါ။ထမင္းခ်က္ဖုိ့့ကုိမီးေတာင္မေမႊးတတ္ရွာပါ။က်ေနာ္ကလဲသူ့့ကုိဘာတာ၀န္မွမေပးပါ။ကတုတ္က်င္းထဲမွာပဲအနားယူေနေစပါတယ္၊က်ေနာ္တုိ့အေျမာက္ဗန္းခ်တဲ့ေနရာအနီးအနားမွာမုိုင္းေတြေထာင္ထားလုိ့ပါ။အဲဒီအေျမာက္တလက္ကုိ-သယ္ပုိးထမ္းယူဖုိ ့-ျပည္သူ့စစ္-၂၅-ေယာက္ကထမ္းယူရပါတယ္။ဒါေတာင္-၁၂၀ မမက်ည္ဆန္တေတာင့္ဟာ-၄၅-ကီလုိဂရမ္ေလးတာမုိ့က်ည္ဆန္ထမ္းရတဲ့ျပည္သူေတြကုိထည့္တြက္မထားပါဘူး။အေျမာက္ေျပာင္း-အေျမာက္ခံဗန္းနဲ့ေထာက္ကုိပဲထမ္းပုိးသယ္ယူတဲ့အဲဒီျပည္သူ့စစ္-၂၅-ေယာက္ကုိ-ေခါင္းေဆာင္ရတာကေတာ့-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ေပါ့။မန္မန္းဆုိင္-မန္ခါတုိက္ပြဲမွာသူကရွမ္းစကားမ

ေတာက္တေခါက္နဲ့ဦးစီးခဲ့ရတာပါ-မလြယ္ပါဘူး။ပစၥတုိေသနတ္ခါးခ်ိတ္ပီး ေရွ ့ကဦးေဆာင္ခ်ီတက္ေနတဲ့သူ ့ကုိျပည္သူ့စစ္ေတြကရွမ္းလုိဗုိလ္လုံလုိ့ေခၚၾကပီးသူ့အမိန့္ကုိလုိက္နာၾကပါတယ္။ေမာလုိ ့နားခ်ိန္တန္ရင္အနားေပးတတ္တယ္။ထမင္းစားခ်ိန္တန္စားခုိင္းတယ္။ဒီလုိစုစုစည္းစည္းခ်ီတက္ႏုိင္ဖုိ ့ကစည္းရုံးေရးစြမ္းရည္လဲလုိပါတယ္။ေတာ္ၾကာအေျမာက္ဆံကအရင္ေရာက္ပီး၊အေျမာက္ကေရာက္မလာေသးရင္လဲဒုကၡ။ ေျပာင္းကအရင္ေရာက္လာပီးဗန္းနဲ့ေဒါက္ကလမ္းမွားသြားရင္လဲပစ္မရ။က်ေနာ္ကလဲအေျမာက္နဲ့အတူမလုိက္ႏုိင္ပါ၊ေျမအေနအထားနဲ့ရန္သူ့စခန္းအကြာအေ၀းကုိတုိင္းထြာဖုိ ့ေရွ့ကၾကိဳတင္သြားရပါတယ္။ေျမပုံထဲကအကြာအေ၀းထက္ပုိတိက်ရေအာင္ျဖစ္ပါတယ္။က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ျမနဲ့က(AimingCircle)လုိ ့ေခၚတဲ့စစ္သုံးေျမတုိင္းကရိယာတေယာက္တလုံးလြယ္၊အျဖဴနဲ့အနီအရစ္ေတြပါတဲ့ေျမစုိက္တုိင္ေတြတေယာက္တေခ်ာင္းထမ္းပီး၊ရန္သူ့့စခန္းအနီးဆုံးထိအသံမၾကားရေအာင္ကပ္၊ေတာင္ကုန္းေပၚကသစ္ပင္တပင္ကုိအတူတူတုိင္း။အခ်င္းခ်င္းလက္ဟန္ေျခဟန္နဲ့ညွိ။မိမိတုိ ့အခ်င္းခ်င္းလဲတုိင္းေတာ့မ်ဥ္းေျဖာင့္ေတြေဒါင့္ေတြရလာပါတယ္။အခ်ိန္တုိအတြင္းျမန္ျမန္လုပ္ရတာပါ။တခါမေတာ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ျမဆီက(AimingCircle)ရဲ့မွန္ေရာင္လက္သြားလုိ့ရန္သူကစက္လတ္နဲ့လွမ္းေထာက္တာခံရပါတယ္။လူေျခေထာက္မထိပဲ-ေျမတုိင္းကရိယာရဲ့ေျခေထာက္ေတာ့က်ိဳးသြားခဲ့ရတယ္။ ဒါနဲ့ေရွ့တန္းစခန္းကုိျပန္လာပီးေတာ့ၾတိဂံအကြာအေ၀းတခုရေအာင္တည္ေဆာက္။အဲ-အဲျပီးရင္ေတာ့က်ေနာ္တုိ့နဲ့အတူပါလာတဲ့ (LOGARITHM)စာအုပ္ပါးေလးကုိအသုံးျပဳပီးေဒါင့္မတ္အကြာအေ၀းတခုရလာပါပီ။အဲဒါဟာရန္သူ့စခန္းအကြာအေ၀းပါပဲ။အဲဒီမ်ဥ္းအစမွာအေျမာက္က်င္း-တူးးရုံပါပဲ။သတိရတုန္းဒီစာအုပ္ေလးအေၾကာင္းေျပာရအုံးမယ္၊စာအုပ္ကသာပါးတာ၊ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့အေတာ္ေစ်းၾကီးပါတယ္။က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းပဲခူးသား၊ဂ်င္သမားတေယာက္က၊ေဆးလိပ္ခုံေထာင္ထားတဲ့အေဒၚအပ်ိဴၾကီးေတြပဲရွိတဲ့-သူ ့အိမ္ကုိပုိက္ဆံလွမ္းမွာပါတယ္။ဆရာက၀ယ္ခုိင္းလုိ ့(LOGARITHM)စာအုပ္ၾကီး၀ယ္ရန္ေငြ-၁၀၀-အျမန္ပုိ ့ပါတဲ့ဗ်ာ။ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့-တကၠသုိလ္စာအုပ္ဆုိင္မွာ--၂-က်ပ္ျပား-၅၀-နဲ့အဲဒီစာအုပ္၀ယ္ပီး၊က်န္တာေတြကေတာ့-ဂ်င္ထုိးေပါ့။

ဆက္ပါမည္

...a(၂)
က်ေနာ္တုိ ့စခန္းေဆာက္ပီးတဲ့အခါတည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ရွိလာပါပီ၊တဲရွည္ၾကီး-ေလးလုံးေဆာက္ပီးခဲ့ပီ။မယ္ဇလီကုန္းဆုိတာ-အႏုပညာတူရိယာပစၥည္းေတြစုစည္းထားတဲ့ေနရာျဖစ္ပါသည္။အဲသည္စခန္းကဘယ္သူမွမထုိးေသာတေယာကုိ-က်ေနာ္ကစခန္းကုိယူကာထုိးေနခဲ့ပါသည္။တရုပ္နီတေယာကက်ေနာ့အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့ေသာဗမာျပည္လုပ္ပိေတာက္သားထြင္းအုိးတေယာေလာက္ေတာ့ မညက္ပါ။က်ေနာ္ကအီတလီတေယာကုိပုိၾကိဳက္သည္။အင္တာေနရွင္နယ္တေယာၾကိဳးကုိလည္း ဗမာလုိျပန္ညွိရပါသည္။အဲသည္မွာရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကက်ေနာ့ကုိတေယာသင္ေပးဖုိ့ေတာင္းဆုိပါသည္။က်ေနာ္သင္ေပးခဲ့ပါသည္။ညညက်ေနာ္တုိ့ရဲ့တေယာသင္တန္းကုိေတာ့-ေန ့လည္ပုိင္းအလုပ္ပင္ပန္းေနတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ျငဴျငဴစူစူေပါ့။သည္ေနရာမွာက်ေနာ္တေယာသင္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိလဲေျပာပါရေစ။က်ေနာ့မွာအေမ ့ေမာင္၀မ္းကြဲတေယာက္ရွိခဲ့ပါသည္။မ်က္လုံးမျမင္ပါ။ဗမာဂီတာ၊တေယာ၊မယ္ဒလင္၊ေစါင္း(က်ေနာ့ညီမၾကီးတီးတတ္ပါသည္)၊ပတၱလား၊ဒုံမင္း၊စသျဖင့္ပါ။ဦးေလးကစႏၵယားေတာင္၀ယ္ႏုိင္ရင္တီးႏုိင္မယ္လုိက်ေနာ္ယုံၾကည္ပါသည္။ရန္ကုန္ကက်ေနာ္တုိ ့အိမ္မွာသင္တန္းဖြင့္ထားသည္။သင္တန္းသားေတြကလဲ-ေန ့စဥ္အနဲဆုံး-၁၀-ေယာက္ေက်ာ္ပါသည္။ဂီတာေသာင္း-ဟုေခၚပါသည္။က်ေနာ္ကတကၠသုိလ္တက္ေနခ်ိန္-ေက်ာင္းကျပန္လာလ်င္-က်ေနာ္တီးခ်င္သည့္တူုရိယာကုိ က်ေနာ္ဖီလင္ရွိသလုိ၀င္တီးတတ္သည္။ဌါန္ကရုိင္းက်မက်--က်ေနာ္မသိ။အဲ-မ်က္လုံးမျမင္သည့္-က်ေနာ့ဦးေလးကအိမ္ထဲ၀င္လာသည့္-က်ေနာ့ေျခသံကုိၾကားကထဲက-ဘယ္သူမွန္းသူသိသည္။က်ေနာ္သူ့တူရိယာေတြကုိမေဆာ့ခင္-သူကေျပာတတ္သည္။မင္းတူရိယာတခုခုကုိေသခ်ာမသင္ရင္-ငါ့ပစၥည္းေတြမကုိင္နဲ့---တဲ့။ဒီလုိနဲ့က်ေနာ္သူနဲ့ညွိခဲ့သည္။က်ေနာ္ကလဲ၊ဂီတအေျခခံ၊ထန္ၾတာေတးရွင္-ထန္ၾတာေတးရွင္-ဒရန့္ဒရန့္-ထုံုးဒရန္ဒ့ရန့္-ေတြကုိမသင္ခ်င္။အဲဒီက-စမသင္လ်ွင္-က်ေနာ္-တေယာသင္မယ္လုိ ့ေျပာခဲ့ပါသည္။သူကက်ေနာ့ကုိထန္ၾတာေတရွင္ကမစပဲ၊လူ ့မေနာဆုိတဲ့ပတ္ပ်ိဳးေလးကစသင္ေပးခဲ့ပါသည္။အဲတခုေတာ့ေျပာရဦးမည္က်ေနာ္နွင့္သေဘာတူညီမွဳရပီးေတာ့-ဦး
ေလးကက်ေနာ္ကုိပထမလတြင္၊တေယာတြင္ရွိသည့္တေယာေမးေထာက္ကုိ-ေမးနဲ့ညွပ္ထားပီးလက္ကုိလႊတ္ထားတာကုိ-တလသင္ပါသည္။ေညာင္းသလားမေမးပါႏွင့္။ဒုတိယလမွာတေယာကုိဘုိးတံတခ်က္ပဲဆြဲပီး-အသံငါးသံ-ဒါဒါဒါဒါးဒါး-ဘုိးတံျပန္ဆင္း-ဒါးဒါးဒါးဒါ့ဒါ။သင္ခဲ့ရပါသည္။က်ေနာ္ေနခဲ့ေသာဟာမစ္တစ္ရပ္ကြက္ကေခ်ာက္ထဲမွာ ျဖစ္ပါသည္။လမ္းထိပ္ကုိအိမ္ကခုိင္းလုိ ့လဘက္ရည္တက္၀ယ္ေသာခေလးမ်ားက ကုန္းထိပ္အတက္တြင္-ဒါဒါဒါ-ဒါးဒါး-ဟုက်ေနာ့အိမ္ေရွ့တြင္ေအာ္သြားတတ္ပီး၊လက္ဘက္ရည္ခ်ိ်င့္ဆြဲပီးေခ်ာက္ထဲကုိျပန္အဆင္းမွာ-ဒါ့ဒါ-ဒါးဒါ့-ဒါ-ဟုေအာ္သြားတတ္ၾကပါသည္။
ဆက္ပါမည္

...a.က်ေနာ္ႏွင့္ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္
(က်ေနာ္ႏွင့္စာေရးဆရာႏုိင္၀င္းေဆြ)
က်ေနာ္ႏွင့္စာေရးဆရာႏုိင္၀င္းေဆြတုိ့လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးထဲကုိေရွ့ဆင္ ့ေနာက္ဆင့္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။၁၉၇၈ခုႏွစ္ျဖစ္ပါသည္။က်ေနာ္ကအရင္ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း-၀ေျမာက္တြင္တာ၀န္တခုထမ္းေဆာင္ေနရသျဖင့့္-က်ေနာ္တုိ ့စခန္းရွိရာ-ဗဟုိစခန္းရွိရာ၀ေတာင္စခန္းကုိ-ေနာက္က်မွေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။သူႏွင့္ကဗ်ာဆရာ-လွေဆြတုိ ့အတူလာၾကပါသည္။သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္စေရာက္ခ့ဲဲခ်ိန္မွာ၊ပါတီဥကၠဌက-သူူတုိ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ-အသိအမွတ္ျပဳကာ-M-20ပစၥတုိတလက္စီတပ္ဆင္ေပးခဲ့ပါသည္။အျခားရဲေဘာ္ေတြကုိေတာ့သည္လုိေပးတာမၾကားဘူးပါ။ က်ေနာ္တုိ ့စခန္းတည္ေဆာက္မည့္ေတာင္ကုန္းမွာ-ေတာစပယ္ရုိင္းအပြင့္ ျဖဴျဖဴေလးေတြေပါက္ေရာက္ေနသည္။ဤသည္ကုိအစြဲျပဳကာ၊သူကစပယ္ေတာဟု-အမည္သညာေပးခဲ့ပါသည္။အမည္ေပးျခင္းကလည္းဂႏၶ၀င္ဆန္ပါသည္။က်ေနာ္တုိ ့စခန္းမွာ ၀နယ္ကေစာ္ဘြားေတြ အသုံးျပဳခဲ့ေသာဗမာျပည္ကေငြေမာင္းၾကီးေတြဘယ္ကဘယ္လုိေရာက္ေနမွန္းမသိပါ။ေန ့စဥ္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ရင္ ရဲေဘာ္တေယာက္ေယာက္ကထုိေမာင္းၾကီးကုိထုကာစခန္းတည္ေဆာက္ေရးလုပ္ေနေသာရဲေဘာ္ေတြကုိထမင္းစားေခၚၾကပါသည္။တရက္မွာေတာ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကတျခားစခန္းေတြလဲတည္ေဆာက္စအဲဒီအခ်ိန္မွာနာမည္ေတြရွိေနျပီ။ေညာင္နီစခန္း။ေညာင္ညိဳစခန္း၊မယ္ဇလီကုန္းစခန္း၊က်ေနာ္တုိ ့စခန္းမွာအမည္မရွိေသး၊တဲတတဲေတာ့စေဆာက္ေနပီ။ထမင္းစားေဆာင္ကေတာ့ေဆာက္ပီးေနပီ၊အဲဒီထမင္းစားေဆာင္မွာရွိေနေသာ ေငြေမာင္းၾကီးကုိ အႏုပညာသမားရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကတဒူဒူထုပါသည္၊ပီးေတာ့ပါးစပ္ကလည္းေၾကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္ပါသည္---စပယ္ေတာတဲေဟ့
စပယ္ေတာတဲ့ေဟ့ဟူလုိ။အဲဒီကထဲက က်ေနာ္တုိ ့စခန္းကစပယ္ေတာစခန္းဟုအမည္တြင္ခဲ့ပါသည္။
ဆက္ပါမည္

...armifjrefrm????????????...(၁၀)ဖီေမာ္ေစ်း(ဖီေမာ္-ေဂၚလံ-ဂမ္ဖမ္ေဒသ)

၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာ တရုတ္ျပည္ ဖီေမာ္နဲ့ကပ္ရက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာမွာရွိေနတဲ့ရဲေဘာ္အခ်ိဳ့ကုိသြားေရာက္ေခၚယူပီးေျမေအာက္ဆင္းဖုိ ့တာ၀န္တခုက်ေနာ္ရပါတယ္။ဒီေဒသဟာဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ဗမာျပည္ပုိင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဦးႏုုအစုိးရလက္ထက္မွာ၊နယ္စပ္ကုိျပန္လည္တုိင္းထြာရင္း၊တရုတ္နဲ့အလဲအလွယ္လုပ္ခဲ့လုိ့၊တရုတ္ပုိင္ေဒသျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။က်ေနာ္ကတရုတ္နယ္စပ္၊ဗမာျပည္ပုိင္ ပါတီရဲ့စခန္းတခုကေနပီးမနက္ေစာေစာခရီးစထြကျ္ဖစ္္ခဲ့ပါတယ္။ေျခလ်င္ခရီးပါပဲ။ပါတီဗရုတ္ဗရက္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာပါတီနဲ့အတူလုိက္လာခဲ့တဲ့၊၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းက၊လားဟူရဲေဘာ္မေလးကအဲဒီေနရာမွာအိမ္ေထာင္က်ေနပါတယ္။သူ ့အမ်ိဳးသားကေတာ့က်ေနာ့လမ္းျပျဖစ္သြားတာေပါ့။က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္သား၊တေယာက္ကုိဒါးတလက္နဲ့ထမင္းတထုပ္၊ေရဘူးကုိယ္စီလြယ္ပီး၊ေတာလမ္းအတုိင္းခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ google earth နဲ့ရွာခ်င္ရင္ဗမာျပည္ရဲ့ေခါင္းပုိင္း-နားရြက္ေနရာနားမွာပါ။စထြက္ကတည္းက လူတေယာက္ေခြးတေကာင္မွ၊လမ္းမွာမေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ေနရာပါ။ရြာဆုိတာေတာ့ေ၀လာေ၀းေပ့ါ။တေနကုန္ခရီးပါပဲ။ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္၊လမ္းမွာေရကန္ၾကီးတကန္ေဘးကျဖတ္ေလ်ွာက္ခဲ့ရတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက၊ရုပ္ျပစာအုပ္ေတြထဲကမရဏေရအုိင္ၾကီးကုိသတိရမိတယ္။တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အဲဒီေရကန္ၾကီးရဲ့ေရေတြကေရညွိေတြနဲ့စိမ္းေနပီးလွဳပ္ရွားမွဳမရွိ။ေရကန္ထဲမွာလဲဘာေကာင္မွမရွိသလုိပဲ။ေရကန္ေဘးကသစ္ပင္ၾကီးေတြမွာရွိတဲ့ႏြယ္ေတြကလူကုိလွမ္းပီးရစ္ပတ္ႏြယ္ေတာ့မယ့္ႏြယ္ရွင္ေတြလုိပဲ။ေက်းငွက္သာရကာမရွိ။သက္ရွိကက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေနခဲ့တယ္။ေန ့လည္စာကုိအဲဒီမွာမစားပဲေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွျပန္ ့နဲနဲရွိတဲ့ေနရာ၊ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြၾကားမွာျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့စမ္းေခ်ာင္းေလးရွိတဲ့ေနရာမွာ လက္ေတြေဆးပီး၊ျမက္ခင္းေတြေပၚထုိင္ကာထမင္းထုပ္ေတြဖြင့္ပီးစားျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ထမင္းထုပ္ထဲမွာဘာဟင္းေတြပါမွန္းမမွတ္မိေပမယ့္အဲလုိစားခဲ့ရတဲ့ၾကည္ႏူးမွဳကုိေတာ့အခုထိမေမ ့ခဲ့ပါ။
သည္လုိနဲ့
ညေနညီအကုိမသိတသိအခ်ိန္မွာက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာကရဲေဘာ္ေတြဆီေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ညစာစားရင္းမေတြ ့တာၾကာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြနဲ့စကားစမည္ေျပာေနရင္းၾကားရတာက၊ေနာက္တေန့မနက္မွာတရုပ္ျပည္ကဖီေမာ္ေစ်းေန ့ပါတဲ့ဗ်ာ။ ေစ်းဆုိရင္မေနႏုိင္တဲ့က်ေနာ္။ေနာက္တေန ့မနက္ေစာေစာထပီး-အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္တေယာက္နဲ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ေတာင္တက္လမ္းေလ်ွွာက္(၃)နာရီခရီးပါ။အဲဲဒီေဒသအေၾကာင္းေတာ့နဲနဲေျပာရအုံးမယ္။အဲသည္အခ်ိန္-အဲဒီေဒသမွာစစ္သားမရွိ၊စက္ရုံအလုပ္ရုံမရွိ။ေဒသခံေတြကေျမေတြမ်ားေနလုိ ့မိမိတုိ ့ျခံေျမေတြမွာမိမိတုိ့စားခ်င္ေသာ-အသီးအႏွံေတြကုိမိမိတုိ ့ဖာသာစုိက္ပ်ဳးိသည္။ေစ်းမွာသြားပီး၀ယ္စရာမလုိ။မုံညင္း-ေဂၚရခါးသီး-ေ၀ါစြန္-ေျပာင္း-ေရႊပဲ-စသည္ေပါ့။ဘယ္ရြာမဆုိ-ဘယ္အိမ္မဆုိေပါ့။ၾကက္သားစားခ်င္ရင္အိမ္မွာေမြးထားေသာၾကက္ကုိရုိက္သတ္ခ်က္စားရုံပင္။၀က္သားစားခ်င္ရင္္-တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးတုန္းကအိမ္မွာေမြးထားေသာ၀က္သတ္ပီးတႏွစ္စာလုပ္ထားသည့္၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-၀က္အူေခ်ာင္းေတြရွိေနသည္။အဲ-တခုပါပဲ-၀က္သားအစိုစားခ်င္ရင္ေတာ့ေစ်းကုိသြားမွရမည္။
က်ေနာ္တုိ ့ေတာင္တက္
(၃)နာရီခရီးခ်ီတက္ပီးေတာ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိေရာက္ပါပီ။ေတာင္ထိပ္ကြက္လပ္ငယ္ငယ္မွာေစ်းကုိတည္ေဆာက္ထားသည္။ေစ်းအ၀င္မွာျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္တခုရွိသည္။ဟုိယခင္၊ယခုလုိတခါးဖြင့္ေပၚလစီမစခင္ကတရုတ္တျပည္လုံးတြင္ရွိသည့္ျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။သည္ဆုိင္မွာ ဆား-သၾကား-ၾကံသကာ-ဆီ-အရက္-ပဲ-ဂ်ံဳမွဳန့္-ငါးေသတၱာ-ၾကာညဳိ့ကအစ၊ပိတ္စ၊ထီး၊အပ္၊အပ္ခ်ည္၊တြယ္ခ်ိတ္၊လက္သဲညွပ္၊အပ္ခ်ည္လုံး၊ၾကယ္သီး၊ဆံညွပ္စသည္အစုံရွိပါသည္။ သည္ကုန္စုံဆုိင္ကုိေက်ာ္သြားလ်င္ေတာ့ေစ်းထဲသုိ ့ေရာက္ပါပီ။ေစ်းထဲတြင္လူတစု၀ုိင္းအုံေနသည့္ေနရာတခုရွိေနသည္။က်ေနာ္
အဲသည္ေနရာကုိသြားၾကည့္သည္။ပီးေတာ့က်ေနာ္ကက်ေနာ္နဲ့အတူလာသည့္အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္ကုိ၊ငါ-ဒီဖီေမာ္ေစ်းကုိပ်က္ေအာင္လုပ္ျပမည္၊မင္းယုံသလားလုိ့-ေျပာပါသည္။သူကဘယ္လုိလုပ္မွာလဲလုိ ့ ျပန္ေမးရွာသည္။ က်ေနာ္က-ငါ-ဟုိမွာေရာင္းေနတဲ့၀က္သားသည္ၾကီးရဲ့လက္ကုိိလိမ္ခ်ိဳးထားလုိက္ရင္-သည္ဖီေမာ္ေစ်းပ်က္ပီလုိ ့ေျပာေတာ့သူကအူတက္မတတ္ရယ္ပါသည္။
ဟုတ္ပါသည္တေစ်းလုံးမွာ၀က္သားသည္တေယာက္ပဲေစ်းေရာင္းေနပါသည္။

က်ေနာ္ေရးခ်င္ေနေသာ(ေစ်း) ေဆာင္းပါး ျပီးပါျပီ-က်ေနာ့စာဖတ္သူအားလုံး-က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

...armifjrefrm????????????...(၉) ရပ္ေစာက္-ေက်ာက္ဂူေစ်း
၁၉၈၀ခုႏွစ္မွာက်ေနာ္ရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္း-ရပ္ေစာက္ေက်ာက္ဂူနယ္ကုိေရာက္ရွိ္ေနခဲ့သည္။ ပါတီဗဟုိကေနပီးျပည္တြင္းေျမေအာက္ဆင္းလုပ္ငန္းတခုလုပ္ကာ၊အျပန္မွာ၂/၈၀ႏွင့္လြတ္လာပီးပါတီကုိလာေရာက္ေသာရဲေဘာ္မ်ားကုိသြားေရာက္ၾကိဳဆုိရန္တာ၀န္လည္း ပါပါသည္။သုိ့ေသာ္ေျမေအာက္ဆင္းပီးျပန္အလာမွာက်ေနာ္ငွက္ဖ်ားမိေနခဲ့ပါသည္။က်ေနာ္ဖ်ားနာေနခဲ့ရေသာစခန္းမွာရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္း(၁၀၈)စစ္ေဒသရဲ့စစ္ဦးစီးရုံးမွာပါ။က်ေနာ္နဲ့အတူတဲတတဲမွာက်ေနာ့အသက္ကယ္ခဲ့သူရဲေဘာ္ၾကီးတေယာက္ႏွင့္ေနခဲ့ရပါသည္။အဲဒီအခ်ိန္ကက ်ေနာ္ ၾကံဳေတြ ့ခဲ့့ရတဲ့ေစ်းကေတာ ့Mobile ေစ်းျဖစ္ပါသည္။ေစ်းသည္မ်ားကက်ေနာ္တုိ ့ရဲ့လ်ွိဳ့၀ွက္စခန္းကိုအထမ္းေတြျဖင့္လာေရာက္ေရာင္းခ်ၾကပါသည္။သူတုိ ့ေနာက္ကရန္သူလုိက္လာမွာမပူပါႏွင့္၊အားလုံးကေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေတြျဖစ္သည္။တာ၀န္အရေစ်းသည္လုပ္ေနရသည္။သူတုိ ့့က၊စခန္းကမွာသည့္ပစၥည္းေတြကုိမရ-ရေအာင္ျမိဳ့ကေနပီး၀ယ္လာေပးၾကသည္။ဓါတ္ခဲ၊စကၠဴ၊၊ေဘာပင္၊ေဆး၀ါး၊အစားအစာ၊ႏုိ ့ဆီ၊လ်က္ဆားကအစေပါ့။က်ေနာ္ဖ်ားေနခ်ိန္မွာ၊စစ္ဦးစီးရုံးကဆရာ၀န္၊သူနာျပဳေတြက က်ေနာ့ကုိထုိေစ်းသည္ေတြထံမွၾကက္တေကာင္၀ယ္ပီးစြပ္ျပဳတ္ျပဳတ္ကာေၾကြးေမြးခဲ့ပါသည္။ႏုိ ့ဆီတဘူးလဲ၀ယ္ေပးထားသည္။က်ေနာ္ကခံတြင္းပ်က္ေနခ်ိန္မုိ ့ဘာမွမစားႏုိင္ခဲ့ပါ။ထုိအခ်ိန္ကေသလုေျမာပါး၊၀မ္းသြားရင္ေတာင္-အစိမ္းေရာင္အရည္ေတြျဖစ္ေနပီ။အတူေနသူရဲေဘာ္ၾကီးကၾကက္စြတ္ျပဳတ္ရည္ကုိထမင္းထည့္ပီးက်ေနာ့ကိုမရမကတုိက္ေၾကြးခဲ့ပါသည့္။နုိ့ဆီဘူးကုိအေပါက္ေဖါက္ပီးက်ေနာ့ပါးစပ္ကုိအတင္းစုပ္ခုိင္းသည္။က်ေနာ့ငွက္ဖ်ားက-တရုတ္ကြီႏုိင္ေဆးမတုိးေတာ့ပါ။ ဒါနဲ့အဲသည္Mobile ေစ်းသည္ေတြကုိေနာက္တပတ္မွာ-ျခင္ေကာင္တံဆိပ္ပါတဲ့ထုိင္းႏုိင္ငံကလာတဲ့ဲ့FINSIDORေဆးျပားကုိမွာလုိက္ရပါသည္။ေနာက္တပတ္အဲသည္ေဆးျဖင့္က်ေနာ္ငွက္ဖ်ားေပ်ာက္ခဲ့သည္။က်ေနာ္နာလန္ထလာပီ။ဘာမဆုိစားခ်င္လာသည္။ဆရာမေတြကုိက်ေနာ္သြားေတာင္းဆုိပါသည္။
က်ေနာ့ကုိၾကက္သားစြပ္ျပဳတ္နဲ့ႏုိ ့ဆီတဘူးေပးရန္။အဲ-ဆရာမေတြကျပန္ေျပာပါသည္။ရဲေဘာ္က-စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ေနပီပဲ၊မလုိေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။
မုိဘုိင္းေစ်းသည္မ်ားကုိအေလးနီျပဳလ်က္----

...armifjrefrm????????????...(၇)ကုိးကန္ ့ေစ်း
ကုိးကန့္ေလာက္ကုိင္ေစ်းကုိ၊အနဲဆုံးအသြားအျပန္(၇)ၾကိမ္ေလာက္ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးပါသည္။ျဖတ္သန္းတဲ့အခါတုိင္း၊ေလာက္ကုိင္ေစ်းထဲက၀က္ေပါင္ေျခာက္ဆားနယ္ကိုေမ့ပစ္ေက်ာ္လႊားလုိ ့မရႏုိင္ခဲ့ပါ။ဂုံနီအိတ္ေတြထဲမွာထည့္ပီးေရာင္းသည့္၀က္ေပါင္ေျခာက္မ်ားသည္ က်ေနာ္တုိ့လုိခရီးသြားမ်ားအတြက္ အဟာရတခုပင္ျဖစ္သည္။ဗမာေတြ၏ငါးဆားနယ္လုိပင္္၊၀က္ေပါင္မ်ားကုိဆားနယ္ပီးသိပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္သည့့္ေနရာတြင္၀က္ေပါင္ေျခာက္အနည္းငယ္လွီး၊ေရေဆး၊ဆီထည့္စရာမလုိ၊ဒယ္အုိးႏွင့္ေၾကာ္္၊ဆီထြက္လာရင္စားလုိ ့ရပီ၊ငါးေျခာက္၊ငါးဆနယ္ကမွေၾကာ္ခ်င္လ်င္ဆီထည့္ရအုံးမည္။တေယာက္ကုိ-၃-၄ဖတ္ထက္ပုိမစားႏုိင္။ငံလုိ ့ျဖစ္သည္။မုန္ညင္းဟင္းရည္ႏွင့္တြဲဖက္စားလ်င္ထမင္း၀င္သလားမေမးႏွင့္။သုိ့ေသာ္ဆီေခ်းေစာ္နံေနေသာ၀က္ေပါင္ေျခာက္မ်ားလဲရွိတတ္သည္။ဂရုစုိက္ကာေရြးခ်ယ္ရမည္။ေလာက္ကုိင္ေစ်းအနီးအနားတြင္ရွမ္းရြာမ်ားလဲရွိသည္။သူတုိ့ကလည္းသည္ေစ်းတြင္ကေဇာ္မ်ား၊ပဲပုပ္စုိ၊ပဲပုပ္ေျခာက္မ်ားလာေရာက္ေရာင္းခ်တတ္သည္။ဘယ္လုိပင္ျဖစ္ေစျဖတ္သန္းသြားလာေသာရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ေတာ့လမ္းေလ်ာက္လာခဲ့ရလုိ့-ပင္ပန္းပီးကုန္ခမ္းသြားတဲ့အားအင္ေတြ နဲ့ဆားဓါတ္ေတြကုိ-ေလာက္ကုိင္ေစ်းကျပန္လည္ျဖည့္တင္းေပးလုိက္တဲ့အစားအစာမ်ားပါပဲ။
(၈) ဆုိက္ေခါင္-ဟုိမုန္းေစ်း
နမၼတူ၊မုိးမိတ္၊မန္တုံ၊နမ့္ဆန္ေဒသအတြင္းကရြာေတြပါ။က်ေနာ္တ့ုိ ရဲ့တပ္မ(၄၈)တပ္မၾကီးကဟုိမုန္းေစ်းေန ့မွာ ဟုိမုန္းကုိေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ မနက္ပုိင္းေနကထန္းတဖ်ားေလာက္ရွိေနပါပီ၊ေစ်းကမစည္ေသး။ေၾကးနန္းစက္ကုိင္ရဲေဘာ္မ်ားအလုပ္မ်ားေနစဥ္၊က်ေနာ္ကမနီးမေ၀းကေစ်းကုိလူထုသတင္းသြားေထာက္သည္။ေစ်းမစည္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကုိရွမ္းဘာသာစကားျဖင့္သြားေရာက္ေမးျမန္းသည္။ဒီေဒသကလူထုကဆက္သားစနစ္အေတာ္ေကာင္းသည္။ေရွ့ကရြာမွာရန္သူေရာက္သည္နွင့္ေနာက္ရြာကဆက္သားကသက္ဆုိင္ရာကုိလာပီးသတင္းပုိ ့ပီးေနပီ။ေစ်းထဲကုိေရာက္ေနတဲ့အရပ္သားေတြကရွမ္းလုိ(စစ္မန္-တီမားေရာ့)ဗမာစစ္သားေတြလာေတာ့မယ္- လုိ့ေျပာပါသည္။ေၾကးနန္းသတင္းႏွင့္ေျမျပင္သတင္းေပါင္းစပ္ပီး
တပ္မ(၄၈)စစ္ဦးစီးဌာနကတုိက္ပြဲတုိက္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ပါသည္။ထုိအခ်ိန္ကေကအုိင္ေအတပ္ဖြဲ ့၊ပေလာင္တပ္ဖြဲ ့ႏွင့္က်ေနာ္တုိ ့မဟာမိတ္အျဖစ္ပူးတြဲတုိက္ပြဲ၀င္ေနသည္။ထုိရြာမွာလဲအဲဒီ-၂-ဖြဲ ့လုံးရွိေနသည္။မၾကာခင္ေစ်းအျပင္မနီးမေ၀းမွာေသနတ္သံစၾကားရသည္။က်ေနာ္ကစစ္ဦးစီးရုံးမွာပဲအကူအညီေပးေနရသည္။တုိက္ပြဲထဲမွာမ၀င္ရပါ။က်ေနာ့တာ၀န္ကဒီေဒသကေနပီးေျမေအာက္ဆင္းဖုိ ့ပဲျဖစ္သည္။ေန့လည္ပုိင္းေလာက္မွေသနတ္သံစဲပါသည္။ေစ်းထဲသြားၾကည့္ေတာ့၊လူတေယာက္မွမရွိေတာ့။အဲဒါေပမယ့္၊ေတာင္ေပၚကလာတဲ့အရပ္သားေတြက၊၀ယ္မယ့္သူမရွိလုိ ့ပစ္ထားခဲ့တဲ့၊ေရႊဖရုံသီးေတြ-ေက်ာက္ဖရုံသီးေတြ-သခြါးခ်ဥ္သီးေတြ-ေဂၚရခါးသီးေတြ-ျငဳပ္သီးေတြကေတာ့ေစ်းထဲမွာအစီအရီနဲ့ေပါ့။

...armifjrefrm????????????...အဲဒီေန ့ကအေကာက္ခြန္ဌာနကရဲေဘာ္ရဲ့မဂၤလာေဆာင္ကုိသြားေရာက္ခ်ီးျမွင့္ပီး၊ညေနပုိင္းမွာေတာ့ေစ်းနဲ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ကဗီြဒီယုိရုံတန္းဘက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။
အရင္အေခါက္ေတြကလဲအလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရင္းဒီရုံေတြမွာ(မွဳံေရႊရည္)တု့ုိ ၊ရုပ္ရွင္မင္းသားၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ကလင့္(တ္)အိ(စ္)၀ု(ဒ္)နဲ့ရစ္ခ်တ္ဘာတန္တုိ ့ပါတဲ့( WHERE EAGLES DARE)တုိ့ကုိၾကည့္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ဒီညကေတာ့(သၾကၤန္မုိး)--တဲ့။အဲ-အစအဆုံးမၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ၾကည့္ေနရင္း-ရင္ေတြခုန္လာလုိ့ တ၀က္တပ်က္နဲ့့ထျပန္လာခဲ့ရတယ္။
(၅) မုံဂူူေစ်း
မုံဂူတြင္က်ေနာ္တုိ့ဗဟုိ၀ါဒျဖန္ ့ခ်ိေရးဌာနရွိသည္။သည္ဌာနကရဲေဘာ္ေတြကရုပ္ရွင္ရုိက္ကူးေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ရုပ္ရွင္ျပသေရးလုပ္ငန္းေတြကုိလုပ္ခဲ့ရသည္။ျပည္သူ ့အသံအတြက္သီခ်င္းေတြကုိစပ္ဆုိသီကုံးကာ၊တီးခတ္အသံလြင့္ခဲ့ၾကရသည္။စခန္္းတြင္ေရႊခ်ထားေသာဆုိင္း၀ုိင္းၾကီးရွိသည္။ျပည္တြင္းမွေရာက္ေနေသာဆုိင္းဆရာအဘတေယာက္ရွိသည္။သူကဆုိင္း၀ုိင္းတင္မကေမာင္းဆုိင္းေရာ၊ႏွဲေကာ၊၀ါးပတၱလားေကာ၊စခြန့္ေရာ၊ေျခာက္လုံးပတ္ေကာတီးႏုိင္သည္။က်န္ရဲေဘာ္မ်ားက၊အေကာ္ဒီယံ၊တေယာ၊မယ္ဒလင္၊ဂီတာတီးခတ္ႏုိင္ၾကသည္။စခန္းတြင္ေလလုံပိတ္အသံသြင္းခန္းတခုရွိသည္၊ေျမေအာက္တြင္ေဆာက္ထားသည္။အဘကုိေပးသည့္လစဥ္ေထာက္ပ့ံေၾကးမွာ၊က်န္သာမန္ရဲေဘာ္မ်ားထက္ပုိမုိမ်ားျပားသည္။ငါးရက္တေစ်းမုံဂူေစ်းေန ့က်လ်င္ အဘေနထုိင္ရာတဲဆီကုိစခန္းကရဲေဘာ္ေတြ အ၀င္အထြက္မ်ားတတ္သည္။ဗမာစကားမွလြဲလုိ့ဘာစကားမွမတတ္ေသာအဘဘာစားခ်င္လဲေစ်းမွ၀ယ္လာေပးဖုိ ့ျဖစ္သည္။အဘကၾကံသကာ၀ယ္ခဲ့ဆုိရင္ေတာ့ ၾကံသကာစားရမည္။အဘကပဲၾကီးေလွာ္စားခ်င္ရင္ကုိယ္လဲဲစားရမည္။စားခ်င္ေသာက္ခ်င္သည္ထက္၊တကုိယ္ေရသမား အဘကုိေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကမ်ားပါသည္။အဘကလဲမသေျမာတတ္ပါ။ဒါေပသည့္အညာသားအဘသည္၊သူတလတလရသည့္လခေတြကုိ-ဆန္ပုံးထဲတြင္၀ွက္ထားတတ္သည္။တလရသည့္လခကတလစားမကုန္ႏုိင္ပါ။တခါမေ တာ့ အဘရဲ့ဗမာပုိက္ဆံေတြဆန္ပုိ းကုိက္တာခံလုိက္ရဘူးသည္။မုံဂူေစ်းေန ့ကလည္းလြမ္းစရာေကာင္းပါသည္။ေစ်းနွင့္ကပ္ရက္မွာ ဗမာျပည္ကမိသားစုလုိက္လာေရာက္ေနထုိင္ေသာ ဗမာျပည္ေပါက္တရုတ္္မိသားစုတစုရွိခဲ့သည္။သားသမီးေျခာက္ေယာက္ေလာက္္ရွိပါသည္။အားလုံးဗမာစကားတတ္ၾကသည္။အေမကမု ့ံလုံးၾကီးေက်ာ္ကာစီးပြါးရွာေၾကြးေမြးပါသည္။မုံဂူေစ်းေန ့တြင္ေတာ့ဗမာျပည္မွလာေသာရဲေဘာ္မ်ားအတြက္မုံ့လုံးၾကီးေက်ာ္က အခုေခတ္ဟမ္ဘာဂါလုိေပါ့။သည္မိသားစုသည္ သားသမီးမ်ားအရြယ္ေရာက္လာသည့္အခါအားလုံးကေတာ္လွန္ေရးထဲလုိက္ပါလာၾကေသာမိသားစုပင္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။သားသမီးေတြကပါတီတပ္ေတြထဲေရာက္ေနေပမယ့္အေမကေတာ့မုန့္လုံးၾကီးေက်ာ္ေရာင္းေနျမဲ၊ ေစ်းေန ့ဆုိရဲေဘာ္ေတြနဲ့ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိေနျမဲ။
(၆) ၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းေစ်း
သည္ေစ်းကေတာ့ထူးဆန္းပါသည္။အဓိကသုံးေသာေငြေၾကးမွာအဂၤလိပ္ေခတ္ကေဂ်ာ့ဘုရင္ေခါင္းပါသည့္ေငြဒဂၤါးကတန္ဖုိးအျမင့္ဆုံးျဖစ္ပီး၊ေၾကးနီျပားမ်ားကုိအေၾကြအျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကသည္။မွတ္မိသေလာက္က်ေနာ္တုိ့ရဲေဘာ္ေတြလစဥ္ရေသာအေသးသုံးဟုေခၚေသာဗမာေငြတစ္ဆယ္ကုိေၾကးနီျပားျဖင့္လဲလွယ္လ်င္-၁၉၇၈ခုႏွစ္က ေၾကးျပား၂၅ ျပားရသည္။ထုိေၾကးနီျပားမ်ားကုိပန္ဆန္းေစ်းထဲတြင္ဗမာေငြျဖင့္လဲလွယ္ရယူႏုိင္ပါသည္။အဲေစ်းထဲမွာ
အသုံးျပဳပုံကေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ေဆးရြက္ၾကီးကုိပါးပါးလွီးထားေသာေဆးရြက္ေျခာက္မ်ားကို၀ယ္ခ်င္လ်င္ဗမာခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေၾကးနီျပားမ်ားကုိကုိယ္၀ယ္ခ်င္သေလာက္ထည့္၊ခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေစ်းေရာင္းသူကေဆးရြက္ဒါးလီွးေဆးေတြကုိထည့္ပီးခ်ိန္ေပးပါလိမ့္မည္။မ်ားမ်ား၀ယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ဓါတ္ခဲေျခာက္တလုံးကုိ ငါးက်ပ္သားသတ္မွတ္သည္။ဗမာျပည္မွငရုတ္သီးအပြပုံစံရွိေသာ၊၀ငရုတ္္သီးမ်ားကုိလည္းေၾကးနီျပားျဖင့္ခ်ိန္ေရာင္းပါသည္။ပူသလားစပ္သလားမေမးပါႏွင့္္။ တခ်ိဳ့ကထုိငရုတ္သီးတေတာင့္ကုိ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနွင့္ခ်ည္ကာဟင္းအုိးထဲသုိ့ခနမွ်ထည့္ရုံနွင့္ဟင္းအစပ္လုံေလာက္သည္ဟုဆုိသည္။စခန္းမွာဆားတပိႆာႏွင့္ထုိငရုပ္သီးတေတာင့္ကုိမီးကင္ပီးေထာင္းထားတာ-၂-လေလာက္စားယူရသည္။ထမင္းေတာ့၀င္သည္။အမဲသားေရာင္းေနေသာဆုိင္မွာ-တပ္ရင္းတရင္းမွလာေသာရိကၡာမွဴးတေယာက္ကသူ ့ရဲ့AK-47-ေသနတ္မွက်ည္ေဘာက္တစ္ေဘာက္ျဖဳတ္ပီး အေလးခ်ိန္ခ်ိန္ေနသည္။က်ည္ဆံအျပည့္က်ည္ေဘာက္တေဘာက္က-၃၀-က်ပ္သားျဖစ္သည္။အမဲသားတပိႆာဆုိရင္-က်ည္ေဘာက္-၃-ခုေပါ့။အဲဒီေနာက္ကအထည္ေရာင္းေသာဆုိင္မွာတရုတ္ကလာတဲ့ပန္းပြင့္ေတြနီရဲေနတဲ့ဲ့ပိတ္စကုိ-လားဟူအပ်ိဳမေလးတေယာက္က၀ယ္ေနသည္။ဆုိင္ရွင္ျဖတ္ေပးေသာတစ္မီတာပိတ္စကုိ၊အပ်ိဳမေလးကသံသယရွိေနသည္။သူနဲ့ပါလာတဲ့လားဟူရဲေဘာ္ေလးကသူလြယ္ထားတဲ့ဆီမီးေအာ္တုိရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိလွံစြပ္ဖြင့္လုိက္သည္၊ပီးေတာ့ေသနတ္အရွည္ႏွင့္ပိတ္စကုိတုိင္းသည္၊သူကတစ္မီတာျပည့္ေၾကာင္း-ေထာက္ခံသည္။လားဟူအပ်ိဳမေလးမ်က္ႏွာမွာေတာ့အျပံဳးမ်ားနဲ့နီရဲလ်က္။ဒီေစ်းမွာထူးဆန္းတာတခုကကြမ္းသီးေတာင့္မ်ားရသည္။ေဒသခံေတြကလဲသြားေတြမဲေနေအာင္စားၾကသည္။ကြမ္းယာေတာင့္တေသာျပည္မကလာတဲ့ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ေတာ့-အာသာေျပေပါ့။ေစ်းေန ့မွာပဲရင္းဆုိေသာပဲကုိ၀ယ္လုိ ့ရသည္။အေလးခ်ိန္နဲ့မခ်ိန္-သူတုိ ့မွာပါလာတဲ့၀ါးပုိး၀ါးနဲ့လုပ္ထားေသာျပည္ေတာင္းႏွင့္ခ်င္ေရာင္းသည္။စခန္းအသီးသီးက-ေစ်း၀ယ္လာေသာရိကၡာမွဴးမ်ားအၾကိဳက္ျဖစ္သည္။က်န္တဲ့အသီးအႏွံမ်ားကုိေတာ့အပုံလုိက္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ေက်ာက္ဖရုုံ၊ေရႊဖရုံ၊ငွက္ေပ်ာ၊ေဂၚရခါးသီး၊ေတာင္ေပၚခရမ္းခ်ဥ္သီးစသည္မ်ားေပါ့။တပ္ကရဲေဘာ္မ်ားကအသားစားႏုိင္ၾကေသာ္လည္း။က်ေနာ္တုိ ့အလုပ္စခန္းအသီးသီး(သုေတသနဌာန၊အသံလႊင့္ရုံ၊ဗဟုိပုံႏွိပ္တုိက္၊ေၾကးနန္းနွင့္ၾကားျဖတ္ဌာန၊တပ္ေပါင္းစုဌာနအစရွိသည္)ကရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ေစ်းပတ္တုိင္းအသားမစားႏုိင္ၾကပါ။ေစ်းကုိသြားေနတဲ့မိမိတ့ုိရဲ့့ရိကၡာမွဴးၾကီးျပန္လာရင္၊သူ့လြယ္လာတဲ့ပလုိင္းထဲမွာအသားမရွိေတ ာ့တဲ့ႏြားေျခေထာက္ရုိးတေခ်ာင္းထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပါလာရင္ပဲ၀မ္းသာေနၾကပါျပီ။