....(၁၀)
ဒီကိစၥေတြျဖစ္ပီးကြ်ႏု္္ုပ္သည္-သည္ေနရာတြင္မေနခ်င္ေတာ့ပါ။ကြ်ႏု္္ုပ္အားတျခားေနရာသုိ ့တာ၀န္ေျပာင္းေရႊ ့ေပးရန္သက္ဆုိင္ရာသုိ ့တင္ျပခဲ့ပါသည္။)
ေမာင္ေမာင္သိန္းရဲ့မွတ္တမ္းစာအုပ္ဟာဒီေနရာမွာပဲဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ကစာအုပ္ကုိေဘးခ်-ပြတ္ခြ်န္းေဆးလိပ္တလိပ္ကုိလိပ္ပီးေသာက္ရင္းအေတြးေတြျဖန္ ့ေနခဲ့ပါတယ္။ေမာင္ေမာင္သိန္းဟာအခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊အဘဦးတင္ေမာင္ညြန္ ့ကုိေမးရင္လဲ-ဒီလုိသူ ့ေက်ာင္းကဆုံးရွဳံးမွဳေတြကုိ-သူျပန္ေျပာခ်င္မွာမဟုတ္ေတာ့။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲရဲေဘာ္ထြန္းရွိန္ဆီသြားတဲ့ရဲေဘာ္ေတြျပန္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။က်ေနာ့အတြက္ထမင္းဟင္းေတြယူလာပါတယ္။က်ေနာ္ကမေန ့ကအိပ္မေပ်ာ္လုိ ့ဒီေန ့အိပ္ေကာင္းေနတာဗ်ာ-လားေတာင္မသိမ္းရေသးဘူးဆုိေတာ့ရဲေဘာ္တေယာက္က-လားကုိသြားဆြဲလာပါတယ္။ထမင္းဟင္းကေတာ့စားေကာင္းသလားမေမးနဲ ့ၾကက္သားျပဳတ္ေက်ာ္-မန္ဒါလီဆီျပန္ဟင္းနဲ ့ဟင္းႏုႏြယ္အခ်ဥ္ခ်က္။
ေနာက္တေန ့မွာက်ေနာ္တုိ ့ခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။၀မ္လိမ္ျမိဳ့နယ္ေရာက္ေတာ့ရဲေဘာ္ေတြကျမင္းေမြးျခံကုိသြားလည္ခ်င္ၾကတယ္။က်ေနာ္ကလဲက်ေနာ့စဥ္းစားမွဳနဲ ့သေဘာက်ေပါ့။၀မ္လိမ္ျမိဳ့နယ္ရုံးကုိေရာက္ေတာ့အဲဒီမွာတည္းခုိပီး-ျမင္းေမြးျခံကုိသြားေရာက္လည္ပတ္ၾကပါတယ္။-၃-မုိင္ခရီးပါ။ပါတီကရုိက္တဲ့ျငိမ္းမရတဲ့မီးေတာက္မီးလွ်ံရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားမွာျမင္းေတြအမ်ားၾကီးထြက္လာတဲ့အခန္းတခန္းရွိပါတယ္။အဲဒီေနရာပါ။အဲဒီေနရာကစားက်က္ေကာင္းလုိ ့ျမင္းေမြးျခံလုပ္ထါးတာပါ။ျမင္းတင္မက-ႏြား-ဆိတ္-သုိး-၀က္-ၾကက္-စတာေတြကုိပါေမြးထါးတာပါ။တာ၀န္ယူေနတာကရဲေဘာ္သန္းေမာင္ပါ။သူလဲအညာသားပါပဲ။က်ေနာ္တုိ ့ေရာက္လာေတာ့သူလဲရွိတဲ့အေကာင္ေတြခ်က္ေၾကြး-သတင္းပလင္းေတြေျပာၾကေပါ့။က်ေနာ္ကရဲေဘာ္ေတြအလစ္မွာ-သူ ့ကုိေမးပါတယ္။ရန္သူ ့တပ္ကကူးေျပာင္းေတြဒီမွာရွိလားလုိ ့ေမးေတာ့-သူက-က်ေနာ့ဆီကုိ-၀ေျမာက္ခရုိင္က-ပုိ ့ဘူးပါတယ္။က်ေနာ္လက္မခံခဲ့ပါဘူး။က်ေနာ္ကဗဟုိကုိတႏွစ္မွာျမင္း-လား-အေကာင္ေရ-၃၀-အနဲဆုံးအပ္ရပါတယ္။က်ေနာ္ကသုံ ့ပန္းကူးေျပာင္းေတြကုိမယုံဘူး။သူတုိ ့မဟုတ္တာလုပ္ရင္က်ေနာ့စီမံကိန္းပ်က္သြားႏုိင္တယ္-တဲ့။သူ ့ဆီမွာေလ့လာခဲ့ရတဲ့ဟာကေတာ့-လားကုိေမြးျမဴတာပါပဲ။လားဆုိတဲ့သတၱ၀ါဟာ-ျမည္း(ျမဲ)နဲ ့ျမင္းကုိမိတ္လုိက္-စပ္ေပးမွေမြးလာတဲ့အေကာင္မွန္းသိခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီေန ့ကက်ေနာ္တုိ ့ျပန္ေတာ့လဲဆိတ္တေကာင္ေပးလုိက္ပါတယ္။အဲဒီဆိတ္ကုိလည္ပင္းၾကိဳးနဲ ့ခ်ည္ဆြဲတာဆိတ္ကမလုိက္ပဲေတာင့္ခံေနပါတယ္။ရဲေဘာ္သန္းေမာင္က-ဟားဟားဒီလုိဆြဲလုိ ့မရဘူးဗ်။အဲဒီၾကိဳးကုိသူ ့ဂ်ိဳမွာပတ္ခ်ည္လုိက္တဲ့-က်ေနာ္တုိ ့ကသူ ့ဂ်ိဳမွာပတ္ခ်ည္လုိက္ပီး-၂-ေတာင္ေလာက္ၾကိဳးစခ်န္ကာဆြဲလာေတာ့-အမယ္ေလးဗ်ာအဲဒီဆိတ္ကအသာတၾကည္နဲ ့လုိက္လာပါေလေရာဗ်ာ။ဘယ္ေလာက္အထိလုိက္လာလဲမေမးနဲ ့။က်ေနာ္တုိ ့လဲလမ္းမွာသတ္မစါးခ်င္တာနဲ ့ေလးငါးရက္ခရီး-ပန္ဆန္းဗဟုိေရာက္တဲ့အထိပါပဲဗ်ာ။စပယ္ေတာစခန္းေရာက္မွရဲေဘာ္အားလုံးစုံစုံညီညီနဲ ့။မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူးတခ်ိဳ ့ကအကုသုိလ္မ်ားတယ္လုိ ့ထင္မွာ-က်ေနာ္တုိ ့ကေတာ့ပါလာတဲ့မဆလာေလးနဲ ့ေကာင္းမွေကာင္း။
အဲနိဂုံးခ်ဳပ္ပါေတာ့မယ္-ပန္ဆန္းဗဟုိေရာက္ေတာ့အဲဒီမွာရွိေနတဲ့ရန္သူ ့တပ္ကကူးေျပာင္းေတြကုိက်ေနာ္ေတြ ့ပီးေမးျမန္းခဲ့ပါတယ္။ေမာင္ေမာင္သိန္းအေၾကာင္းေပါ့။သူတုိ ့ကဒီနာမည္မၾကားဘူးေၾကာင္းေျပာၾကပါတယ္။ျဖစ္ႏုိင္တာ၀မ္လိမ္ျမိဳ ့နယ္ထဲမွာရွိမယ္လုိ ့ေျပာၾကပါတယ္။က်ေနာ္က၀မ္လိမ္ျမိဳ့နယ္ကျပန္လာတာေလ။က်ေနာ္ကေတာ့ေမာင္ေမာင္သိန္းဟာနာနာဘာ၀ျဖစ္သြားေလသလားလုိ ့စဥ္းစားမိပါတယ္။အဲဒီညအိပ္မက္ထဲမွာေတာ့-၀အဖြါးအုိရဲ့လက္ညိဳးၾကီးက်ေနာ့မ်က္ႏွာေပၚ-ထုိးေနတာေပၚလာပီး-က်ေနာ္က-ေမာင္ေမာင္သိန္းျဖစ္လုိက္။ေမာင္ေမာင္သိန္းက-က်ေနာ္ျဖစ္လုိက္ေပါ့။
ျပီးပါျပီ

...ဒီတခါေတာ့ လ်ွဳိ ့၀ွွက္သည္းဖုိ-၀ထၳဳတပုဒ္ေလာက္-ေရးခ်င္လာတယ္။စိတ္၀ါဒရွိသူမ်ား-သတိထါးဖတ္ပါ။

၁၉၇၈ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ က်ေနာ္ဟာ မုံဂူ(ေျမာက္ပုိင္းစစ္ေဒသ)ကေနပီး-ပါတီဗဟုိ(ပန္ဆန္း)ရွိရာကုိ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ ့နဲ ့ေျပာင္းေရႊ ့လာခဲ့ရပါတယ္။မုံဂူကေနပီးပါတီဗဟုိကုိေျခလ်င္ခရီး(၁၅)ရက္အနဲဆုံးၾကာပါတယ္။လမ္းမွာကုိးကန္ ့ခရုိင္နယ္ေျမ။ ၀ေျမာက္ခရုိင္နယ္ေျမ။၀ေတာင္ခရုိင္နယ္ေျမတုိ ့ကုိျဖတ္သန္းရပါတယ္-ခရုိင္တခုကုိ-အနဲဆုံး(၅)ရက္ျဖတ္သန္းရပါတယ္။မဖြံ ့ျဖိဳးေသးတဲ့-အဲဒီခရုိင္ေတြကုိျဖတ္သန္းရတဲ့အခါ-ထုံးစံအတုိင္းအဲဒီေဒသျပည္သူေတြရဲ ့ ေခတ္ေနာက္က်တဲ့-ဘ၀ေတြ-စီးပြါးေရးေတြ-အယူအဆေတြ-ကုိရင္ဆုိင္ေတြ ့ၾကဳံခဲ့ရတာပါပဲ။

ကုိးကန္ ့ခရုိင္ျဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ျပသနာမၾကီးပါ-ေလာက္ကုိင္ေစ်းထဲမွာ-အဲဒီေဒသကရွမ္းအဖြြါးၾကီးေတြေရာင္းတဲ့-ကေဇာ္ေတြ၀ယ္စားလုိ ့ရတယ္။ဆန္ မွဳန္ ့ျဖဴးထါးတဲ့ ၾကံသကာေခ်ာင္းေတြ၀ယ္စားလုိ ့ရတယ္။ ကုုိးကန္ ့တရုတ္ေတြ လုပ္ထါးတဲ့ ၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-၀ယ္လုိ ့ရတယ္။ၾကက္ဥေတြ၀ယ္လုိ ့ရတယ္။အဲဒါေတြနဲ ့အားျဖည့္ပီးခရီးဆက္ထြက္ၾကတာေပါ့။ အဲ၀ေျမာက္ခရုိင္ကုိစ၀င္ရင္ပဲ-ေဒသခံျပည္သူေတြရဲ့-ဆင္းရဲမွဳကုိစတင္ေတြ ့ရေတာ့တာပါပဲ။အဲဒီေဒသကေစ်းထဲမွာ-အဲဒါေတြကုိ၀ယ္လုိ ့မရပါဘူး။အလြန္ဆုံး-၀က္သားနဲနဲပါးပါး၊ ၾကက္အေကာင္လုိက္နဲ ့ငရုပ္သီး-ေဂၚရခါးသီးေက်ာက္ဖရုံသီး-မုန္ညင္းစတာေတြပဲ-ရွိပါတယ္။

အဲဒီ၀ေျမာက္ခရုိင္ကုိစတင္ျဖတ္သန္းတဲ့အခ်ိန္မွာ-က်ေနာ္ေရးမယ့္ဇာတ္လမ္း စေတာ့တာျဖစ္ပါတယ္။အဲလုိခရီးသြားရင္း

တရက္ ၀ေျမာက္ခရုိင္-ခရုိင္ရုံးစုိက္ရာ-မုိင္းေမာျမိဳ့ကုိေရာက္ခါနီးတညေနမွာ-က်ေနာ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ ့ကြဲသြားခဲ့ပါတယ္။မနက္ကစားခဲ့တဲ့ထမင္းဟင္းက-ဘာအဆင္မေျပသလဲမသိပါဘူး။က်ေနာ္-၀မ္းေလွ်ာပါတယ္။-ဒါနဲ ့ေတာထုိင္ရင္း အခ်ိန္ၾကာသြားခဲ့ပါတယ္။ေရွ ့ကရဲေဘာ္ေတြကေတာ့-ခရုိင္ရုံးကုိေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ရႊင္လန္းတက္ၾကြမွဳေတြနဲ ့အတူ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္ဖုိ ့တာ၀န္လဲရွိေနေတာ့ေရွ ့ကသြားႏွင့္ၾကပါတယ္။ဒီေဒသကလြတ္ေျမာက္တဲ့ေဒသလဲျဖစ္ေန-ကားလမ္းကလဲ-လမ္းခြဲမရွိ-ေျဖာင့္ျဖဴးေနလုိ ့-က်ေနာ့ကုိမေစါင့္ေတာ့ပဲ-သြားႏွင့္ၾကတာပါ။ဒါေပမယ့္က်ေနာ္၀မ္းေလွ်ာပီးအားအင္ေတြကုန္ခမ္းခဲ့ပါတယ္။ျဖည္းျဖည္းေလ်ွာက္လာရင္းေနေရာင္ကတျဖည္းျဖည္းက်လာပါပီ။ဒီလုိနဲ ့၀ရြာတရြာကုိေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရြာထဲမွာအိမ္ေျခမမ်ားေပမယ့္လူတေယာက္မွမေတြ ့ရပါဘူး။ဒါနဲ ့က်ေနာ္လဲနီးရာအိမ္တအိမ္ေပၚကုိတက္ခဲ့ပါတယ္။၀အိမ္ေတြက-၂-ထပ္အိမ္ျဖစ္ပီး ၀ါးေလွကားနဲ ့တက္ရပါတယ္။ေအာက္ထပ္မွာလူမေနပဲ။ၾကက္၀က္ေမြးထါးတတ္ၾကပါတယ္။စပါးေထါင္းတဲ့ဆုံတခုရွိပီး-ဆုံထဲမွာေတာ့ဘာမွ မရွိပါဘူး။အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့-က်ေနာ္က-၀လုိ-တ-တ-နဲ ့ေအာ္ေခၚပါတယ္။အေဖ-အဖုိး-ဆုိတဲ့အဓိပၸါယ္ပါ။ျပန္ထူးသံမၾကားရပါ။က်မ္းျပင္အလယ္ေခါင္မွာ-မီးဖုိကြက္လပ္တခုရွိပီး-သုံးေခ်ာင္းေထါက္မီးဖုိေပၚမွာ-ဒန္အုိးနဲ ့ထမင္းအုိးတလုံးေတြ ့ရပါတယ္။မီးဖုိေဘးျပာပူမွာေတာ့-လဖက္ေျခာက္ႏွပ္ထါးတဲ့ေျမခရားတလုံးပါ။အိမ္ရွင္မရွိေတာ့က်ေနာ္လဲ-ဘာကုိမွမထိရဲမကုိင္ရဲပဲ-ကာဘုိင္ေသနတ္ကုိေနာက္ျပန္လြယ္ရင္းမီးဖုိေဘးက-ဧည့္သည္အိပ္ရမယ့္ေနရာကိုပဲေရြးခ်ယ္မိေနပါတယ္။အဲဒီမွာပဲအိပ္ရာေခါင္းရင္းမွာစာအုပ္တအုပ္ကုိေတြ ့ရပါေတာ့တယ္။ပင့္ကူျမွင္ေတြ-ဖုံေတြတက္ေနတဲ့စာအုပ္ကုိက်ေနာ္ေကာက္ကုိင္လုိက္ခ်ိန္မွာ-အလင္းေရာင္နဲနဲေတာ့ရွိေနဆဲ။စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးမွာေရးထါးတာက-ဗမာစာနဲ ့ပါပဲ (ကြ်ႏု္္ုပ္-ေမာင္ေမာင္သိန္း၏-ကုိယ္ေတြ ့မွတ္တမ္းမ်ား)တဲ့ဗ်ာ။အိမ္ေရွ ့ကျပင္မွာ-အဲဒီစာအုပ္ကုိက်ေနာ္ကရွိစုမဲ့စုအလင္းေရာင္ေလးေအာက္မွာစိတ္၀င္တစါးဖတ္ေနမိပါတယ္-အခန္း(၁) က်ိန္စာသင့္ေနေသာ-ကြ်ႏု္္ုပ္တုိ ့ျမန္မာတပ္မေတာ္--တဲ့။ စိတ္၀င္တစါးဖတ္ေနတုန္း-ေနာက္ဖက္က-ၾကမ္းျပင္ေပၚေျခနင္းတဲ့အသံၾကားလုိ ့လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့-လားလား-ဆံပင္စုတ္ဖြါးနဲ ့အဖြါးအုိတေယာက္။

ဆက္ပါမည္

အဖြါးကက်ေနာ္အိမ္ေပၚတက္လာခ်ိန္-အိမ္ခန္းထဲမွာအိပ္ေပ်ာ္ေနပုံရပါတယ္။သူ ့လက္ထဲမွာေျမပုဂံလုံးတခြက္ကုိကုိင္ထါးပီး-ပုဂံလုံးထဲမွာ-မီးဖုိေပၚကဒန္အုိးထဲက၀ဆန္ျပဳတ္ေတြခပ္ယူလာကာက်ေနာ့ကုိ-ေပးေနတာပါ။က်ေနာ္လဲဆာဆာနဲ ့ေမာ့ေသာက္လုိက္မိပါတယ္။၀ဆန္ျပဳတ္ဆုိတာ-ဆန္နဲနဲကုိျပဳတ္ပီး-မုံညင္းရြက္
ေတြထည့္္ျပဳတ္ထါးတာပါ။စားလုိ ့အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။မီးဖုိေဘးမွာအဖြါးနဲ ့အတူထုိင္ပီးႏွပ္ထါးတဲ့ေရေႏြြးခရားထဲကေရးေႏြးတခြက္ေသာက္၊အဖြားကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့ နမ့္ခမ္းဗာဂ်ီးနီးယားေဆးမွဳန္ ့လက္တဆုပ္ေပးလုိက္ေတာ့-အဖြါးကသူ ့ေဆးတံထဲထည့္ပီးတျပဳံးျပံဳးနဲ ့ဖြါရွိဳက္လုိ ့ေနေလရဲ့။၀နယ္ကေဆးမွဳန္ ့ဟာဗာဂ်ီးနီးယားေပမယ့္-ဒါးလွီးတာၾကမ္းပါတယ္။ျပင္းလဲျပင္းတယ္။က်ေနာ္ေပးတဲ့နမ့္ခမ္းေဆးမွဳန္ ့ကေတာ့-ေျပာင္းဖူးေမြးလုိမ်ွင္မွ်င္ေလးနဲ ့ေပါ့ေပါ့ေလး။သူ ့အတြက္ေတာ့အိပ္က္စပုိ ့့ဒူးယားလုိျဖစ္ေနေလရဲ ့။ က်ေနာ္က-ေမာင္ေမာင္သိန္းစာအုပ္ကုိျပပီး-သူ ့ကုိေမးေတာ့-သူက က်ေနာ့္ကုိျပန္လက္ၿငိဳးထုိးပီး-ျပဳံးပဲ-ျပဳံးျပေနပါတယ္။သေဘာက-မင္းတုိ ့လုိဗမာေတြထဲကပဲ-ဆုိတဲ့သေဘာပါ။ေမာင္ေမာင္သိန္းက-ဒီညက်ေနာ္အိပ္မယ့္အိပ္ရာမွာအိပ္သြားတယ္ဆုိတဲ့-သေဘာကုိလဲ-လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ ့ေျပာျပေနပါတယ္။က်ေနာ္လဲမီးဖုိအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ-ရသေလာက္အငမ္းမရစာအုပ္ကုိဆက္ဖတ္ေနမိပါတယ္။(ကြ်ႏု္္ုပ္သည္-ဗကပနွင့္တုိက္ေသာမုိးမိတ္တုိက္ပြဲတြင္-သုံ ့ပန္းအျဖစ္လက္နက္ခ်ခဲ့ေသာ-တပ္မ(၉၉)လက္ေအာက္ခံ-ခလရ(၁၂)မွ-ဒုဗုိလ္ေမာင္ေမာင္သိန္းျဖစ္ေပသည္။ထုိတုိက္ပြဲတြင္-တပ္ရင္းမွဴးနွင့္အရာရွိ-၄-ေယာက္က်ဆုံးခဲ့ရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္သည္လည္းလက္နက္မခ်လ်င္ေသဖြယ္ရာသာရွိေတာ့သည္)တဲ ့။က်ေနာ္ဆက္ဖတ္ခ်င္ေပမယ့္-မီးဖုိကမီးကလဲမလင္းေတာ့။အဖြါးကလဲ(Export ဒူးယားေလးႏွပ္ပီးအခန္းထဲ၀င္သြားျပီ။ က်ေနာ္အိပ္ယာထဲ၀င္ယုံပဲရွိေတာ့တယ္္။ဒါေပမယ့္-က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ေမာင္ေမာင္သိန္းသည္ဘယ္သူလဲ-သူဘယ္ေရာက္ေနလဲ-အသက္ထင္ရွားရွိေနေသးလား။ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္။-က်ေနာ္အိပ္ယာထဲတြင္ဘယ္ဘက္လွည့္လုိက္-ညာဘက္လွည့္လုိက္။အိပ္မက္ထဲတြင္ေတာ့-အဖြါးရဲ့ လက္ညိဳးက-က်ေနာ့မ်က္ႏွာေပၚက်ေနျပီး--ေမာင္ေမာင္သိန္းသည္-က်ေနာ္ျဖစ္လုိက္။က်ေနာ္သည္ေမာင္ေမာင္သိန္းျဖစ္လုိက္။

ဆက္ပါမည္

ဒီလုိနဲ ့အိပ္ေပ်ာ္လုိက္မေပ်ာ္လုိက္နဲ ့ေပါ့။မနက္အလင္းေရာင္မရတရအခ်ိန္မွာ-အိမ္ေပၚကုိတက္လာတဲ့၀ါးၾကမ္းခင္းကုိနင္းတဲ ့ေျခသံေတြကုိၾကားရေတာ့မွ-က်ေနာ္ႏိုးလာခဲ့ပါတယ္။၀ေျမာက္ခရုိင္ကျပည္သူ ့စစ္-၂-ေယာက္ပါ။မေန ့ကက်ေနာ္-ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တာကုိစုိးရိမ္ပီး-ခရုိင္ရုံးကုိအရင္ေရာက္ေနတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကစီစဥ္ပီးရွာေဖြခုိင္းတာပါ။သူတုိ ့-၂-ေယာက္က-က်ေနာ့ကုိလဲမႏွိဳးပါ-ရြာထဲကသတင္းကုိသူတုိ ့ရပီးသားျဖစ္လုိ ့ပါ။သူတုိ ့ဖာသာသူတုိ ့့တေယာက္က၀ါးဘူးနဲ ့ေရသြားခပ္၊တေယာက္ကမီးဖုိမွာမီးေမႊးေပါ့။၀နယ္မွာေရခပ္ရင္-၀ါးပုိး၀ါးကုိအဆစ္ေတြေဖါက္ထါးတဲ့လူတရပ္ေက်ာ္၀ါးေရဗူးရွည္ၾကီးကုိထမ္းပုိးပီးေရခပ္ရတာပါ။ပလပ္စတစ္ပုံးေတြ-ေရထမ္းပုံးေတြ-တံပုိးေတြဘာဘာညာညာမရွိပါဘူး။တခါတေလေတာင္ေအာက္ကုိဆင္းပီးေရခပ္ရတာပါ။အနဲဆုံးအသြားအျပန္-(၁၅)မိနစ္ပဲ။ေရခပ္တဲ့သူျပန္ေရာက္လာေတာ့-သူတုိ ့ခူးလာတဲ့မုန္ညင္းရြက္ေတြေရေဆး-သူတုိ လြယ္ယူလာတဲ့ရိကၡာဆန္အိတ္ရွည္ထဲကဆန္္ေတြနဲ ့၀ဆန္ျပဳတ္-ျပဳတ္ေနၾကပါတယ္။က်ေနာ္ကအလင္းေရာင္ရတာနဲ ့ထထုိင္ပီး-ဖတ္လက္စဘလာစာအုပ္ေလးကုိမီးဖုိေဘးထုိင္ရင္းဖတ္ေနခဲ့ပါတယ္မေန ့ကက်ေနာ္အိပ္ေနတုန္းအဖြါးကဘယ္အခ်ိန္လာျခံဳေပးထါးလဲမသိတဲ့ေစါင္ပါးေလးကုိျခဳံလ်က္နဲ ့ေပါ့။(ကြ်ႏု္္ုပ္္သည္-မုိးမိတ္တုိက္ပြဲတြင္-ဗကပတုိ ့၏ စစ္ေရးစြမ္းရည္ကုိေလးစားခဲ့ရသည္။လူထုကုိစည္းရုံးႏုိင္ေသာ-စည္းရုံးေရးစြမ္းရည္္ကုိလဲေတြ ့ခဲ့ရသည္။သုိ ့ျဖင့္ကြ်ႏု္္ုပ္သည္ဗကပတုိ ့အေၾကာင္းကုိသိရွိရန္ဗကပ-စစ္တပ္သုိ ့ကူးေျပာင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ေပသည္။သုိ ့မဟုတ္လွ်င္လဲျမန္မာစစ္တပ္ကလက္နက္ခ်ကြ်ႏု္္ုပ္အားစစ္ခုံရုံးသုိ ့တင္ကာအျပစ္ေပးမည္ျဖစ္ေပသည္။  သုိ ့ႏွင့္ကြ်ႏု္္ုပ္သည္ဗကပတုိ ့ေနရာခ်ထါးရာ ၀ေျမာက္ခရုိင္မူလတန္းေက်ာင္းသုိ ့ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ေရာက္ရွိလာခဲ့ရေပသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္ ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဤေက်ာင္းသုိ ့ျမန္မာစစ္တပ္မွ-ကူူးေျပာင္း-၂-ေယာက္ အရင္ေရာက္နွင့္ေနျပီးျဖစ္ေနပါသည္။သူတုိ ့ကေက်ာင္းဆရာမ်ားအျဖစ္သည္ေနရာသုိ ့-လြန္ခဲ့သည့္-တႏွစ္ခန္ ့ကေရာက္ေနၾကပါသည္။ဆရာေအးေဖက-မုံရြာမွျဖစ္ပီးတပ္ၾကပ္အဆင့္။ ဆရာလွေဌးက-ဒုတပ္ၾကပ္အဆင့္ျဖစ္ခါ-သာယာယာ၀တီခရုိင္-ဇီးကုန္းကျဖစ္ေပသည္။)  ဒီေနရာေရာက္ေတာ့က်ေနာ္ေခါင္းနပမ္းၾကီးသြားခဲ့ရပါတယ္။ က်ေနာ္ကဇီးကုန္းသားေလ။စာအုပ္ကုိခနခ်၊ေရေႏြးၾကမ္းတခြက္ေသာက္ပီးစဥ္းစားလုိက္ေတာ့မွပုံရိပ္တခ်ိဳ့ကုိက်ေနာ္မွတ္မိလာပါေတာ့တယ္။

ဆက္ပါမည္

(၄)

က်ေနာ္ကပါတီဗဟုိကုိ-၁၉၇၆ခုႏွစ္မွာဆက္သားအျဖစ္နဲ ့ေရာက္ခဲ့ပီး၊ေရာက္တဲ့အခါ-ျပည္သူတပ္မေတာ္သား၀တ္စုံကုိ၀တ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။အဓိကခ်စ္ခင္အျမတ္ႏုိးဆုံးကေတာ့ ၾကယ္နီဦးထုပ္ေပါ့။အဲဒီကျပန္လာပီးက်ေနာ္ျမိဳ ့ကုိျပန္ေရာက္ပီးအခ်ိန္က -ဒီပုံရိပ္ကုိျပန္လည္မွတ္မိလာတာပါပဲ။အေဖကျမိဳ ့အစြန္မွာ-ျခံတျခံ၀ယ္ထါးပါတယ္။ဇီးပင္ေတြ-သရက္ပင္ေတြနဲ ့ေ၀ေ၀ဆာဆာပါပဲ။ျခံထဲမွာခရမ္းခ်ဥ္-ေဂၚဖီထုပ္-ျငဳပ္-ပဲစုိက္တုိင္းက်ေနာ္ကသြားကူူတတ္ပါတယ္။ျခံေဘးမွာက-သစ္နဖါးေခ်ာင္းေလးကလဲပတ္လုိ ့စီးေနတယ္။စုိက္ပ်ိဳးခ်ိန္မဟုတ္လဲအေဖ့ေလေသနတ္ကုိလြယ္ပီးသြားလည္ေလ့ရွိပါတယ္။ျခံေဘးကပ္ရက္ရြာက-ကႏၱလီရြာပါ။အဲဒီရြာမွာဦးစိန္ပုိ-ဆုိတဲ့ႏြားသတ္သမားတေယာက္ရွိတယ္။သားေတြခ်ည့္ပဲေမြးထါးတာ-၅-ေယာက္-၆-ေယာက္ပါ။ဦးႏုေခတ္ကတည္းက-တုိးတုိးသားဆုိပီးအမဲသားေတြသတ္ေရာင္းခဲ့တာပါ။ဦးစိန္ပုိကပုပု၀၀နဲ ့အေပၚပုိင္းမွာဘယ္တုန္းကမွအက်ီ ၤမ၀တ္ပါဘူး။စြတ္က်ယ္လက္စကအျဖဴတထည္ကုိပုခုံးေပၚမွာအျမဲတင္ထါးတတ္တယ္။တခါမေတာ့ေနာက္ဆုံးခေလးေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာသမီးမိန္းခေလးရခဲ့ပါတယ္။ဦးစိန္ပုိၾကီးက-သမီးေလးတႏွစ္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္-ပုခုံးေပၚထမ္းပီးရြာရုိးတေလွ်ာက္-လွည့္ပီးေအာ္ပါတယ္။ေဟ့-ဗီရုိေလးကြ-ဗီရုိေလးဆုိပီး။က်ေနာ္တုိ ့ေဒသမွာသမီးမိန္းခေလးၾကီးလာလုိ ့ေယာက်္ားေလးကေတာင္းရမ္းလက္ထပ္တဲ့အခါဗီရုိတလုံးလဲတင္ပီးေတာင္းရပါတယ္။တျခားဟာေတြေတာ့မေျပာေတာ့ဘူး။အဲဒါကုိရည္ရြယ္တာပါ။လွေဌးကတတိယသားျဖစ္ပါတယ္။စစ္တပ္ထဲ၀င္သြားတယ္လုိ ့ေတာ့ၾကားဘူးပါတယ္။ဒါေပမယ့္ဘယ္ေဒသမွာေရာက္ေနလဲေတာ့မသိပါ။တရက္မွာက်ေနာ္ျခံထဲလွည့္ေနတုန္း-က်ေနာ္တုိ ့ပါတီကဦးထုပ္ကုိေဆာင္းထါးတဲ့-၁၂-ႏွစ္အရြယ္ကေလးတေယာက္ကုိ-ႏြားေက်ာင္းေနတာေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္။က်ေနာ္ဒီကိစၥကုိဘယ္လုိမွနားမလည္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။အခုမွ-ေအာ္-လွေဌးကဒီေဒသကေနပီးဒီဦးထုပ္ရခဲ့တာကုိးလုိ ့စဥ္းစားမိပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္စဥ္းစားေနတုန္းျပည္သူ ့စစ္-၂-ေယာက္က-၀ဆန္ျပဳတ္စားဖုိ ့ေခၚပါတယ္။က်ေနာ္လဲမ်က္ႏွာေတာင္မသစ္ေတာ့ပဲ-စားခဲ့ေပါ့။စားေသာက္ပီးသူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္လဖက္ေျခာက္္ရည္ေသာက္ေနတဲ့အခ်ိန္-က်ေနာ္ကသူတုိ ့ကုိေဆးမွဳန္ ့နဲနဲစီေပးပီး-စာအုပ္ကုိပဲဆက္ဖတ္ေနမိပါတယ္။(သည္လုိႏွင့္ကြ်ႏု္္ုပ္သည္-၀ေျမာက္ခရုိင္စာသင္ေက်ာင္းတြင္(၆)လနီးပါးေနခဲ့ရေပသည္။စာသင္ေက်ာင္းကုိ-ဗကပခရုိင္မွဴးတဦးျဖစ္သူ-ဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္ ့မွခ်ဳပ္ကုိင္ထါးေပသည္။)

ေမာင္ေမာင္သိန္းေရးထါးသည့္ ရဲေဘာ္တင္ေမာင္ညြန္ ့ကုိက်ေနာ္သိပါတယ္္။သူက ၁၉၄၈ ပါတီေတာခုိကတည္းက-ျပည့္သူ ့စစ္ရဲတပ္-(RBA)ကတပ္မွဴးတဦးျဖစ္ပါတယ္။ေျခေထါက္တဖက္မသန္ေတာ့ပါဘူး။တခါတေလေျခတုတပ္-တခါတေလမတပ္ပါဘူး။က်ေနာ္တုိ ့ရဲေဘာ္ေတြ-ပန္ဆန္းဗဟုိနဲ ့ေျမာက္ပုိင္းကုိခရီးသြားလာရင္းသူ ့ဆီ၀င္ထြက္သြားလာစားေသာက္ေနရင္-သူကေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနတာပါ။ရဲေဘာ္ေတြေရာက္လာရင္-သူ ့ရိကၡာရုံထဲက-၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-ဆိတ္သားေျခာက္ေတြ၊ဂ်ီသားေျခာက္ေတြကုိထုတ္ေၾကြးတတ္ပါတယ္။ေမာင္ေမာင္သိန္းေရးထါးသလုိခရုိင္မွဴးမဟုတ္ပါ။ခရုိင္ေကာ္မတီ၀င္ျဖစ္ပီး-ခရုိင္လုံျခံဳေရးတာ၀န္ နဲ ့့မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္တာ၀န္ယူထါးရတာပါ။ခရုိင္မွဴးကရဲေဘာ္-ျမေသာင္း

ျဖစ္ပီးေပါက္ယုိယိ-ေပါက္ယုိခ်မ္းတုိ ့ရဲ ့ညီေပါက္ယုိဟြကခရုိင္ေၾကးနန္းဌာနမွာတာ၀န္ယူေနရတာပါ။ဒီလုိနဲ ့့ျပည္သူ ့စစ္-၂ေယာက္က-သြားဖုိ ့လာဖုိ ့ျပင္ဆင္ေတာ့-က်ေနာ္လဲ-ကာဘုိင္ေသနတ္ကုိလြယ္-အဖြါးကုိႏွဳတ္ဆက္ပီး-အဲဒီရြာက-ထြက္လာခဲ့ရတာေပါ့။

ဆက္ပါမည္

(၅)

မုိင္းေမာခရုိင္ျမိဳ ့ေရာက္ေတာ့ မုိင္းေမာေစ်းကုိအရင္ျဖတ္ရပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ေရာက္ေတာ့-ေစ်းကကြဲစျပဳေနပီ။က်ေနာ့ရဲေဘာ္ေတြကုိေစ်းထဲမွာရွာၾကည့္ေတာ့ မေတြ ့ေတာ့ဘူး၊ၾကည့္ရတာေစာေစာလာေစာေစာ၀ယ္ပီးျပန္သြားပုံရပါတယ္။ဒီေစ်းမွာသူတုိ ့ေစ်းမ၀ယ္လုိ ့ကမျဖစ္ဘူးေလ၊ေနာက္ထပ္္-၅-ရက္ခရီးအတြက္ လမ္းမွာစားဖုိ ့ေသာက္ဖုိ ့က၀ယ္ရခ်မ္းရမွာ။လမ္းမွာကဘာမွ၀ယ္လုိ ့မရပါ။က်ေနာ္လဲက်ေနာ္လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြေစ်းမွာ၀ယ္ပီး-က်ေနာ္တုိ ့နားေနက်အဘဦးတင္ေမာင္ညြန္ ့ရဲ ့ဘန္ဂလုိအိမ္ကုိ၀င္ရတာေပါ့။ျပည္သူ ့စစ္-၂-ေယာက္ကလဲက်ေနာ့ကုိႏွဳတ္ဆက္ထြက္ခြါသြားၾကပါတယ္။တည္းခုိေဆာင္မွာလဲရဲေဘာ္ေတြကုိမေတြ ့ရပါဘူး။က်ေနာ္တုိ ့ရဲ့ေက်ာပုိးအိတ္ေတြနဲ ့ရိကၡာပစၥည္းေတြေတာ့ေတြ ့ရတာေပါ့။ရိကၡာနဲ ့ေက်ာပုိးအိတ္တင္လာတဲ့ လားတေကာင္ကုိလဲ ေတာထဲလႊတ္ေက်ာင္းထါးပုံရတယ္။ေသခ်ာပီ-ရဲေဘာ္ေတြအဘရဲ့မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကုိေရာက္ေနၾကပီ။အမွန္ပါပ။ဲအဘေနတာကဦးႏုေခတ္ကေဆာက္ထါးခဲ့တဲ့သစ္သားဘန္ဂလုိမွာေနတာပါ။သစ္သားနဲ ့ကာ၊သစ္သားၾကမ္းပ်ဥ္ခင္း၊သြပ္မုိးအိမ္ေတြေပါ့။အိမ္ေနာက္မွာမွမီးဖုိေခ်ာင္နဲ ့စတုိခန္းတြဲထါးတာပါ။အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့အဘေမြးထါးတဲ့-အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြး-၂-ေကာင္က က်ေနာ့ကုိမွတ္မိေနတယ္ တေကာင္ကအိမ္ေရွ ့မွာ တေကာင္ကမီးဖုိခန္းအေပါက္၀မွာ။အဘက သူထုိင္ေနက် သစ္သားကုလားထုိင္မွာေနရင္းထုံးစံအတုိင္းႏွဳတ္ခမ္းစပ္မွာစီးကရက္တလိပ္ကုိခ်ိတ္ထါးလုိ ့ေပါ့။က်ေနာ့ကုိျမင္ေတာ့-သူက-လာလာ-မင္းကြာမေန ့ကေရာက္မလာေတာ့ ငါကက်ားဆြဲသြားပီထင္ေနတာကြ -တဲ ့။အဘကရီစရာမေျပာတတ္ပါ-သူစုိးရိမ္တဲ့အတုိင္းေျပာခ်လုိက္တာပါ။ပီးေတာ့မွ ဒီေန ့ငါခ်က္တဲ့ပဲဟင္းကုိမင္းတုိ ့ကုိေၾကြးမလုိ ့ကြတဲ့။ရဲေဘာ္ေတြမ်က္ႏွာမွာေတာ့ျပံဳးစိစိေပါ့။မေန ့ကညေန-ေန၀င္ရီတေရာမွရဲေဘာ္ေတြေရာက္လာေတာ့ ညစာကုိျဖစ္သလုိခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ခဲ့ရပါတယ္။အဲဒါအဘက-ဒီညေတာ့့ျဖစ္သလုိစားၾကကြာ-မနက္ဖန္မင္းတုိ ့ကုိငါ-ဆိတ္သားကုလားပဲဟင္း ခ်က္ေၾကြးမယ္တဲ့။လမ္းမွာငတ္ျပတ္လာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြက အားရ၀မ္းသာလုိ ့ေပါ့။အဲဒီညကထဲကအဘကသူ ့ဟင္းကုိခ်က္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ပါတယ္။ေဟ ့ေယာင္-ဟုိရဲေဘာ္-ဟုိပုံးထဲက-ကုလားပဲ-၂-ခြက္ေလာက္ေရစိမ္ထါးကြာ။ေဟ့-မင္းကဟုိမွာခ်ိတ္ထါးတဲ့ဆိတ္ေပါင္ေျခာက္-တေပါင္ကုိေရေဆးပီး-ျပဳတ္ထါးကြာတဲ့။ဒီလုိနဲ ့သူတုိ ့မနက္အိပ္ယာထၾကေတာ့-တခ်ိဳ ့ရဲေဘာ္ေတြကေစ်းသြားေနာက္တပတ္ခရီးအတြက္ ရိကၡာေတြ၀ယ္ၾက။က်န္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြကမနက္စာ၀ဆန္ျပဳတ္တအုိးခ်က္စားၾကပီးသူခ်က္တဲ့ဟင္းကုိ၀ုိင္းကူလုပ္ၾကေပါ့။ ေဟ့-ဟုိရဲေဘာ္-မေန ့ကေရစိမ္ထါးတဲ့ကုလားပဲကုိျပဳတ္ကြာ--မီးမျပင္းေစနဲ ့-မီးျပင္းရင္ဓါတ္ေတြပ်က္သြားမယ္။ဟုိတေယာက္ကဟုိအိတ္ထဲကျငဳပ္သီးေျခာက္ေတြေရေႏြးစိမ္ပီး-ဟုိသစ္သားျငဳပ္ဆုံထဲမွာေထါင္းကြာဆားေလးနဲနဲထည့္ေထါင္း-ေအးဟုတ္ပီ။ဟုိရဲဲေဘာ္ မေန ့ကျပဳတ္္ထါးတဲ့ဆိတ္သားေတြကုိ-အသားႏႊာ အရုိးကုိ-၂-ပုိင္းပုိင္းပီးငါ့ေခြးေတြကုိေၾကြးလုိက္။ ဟုိရဲေဘာ္ကၾကက္သြန္နီ-ၾကက္သြန္ျဖဳေတြႏႊာပီးးလ-ွီးဂ်င္းတက္လဲထည့္ဖုိ ့မေမ ့နဲ ့-ဟုတ္ပီ။ဟုိပုလင္းထဲကမုန္ညွင္းဆီ(ဟုိအခ်ိန္ကပါတီေထါက္ပံ့ေရးဌာနက-မုန္ညင္းဆီပဲထုတ္ေပးပါသည္)ကုိဆီသတ္--ဟုတ္ပီ။ၾကက္သြန္နီကုိအရင္ထည့္။ၾက္သြန္ျဖဴကုိေနာက္မွထည့္၊ေထါင္းထါးတဲ့ျငဳတ္သီးကုိထည့္၊ဆိတ္သားေတြကုိထည့္-ဟုတ္ပီ။အဲဒါေတြအားလုံးကုိပဲျပဳတ္ထါးတဲ့အုိးထဲ ထည့္လုိက္-ဒါေပါ့ကြဆိတ္သားပဲဟင္းတဲ့ဗ်ာ။အဘခမ်ာသူကုိယ္တုိင္လုပ္ခ်င္ေပမယ့္က်န္းမာေရးေၾကာင့္သူမလုပ္ႏုိင္တာက်ေနာ္တုိ ့နားလည္ပါတယ္။ဟင္းက်က္ေတာ့သူ ့ဇနီးတရုတ္အမ်ိဳးသမီးအတြက္ဟင္း-၂-ခြက္စာခ်န္ထါးပီး။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ေပၚကယူလာတဲ့မဆလာတထုပ္-ဟင္းအုိးထဲထည့္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာအဘကျပံဳးလုိ ့ေနေလရဲ ့။သူကစီးကရက္ဖြါရင္း-ေနရွင္နယ္ေရဒီယုိတလုံးကလဲလက္ထဲကဘယ္ေတာ့မွ--မခ်ပါဘူး။သတင္းေတြကုိအျမဲနားေထါင္တယ္။ရဲေဘာ္ေတြအလစ္မွာ-က်ေနာ္ကအဘနားကုိကပ္ပီးအဘရဲ့စာသင္ေက်ာင္းမွာ-ကုိေအးေဖ-တုိ ့လွေဌးတုိ ့-ေမာင္ေမာင္သိန္းတုိ ့ေနခဲ့ဘူးသလားဗ်ာ--လုိ ့ေမးေတာ့-သူကမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး-ဘာမွျပန္မေျပာပါဘူး။က်ေနာ္တုိ ့ေရာက္ေတာ့-အဲဒီစာသင္ေက်ာင္းကမရွိေတာ့ပါဘူး-က်ေနာ္တုိ ့တည္းခုိေနတာအဲဒၤီေက်ာင္းအေဆာင္မွာပါ။သူ ့မ်က္နွာကုိၾကည့္ေတာ့အဲဒီအေၾကာင္းေတြကုိသူျပန္မေျပာခ်င္တဲ့သေဘာပါေနပါတယ္။ခနေနေတာ့-မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာရွိတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကုိဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့-ေဟ့မင္းတုိ ့သိလားရန္ကုန္ကအသံလႊင့္ရုံကုိဗုံးနဲ ့ခြဲသြားတဲ့သတင္းၾကားလားတဲ့။ရဲေဘာ္ေတြကလဲအျမဲတမ္းသတင္းနားေထါင္ေနေတာ့သိတာေပါ့။သူကဆက္ပီးမင္းတုိ ့ေယာက္်ားေလးေတြသတၱိရွိရမယ္ကြတဲ့-အခုအသံလႊင့္ရုံကုိဗုံးခြဲသြားတာ-မိန္းမကြ-မိန္းမ--မေငြေအာင္တဲ့။ရဲဘာ္ေတြက-ဘယ္သူမွန္းသိေပမယ့္-သူ ့ကုိအရမ္းျပန္မေျပာရဲပါဘူး-။ထမင္းလဲမစားရေသးဘူး။ေတာ္ၾကာစိတ္တုိပီး-သူကုိယ္တုိင္ခ်က္ထါးတဲ့ဆိတ္သားကုလားပဲဟင္းကုိမေၾကြးေတာ့မွာလဲစုိးရိမ္ေနရတယ္။ က်ေနာ္ကပဲ-အဘေရ-အဲဒါမိန္းမမဟုတ္ပါဘူး။ ကရင္အမ်ိဳးသားေတြပါမန္းေငြေအာင္လုိ ့ေခၚပါတယ္ဆုိမွ-သူက-ေဟသိပါဘူးကြာ-ေန၀င္းအသံလြႊင့္ရုံကလဲ-ရွင္းေအာင္ဘယ္ေတာ့မွမေျပာတတ္ဘူးတဲ့။ဒီလုိနဲ ့ရဲေဘာ္ေတြစုံစုံညီညီနဲ ့စားရတဲ့အဲဒီညစာကေတာ့-အမွတ္တရပါပဲဗ်ာ။

ဆက္ပါမည္

( ၆ )
ေနာက္တေန ့မနက္မွာလဲမနက္စာကုိ-မေန ့ကမကုန္ဘဲက်န္ေနတဲ့ဟင္းအုိးထဲကပဲဟင္းျပစ္ျပစ္ေတြကုိေရထပ္ေရာ-အာလူး-၃-၄-လုံးစိတ္ထည့္-မဆလာတထုပ္ထပ္ထည့္ပီး-အေျပာင္ရွင္း-စားၾကပါတယ္။ေျပာရအုံးမယ္-ေတာ္လွန္ေရးေဒသမွာမနက္စာဆုိတာ-Break Fast မဟုတ္ပါဘူး။တေန ့မွာထမင္း-၂-နပ္ပဲစားၾကတာပါ။မနက္-၈-နာရီေလာက္မွာတနပ္။ညေန-၄-နာရီေလာက္မွာတနပ္၊ေန ့စဥ္ဒီလုိပါပဲ။ အဲမနက္စာစားရင္း-ရဲေဘာ္ေတြက-အဘေရ-မေန ့ကေစ်းထဲမွာရဲေဘာ္ၾကီးထြန္းရွိန္ကုိေတြလုိ ့ သူကဒီညေနထမင္းစားဖိတ္ထါးတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ဒီညေန-အဘဆီမွာ-မစားေတာ့ဘူး-လုိ ့ေျပာေတာ့ေအး-ေကာင္းပါတယ္၊မင္းတုိ ့လာမွ-သူလဲဗမာစကားေျပာရတာ-သြားပါသြားပါ-ေစာေစာေတာ့ျပန္လာခဲ့ၾကေနာ္တဲ့့။ရဲေဘာ္ထြန္းရွိန္ကရဲေဘာ္ေဟာင္းၾကီးပါ-ဥကၠဌတုိ ့တရုတ္ျပည္လာတဲ့အခ်ိန္-ကင္းတပ္ဖြဲ ့မွာပါလာၾကတာပါ။အညာသားပါ၊၀ေျမာက္ေရာက္မွ-၀အမ်ိဳးသမီးတေယာက္နဲ ့အိမ္ေထါင္က်ပီး၊ေထါက္ပံ့ေရးဌာနမွာလက္နက္ဂုိေဒါင္ေစါင့္အျဖစ္တာ၀န္ယူေနရတာပါ။သားေလးတေယာက္ရထါးတာကုိ နာမည္ေပးထါးတာက-ခ်စ္သန္းဇင္--တဲ့။သူ ့သားကုိ-က်ေနာ္တုိ ့ဗမာရဲေဘာ္ေတြလက္ထဲထည့္ခ်င္ေနတာပါ။က်ေနာ္တုိ ့ကငယ္ေသးလုိ ့လက္မခံခဲ့ပါ။ေနာက္ပုိင္းမွာမွ-က်ေနာ္တုိ ့ဒီပီေအတပ္ဖြဲ ့ထဲကုိ-ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ရဲေဘာ္ထြန္းရွိန္ကမေန ့ကမနက္ေစ်းမွာရဲေဘာ္ေတြနဲ ့ေတြ ့ကထဲက ၀ေခါင္ရည္စိမ္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ျပင္ဆင္္တယ္ဆုိတာထက္-အိမ္မွာေဖါက္ပီးသားအလ်င္ရွိပီးသားေခါင္ရည္အုိးထဲကုိ-ေစ်းက၀ယ္လာတဲ့ႏွံစားေျပာင္းေတြကုိထပ္ထည့္တာပါပဲ။အသစ္စိမ္္ရင္-၃-၄-ရက္ေနမွေပါက္ေပမယ့္-အလ်င္ရွိေနရင္တရက္နဲ ့ေပါက္ပါပီ။၀ေခါင္ရည္ဆုိတာ ၀ေဒသမွာထြက္တဲ့ ႏွံစားေျပာင္းတမ်ိဳးကုိ တေဆးနဲ ့ေဖါက္ရတာပါ။ ၀စကားနဲ ့-ပလုိင္းေခါ့-တရုတ္စကားနဲ ့-ေစြးက်ိဳလုိ ့ေခၚပါတယ္။ၾကက္ေတြ-မန္ဒါလီေတြကလဲေမြးထါးတာအမ်ားၾကီး။အဘက-သူအဲလုိဧည့္ခံတတ္မွန္းသိလုိ ့ရဲေဘာ္ေတြကုိေစာေစာျပန္ခုိင္းတာပါ။
က်ေနာ္ကေတာ့စာဖတ္ခ်င္ေဇာနဲ ့မလုိက္ေတာ့ဘူးလုိ ့ဆုံးျဖတ္ပီး။ကဲဗ်ာက်ေနာ္အေဆာင္ေစါင့္ေနခဲ့မယ္၊ခင္။်ားတုိ ့ပဲသြားၾကေတာ့၊လားကလဲေက်ာင္းရအုံးမွာ။ျပန္လာမွက်န္သေလာက္သာယူလာခဲ့ၾကပါ-လုိ ့ေျပာပီးလားကုိ-အနီးအနားလယ္ကြင္းျခဳံစပ္မွာ ၾကိဳးခ်ည္လွန္ထါး-ေကာက္ရိတ္ပီးစလယ္ကြင္းထဲမွာကျမက္ႏုေလးေတြစပါးပင္ေပါက္ေတြကစိမ္းစိမ္းစုိစုိနဲ ့ေပါ့။အေဆာင္ေရာက္လုိ ့စာအုပ္လွန္မယ္လုိ ့ရွိေသး ရဲေဘာ္တေယာက္ျပန္ေရာက္လာတယ္၊ခင္ဗ်ားအတြက္ထမင္းဟင္းထည့္ယူလာဖုိ ့ဟန္းေကာခ်ိဳင့္လာယူတာတဲ့။အင္း-ဟုတ္ကဲ့။သူထြက္သြားေတာ့မေန ့ကဖတ္ပီးတဲ့စာမ်က္ႏွာကိုျပန္ရွာေနတုန္း ေနာက္ရဲ့ေဘာ္တေယာက္ျပန္လာပါတယ္။ အဖြဲ ့မွဴးကေသနတ္အရွည္တလက္ယူသြားခ်င္လုိ ့တဲ့-အဲဒါအမ္-၂၂-လဲမထမ္းခ်င္ဘူး ခင္ဗ်ားရဲ့ကာဘုိင္ပဲယူသြားမယ္ေနာ္တဲ့-က်ေနာ္လဲ စိတ္ကနဲနဲတုိလာေတာ့-ေမာင့္သေဘာ-ေမာင့္သေဘာလုိ ့ေျပာလုိက္ေတာ့သူလဲက်ေနာ ့ကာဘုိင္ထမ္းပီးလစ္သြားတယ္။ဟုတ္ေတာ့လဲဟုတ္ပါတယ္-သူတုိ ့သြားရမယ့္အိမ္ကမုိင္းေမာေတာင္ေျခမွာရွိပီးနာရီ၀က္ေလာက္တက္ရတယ္။
ကဲက်ေနာ္စာအုပ္ကုိဆက္ဖတ္္ပီးေရးခ်င္ေပမယ့္-ဒီေန ့ေတာ့စာရွည္သြားပီ-ေနာက္ေန ့မွေပါ့
(ဆက္ပါမည္)

(၇)

သူတုိ ့ေတြထြက္သြားမွေအးေအးေဆးေဆးစာဆက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။(ဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္ ့သည္ စီးကရက္ကုိအျမဲခဲကာမသန္ေသာသူ ့ေျခေထါက္ကုိဆန္ ့တန္းကာလွမ္းရင္းသြားေလ့ရွိေပသည္။သူ ့အနီးမွာ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြး-၂-ေကာင္ကအျမဲတမ္းလုိက္ပါေနေပသည္။ကုိယ္ရံ၀ရဲေဘာ္-၁-ေယာက္ကလည္းအမ္-၂၂-ေသနတ္လြယ္လ်က္-အျမဲတမ္းလုိက္ပါေလ့ရွိသည္။သူ ့ခါးတြင္ပြိဳင့္-၄၅-ပစၥတုိကုိအျမဲတမ္းခ်ိတ္ထါးေလ့ရွိျပီး။တခါကကြ်ႏု္္ုပ္အားသူ ့ေသနတ္အေၾကာင္းေျပာျပခဲ့ေပသည္။ငါ့ေသနတ္ကက်ည္ဆန္ကဒီလုိကြဆုိပီးေသနတ္ထဲကက်ည္ဆန္ကုိထုတ္ျပပါသည္။ပြိဳင့္-၄၅-က်ည္ဆန္ရဲ ့ထိပ္ဖူးကုိ-ၾကယ္ပြင့္ပုံထြင္းထါးပီး-အဲဒီထဲမွာ ယမ္းနဲ ့စရိတ္ေသးေသးေလးေတြထည့္ထါးကာ၀ါဂြမ္းနဲ ့ပိတ္ဆုိ ့ထါးပါသည္။ဒီက်ည္ဆန္မင္းဗုိက္ထဲ၀င္သြားရင္မင္းဗုိက္ထဲကအူေတြပါပြင့္သြားေအာင္-ေပါက္ကြဲမဲ့--၂ဆင့္ကြဲက်ည္ဆန္ကြဟု-ေျပာပါသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္ယုံၾကည္ပါသည္။ဗကပမ်ားသည္-သခင္သန္းထြန္းက်ဆုံးပီးေနာက္ပုိင္းအစအစအရာရာသတိထါးေနတာကုိ-သိပါသည္။ဒါတင္မကေသးဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္ ့၏ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲတြင္ကြ်ႏု္္ုပ္္မျမင္ဘူးေသာလက္နက္တမ်ိဳးရွိေနေပသည္။-၄-လက္မပတ္လည္အရြယ္-၂လက္မအထူသံတုံးးျပားျပားေလးျဖစ္ပီး-ပိြဳင့္တူးတူးက်ည္ဆန္-၄-ခုကုိစီထည့္ထါးကာ-ေမာင္းရုိက္တံ-၄-ခုရွိေပသည္။အေရးအေၾကာင္းျဖစ္လာလ်ွင္ေဘာင္းဘီအိတ္ကုိလက္၀ါးႏွင့္ရုိက္လုိက္ရုံနဲ ့မိမိကုိယ္ကုိကာကြယ္ႏုိင္ေပသည္။)

ဒီေနရာေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္အဘကုိမေၾကလည္တာေတြေပၚလာေတာ့တယ္။အဘဦးတင္ေမာင္ညြန္ ့အိမ္ကပ္ရက္မွာ ေရွးယခင္အဂၤလိပ္ေခတ္ကလက္နက္ေတြ-ဖဆပလေခတ္ကလက္နက္ေတြကုိ သူေနတဲ့ဘန္ဂလုိနဲ ့တူတဲ့ဘန္ဂလုိတခုမွာထါးပါတယ္က်ေနာ့ကုိတခါ-ႏွစ္ခါေခၚသြားျပီးျပခဲ့ဘူးတယ္။အဲဒီက်မွ-ဦးေစာတုိ ့အဂၤလိပ္ဆီကရတဲ့ဘရင္းဂန္းတုိ ့-စတင္းဂန္းတုိ ့ေန၀င္းစတင္းတုိ ့ကုိျမင္ခဲ့ရဘူးတာပါ။ဘေရာင္နီပစၥတုိေသနတ္ေတြလဲေတြ ့ခဲ့ရတယ္-ရုိင္ဖယ္ေသနတ္ေတြကေတာ့အမ္၀မ္း-ေအႏုိင္းတုိ ့-ဂ်ပန္ရုိင္ဖယ္တုိ ့စုံလုိ ့ပါပဲ။က်ေနာ္ကေတာ့-တရုတ္ရုပ္ရွင္ေတြထဲကဂ်ာမန္ေမာ္ဇာ-ပစၥတုိေသနတ္ကုိသေဘာက်တယ္။အဘကုိေတာင္းေတာ့-က်ေနာ့ကုိမေပးပါဘူး။အဲဒီေသနတ္ေတြသုံ့းတဲ့က်ည္ဆန္ေတြကဘယ္မွာမွရွာမရေတာ့ဘူးကြတဲ့။ကုိယ္ကေတာ့ကုိင္ခ်င္တာပဲသိတာေလ။က်ေနာ္က-ဒါဆုိဘေရာင္နီကုိေပးေပါ့-သူက-က်ည္ဆန္ရွာလုိ ့ရတယ္ေလ။၉-မမပဲဆုိေတာ့လဲက်ေနာ့ကုိမေပးဘူး။ကဲပါ-အဲဒါေတြကုိထါးပီးဆက္ဖတ္လုိက္ပါတယ္။

(ေက်ာင္းဆရာမ်ားထဲတြင္-ကုိေအးေဖသည္-ရုိးသားတည္ၾကည္ပီး-လွေဌးမွာလူလည္လူရွဳပ္ျဖစ္ပုံရေပသည္။သူကပန္ေကာ္ခ်ဴးေရႊအလံတုိင္ေအာက္တြင္-ဒု-တပ္ရင္းမွဴးကသူ ့ကုိၾကိဳးႏွင့္တုပ္ပီးရုိက္သျဖင့္-ဗကပသုိ ့ကူးေျပာင္းလာသည္ဟုေျပာေလ့ရွိသည္။သူထြက္ေျပးလာသည့္အခ်ိန္ေနာက္မွေသနတ္ႏွင့္လုိက္ပစ္သည္ဟုလည္းေျပာတတ္သည္။မေသလုိ ့ဗကပဆီေရာက္လာတာဟုလည္းေျပာတတ္သည္။မည္သုိ ့ဆုိေစ-သူတုိ ့၂-ေယာက္သည္။သူတုိ ့ထက္ရာထူးၾကီးေသာကြ်ႏု္္ုပ္အားေလးေလးစားစားဆက္ဆံပါေပသည္။-

(၈)

သည္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ေက်ာင္းဆရာ-၃-ေယာက္ရွိေပသည္။ရန္ႏုိင္၊ေအးေဖႏွင့္-လွေဌး တုိ ့ျဖစ္ေပသည္။ဒု-ေက်ာင္းအုပ္မွာ-ညီစင္း-တြဲဘက္ေက်ာင္းအုပ္မွာ-ဆမ္ခြမ္းဟုေခၚသည္။ ညီစင္းနွင့္ဆမ္ခြမ္းမွာ-စစ္ကုိင္းရြာသစ္ၾကီး-တုိင္းရင္းသားဖြံ ့ျဖိဳးေရးသိပၸံေက်ာင္းဆင္းမ်ားျဖစ္ကာ-ဗမာစကားကုိေတာ္ေတာ္ေရလည္ေအာင္ေျပာႏုိင္သည္။ညီစင္းကေအးေအးေနတတ္-စကားနဲျပီး၊ ဆမ္ခြမ္းကေတာ့-စကားမ်ားမ်ားေျပာ-ဗကပ-ပါတီေပၚလစီမ်ားကုိမိန္ ့ခြန္းေခ်ြတတ္သည္။စကားေျပာသည့္အသံကလည္း-ရုပ္ရွင္မင္းသားညြန္ ့၀င္းလုိအသံနွင့္ေလယူေလသိမ္းပါတူသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္အားေက်ာင္းသားေလးေယာက္နွင့္အတူအေဆာင္တေဆာင္တြင္ေနရာခ်ထါးေပးေပသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္တာ၀န္မွာေက်ာင္းဆရာမ်ားကုိၾကီးၾကပ္္ရန္ျဖစ္ေပသည္။စာသင္ပုံသင္နည္း-တုိးတက္မွဳရွိမရွိ-ေအာင္ခ်က္ေကာင္းမေကာင္းစသည္ျဖင့္။ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာအသက္အရြယ္အလြန္ဆုံး-၁၃-၄ႏွစ္ခန္ ့ရွိေပသည္။သည္စာသင္ေက်ာင္း၏ထူးျခားခ်က္မွာ-ေက်ာင္းသားေက်ာင္သူမ်ားသည္တရုတ္ရုိင္ဖယ္ကုိလြယ္ကာေက်ာင္းတက္လာေလ့ရွိပီး-ေက်ာင္းကုိေရာက္လ်ွင္ေသနတ္ကုိစာသင္ခုံေဘးတြင္ေထါင္ထါးကာ-စာသင္ေနၾကေပသည္။တခ်ိဳ ့ကေလးမ်ား၏ အရပ္မွာေသနတ္ေလာက္ေတာင္မျမင့္ၾကေပ။ဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္ ့ကကြ်ႏု္္ုပ္အားဂုဏ္ယူစြာေျပာတတ္သည္က-ဒီေက်ာင္းကခေလးေတြကေသနတ္ကုိင္ပီးေသနတ္မရွိတဲ့ဆရာေတြကုိစာသင္ခုိင္းေနတာကြ-တဲ့။ဟုတ္ပါသည္-ဆရာမ်ားကုိေသနတ္ေပးမထါးပါ။ဗကပသည္လုိစဥ္းစားမွဳသည္-ကြ်ႏု္္ုပ္ေနာက္တြင္ေရးမည့္အၾကာင္းအရာမ်ားကုိျဖစ္လာေစပါေတာ့သည္။

လွေဌးသည္တေနကုန္-ဟုိဟုိသည္သည္သြားလာေနတတ္ျပီး-ညလယ္ယံမွာလဲလွဳပ္ရွားေနတတ္သည္။ကုိေအးေဖကေအးေအးေနတတ္ပီးခေလးေတြကုိေမာင္ႏွစ္မလုိ-သားသမီးလုိသံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။လွေဌးကအပိ်ဳေပါက္ေက်ာင္းသူေတြကုိလစ္ရင္လစ္သလုိဟုိကုိင္-ဒီကုိင္လုပ္တတ္သည္။ဒါကုိ-ကုိေအးေဖကသိေနသည္။သူမေက်နပ္ပါ။ကြ်ႏု္္ုပ္တုိ ့စားေသာက္ရသည့္အေျခအေနကလည္းအေတာ္ဆင္းရဲပါသည္-တေက်ာင္းလုံးဆင္းရဲတာကုိေျပာတာျဖစ္ပါသည္။ တလလုံး-ထမင္းတပုဂံ(ပုဂံလုံးၾကီး)နွင့္ကန္းစြန္းဥဟင္းခ်ိဳ(မတ္ခြက္အျပည့္)ေန ့စဥ္-၂-နပ္စားေသာက္ရပါသည္။ေနာက္တလေန ့စဥ္မုန္ညွင္း။ေနာက္တလေက်ာက္ဖရုံသီး။ေနာက္တလ-ေဂၚရခါးသီး။ကြ်ႏု္္ုပ္ကထမင္းစား၀င္ေစရန္ျငဳပ္သီးေျခာက္ကုိေတာင္းေတာ့ေပးပါသည္-ျငဳပ္သီးေျခာက္ကုိမီးဖုတ္ကာစားမွ-ထမင္း၀င္ပါသည္။တစ္ညကြ်ႏု္္ုပ္အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္-၂-နာရီေလာက္လွေဌးကကြ်ႏု္္ုပ္အားဗုိလ္ၾကီးဗုိလ္ၾကီးနွင့္လာႏွဳးိပါသည္။ဗုိလ္ၾကီး၀ဆန္ျပဳတ္စားရေအာင္တဲ့။ကြ်ႏု္္ုပ္လည္းထလုိက္လာခဲ့ေပသည္။လက္နက္ဂုိ္ေဒါင္ေဘးတြင္မီးဖုိလုပ္ကာခ်က္ေနေသာဆန္ျပဳတ္အုိးကုိေတြ ့ရသည္။ေက်ာင္းဆရာ--၃-ေယာက္ကထုိင္ေနသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္အထင္မုံညွင္းနွင့္ျပဳတ္ေသာ-၀ဆန္ျပဳတ္ဟုထင္ခဲ့သည္။ အုိးကုိဖြင့္လုိက္ေတာဆန္ျပဳတ္အုိးထဲတြင္ၾကက္တေကာင္ကုိ--၄--ပုိင္းပဲပုိင္းထါးတာကုိေတြ ့လုိက္ရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္အားလွေဌးကၾကက္ေပါင္တေခ်ာင္းနွင့္ဆန္ျပဳတ္တပုဂံခပ္ေပးပါသည္။မီးေရာင္ေအာက္တြင္-ကုိေအးေဖမ်က္ႏွာကမသာမယာပါ။လွေဌးသည္-၀ေျမာက္ေစ်းထဲကတရုတ္အိမ္တအိမ္တြင္ၾကက္ခုိးလာပုံရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္လည္းအသားငတ္ေနတာၾကာပီျဖစ္သျဖင့္-ဘာမွမေမးျမန္း-မေျပာဆုိေတာ့ပဲ-ျမိန္ယွက္စြာစားေသာက္ခဲ့ေလသည္။

(ဆက္ပါမည္)

(၉)

(ၾကာေလ-လွေဌး၏ပုံမွာ-ကြ်ႏု္္ုပ္နွင့္ကုိေအးေဖတုိ ့လုိဗကပကုိေလ့လာ-စိတ္၀င္စားလုိ ့လာတာမဟုတ္ဘဲ-ဗကပေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိလုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ဖုိ ့အၾကံရွိမွန္းကြ်ႏု္္ုပ္-သိလာခဲ့ေပသည္။ကုိေအးေဖကလည္းသိေနခဲ့ေပသည္။ဟုိေန ့ကလွေဌးၾကက္ခုိးေသာကိစၥ-ကုိေအးေဖႏွင့္လွေဌးစကားမ်ားၾကပါသည္။ကုိေအးေဖကဗကပနွင့္၀ေျမာက္ျပည္သူလူထုသည္-သူတုိ ့၏ေက်းဇူးရွင္ဟုယူဆသည္။လွေဌးကသည္လုိမယူဆ။သူ ့အထက္ကသူ ့ကုိညြန္ၾကားအမိန္ ့ေပးသလုိပဲသူ ့တာ၀န္ဟုယူဆသည္။သူတုိ ့အဆင္မေျပမွန္းကြ်ႏု္္ုပ္သိေနခဲ့သည္။တည-ညလယ္ယံအခ်ိန္တြင္ေသနတ္သံ-၂-ခ်က္ၾကားလုိက္ရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္သည္ငါထင္သလုိမျဖစ္ပါေစနဲ ့ဟုဆုေတာင္းလုိက္မိသည္။တကယ္ေတာ့ကြ်ႏု္္ုပ္-ထင္သလုိစုိးရိမ္သလုိျဖစ္လာခဲ့ေပသည္။ကုိေအးေဖကုိက်ေနာ္ေလးစားသည္။ယုံၾကည္သည္ေမွ်ာ္လင့္အားထါးသည္။သူ ့ကိုဗကပတပ္ဖြဲ ့ထဲတြင္ေတာ္လွန္ေသာဗမာစစ္တပ္ကကူးေျပာင္းရဲေဘာ္တေယာက္အျဖစ္ျမင္ခ်င္ေပသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္ဆုေတာင္းမျပည့္ပါ။၀ေျမာက္ခရုိင္-မုိင္းေမာျမိဳ ့ကေစ်းမွ-စာသင္ေက်ာင္းရွိရာသုိ ့အလာတြင္ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္ခဲေပါမ်ားေသာေခ်ာင္းတေခ်ာင္းကုို္ျဖတ္ရပါသည္။ေခ်ာင္းကူးတံတားကုိ္ သစ္ပင္အလုံးလုိက္တျခမ္းခြဲထါးေသာေလးျခမ္းပါတံတားနွင့္ခင္းထါးေပသည္။တံတားကေရေခ်ာင္းအထက္တြင္လူတရပ္ေက်ာ္ရွိေနေပသည္။ထုိတံတားေအာက္တြင္-သူတုိ ့-၂-ေယာက္-ေက်ာင္းသားေတြအိပ္ေနတုန္း-ေသနတ္ေတြဆြဲလာကာ-တေယာက္ႏွင့္တေယာက္အေပ်ာက္ရွင္းၾကသည္။-၂-ေယာက္လုံးပြဲခ်င္းပီးပါပဲ။မၾကာခင္ေက်ာင္းဆရာရန္ႏုိင္သည္လဲ-ေက်ာင္းမွထြက္ေျပးပသည္။ေသနတ္တလက္ပါသြားသည္။တညလုံးထြက္ေျပးျပီးမနက္မုိးလင္းေတာ့သံလြင္ျမစ္ကမ္းသုိ ့ေရာက္ေနျပီ-ကံဆုိးပါသည္္။၀ျပည္သူ ့စစ္-၂ေယာက္ကသူ ့ကုိေတြ ့သြားသည္။၀လုိေမးသည္-တရုတ္လုိေမးသည္။ဘယ္သြားမလုိ ့လဲေပါ့။သူကျပန္မေျဖေသနတ္နဲ ့ပစ္သည္။သူလက္မတည့္ပါ-ျပည္သူ ့စ္ကျပန္ပစ္သည္-လက္တည့္သည္-နဖူးတည့္တည့္။

.

Kyaw Hla

6 mins · 

ရဲေဘာ္မ်ားနဲ ့စာဖတ္သူမ်ားကုိေတာင္းပန္စရာက်ေနာ္တင္ျပခ်င္ပါတယ္

က်ေနာ့မွာလဲေရးခ်င္တာေတြမ်ားပီး--ေက်ာ္သြားတာတုိ ့-က်န္ခဲ့တာတုိ ့ေတြကလဲမ်ားပါတယ္။ႏွစ္ေတြမ်ားစြာၾကာလာခဲ့လုိ ့လဲ---အမွတ္မွားတာတုိ ့လြဲေနတာတုိ ့ေတြလဲရွိမွာပါ။လြဲမွားခဲ့ရင္ရဲေဘာ္မ်ားနဲ ့စာဖတ္သူမ်ားကုိေတာင္းပန္ပါတယ္။ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့က်ေနာ္တုိ ့လုပ္ခဲ့တဲ့သမုိင္းကုိ-ေနာင္မ်ိဳးဆက္ေတြသိေအာင္ေျပာျပခ်င္တာ-အဓိက-ပါ။

မေန ့ကေတာ့မဒမ္ေအာင္ေသြးက-ကြဲကြာေနတဲ့-က်မတုိ ့မိသားစုေတြ-ဇာတ္ေပါင္းခန္းေလးေတာ့ထပ္ေရးပါအုံးလုိ ့ေျပာလာပါတယ္။ ဒီလုိပါ။ ရွွစ္ေလးလုံး မတုိင္မီနဲ့-ရွစ္ေလးလုံးကာလမွာ-မဒမ္ေအာင္ေသြးအေမ-သူေနတဲ့ေတာရြာမွာမ်က္စိေ၀ဒနာျဖစ္ပါတယ္။မဒမ္ေအာင္ေသြးကခြင့္ေတာင္းပီးအိမ္ခနျပန္ဖုိ ့စာတင္ပါတယ္။က်ေနာ္ကခြင့္မျပဳပါ။ဒီလုိနဲ့ခြဲထြက္တဲ့အေရးအခင္းေတြေပၚလာလုိ ့-သူလဲဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပါ။ ပန္၀ါကုိေျပာင္းေရႊ ့ပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့သူကအေျခအေနေအးခ်မ္းပီျဖစ္လုိ ့စာထပ္တင္ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ဌာနကခြင့္ျပဳခ်က္နဲ့-သူခြင့္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။-၁-ႏွစ္ေက်ာ္ရွိတဲ့သားငယ္ကုိေက်ာပုိးလုိ ့သူခြင့္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ကလဲ-၃-ႏွစ္ေက်ာ္ရွိတဲ့သမီးငယ္ကုိဂုတ္ေပၚထမ္းရင္း-က်ရာတာ၀န္ကုိထမ္းေပါ့။ပန္၀ါနဲ ့ကန္ပုိင္တီးကုိေျပးလုိက္လႊားလုိက္ေပါ့။ဒီလုိနဲ ့ပန္၀ါအေရးအခင္းျဖစ္လာေတာ့-မဒမ္ေအာင္ေသြးေခါင္းနဲ ့ရြက္ပီးယူလာခဲ့တဲ့-စခန္းကပစၥည္းေတြကုိလဲ-မရ-ရေအာင္သယ္ထုတ္ခဲ့ရတာေပါ့။ေအးေဆးတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့-အိမ္ငွားပီး-ပစၥည္းေတြထါး-မဒမ္ေအာင္ေသြးတုိ ့သားအမိကုိ-သြားေရာက္ရွာေဖြခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီေန ့က-နယ္စပ္ျမိဳ ့ကေလးရဲ ့ေစ်းေန ့ေပါ့။က်ေနာ္ကလဲ-ေတြ ့လုိေတြ ့ျငားတေန ့တာခရီးကားစီးပီးသြားရွာတာပါ။အခုေခတ္လုိဖုန္းေတြရွိရင္ေတာ့-ဘယ္ဒီလိုျဖစ္ပါ့မလဲ။ေစ်းထဲမွွာတေယာက္ကုိတေယာက္ရွာရင္း-စျမင္တာက-သူ ့အေမေက်ာေပၚက-သားငယ္ပါ-သူက-က်ေနာ့ကုိ စျမင္ပီး-ပါပါး လုိ ့ငုိရင္းေအာ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာက်ေနာ့ဂုတ္ေပၚက-သမီးၾကီးကလဲ--မာမားလုိ ့ေအာ္ေခၚရင္း-ေစ်းထဲမွာမိသားစုမ်က္ရည္၀ုိင္းေပါ့။မပီးေသးဘူးခင္ဗ်-အဲဒီေဒသမွာ
ရွိတဲ့မဒမ္ေအာင္ေသြးအမ်ိဳးေတြရွိတဲ့ေနရာမွာက်ေနာ္တုိ ့အိမ္ခန္းရပါတယ္-က်ေနာ္သယ္ထုတ္လာတဲ့ပစၥည္းေတြ-ကုိ-ေနာက္-၃-၄-ရက္မွာယူလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့-သူအသဲအသန္ရွာတဲ့-ပစၥည္းတခ်ိ ဳ ့ကုိသူမေတြ ့ရပါဘူး။ သူ ့ေသတၱာေလးကုိက်ေနာ္ယူလာလုိ ့-သူရတဲ့ဆုတံဆိပ္ေတြ-က်ေနာ္သူ ့အတြက္ခြန္မင္းက၀ယ္လာခဲ့တဲ့နံ ့သာယပ္ေတာင္ေတြကုိ-သူကမမက္ေမာဘူး။ က်မၾကယ္နီဦးထုပ္နဲ ့-က်မယူနီေဖါင္း(စစ္၀တ္စုံ)မပါလာဘူးတဲ့။အဲဒီကိစၥကလဲ-မဒမ္ေအာင္ေသြးနဲ့ရန္ျဖစ္တုိင္း-ေအာင္ေသြးမွာ-အာခ်ိလိ-ဖေနာင့္လုိ-ျဖစ္ေနခဲ့ေပါ့။
တကယ့္ကုိပီးပါပီ
ေအာင္ေသြး

..

Kyaw Hla shared his post.

May 24 at 9:17pm · 

Kyaw Hla

August 11, 2016 · 

က်ေနာ့သမီးကုိေမြးဖြါးးရာအိမ္ကေလး
ရဲေဘာ္သက္ခုိင္နဲ့့ရဲေဘာ္ရွဳယဥ္(ေဒါက္တာလွေက်ာ္ေဇာ)တုိ ့ရဲ့ေနအိမ္ကေလးပါ။ရဲေဘာ္သက္ခုိင္ကုိယ္တုိင္ဒီဇုိင္းဆြဲေဆာက္ထားတာပါ။ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာအိမ္ေထါင္ ျပဳေတာ့မယ္ဆုိရင္-ပထမဆုံးအလုပ္ကအိမ္တလုံး--ေဆာက္ရတာပါပဲ။က်ေနာ့တုန္းကေတာ့-အိမ္ေထါင္ျပဳပီးစပယ္ေတာစခန္းက-အလယ္ခန္းမွာစာၾကည့္တုိက္ပါတဲ့-ေလးခန္းတြဲ-တဲတန္းရွည္မွာပဲ-တခန္းယူပီးျဖစ္သလုိေနခဲ့ပါတယ္။အစြန္ခန္းကဆရာ၀န္မိသားစု-အဲဲဒီေဘးခန္းကရဲေဘာ္လူပ်ိဳတေယာက္-ပီးေတာ့စာၾကည့္တုိက္။က်ေနာ္တုိ ့အိမ္ေထါင္ကဒီဘက္အစြန္ဆုံး။က်ေနာ့ေနာက္ဖက္မွာက ရဲေဘာ္ႏုိင္၀င္းေဆြရဲ့တလုံးအိမ္။က်ေနာ္ကအလုပ္ကလဲမ်ားလြန္းလုိ့အိမ္တလုံးေဆာက္ႏုိင္ေအာင္အခ်ိန္မရပါဘူး။ အဲ---လြတ္လြတ္လပ္လပ္္ေနခ်င္လုိ့အိမ္တလုံးေဆာက္မယ္ဆုိိရင္-ပထမဆုံ းခင္ဗ်ား-လယ္ကြင္းထဲမွာလယ္သမားေတြစြန္ ့ပစ္ထါးတဲ့ေကာက္ရုိးေတြကုိအရင္လုိက္လံစုေဆာင္းရမယ္။ပီးရင္္-ကုိယ္ေဆာက္မယ့္အိမ္ေဘးနားမွာ-၃-ေပ-ပတ္လည္ေျမက်င္းတခု--၃-ေပအနက္တူးရမယ္။ေျမက်င္းထဲမွာခုနကေပါက္ထါးတဲ့အဲဒီေျမၾကီးေတြကုိ-ေရနာနာေလာင္းစိမ္ပီးရႊံ ့ျဖစ္လာေအာင္အထိႏွပ္ထါးရမယ္။ အဲဒီလုိႏွပ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာခင္ဗ်ားေဆာက္မယ့္အိမ္ရဲ့အၾကမ္းထည္ကုိခင္ဗ်ားျပင္ဆင္ေပေတာ့။တခန္းလား-၂-ခန္းလား-မီးဖုိေခ်ာင္ပါလား။အိမ္တုိင္အတြက္ေတာထဲမွာ-မဓမတုိင္ေတြခုတ္ပီးပီလား-ခ်င္၀ါးေတြေကာခုတ္ပီးပီလား။ အမုိးအတြက္သက္ကယ္ကေတာ့ေစ်းမွာ-၀အမ်ိးသားေတြလာေရာင္းတတ္တယ္။ မဓမတုိင္ေတြခုတ္ပီးရင္လဲ-ေသေသခ်ာခ်ာစစ္အုံး-သစ္ယားသားျဖစ္ေနရင္တသက္လုံးအိမ္ထဲမွာယားလုိ့မဆုံးေတာ့ဘူး။-အိမ္တုိင္ေတြထူပီးရင္-ေခါင္တန္းတုိ ့ေယာက္-တုိ ့ဒုိင္း-တုိ့ကုိတပ္ရမယ္--ႏွီးေတြေကာ-၀ယ္ထါးပီးပလား။အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ-တကၠသုိလ္ေက်ာင္းဆင္းေတြနဲ့လယ္သမားရဲေဘာ္ေတြအလုပ္ကူလုပ္ရင္းစကားမ်ားတတ္တဲ့အခ်ိန္ပဲေပ့့ါ ။၀ါးခြဲတဲ့အခ်ိန္-သစ္အဖ်ား-၀ါးအရင္းလား-သစ္အရင္း၀ါးအဖ်ားလား။သစ္ၾကားကုိ၀ါးမညွပ္ရတာလား-၀ါးၾကားကုိသစ္မညွပ္ရတာလား။အကာအရံအတြက္-အေျခခံ၀ါးျခမ္းျပားေလးေတြကုိခြဲျခမ္းပီးပီလား။ခြဲပီးရင္-ေလးကြက္က်ား(သံဇကာလုိ)ခ်ည္ေႏွာင္တုပ္ပီးရင္ ခုနကေဖါက္ထားတဲ့ရႊ ့ံထဲမွာေကာက္ရုိးေတြကုိ ပစ္ထည့္လုိက္ပီး-ဟိႏၵဴေတြအ၀တ္ေလွ်ာ္သလုိ-ေျခေထာက္နဲ့နယ္ရမယ္။အဲဒါေတြကုိရႊံ ့ေရာေကာက္ရုိးပါ--ပါေစပီးအကာအရံလုပ္မယ့္ေလးကြက္က်ား၀ါးကပ္ျပား ေတြေပၚမွာ-၂-ဖက္ေခါက္ခ်ိတ္ရမယ္။ေအာက္ကေနတဆင့္ဆင့္တက္လာေပါ့။အဲလုိနဲ့-ေလးဘက္ေလးတန္ကာပီးရင္-ေလမတုိးမုိးမပက္တဲ့အကာအရံအိမ္တလုံးရပါပီ-အမုိးကေတာ့ခ်င္၀ါးေတြထုိး-၀ါးခ်မ္းျပားနဲ့တန္းပစ္ပီး-ေစ်းထဲကသက္ကယ္ျပစ္ေတြ၀ယ္မုိးေပါ့။အဲဒီလုိအိမ္မ်ိဳးကုိ---တရုတ္လုိ-ကြျခံလုိ ့ေခၚပါတယ္။အိပ္တာေတာ့ေျမၾကီးေပၚမွာ၀ါးကုတင္လုပ္--၀ါးကုိ-သဲ့ျပားေပါက္ပီးအခင္းလုပ္-အိပ္ၾကတာေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ေနရာတကာေရာက္ခဲ့ဘူးေတာ့-ပလပ္စတစ္အမုိးတဲ-အင္ဖက္အမုိးတဲ။ ၀ါးဖတ္အမုိးတဲနဲ့အစုံေနခဲ့ဘူးပါတယ္။ဘယ္လုိတဲနဲ့အိပ္အိပ္-အိပ္ခ်င္ရင္ေတာ့အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါပဲ။မုိးပက္တာလဲမသိ--ျခင္ကုိက္တာလဲမသိေပါ့။
အဲ-ရဲေဘာ္သက္ခုိင္ကသူ ့အိမ္ကုိဓါတ္ပုံမွာေတြ ့တဲ့အတုိင္း ေျမၾကီးေပၚမွာကုတင္မခင္းပဲ-အုတ္ခုံနဲ့အဆင့္ခံပီး၀ါးၾကမ္းပ်ဥ္ခင္းထားပါတယ္။ပုိပီးက်ယ္၀န္းသလုိျဖစ္တာေပါ့။ပီးေတာ့-သူကုိယ္တုိင္ယက္တဲ့ထရံနဲ့ကာပါတယ္။အမုိးကေတာ့သက္ကယ္ေပါ့။ဘယ္လုိမွ-မတတ္ႏုိင္ကုိယ္တုိင္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့-ေစ်းမွာပဲ၀ယ္ရတာေပါ့။အမုိးကုုိလဲခပ္ေစါက္ေစါက္မုိးထါးတာပါ။ေရျမန္ျမန္က်ေအာင္--တဲ့။ဒီလုိနဲ့သူတုိ့လက္ထပ္တဲ့အခါ(၁၅-၁-၈၃)မွာေနခ်င့္စဖြယ္အိမ္ကေလးျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။အဲ-ေနာက္ထပ္အမွတ္ရတာတခုကေတာ့-ရဲေဘာ္သက္ခုိင္ကၾကက္ျခံတခုသူကုိယ္တုိင္ေဆာက္ျပန္ပါတယ္-အိမ္နဲ့ကပ္ရက္မွာပါ-၂-ထပ္ၾကက္ျခံပါ။ အေပၚထပ္မွာၾကက္ေတြကုိထားပီးေအာက္ထပ္ကၾကက္ေခ်းေတြကုိလက္ခံပါတယ္-အဲဒီၾကက္ေခ်းေတြက-ငရုတ္ပင္္-ခရမ္းပင္ေတြအတြက္-ေျမၾသဇာအလြန္ေကာင္းတာပါ။အေပၚထပ္မွာခင္းထါးတဲ့၀ါးၾကမ္းျပင္ကေရခ်ိန္ညီမဟုတ္ပါဘူး-ေနာက္ဘက္ကုိနွိမ့္ထားပါတယ္ ေနာက္ဖက္မွာအျမင့္ၾကက္ဥတလုံးစာ ထြက္ဖုိ ့ဟထားပါတယ္။ပီးေတာ့၀ါးေရတေလ်ွာက္တခုကုိအလ်ားလုိက္ခံထါးပါတယ္။ၾကက္္ဥ ဥပီးတဲ့ၾကက္မဟာ-သူ ့ဥကို-နီးနီးကပ္ကပ္ နဲ့သံေယာဇဥ္မထါးႏုိင္ေတာ့ပဲၾကက္ျခံအျပင္ဖက္ေနာက္ဖက္က၀ါးေရတေလ်ွာက္မွာပဲလွမ္းေမွ်ာ္-ျမင္ေတြ ့ခြင့္ရပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္ကေတာ့သူ ့အိမ္ကၾကက္မေတြက-ဥပီးရင္-တျခားအိမ္ကဥပီးေအာ္တဲ့ၾကက္မေတြထက္---ကေတာ္ကေတာ္ေအာ္တဲ့အသံပုိရွည္ေနသလုိပဲလုိ ့ေျပာဘူးတယ္။သူကရယ္ပီး-ဒီလုိမလုပ္ရင္တခ်ိဳ ့ ၾကက္မေတြကကုိယ့္ ့ဥကုိယ္ေဖါက္စားတာဗ်----တဲ့။
အဲဒီအိမ္ေလးမွာ-က်ေနာ့သမီးကုိေမြးခဲ့တာပါ-ေမြးခါနီးကထဲကဆရာမရဲေဘာ္ရွဳယဥ္ကအဲဒီအိမ္ကုိက်ေနာ့ဇနီးကုိေခၚထါးတာပါ။ က်ေနာ္ကလဲ-၁၉၈၅ ခုႏွစ္တတိယအၾကိမ္-ျပည္လုံးကြ်တ္ပါတီညီလာခံအပီး-ျပည္တြင္းမွာပါတီစုံဒီမုိကေရစီရရွိေရးအတြက္၀ါဒျဖန္ ့လွဳံ ့ေဆာ္ဖုိ့လက္ကမ္းစာေစါင္-ပုိ ့စ္ကတ္ေတြထုတ္ေ၀ဖုိ ့အလုပ္ေတြမ်ားေနခဲ့ပါတယ္။မနက္မုိးလင္းတာနဲ ့ပုံႏွိပ္စက္ရွိရာ-တဖက္ႏုိင္ငံကုိသြား-ညမုိးခ်ဳပ္မွ-အိမ္ကုိျပန္ေရာက္ပါတယ္။က်ေနာ့အခက္အခဲကုိကူညီတာက- မီးဖြါးတဲ့အခ်ိန္မွာရဲေဘာ္ထြန္းဇနီးနဲ ့-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ျမ(ရခုိင္)ရဲ့ဇနီးတုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။အခုထိဒီေက်းဇူးေတြကုိက်ေနာ္တုိ ့မိသားစု--မေမ ့ပါ။သမီးကုိေမြးတဲ့အခ်ိန္-သူတုိ ့-၂ေယာက္က-အဲဒီခုနကအိမ္မွာ-ရဲေဘာ္လွေက်ာ္ေဇာအနားမွာပါ။သမီးကုိေမြးရခက္ေနေတာ့-သူတုိ -၂-ေယာက္လဲပင္ပန္းၾကပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမေတာ့ေဆးရုံမွာညွပ္သြားယူပီးသမီးေခါင္းကုိညွပ္ပီးခက္ခက္ခဲခဲဆြဲထုတ္ရပါတယ္-က်ေနာ့ဇနီးကအားမရွိေတာ့လုိ ့ပါ-အဟာရလဲမေလာက္လုိ ့ေပါ့။အဲဒီေန ့က
က်ေနာ္တဖက္ကမ္းမွာအလုပ္လုပ္ပီးျပန္လာမွ-စခန္းကရဲေဘာ္ေတြကေျပာ-ဆရာမဆီကလဲဖုန္းဆက္လာလုိ ့မိခင္နဲ့ကေလးပါက်န္းမာေၾကာင္း-သမီးေလးေမြးေၾကာင္းသိရပါတယ္။ဆရာမက-က်ေနာ့ဇနီးအရမ္းအားနည္းေနလုိ ့ၾကက္နဲ့ၾကက္ဥယူလာဖုိ ့လဲေျပာပါတယ္။အခ်ိန္က-ည၉နာရီရွိေနပီ-က်ေနာ့အလုပ္ကုိလက္စသပ္ပီးတဲ့အခါ-ဆယ္နာရီထုိးသြားပီ။ရဲေဘာ္ေတြလဲအိပ္ကုန္ပီ။က်ေနာ္လဲမႏွဳိးရက္။ဒါနဲ ့က်ေနာ္ေမြးထါးတဲ့ၾကက္ျခံထဲကၾကက္တေကာင္ဖမ္း။ေျခ-၂-ေခ်ာင္းၾကိဳးနဲ့ခ်ည္။က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္တည္ထားတဲ့ကေဇာ္ကုိဟန္းေကာခ်ိဳင့္ထဲထည့္္။လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးယူ။ေသနတ္ခါးပတ္ကုိပတ္ပီး-တေယာက္ထဲထြက္လာခဲ့ပါတယ္-ႏုိ၀င္ဘာလရဲ့လမင္းကေတာ့သာေနဆဲေပါ့-က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္မလဲစိတ္လွဳပ္ရွားေနမလဲစဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။အဲဒီအခ်ိန္ကသူလွ်ိဳေတြကလဲ-ပန္ဆန္းဗဟုိကုိ၀င္ေနတယ္။လမ္းေပၚမွာလဲဘယ္သူမွမရွိ။ဆရာမတုိ ့အိမ္နဲ ့က်ေနာ္တုိ ့စခန္းက-ဆယ္မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ဒါနဲ့က်ေနာ္က-ပစၥတုိေသနတ္ကုိက်ည္ထုိးထါးအုံးမွဆုိပီးက်ည္ထုိးမယ္လုပ္ေတာ့ေသနတ္ကအိတ္ထဲမွာပါမလာဘူး။မေန ့ကေခါင္းအုံးေအာက္မွာထါးတာအခုမွသတိရတယ္။အဲဒီီေတာ့မွမိန္းမေတြမီးေနရင္ေယာက်္ားေတြဘယ္လုိပ်ာယာခပ္တယ္ဆုိတဲ့စာေတြဖတ္ခဲ့ရတာကိုသေဘာေပါက္မိပါေတာ့တယ္။-----မပီးေသးဘူးခင္ဗ်ဒီအေၾကာင္းေရးဖုိ ့ဆရာမဆီကုိခြင့္ေတာင္းေတာ့-ဆရာမကမွတ္ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းတာ။ ဒါ-ဘာဟုတ္ေသးသလဲတဲ့ဲ့။ အဲဒီညက--တဲ့--ၾကက္သားခ်က္ဖုိ ့အခ်ိန္မရေတာ့လုိ့တဲ့---- သူ ့အိမ္ကမီးဖုိမွာ-က်ေနာ္က---ကေဇာ္နဲ့ၾကက္ဥမိန္းမကုိခ်က္ေၾကြးတယ္--တဲ့။ကေဇာ္ခ်က္တဲ့အုိးထဲမွာ-ၾကက္ဥကုိမခြဲပဲ---အခြံပါ-ပါ--အလုံးလုိက္ၾကီးတဲ့ဗ်ာတုိ ့----------။

ေအာင္ေသြး

(၁၂)...
ဒီလုိနဲ ့ကုိယ္ပါ၀င္တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ဒီပီေအတပ္ဖြဲ ့ၾကီးက ကုိယ့္ဆီကုိျပန္ေရာက္လာခဲ့ပီး-သူတုိ ့ကုိေျမေအာက္လုပ္ငန္းကုိ-ျပန္ပုိ ့ရတာက--ကုိယ့္တာ၀န္ျဖစ္လာခဲ့ေပါ့။အဲဒီမွာမဒမ္ေအာင္ေသြးက-အစြမ္းအစျပပါျပန္ေရာ။ရဲေဘာ္ေတြကုိသူကဦးေဆာင္လမ္းျပပီး-ဗန္းေမာ္ကုိေျခလ်င္လမ္းခရီးနဲ ့ေခၚသြားပါတယ္။ဗန္းေမာ္ေရာက္ေတာ့ရဲေဘာ္ေတြသေဘၤာေပၚတက္သြားတာၾကည့္ပီးမွ-ျပန္လာတာပါ။အသြားလမ္းမွာေကအုိင္ေအနဲ ့ေတြ ့လဲမေၾကာက္။သူကကခ်င္စကားတတ္လုိ ့ကခ်င္လုိေျပာ-က်ေနာ္လုပ္ေပးတဲ့ေကအုိင္ေအခရီးသြားလက္မွတ္ကုိျပ။သိပ္ျပသနာတက္လာရင္ပါတီကဆုိတာထုတ္ေျပာေပါ့။ပင္ပန္းတယ္လုိ ့တခါမွမညည္းျငဴ ခဲ့ပါဘူး။တခါကေတာ့ရီစရာေတာင္ေျပာေသးတယ္-ေဟ့-ေယာက္်ားေရတဲ့က်မကဗန္းေမာ္ဘုရားပြဲမွာ-အဆုိေတာ္ေမဆြိသီခ်င္းဆုိတာနားေထါင္ခဲ့ရေသးတယ္--တဲ့ဗ်ာ။ဒီလုိနဲ ့ရဲေဘာ္ေတြကုိ-၃-၄-ေခါက္ေလာက္သူကပုိ ့လုိက္-သူ့အကုိကပုိ ့လုိက္ေပါ့။ဒီစာေရးမယ္လုပ္ေတာ့မွ-သူကေၾကေၾကကြဲကြဲေျပာလာခဲ့ပါတယ္။ရွင္ကမသိဘူးတဲ့-အသြားမွာကရဲေဘာ္ေတြနဲ့ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေဟးလား၀ါးလားနဲ့သြားခဲ့ရေပမယ္-အျပန္မွာက်မတေယာက္ထဲျပန္လာခဲ့ရတာဘယ္ေလာက္ဒုကၡေရာက္သလဲရွင့္ကုိတခါမွမေျပာခဲ့ပါဘူး--တဲ့။တခါကအျပန္မွာတေယာက္ထဲေခ်ာင္းတခုကုိအကူးမွာေရၾကီးေနလုိ ့ေရထဲေမ်ာပါမလုိျဖစ္ခဲ့ဘူးပါသတဲ့ဗ်ာ။ေဘးမွာလူလဲမရွိညေန-ေန၀င္ရီတေရာလဲျဖစ္ေနတာတဲ့။က်ေနာ္သူ ့ကုိၾကည့္ပီးမ်က္ရည္ေတြ-ေတြေတြက်ခဲ့ရပါတယ္။က်ေနာ ့ဇနီးဟာ-အမရာ--ေဒ၀ီ-မဒီ-သမၺဴလေတာ့မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္-က်ေနာ ့အတြက္ေတာ့ရတနာတပါးပါပဲ။အနီေရာင္ရတနာပါ။
ျပီးပါပီ--
ေအာင္ေသြး

...(၁၁)
ဒီလုိနဲ ့ေနရင္းဗုိလ္ခင္ညြန္ ့ကပန္၀ါအထိလုိက္ပီးျဖဳိ ခြဲပါတယ္။ဆခုန္တိန္္ယင္းကုိစည္းရုံးတယ္။ေအာင္ျမင္တယ္။ကမ္ပုိင္တီးကုိရဟတ္ယာဥ္နဲ့ဆင္းလာဖုိ ့လုပ္တယ္။အဲဒါကုိမေက်နပ္တဲ့ဒီပီေအရဲေဘာ္မ်ားကရဟတ္ယာဥ္အဆင္းမွာဗုိလ္ခင္ညြန္ ့ကုိပစ္ခတ္ဖုိ ့အထိ-အစီအစဥ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ရဲေဘာ္ထြန္းကေရရွည္ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။အဲလုိလာမယ္ၾကားကထဲက-ဆခုန္တိန္ယင္းကဗုိလ္ေက်ာ္ေဇာကုိ-ခင္ညြန္ ့လက္-အပ္ေတာ့မယ္ဆုိတာၾကိဳသိခဲ့ပါတယ္။တဖက္ကဒီပီေအတပ္ကုိ-ညႊန္ၾကားတာကခင္ညြန့္ကုိေကာင္းေကာင္းၾကိဳဆုိဖုိ ့လုပ္ခုိင္းပီး-အခ်ိန္ဆြဲထါးခုိင္းပါတယ္-က်ေနာ့္ကုိေတာ့ပန္၀ါကေန-ဗုိလ္ေက်ာ္ေဇာကုိကယ္ထုတ္ပီးတရုတ္ျပည္မွာေစါင့္ေရွာက္ထါးဖုိ ့တာ၀န္ေပးပါတယ္။က်ေနာ့တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါတယ္။သူတင္မဟုတ္-ဥကၠဌအပါအ၀င္တျခားဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ေတြပါ-က်ေနာ္စီစဥ္ပီးပန္၀ါကကယ္ထုတ္ခဲ့ရတာပါ။ၾကံဳလုိ့ေျပာရအုံးမယ္။တရုတ္ျပည္ေရာက္ပီးအဖုိးၾကီးေတြကုိအိမ္ေတြငွါးပီးေနရာခ်ထါး။ေနာက္ပုိင္းမွာဗဟုိေကာ္မတီ၀င္စုိင္းေအာင္၀င္း(ရွမ္းအမ်ိဳးသား)ကုိရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ကုိပုိ ့ေပးဖုိ ့က်ေနာ့ကုိရဲေဘာ္ထြန္းကတာ၀န္ေပးပါတယ္။က်ေနာ္ကရဲေဘာ္စုိင္းေအာင္၀င္းကုိေခၚသြားပီး-ေရႊလီျမိဳ ့ကတဆင့္ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ကက်ေနာ့မိတ္ေဆြ-ဗုိလ္မွဴးစုိင္းလိတ္(ကြယ္လြန္)ကုိဆက္သြယ္ပီးတည္းခုိခန္းတခုမွာအပ္ႏွံခဲ့ပါတယ္။ဆရာသမားကေနာက္ေန ့မနက္မွာ-မူဆယ္ေရာက္သြားပီး-လက္နက္ခ်ခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္သူ ့ကုိေခၚလာကထဲက-သူေျပာတဲ့စကားေတြကုိၾကားရပီးက်ေနာ္ကသူ့ကုိမေမ်ွာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး။သူကသူနဲ့အတူေရႊဘုိေက်ာင္းေဆာင္မွာေနပီးတကၠသုိလ္တက္ခဲ့တဲ့ဗုိလ္ခင္ညြန့္ကုိသတိရေနခဲ့ပါတယ္။သူကက်ေနာ့ကုိေျပာတယ္ခင္ညြန့္ေတာင္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္သြားပီဗ်ာ။-တဲ့-က်ေနာ္ကသူ ့ကုိ--ကုိေအာင္၀င္းရာ-သူ ့ဖာသူဗုိလ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ျဖစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွူးၾကီးျဖစ္ျဖစ္္-ျဖစ္သြားေပမယ့္ခင္ဗ်ားက-ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ေလဗ်ာ-ခင္ဗ်ားကဘယ္ဟာကုိတန္ဖုိးထါးမွာလဲလုိ ့ေျပာခဲ့ေသးတယ္။ဒါေပမယ့္သူ ့ကုိခင္ညြန့္က-ဆခုံတိန္ယိန္းကတဆင့္-ေဂ်ာ္နီ၀ါကားတပုလင္းလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တာကုိေတာ့-က်ေနာ္ကသိပီးသားျဖစ္ေနခဲ့ေပါ့။လက္နက္ခ်ပီးျမန္မာ့အသံ-အသံလႊင့္ရုံကလႊင့္ခဲ့တဲ့အင္တာဗ် ဴးမွာေတာ့-က်ေနာ့နာမည္မပါခဲ့ပါဘူး။ရဲေဘာ္ထြန္းအနားမွာရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္းနဲ ့-ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာသားရဲေဘာ္ခုိင္ေအာင္တုိ ့ပါပဲတဲ့ ။မဟုတ္္ပါဘူး။ရဲေဘာ္ထြန္းအနားမွာက်ေနာ္ပဲရွိေနတာပါ။က်ေနာ့ကုိေတာ့သူေၾကာက္ပုံရတယ္။က်ေနာ္က-ျမိဳ့ေပၚခနခနတက္ေနတဲ့ေကာင္ဆုိတာသူကသိေနတယ္ေလ။
(ဆက္ပါမည္)
ေအာင္ေသြး

...၁၀)
ဒီလုိနဲ ့ပန္၀ါကခ်င္ေဒသမွာ-ပါတီကရဲေဘာ္ေတြနဲ ့ဒီပီေအ-ရဲေဘာ္ေတြဟာျမိဳင္ျမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ၾကီးေပါ့။အဲဒီႏွစ္ကပန္၀ါမွာက်င္းပတဲ့ကခ်င္မေနာပြဲၾကီးကလဲျမိဳင္ျမိဳင္ဆုိင္ဆုိင္ၾကီးေပါ့။တေန ့လုံးတညလုံးကၾကေပါ့-က်ေနာ္ကေတာ့ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌာနခြဲကပါလာတဲ့ဗီြဒီယုိကင္မရာၾကီးကုိပုခုန္းေပၚထမ္းလုိ ့ရုိက္ကူးခဲ့ရေပါ့။မေနာပြဲၾကီးပီးေတာ့ဒီပီေအေက်ာင္းဖြင့္ပြဲကုိ-ပန္၀ါေတာင္ကုန္းေပၚမွာေဆာက္ထါးတဲ့သင္တန္းေက်ာင္းမွာက်င္းပပါတယ္။အဲဒီေက်ာင္းနဲ ့မနီးမေ၀းမွာရဲေဘာ္ေက်ာ္ေဇာအိမ္-က်ေနာ့အိမ္နဲ့-ရဲေဘာ္ထြန္းအိမ္တုိ ့တတန္းထဲရွိခဲ့ၾကပါတယ္။အဲဒီသင္တန္းဖြင့္ပြဲေန ့ကထင္းရူးနံ ့ေတြသင္းေနတဲ့ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ-ဒီပီေအအလံေတြတလူလူလႊင့္ပီး-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ေဇာ(ဗုိလ္မ်ဴးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာ)ကအဖြင့္မိန္ ့ခြန္းေျပာပါတယ္။၁၀၀နီးပါးရွိတဲ့လူငယ္မ်ိဳးဆက္ရဲေဘာ္ေတြဟာ-ရဲေဘာ္-၃-က်ိပ္လုိစိတ္ဓါတ္ေတြနဲ ့အနာဂါတ္ကုိယုံၾကည္တဲ့စိတ္ဓါတ္ေတြနဲ ့တက္ၾကြေနခဲ့ၾကေပါ့။အဲဒီမွာလဲက်ေနာ္ဗီြဒီယုိရုိက္ခဲ့တာပါပဲ။သင္တန္းေက်ာင္းပီးေတာ့-ဒီပီေအတပ္ဖြဲ ့ကုိ-ကမ္ပုိင္တီးေဒသကုိေျပာင္းေရြ ့ခဲ့ပါတယ္။အဲဒီမွာပါတီရဲ့အမွတ္(၉)တပ္ဖြဲ ့ကဒီပီေအတပ္ဖြဲ ့ကုိဦးေဆာင္တာ၀န္ယူပီးႏုိင္ငံေရးသင္တန္းေတြကုိေပးပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့အမွတ္(၄၅)ေျမေအာက္လုပ္ငန္းအဖြဲ ့ကေတာ့ျပည္တြင္းကထပ္ေရာက္လာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကုိၾကိဳဆုိပီး-အမွတ္(၉)တပ္ဖြဲ ့ကုိအပ္ႏွံရတာေပါ့။ေရာက္လာရင္မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပုံရုိက္-ကုိယ္ေရးရာဇ၀င္ယူေပါ့။လ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။တခ်ိဳ ့ေတြကရွစ္ေလးလုံးမွာဗကပေတြကဘာမွမလုပ္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူးေျပာတာေတာ့ေနာင္မ်ိဳးဆက္ေတြကုိသိေအာင္ေျပာျပရမွာပါ။အဲဒီဒီပီေအတပ္မွာ-တပ္ရင္းမွဴးက-ရဲေဘာ္စံေက်ာ္ေအာင္(ဘုိဇင္ေကာ့)ပါ။ဒု-တပ္ရင္းမွဴးက-ရဲေဘာ္ျမင့္စုိးပါ။တပ္ရင္းႏုိင္ငံေရးမွူးက-ရဲေဘာ္လွမုိး။ဒုႏုိင္ငံေရးမွဴးက-ရဲေဘာ္ေအာင္မွဳိင္း(ယခုဖင္္လန္ႏုိင္ငံပါ)။သူတုိ ့ေတြ-ပန္၀ါမွာက်ေနာ့သားကုိခ်ီထါးပီးရုိက္ခဲ့တဲ့ဓါတ္ပုံေတြေတာ့-ရွိပါတယ္-အလ်ဥ္းသင့္ရင္တင္ေပးပါ့မယ္။လြမ္းလုိက္တာဗ်ာ
(ဆက္ပါမည္) ေအာင္ေသြး

...(၉)
အဲဒီရြာကေလးမွာေနရင္း ဗဟုိကေျပာင္းေရႊ ့လာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကုိေစါင့္ရပါတယ္။ဒီေနရာမွာအမွတ္တရေျပာဖုိ ့-၂ခုရွိလာပါတယ္။တခုကရဲေဘာ္ၾကီးေဒါက္တာဥာဏ္ခ်စ္က်ဆုံးခဲ့ရတာပါ။ဒီရြာကေလးမွာပဲက်ဆုံးခဲ့ရတာပါ။ႏွေျမာတသလုိ ့မဆုံးပါဘူး။ဆရာၾကီးဟာ-ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌာနခြဲရဲ ့ေဆးရုံအုပ္ၾကီးျဖစ္ပီး-က်ေနာ့ရဲ့သားကုိၾကီးၾကပ္ေမြးဖြါးေပးခဲ့သူလဲျဖစ္ပါတယ္။ေထါင္အၾကိမ္ၾကိမ္က်ခဲ့ပီးဗမာျပည္ဒီမုိကေရစီမရ-မလြတ္ေျမာက္မျခင္းမုတ္ဆိတ္ေမြးနွဳတ္ခမ္းေမြးမရိတ္ဘဲ-ေပေနခဲ့သူပါ။ ေတာ္လွန္ေရးထဲေရာက္မွ-သန္ ့သန့္ရွင္းရွင္းေနလာခဲ့သူပါ။-စကားေျပာရင္သေဘာတရားနဲ့တည္တည္ၾကည္ၾကည္ေျပာတတ္သူပါ။ ေတာ္လွန္ေရးကုိေနာက္က်မွေရာက္လာလုိ ့ပါ-ေစာေစာေရာက္ရင္-ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ႏုိင္သူပါ။အေသးစိတ္ေတာ့မေရးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။တလေလာက္ၾကာေတာ့ေနာက္တေယာက္အပ်ိဳေဘာ္၀င္စရဲေဘာ္မေလးသန္းသန္းက်ဆုံးရတာပါ။သူကေတာ့၀မ္းစာအတြက္လယ္ထဲမွာခရုေကာက္ရင္းလယ္ကြင္းေပၚေလ်ာ့က်ေနတဲ့ဓါတ္ၾကိဳးကုိသြားကုိင္မိလုိ ့ပါ။သူ့အေဖနဲ့အေမကေဒသတခုမွာက်ဆုံးသြားလုိ့သူ ့အေဖရဲ့ရဲေဘာ္ၾကီးလင္မယားကေမြးစားထါးတာပါ။ပါတီဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္မွာအဲလုိျဖစ္သြားၾကလုိ ့ရင္နာလုိ ့မဆုံးပါဘူး။ပါတီသာဒုကၡမေရာက္ရင္ဒီအျဖစ္မ်ိဳးေတြနဲ့ၾကံဳႏုိင္စရာမရွိပါ။
ေနာက္ေတာ့ဗဟုိကရဲေဘာ္ေတြလဲေျပာင္းေရႊ ့ေရာက္လာၾကေတာ့အားလုံးတစုတစည္းထဲ-၁၀၁-စစ္ေဒသရွိရာပန္၀ါကုိေျပာင္းေရႊ ့ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲျပည္တြင္းကရဲေဘာ္ေတြတဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကလုိ့-က်ေနာ္ပဲအၾကိဳေထါက္ရတာေပါ့။အမွတ္တရေလးေျပာျပပါအုံးမယ္။ပုံမွန္ကေတာ့ျပည္တြင္းကတေခါက္ကုိ-၃-၄-ေယာက္ေရာက္လာၾကတာပါ။အဲဒီေတာ့တည္းခုိေရးစားေသာက္ေရးျပသနာမရွိပါ။တရက္မွာေတာ့-အဲဒီအေခါက္က-ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္-၂၀-နီးပါးတက္လာၾကပါတယ္။ေရာက္တာနဲ့အစုိးရအမ်ားပုိင္တည္းခုိခန္းမွာေနရာယူထါးလုိ့-က်န္တဲ့ခရီးသြားေတြေတာင္ေနရာမရၾကပါဘူး။ထမင္းစားခ်ိန္က်ေတာ့က်ေနာ္ကဂရုမစုိက္မိပဲ-စားေနက်ထမင္းဆုိင္မွာအရင္လုိပဲ-၀ယ္ေၾကြးမိပါတယ္။တရုပ္ျပည္-မန္စီျမိဳ ့မွာပါ-ဆုိင္ကဗမာဆုိင္ပါ-ဟင္းကေတာ့တရုတ္ေက်ာ္ေပါ့။ဟင္းကလဲဘတ္ဂ်က္အေျခအေနအရတ၀ုိင္းကုိ-၃-မ်ိဳးပဲေၾကြးႏုိင္ပါတယ္-အသီးအရြက္နဲ့အသားေက်ာ္ေပါ့-မုန္ညင္းဟင္းခ်ိဳကေတာ့လုိသေလာက္ထည့္ေပးပါတယ္။ဆုိင္ထဲမွာဖြင့္ထါးတဲ့သီခ်င္းလဲမွတ္မိေနပါတယ္--ခင္ေမာင္ထူးရဲ့-မီးျခစ္သီခ်င္းပါ-တဒုန္းဒုန္းနဲ့ခုန္ေပါက္ကခ်င္စရာပါ။ထမင္းကုိဇလုံနဲ့မမွာမိပဲ-ပုဂံနဲ့မွာခဲ့မိပါတယ္။ပုိက္ဆံရွင္းမယ္လုပ္ေတာ့-စားပြဲ-၃-လုံးတုိင္းမွာထပ္ထါးတဲဲ ထမင္းပုုဂံလြတ္ကတေတာင္ေက်ာ္ပါတယ္။ဒါကမနက္စာပဲရွိေသးတယ္။ညေနစာလဲစားရအုံးမွာ။ေနာက္တေန ့မနက္က်မွခရီးထြက္ရမွာေလ။ဆုိင္ရွင္ကုိေကာင္းေကာင္းေဆြးေႏြးညေနလဲလာစားမွာပါ-ေနာင္လဲလာၾကအုံးမွာ။ေလ်ွာ့ေလွ်ာ ့ေပါ့ေပါ့ေလးလုပ္ပါအုံးေပါ့။ညေနက်ေတာ့ထမင္းကိုဇလုံနဲ့မွာရပါတယ္။ဒါလဲစားပီးေတာ့ဇလုံအလြတ္ၾကီးေတြကစားပြဲေပၚမွာတထြာေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့ဗ်ာ။အဲဒါကုိပန္၀ါေရာက္ေတာ့-မဒမ္ေအာင္ေသြးကုိေျပာ ျပမိပါတယ္-သူကက်မကုိေခၚေရာေပါ့က်မခ်က္ေၾကြးရင္--ဒီေလာက္ပုိက္ဆံမကုန္ႏုိင္ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။ေအာ္-ဒီပီေအ-ဒီပီေအ-လြမ္းပါ့ဗ်ာ။(ဆက္ပါမည္)
ေအာင္ေသြး

...(၈)
မေန ့ကကင္မရာအေၾကာင္းေျပာရင္း မဒမ္ေအာင္ေသြးေခါင္းနဲ ့ရြက္လာတဲ့ေသတၱာကုိျပန္ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ဖလင္မထုတ္လုပ္ေတာ့လုိ ့အနားယူေနတဲ့ အဲဒီကင္မရာ-၃-လုံးအျပင္ ေနာက္တလုံးကုိေတြ ့ေတာ့မွအမွတ္ရစရာေတြကမ်ားလာပါေတာ့တယ္။ဒီလုိပါ ၁၉၈၆-၈၇ ေလာက္မွာေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌါနခြဲစစ္ဦးစီးဌာနက နမ္ဆလပ္ မွာရန္သူ ့စစ္ေၾကာင္းတေၾကာင္းကုိ လမ္းျဖတ္တုိက္ပါတယ္။အဲဒီတုိက္ပြဲမွာ စစ္ေၾကာင္းတေၾကာင္းလုံးေခ်မွဳန္းႏုိင္ခဲ့ပီး-စစ္ေၾကာင္းမွဴး ဗုိလ္မွဴးေက်ာ္ေက်ာ္ခိ်ဳက်ဆုံးကာပစၥည္းမ်ားလဲသိမ္းပုိက္ရရွိပါတယ္။အဲဒီထဲမွာ ရန္သူ ့စစ္သုံးကင္မရာတလုံးလဲပါ-ပါတယ္။အဲဒီကင္မရာက်ေနာ့ကုိေပးရင္း ဒုစစ္ဦးစီးမွဴးကေျပာပါတယ္-အထဲမွာဖလင္ပါလုိ ့အေရးၾကီးတာေတြပါမလားေဆးၾကည့္တာမဟုတ္က-ဟုတ္ကပုံေတြပါပဲဗ်ာ။ေသသင့္တဲ့ေကာင္ေတြ-ေသတာေတာင္နဲေသးတယ္တဲ့ဗ်ာ။ဂ်ာမဏီလုပ္စစ္သုံးကင္မရာပါ-မွန္ဘီလူးကေတာ့ေကာင္းသလားမေမးနဲ ့ Seize lens ပါ။ေမာင္းတင္တဲ့ခလုပ္မပါပါဘူး။မွန္ဘီလူးတပ္ထါးတဲ့အိမ္ကုိပဲလွည့္တင္ရတာပါ။ဒီကင္မရာျပန္ေတြ ့ေတာ့က်ေနာ့ကင္မရာေလးတလုံးကုိလဲျပန္သတိရေပါ့။ ပါတီရဲ့ေငြနဲ ့မဟုတ္ပဲ က်ေနာ့ေငြနဲ ့ရုရွားလုပ္ Zenit အမ်ိဳးအစားကင္မရာတလုံးက်ေနာ္၀ယ္ခဲ့ဘူးတယ္။ ISO 400 အထိပါတယ္။ညအေမွာင္မွာေတာင္ ရုိက္လုိ ့ရတယ္။အဲဒါရဲေဘာ္တေယာက္ကုိလက္ေဆာင္ေပးလုိက္တာ သူအဖမ္းခံရေတာ့ပါသြားပါေလေရာဗ်ာ။ရန္/ငါသူတလုံး-ကုိယ္တလုံး နဲ ့သေရပြဲေပါ့ေလ။(ဆက္ပါမည္)

ေအာင္ေသြး

(၇)
ဒီလုိနဲ ့ပါတီေနာက္ကုိလုိက္တဲ့တပ္ေတြဟာ-ပါတီရဲ့အမိန္ ့နာခံပီးေရွာင္တိမ္းခဲ့ရပါတယ္။တညလုံးလမ္းေလွွ်ာက္ပီး-ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့-ညီေနာင္ပါတီကေပးတဲ့ေနရာတခုမွာေနထုိင္ခဲ့ရပါတယ္။ယာယီေပါ့-ရီစရာေကာင္းတာက-အဲဒီေနရာက-က်ေနာ္တုိ ့စခန္းရဲ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေခ်ာင္းပဲျခားေနတဲ့ေနရာကရြာကေလးျဖစ္ေနတာပါ ပဲ။ကုိယ့္စခန္းကုိကုိယ္လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ရြာပါ။အဲဒီမွာမဒမ္ေအာင္ေသြးရဲ့အစြမ္းအစေတြေပၚလာေတာ့တာပါပဲ။မဒမ္ေအာင္ေသြးက-ခေလး-၂-ေကာင္ကုိက်ေနာ့ကုိအပ္ထါးပီး-က်ေနာ္တုိ ့စခန္းကအေရးၾကီးတဲ့ပစၥည္းေတြကုိေခ်ာင္းကုိကူးပီးေခါင္းေပၚမွာရြက္ကာတေနကုန္သြားသယ္ပါတယ္။က်ေနာ့မွာခေလး-၂-ေကာင္ကုိထိန္းရင္း-ဒီပီေအတပ္ဖြဲ ့ကုိထိန္းရင္း-ရင္တမမေပါ့။အဲ--က်ေနာ့ပစၥည္းေတြ-စခန္းကပစၥည္းေတြကုန္မွ-ေနာက္ဆုံး-က်ေနာ္လုပ္ေပးထါးတဲ့၀က္ျခံထဲက-၀က္ကေလးကုိသူေမာင္းလာခဲ့ရွာပါတယ္။ဒီဘက္မွာေတာ့ေပါေခ်ာင္ေကာင္းေစါင့္ေနတဲ့-၀က္၀ယ္မယ့္လူေတြကအဆင္သင့္ေပါ့။သူ ့ေက်းဇူး-သူရဲ့တာ၀န္သိမွဳေၾကာင့္က်ေနာ္ကြန္ဂရက္မွာရုိက္ခဲ့တဲ့ဓါတ္ပုံေတြ-ပါတီရဲ့အေရးၾကီးစာရြက္စာတမ္းေတြ-အခုအခ်ိန္ထိရွိေနခဲ့တာပါ။ ပါတီ-စိန္ရတုကဓါတ္ပုံေတြဟာ-က်ေနာ္ရုိက္ခဲ့တဲ့ဓါတ္ပုံေတြပါပဲ။

...၆)
ဒီလုိနဲ ့ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံၾကီးျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့ဌာနကရဲေဘာ္ေတြအလုပ္ပုိမ်ားလာပါတယ္။က်ေနာ္ဆုိရင္ၾကားျဖတ္ကေၾကးနန္းစာေတြကုိမဖတ္ႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ အဲဒီတာ၀န္ယူတဲ့ရဲေဘာ္ၾကီးကုိပဲ-အေရးၾကီးသတင္းကုိ--တုိတုိပဲအစီရင္ခံဖုိ ့ေျပာရပါတယ္။အဲဒီမွာျပည္သူေတြကုိပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ဖုိ ့ေျပာေနတဲ ့့စိန္လြင္ေျပာခဲ့တဲ့-RTေၾကးနန္း-(ျခေသၤ ့မွ----)ဆုိတာကုိ-က်ေနာ္တုိ ့ဌါနကရခဲ့တာပါ။ဒါေပမယ့္အခ်ိန္မမီေတာ့ပါ-စစ္အာဏာသိမ္းေတာ့မယ္ဆုိတာေတာ့သိခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီလုိစစ္အာဏာသိမ္းပီးတဲ့ေနာက္-ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌါနခြဲ(မုံဂူ)ရွိရာ က်ေနာ္တုိ ့ဌာနကုိ- ျပည္တြင္းကဒီပီေအ(DPA)ပထမအသုတ္-ရဲေဘာ္(၂၂)ေယာက္-ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ့ညီနံပါတ္(၄)အပါအ၀င္ေပါ့။ အဲဒီထဲက-ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့-ေျမေအာက္လုပ္ငန္းနဲ ့ကုိက္ညီတဲ့ရဲေဘာ္-၂-ေယာက္ကုိေျမေအာက္လုပ္ငန္းလုပ္ကုိင္ဖုိ ့ခ်က္ခ်င္းျပန္ဆင္းေစခဲ့ပါတယ္။အခုအခ်ိန္မွာရြက္က်ပင္ေတြလုိသူတုိ ့မ်ိဳးဆက္ေတြဗမာျပည္ေျမေပၚမွာေပါက္ဖြါးေနမွာကုိေတာ့ က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။က်န္တဲ့ရဲေဘာ္(၂၀)ကုိဗမာစာ-စကားတတ္တဲ့-အထူးတပ္ဖြဲ ့က--သင္တန္းေက်ာင္းမွာစစ္သင္တန္းေပးပါတယ္။ညအိပ္ညေနေပါ့။ဒီလုိနဲ ့တလေလာက္ပဲေလ့က်င့္ရေသးတယ္-ပါတီကုိခြဲထြက္ေမာင္းထုတ္တဲ့အေရးအခင္းေျမာက္ပုိင္းမွာျဖစ္လာတာပါ။အဲဒီေနာက္ဆုံးေဆြးေႏြးပြဲကုိက်ေနာ္လဲတက္ရပါတယ္။ဘိန္းေရာင္းေနတဲ့နာမယ္ပ်က္ရွိတဲ့တရုတ္(ဟုန္ေလာက္စန္း)ဆုိတဲ့ေကာင္က-ဗဟုိေခါင္းေဆာင္ေတြကုိမေလးမစါးနဲ ့ေဆြးေႏြးပြဲမွာမထုိင္ပဲ-ခုံတန္းလ်ားရွည္မွာတေယာက္ထဲပက္လက္လွန္လွဲေနရင္းက(အေကာင္းဆုံးက-အဖုိးၾကီးေတြဒီေနရာကထြက္သြားတာပါပဲတဲ့)က်ေနာ့လက္ကေသနတ္ေပၚေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္-သူနဲ ့က်ေနာ္ကအရင္တခါလဲထိပ္တုိက္ေတြ ့ဘူးပါတယ္။ရဲေဘာ္ထြန္းကက်ေနာ့ကုိမ်က္ရိပ္မ်က္ေျချပလုိ ့-က်ေနာ္အံၾကိတ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာေျမာက္ပုိင္းမွာရွိတဲ့ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္-၃-ေယာက္ကအဲဒီေဒသကဆုတ္ခြါဖုိ ့ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္ကသင္တန္းတက္ေနတဲ့ဒီပီေအ-ရဲေဘာ္ေတြကုိျပန္ေခၚပီး-တန္းစီ-တပ္ဆုတ္မိန္ ့ခြန္းေျပာခဲ့ရပါတယ္။သူတုိ့ကလဲေသနတ္ကုိယ္စီလြယ္လုိ ့ေပါ့။က်ေနာ္ကမေမ်ွာ္လင့္တဲ့အေရးအခင္းတခုျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း။မိမိတုိ ့ရဲ့တုိင္းရင္းသားျပည္သူေတြျဖစ္လုိ ့ျပန္ခုခံဖုိ ့ဗဟုိမွာရည္ရြယ္ခ်က္မရွိေၾကာင္း။ က်ေနာ့အမိန့္မရပဲက်ည္မထြက္ဖုိ ့ေျပာၾကားခဲ့ရပါတယ္။က်ေနာ္ေျပာေနတဲ့အခ်ိန္ရဲေဘာ္ထြန္းကရဲေဘာ္ေတြရဲ့အနီးအနားမွာေပါ့။ က်ေနာ္တုိ ့တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ဒီပီေအတပ္မေတာ္ၾကီးရဲ ့ဘ၀အစေပါ့ဗ်ာ။(ဆက္ပါမည္)
ေအာင္ေသြး

...၅)
က်ေနာ္တုိ ့-ေျမေအာက္လုပ္ငန္းအဖြဲ ့ကဗဟုိကေနပီး-ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌာနခြဲကုိ၁၉၈၆ ခုႏွစ္မွာ ေျပာင္းေရႊ ့လာပါတယ္။၁၉၈၅-ပါတီကြန္ဂရက္က-ဆုံးျဖတ္ခဲ့တဲ့-ဗမာျပည္မွာပါတီစုံစံနစ္ေပၚေပါက္လာေရးအတြက္-က်ေနာ္တုိ ့ဌာနကအဓိကလုပ္ရမွာျဖစ္ေနလုိ ့ပါ။ဗဟုိမွာနဲ ့စာရင္ေျမာက္ပုိင္းက-ဗမာျပည္ နဲ ့ပုိပီးနီးစပ္-သြားလာေရးအဆင္ေျပလုိ ့ပါ။ဗဟုိက ေျပာင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာထုံးစံအတုိင္းမဒမ္ေအာင္ေသြးက-အၾကီးမကုိခ်ီပီး-ရဲေဘာ္ထြန္းတုိ ့မိသားစုနဲ့အတူကားနဲ ့ေျပာင္းလာ-က်ေနာ္တုိ ့ေလးငါးေယာက္ကေတာ့ေျခလ်င္-၁၅-ရက္ခရီးေပါ့။ဒီလုိနဲ ့ပဲ-၁၉၈၇မွာမဒမ္ေအာင္ေသြးကုိယ္၀န္ထပ္ရပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ-အစားအေသာက္ဆင္းရဲလုိ ့-မဒမ္ေအာင္ေသြးက-တဖက္ႏုိင္ငံမွာလိေမၼာ္အခိ်ဳ ရည္-ပုလင္းေလးေတြကုိကခ်င္ေတြပုိးတဲ့ပလုိင္းမွာထည့္၀ယ္လာ-ေခါင္းမွာပုိးထမ္းလာပီး-ဗမာျပည္မွာျပန္ေရာင္းဖုိ ့လုပ္ပါတယ္။အလြန္ဆုံးျမတ္-တပုလင္း-(၅ေဂ်ာ့-ေပါ့-ဗမာေငြျပား-၅၀-)။ဒီကိစၥက်ေနာ့ကိုကလပ္စည္းမွာအေ၀ဖန္ခံရပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္-က်ေနာ္က-ဒီဌာနရဲ ့ကလပ္စည္းအတြင္းေရးမွဴးေလ။ျပသနာကုိေျဖရွင္း-မဒမ္ေအာင္ေသြးကုိလဲပညာေပးရပါတယ္။သူကလဲလက္ခံပါတယ္-ေနာက္မလုပ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ေစ်းလဲမေရာင္းတတ္ပဲနဲ ့အေဖၚေကာင္းလုိ ့သူမ်ားလုပ္သလုိလုိက္လုပ္တာပါ။ခက္တာက-က်ေနာ္တုိ ့ကဗဟုိဌာနကျဖစ္ေနတာပါ။က်ေနာ္တုိ ့ကစေဖါက္လုိ ့မေကာင္းပါ။ဒီလုိနဲ ့ခေလးေလးတေယာက္ၾကီးျပင္းခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ရွစ္ေလးလုံးမတုိင္ခင္က က်ေနာ္တုိ ့ဌာနကလူေလး-ေလးးငါးေျခာက္ေယာက္ပဲရွိတာပါ။အေရးေတာ္ပုံၾကီးျဖစ္လာေတာ့မယ္ဆုိတာကုိေတာ့-ကုိယ္လုပ္ခဲ့တာ-ကုိယ္ကၾကိဳပီးသိေနတာေပါ့။အလုပ္ေတြကေတာ့မ်ားသလားမေမးနဲ ့။ျပည္တြင္းနဲ ့တုိက္ရုိက္ဆက္သြယ္ဖုိ ့-ေၾကနန္းသင္ၾကားရတဲ့သူကသင္ၾကား၊မီးဖုိေခ်ာင္အတြက္ထင္းခုတ္။ခရုိင္ကေပးတဲ့စပါးကုိစက္မွာၾကိတ္။ ၾကားျဖတ္စက္ဖမ္းတဲ့သူကဖမ္း၊ျပည္တြင္းကဆက္သားလာရင္ၾကိဳ-ပုိ ့ဧည့္ခံ-ခ်က္ျပဳတ္ေၾကြးေမြြး၊ ဒီၾကားထဲ-သူတုိ ့ကပါတီေရာက္တုန္းေတာ္လွန္ေရးရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြၾကည့္ခ်င္တယ္ဆုိရင္-အျပင္မွာသတင္းမေပါက္ေအာင္-ဗီြဒီယုိစက္ေတြငွါးထမ္းလာၾက-စခန္းထဲမွာျပ။တကယ္ပါ-အဲဒီအခ်ိန္ကအတူတူပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကုိ---ဘယ္ေတာ့မွမေမ ့ပါဘူး။က်ေနာ္က ရဲေဘာ္ထြန္းရဲ ့ညြန္ၾကားခ်က္ေတြကုိမုိက္ကရုိဖလင္ေတြရုိက္-ကူးေဆး-ဆက္သားနဲ ့ပုိ ့။ျပည္တြင္္းကပုိ ့လာတဲ့ဖလင္ေတြကုိပရုိဂ်က္တာတလုံး နဲ ျ့ပန္ေဖၚ။ လ်ိဳ ့၀ွက္ခ်က္ေတြမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ခင္ညြန္ ့သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကဓါတ္ပုံျပပြဲမွာပါပီးသားေတြပါ။အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာက်ေနာ့အနားမွာကူညီေနသူကမဒမ္ေအာင္ေသြးပါပဲ။တခါတေလ-ညည့္နက္-တခါတေလ-အရုဏ္တက္ေပါ့။တခါမွမညည္းညဴခဲ့တာကုိေတာ့--သူ ့့ကုိက်ေနာ္ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းပါပဲ။
(ဆက္ပါမည္)
ေအာင္ေသြး

...က်ေနာ့သမီးကုိေမြးဖြါးးရာအိမ္ကေလး

ရဲေဘာ္သက္ခုိင္နဲ့့ရဲေဘာ္ရွဳယဥ္(ေဒါက္တာလွေက်ာ္ေဇာ)တုိ ့ရဲ့ေနအိမ္ကေလးပါ။ရဲေဘာ္သက္ခုိင္ကုိယ္တုိင္ဒီဇုိင္းဆြဲေဆာက္ထားတာပါ။ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာအိမ္ေထါင္ ျပဳေတာ့မယ္ဆုိရင္-ပထမဆုံးအလုပ္ကအိမ္တလုံး--ေဆာက္ရတာပါပဲ။က်ေနာ့တုန္းကေတာ့-အိမ္ေထါင္ျပဳပီးစပယ္ေတာစခန္းက-အလယ္ခန္းမွာစာၾကည့္တုိက္ပါတဲ့-ေလးခန္းတြဲ-တဲတန္းရွည္မွာပဲ-တခန္းယူပီးျဖစ္သလုိေနခဲ့ပါတယ္။အစြန္ခန္းကဆရာ၀န္မိသားစု-အဲဲဒီေဘးခန္းကရဲေဘာ္လူပ်ိဳတေယာက္-ပီးေတာ့စာၾကည့္တုိက္။က်ေနာ္တုိ ့အိမ္ေထါင္ကဒီဘက္အစြန္ဆုံး။က်ေနာ့ေနာက္ဖက္မွာက ရဲေဘာ္ႏုိင္၀င္းေဆြရဲ့တလုံးအိမ္။က်ေနာ္ကအလုပ္ကလဲမ်ားလြန္းလုိ့အိမ္တလုံးေဆာက္ႏုိင္ေအာင္အခ်ိန္မရပါဘူး။ အဲ---လြတ္လြတ္လပ္လပ္္ေနခ်င္လုိ့အိမ္တလုံးေဆာက္မယ္ဆုိိရင္-ပထမဆုံ းခင္းဗ်ား-လယ္ကြင္းထဲမွာလယ္သမားေတြစြန္ ့ပစ္ထါးတဲ့ေကာက္ရုိးေတြကုိအရင္လုိက္လံစုေဆာင္းရမယ္။ပီးရင္္-ကုိယ္ေဆာက္မယ့္အိမ္ေဘးနားမွာ-၃-ေပ-ပတ္လည္ေျမက်င္းတခု--၁-ေပအနက္တူးရမယ္။ေျမက်င္းထဲမွာခုနကေပါက္ထါးတဲ့အဲဒီေျမၾကီးေတြကုိ-ေရနာနာေလာင္းစိမ္ပီးရႊံ ့ျဖစ္လာေအာင္အထိႏွပ္ထါးရမယ္။ အဲဒီလုိႏွပ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာခင္ဗ်ားေဆာက္မယ့္အိမ္ရဲ့အၾကမ္းထည္ကုိခင္ဗ်ားျပင္ဆင္ေပေတာ့။တခန္းလား-၂-ခန္းလား-မီးဖုိေခ်ာင္ပါလား။အိမ္တုိင္အတြက္ေတာထဲမွာမဓမတုိင္ေတြခုတ္ပီးပီလား-ခ်င္၀ါးေတြေကာခုတ္ပီးပီလား။ အမုိးအတြက္သက္ကယ္ကေတာ့ေစ်းမွာ-၀အမ်ိးသားေတြလာေရာင္းတတ္တယ္။ မဓမတုိင္ေတြခုတ္ပီးရင္လဲ-ေသေသခ်ာခ်ာစစ္အုံး-သစ္ယားသားျဖစ္ေနရင္တသက္လုံးအိမ္ထဲမွာယားလုိ့မဆုံးေတာ့ဘူး။-အိမ္တုိင္ေတြထူပီးရင-ေခါင္တန္းတုိ ့္ေယာက္-တုိ ့ဒုိင္း-တုိ့ကုိတပ္ရမယ္--ႏွီးေတြေကာ-၀ယ္ထါးပီးပလား။အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ-တကၠသုိလ္ေက်ာင္းဆင္းေတြနဲ့လယ္သမားရဲေဘာ္ေတြအလုပ္ကူလုပ္ရင္းစကားမ်ားတတ္တဲ့အခ်ိန္ပဲေပ့့ါ ။၀ါးခြဲတဲ့အခ်ိန္-သစ္အဖ်ား-၀ါးအရင္းလား-သစ္အရင္း၀ါးအဖ်ားလား။သစ္ၾကားကုိ၀ါးမညွပ္ရတာလား-၀ါးၾကားကုိသစ္မညွပ္ရတာလား။အကာအရံအတြက္-အေျခခံ၀ါးျခမ္းျပားေလးေတြကုိခြဲျခမ္းပီးပီလား။ခြဲပီးရင္-ေလးကြက္က်ား(သံဇကာလုိ)ခ်ည္ေႏွာင္တုပ္ပီးရင္ ခုနကေဖါက္ထားတဲ့ရႊ ့ံထဲမွာေကာက္ရုိးေတြကုိ ပစ္ထည့္လုိက္ပီး-ဟိႏၵဴေတြအ၀တ္ေလွ်ာ္သလုိ-ေျခေထာက္နဲ့နယ္ရမယ္။အဲဒါေတြကုိရႊံ ့ေရာေကာက္ရုိးပါ--ပါေစပီးအကာအရံလုပ္မယ့္ေလးကြက္က်ား၀ါးကပ္ျပား ေတြေပၚမွာ-၂-ဖက္ေခါက္ခ်ိတ္ရမယ္။ေအာက္ကေနတဆင့္ဆင့္တက္လာေပါ့။အဲလုိနဲ့-ေလးဘက္ေလးတန္ကာပီးရင္-ေလမတုိးမုိးမမိတဲ့အကာအရံအိမ္တလုံးရပါပီ-အမုိးကေတာ့ခ်င္၀ါးေတြထုိး-၀ါးခ်မ္းျပားနဲ့တန္းပစ္ပီး-ေစ်းထဲကသက္ကယ္ျပစ္ေတြ၀ယ္မုိးေပါ့။အဲဒီလုိအိမ္မ်ိဳးကုိ---တရုတ္လုိ-ကြျခံလုိ ့ေခၚပါတယ္။အိပ္တာေတာ့ေျမၾကီးေပၚမွာ၀ါးကုတင္လုပ္--၀ါးကုိ-သဲ့ျပားေပါက္ပီးအခင္းလုပ္-အိပ္ၾကတာေပါ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ေနရာတကာေရာက္ခဲ့ဘူးေတာ့-ပလပ္စတစ္အမုိးတဲ-အင္ဖက္အမုိးတဲ။ ၀ါးဖတ္အမုိးတဲနဲ့အစုံေနခဲ့ဘူးပါတယ္။ဘယ္လုိတဲနဲ့အိပ္အိပ္-အိပ္ခ်င္ရင္ေတာ့အိပ္ေပ်ာ္သြားတာပါပဲ။မုိးပက္တာလဲမသိ--ျခင္ကုိက္တာလဲမသိေပါ့။
အဲ-ရဲေဘာ္သက္ခုိင္ကသူ ့အိမ္ကုိဓါတ္ပုံမွာေတြ ့တဲ့အတုိင္း ေျမၾကီးေပၚမွာကုတင္မခင္းပဲ-အုတ္ခုံနဲ့အဆင့္ခံပီး၀ါးၾကမ္းပ်ဥ္ခင္းထားပါတယ္။ပုိပီးက်ယ္၀န္းသလုိျဖစ္တာေပါ့။ပီးေတာ့-သူကုိယ္တုိင္ယက္တဲ့ထရံနဲ့ကာပါတယ္။အမုိးကေတာ့သက္ကယ္ေပါ့။ဘယ္လုိမွ-မတတ္ႏုိင္ကုိယ္တုိင္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့-ေစ်းမွာပဲ၀ယ္ရတာေပါ့။အမုိးကုုိလဲခပ္ေစါက္ေစါက္မုိးထါးတာပါ။ေရျမန္ျမန္က်ေအာင္--တဲ ။ ဲ့ဒီလုိနဲ့သူတုိ့လက္ထပ္တဲ့အခါ(၁၅-၁-၈၃)မွာေနခ်င့္စဖြယ္အိမ္ကေလးျဖစ္လာေတာ့တာပါပဲ။အဲ-ေနာက္ထပ္အမွတ္ရတာတခုကေတာ့-ရဲေဘာ္သက္ခုိင္ကၾကက္ျခံတခုသူကုိယ္တုိင္ေဆာက္ျပန္ပါတယ္-အိမ္နဲ့ကပ္ရက္မွာပါ-၂-ထပ္ၾကက္ျခံပါ။ အေပၚထပ္မွာၾကက္ေတြကုိထားပီးေအာက္ထပ္ကၾကက္ေခ်းေတြကုိလက္ခံပါတယ္-အဲဒီၾကက္ေခ်းေတြက-ငရုတ္ပင္္-ခရမ္းပင္ေတြအတြက္-ေျမၾသဇာအလြန္ေကာင္းတာပါ။အေပၚထပ္မွာခင္းထါးတဲ့၀ါးၾကမ္းျပင္ကေရခ်ိန္ညီမဟုတ္ပါဘူး-ေနာက္ဘက္ကုိနွိမ့္ထားပါတယ္ ေနာက္ဖက္မွာအျမင့္ၾကက္ဥတလုံးစာ ထြက္ဖုိ ့ဟထားပါတယ္။ပီးေတာ့၀ါးေရတေလ်ွာက္တခုကုိအလ်ားလုိက္ခံထါးပါတယ္။ၾကက္္ဥ ဥပီးတဲ့ၾကက္မဟာ-သူ ့ဥကို-နီးနီးကပ္ကပ္ နဲ့သံေယာဇဥ္မထါးႏုိင္ေတာ့ပဲၾကက္ျခံအျပင္ဖက္ေနာက္ဖက္က၀ါးေရတေလ်ွာက္မွာပဲလွမ္းေမွ်ာ္-ျမင္ေတြ ့ခြင့္ရပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္ကေတာ့သူ ့အိမ္ကၾကက္မေတြက-ဥပီးရင္-တျခားအိမ္ကဥပီးေအာ္တဲ့ၾကက္မေတြထက္---ကေတာ္ကေတာ္ေအာ္တဲ့အသံပုိရွည္ေနသလုိပဲလုိ ့ေျပာဘူးတယ္။သူကရယ္ပီး-ဒီလုိမလုပ္ရင္တခ်ိဳ ့ ၾကက္မေတြကကုိယ့္ ့ဥကုိယ္ေဖါက္စားတာဗ်----တဲ့။
အဲဒီအိမ္ေလးမွာ-က်ေနာ့သမီးကုိေမြးခဲ့တာပါ-ေမြးခါနီးကထဲကဆရာမရဲေဘာ္ရွဳယဥ္ကအဲဒီအိမ္ကုိက်ေနာ့ဇနီးကုိေခၚထါးတာပါ။ က်ေနာ္ကလဲ-၁၉၈၅ ခုႏွစ္တတိယအၾကိမ္-ျပည္လုံးကြ်တ္ပါတီညီလာခံအပီး-ျပည္တြင္းမွာပါတီစုံဒီမုိကေရစီရရွိေရးအတြက္၀ါဒျဖန္ ့လွဳံ ့ေဆာ္ဖုိ့လက္ကမ္းစာေစါင္-ပုိ ့စ္ကတ္ေတြထုတ္ေ၀ဖုိ ့အလုပ္ေတြမ်ားေနခဲ့ပါတယ္။မနက္မုိးလင္းတာနဲ ့ပုံႏွိပ္စက္ရွိရာ-တဖက္ႏုိင္ငံကုိသြား-ညမုိးခ်ဳပ္မွ-အိမ္ကုိျပန္ေရာက္ပါတယ္။က်ေနာ့အခက္အခဲကုိကူညီတာက- မီးဖြါးတဲ့အခ်ိန္မွာရဲေဘာ္ထြန္းဇနီးနဲ ့-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ျမ(ရခုိင္)ရဲ့ဇနီးတုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။အခုထိဒီေက်းဇူးေတြကုိက်ေနာ္တုိ ့မိသားစု--မေမ ့ပါ။သမီးကုိေမြးတဲ့အခ်ိန္-သူတုိ ့-၂ေယာက္က-အဲဒီခုနကအိမ္မွာ-ရဲေဘာ္လွေက်ာ္ေဇာအနားမွာပါ။သမီးကုိေမြးရခက္ေနေတာ့-သူတုိ -၂-ေယာက္လဲပင္ပန္းၾကပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမေတာ့ေဆးရုံမွာညွပ္သြားယူပီးသမီးေခါင္းကုိညွပ္ပီးခက္ခက္ခဲခဲဆြဲထုတ္ရပါတယ္-က်ေနာ့ဇနီးကအားမရွိေတာ့လုိ ့ပါ-အဟာရလဲမေလာက္လုိ ့ေပါ့။အဲဒီေန ့က
က်ေနာ္တဖက္ကမ္းမွာအလုပ္လုပ္ပီးျပန္လာမွ-စခန္းကရဲေဘာ္ေတြကေျပာ-ဆရာမဆီကလဲဖုန္းဆက္လာလုိ ့မိခင္နဲ့ကေလးပါက်န္းမာေၾကာင္း-သမီးေလးေမြးေၾကာင္းသိရပါတယ္။ဆရာမက-က်ေနာ့ဇနီးအရမ္းအားနည္းေနလုိ ့ၾကက္နဲ့ၾကက္ဥယူလာဖုိ ့လဲေျပာပါတယ္။အခ်ိန္က-ည၉နာရီရွိေနပီ-က်ေနာ့အလုပ္ကုိလက္စသပ္ပီးတဲ့အခါ-ဆယ္နာရီထုိးသြားပီ။ရဲေဘာ္ေတြလဲအိပ္ကုန္ပီ။က်ေနာ္လဲမႏွဳိးရက္။ဒါနဲ ့က်ေနာ္ေမြးထါးတဲ့ၾကက္ျခံထဲကၾကက္တေကာင္ဖမ္း။ေျခ-၂-ေခ်ာင္းၾကိဳးနဲ့ခ်ည္။က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္တည္ထားတဲ့ကေဇာ္ကုိဟန္းေကာခ်ိဳင့္ထဲထည့္္။လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးယူ။ေသနတ္ခါးပတ္ကုိပတ္ပီး-တေယာက္ထဲထြက္လာခဲ့ပါတယ္-ႏုိ၀င္ဘာလရဲ့လမင္းကေတာ့သာေနဆဲေပါ့-က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္ရႊင္မလဲစိတ္လွဳပ္ရွားေနမလဲစဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။အဲဒီအခ်ိန္ကသူလွ်ိဳေတြကလဲ-ပန္ဆန္းဗဟုိကုိ၀င္ေနတယ္။လမ္းေပၚမွာလဲဘယ္သူမွမရွိ။ဆရာမတုိ ့အိမ္နဲ ့က်ေနာ္တုိ ့စခန္းက-ဆယ္မိနစ္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ဒါနဲ့က်ေနာ္က-ပစၥတုိေသနတ္ကုိက်ည္ထုိးထါးအုံးမွဆုိပီးက်ည္ထုိးမယ္လုပ္ေတာ့ေသနတ္ကအိတ္ထဲမွာပါမလာဘူး။မေန ့ကေခါင္းအုံးေအာက္မွာထါးတာအခုမွသတိရတယ္။အဲဒ
ီေတာ့မွမိန္းမေတြမီးေနရင္ေယာက်္ားေတြဘယ္လုိပ်ာယာခပ္တယ္ဆုိတဲ့စာေတြဖတ္ခဲ့ရတာကိုသေဘာေပါက္မိပါေတာ့တယ္။-----မပီးေသးဘူးခင္ဗ်ဒီအေၾကာင္းေရးဖုိ ့ဆရာမဆီကုိခြင့္ေတာင္းေတာ့-ဆရာမကမွတ္ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းတာ။ ဒါ-ဘာဟုတ္ေသးသလဲတဲ့ဲ့။ အဲဒီညက--တဲ့--ၾကက္သားခ်က္ဖုိ ့အခ်ိန္မရေတာ့လုိ့တဲ့---- သူ ့အိမ္ကမီးဖုိမွာ-က်ေနာ္က---ကေဇာ္နဲ့ၾကက္ဥမိန္းမကုိခ်က္ေၾကြးတယ္--တဲ့။ကေဇာ္ခ်က္တဲ့အုိးထဲမွာ-ၾကက္ဥကုိမခြဲပဲ---အခြံပါ-ပါ--အလုံးလုိက္ၾကီးတဲ့ဗ်ာတုိ ့----------။

ေအာင္ေသြး

...(၄)
ေအာင္ေသြး-မိန္းမရပီးေတာ့ ေျမေအာက္ကေရာက္လာမယ့္-ရဲေဘာ္ေတြကုိေစါင့္ရင္း-ေျမာက္ပုိင္းမွာေလးငါးလၾကာသြားခဲ့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ-ဗဟုိကေၾကးနန္းတခု-ေရာက္လာပါတယ္။ (၁)ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့ျပန္လာမလဲ။ (၂)ခင္ဗ်ားျပန္လာရင္ပန္းခ်ီဆရာကုိပါေအာင္ေခၚလာခဲ့ပါ။ (၃)ပါတီကြန္ဂရက္အတြက္ျပင္ဆင္ဖုိ ့-ခင္ဗ်ားကုိအလုပ္ေတြကေစါင့္ေနတယ္---တဲ့။ဒါနဲ ့က်ေနာ္လဲ-ေရာက္လာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြနဲ ့ဗဟုိကုိျပန္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌာနခြဲက-ရဲေဘာ္မ်ိဳးျမင့္(ရဲေဘာ္ေအာင္-ဗဟုိေကာ္မတီက)က်ေနာ့ဇနီးကုိယ္၀န္ၾကီးအတြက္-စီးျမင္းတေကာင္နဲ ့ရဲေဘာ္-၂-ေယာက္ေပးပါတယ္။ဒီလုိနဲ ့ေဘးမသီရန္မခ-ဗဟုိကုိေရာက္ခဲ့ေပါ့။မဒမ္-ေအာင္ေသြးကေတာ့ျမင္းစီး-က်ေနာ္တုိ ့ကလမ္းေလွ်ာက္ေပါ့-သိပ္ေတာ့မေ၀းပါဘူး--ေန၀င္ေနထြက္-၁၅-ရက္ပါ။ဗဟုိကုိေရာက္တာနဲ ့တဖက္ကပါတီကြန္ဂရက္အတြက္ျပင္ဆင္-တဖက္ကၾကက္ေမြးရပါတယ္။ငရုတ္ပင္-ခရမ္းပင္ေတြ-ဗုံလုံသီးပင္ေတြ၊ေႏြပဲပင္ေတြလဲစုိက္ေပါ့-ၾကက္ဥေတြလဲစုေပါ့။ေအာက္တုိဘာကြန္ဂရက္အပီး-ႏုိ၀င္ဘာမွာ-သမီးၾကီးကုိေမြးဖြါးခဲ့ပါတယ္။အဲဒီမွာဒီေန ့အထိမေျပလည္ေသးတဲ့ျပသနာေပၚလာေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္စုထါးတဲ့ၾကက္ဥက-အလုံး-၁၀၀-ေလာက္ရွိပါတယ္။မဒမ္ေအာင္ေသြး-မီးဖြါးေတာ့ေန ့စဥ္ၾကက္ဥကုိကေဇာ္နဲ့ခ်က္ေၾကြးပါတယ္။တေန ့-၃-နပ္၊တခါခ်က္-၂-လုံးပါ-တေန ့-၆-လုံးေပါ့။အဲဒါကုိမဒမ္ေအာင္ေသြးကမ၀ပါဘူး။တနပ္ကုိ-၃-၄-လုံးစားခ်င္ပါတယ္။က်ေနာ္ကလဲမေၾကြးႏုိင္ပါဘူး-ထပ္၀ယ္ဖုိ ့လဲပုိက္ဆံမရွိဘူး။ဒါေတာင္-တလမျပည့္ခင္ကုန္ေတာ့မွာ။ခ်စ္ခင္ၾကတဲ့အိမ္ေထါင္ရွင္ရဲေဘာ္ေတြက-တရုတ္ထုံးစံအတုိင္းၾကက္ဥေတြလာပုိ ့ၾကလုိ ့တလေလာက္ေတာ့သူစားခဲ့ရပါတယ္-အခုထိအဲဒီရဲေဘာ္ေတြရဲ ့ေက်းဇူးကုိမေမ ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္္ မဒမ္ေအာင္ေသြးကသူနဲ့ရန္ျဖစ္ရင္အခုအခ်ိန္အထိသူမီးဖြါးတုန္းက-ၾကက္္ဥ-၀၀မစားခဲ့ရတာကုိေတာ့----အာခ်ိလိ ဖေနာင့္လုိ---------
(ဆက္ပါမည္) ေအာင္ေသြး

...(၃)
ဒီတပုိဒ္ကုိေရးရမွာေတာ့-မေရးလဲမျဖစ္-ေရးလဲဂုဏ္ယူစရာမေကာင္းလုိ ့-မေရးခ်င္ပါ။ဒါေပမယ့္သမုိင္းကေတာ့သမုိင္္းပါပဲ။၁၉၈၄-မွာက်ေနာ္လက္ထပ္ခြင့္
က်ေနာ့အထက္အဖြဲ ့အစည္းကုိတင္ျပေတာ့-သေဘာတူပါတယ္။ဒါေၾကာင့္-၁၉၈၅-ခုႏွစ္-၁-လ-၁ရက္ေန ့မွာက်ေနာ္လက္ထပ္ပါတယ္။အဲဒီလက္ထပ္ပြဲကုိဦးစီးသူက-ရဲေဘာ္သက္ခုိင္-၄၈၂၈(A-2)ပါ။သူကက်ေနာ့ကုိသိပ္ပီးနားလည္တဲ့သူ-တန္ဖုိးထါးတဲ့သူပါ။လက္မထပ္ခင္အခ်ိန္ကထဲက မဒမ္ေအာင္ေသြးက-သူ ့ရဲေဘာ္မတေယာက္နဲ ့အတူ-ခရုိင္ရုံးမွာ၀က္တေကာင္ေမြးထါးပါတယ္။ခရုိင္ရုံးကေပးတဲ့သူတုိ ့-၂-ေယာက္ရတဲ့လစဥ္ရိကၡာ(စပါး)ကသူတုိ ့-၂-ေယာက္-စားမကုန္ပါ။အဲဒါနဲ ့သူတုိ ့ကေမြးထါးတာပါ။အဲဒီအခ်ိန္က-က်ေနာ့မွာမိန္းမတေယာက္ကုိယူႏုိင္တဲ့ပုိက္ဆံမရွိပါ။က်ေနာ္တုိ ့လက္ထပ္ေတာ့သူတုိ ့သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္မ-၂-ေယာက္-ဒီ၀က္ကုိေပၚပီး-တေယာက္တ၀က္ခြဲယူဖုိ ့သေဘာတူခဲ့ပါတယ္။အဲဒီ၀က္သားတပုိင္းကုိအရင္းျပဳပီး-ရဲေဘာ္သက္ခုိင္က-နမ့္ခမ္းက-ကုန္သည္ေတြကုိ-ေဟာ့ေပါ့အုိးေတြယူလာခုိင္းပါတယ္။ဒီမွာရွိတဲ့-ရဲေဘာ္ေတြရဲ့လုပ္အားနဲ ့့က်ေနာ့မဂၤလာေဆာင္မွာ-ေဟာ့ေပါ့ေၾကြးပါတယ္။ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာမဂၤလာေဆာင္ရင္-ေနၾကာေစ ့နဲ ့သၾကားလုံး-ေရေႏြးၾကမ္း-ေခတ္မွာ-က်ေနာ္တုိ ့ကအဲလုိေလဗ်ာ-က်ေနာ္ဂုဏ္မယူႏုိင္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ မဒမ္ေအာင္ေသြးကေတာ့ဂုဏ္ယူပါတယ္-က်မအဲလုိ၀က္ေမြးမထါးရင္-ရွင္မိန္းမရဖုိ ့မလြယ္ပါဘူး---တဲ့ဗ်ာ။
ေအာင္ေသြး

..(၂) 

အဲဒီကာလကအေျခအေနကုိလဲေျပာျပရပါအုံးမယ္။ နယ္ျခင္းစပ္ေနတဲ့ႏုိင္ငံက-တံခါးဖြင့္-ေပၚလစီလုပ္ေနေတာ့၊ က်ေနာ္တုိ ့ကလဲတံခါးမဖြင့္လုိ ့မရပါဘူး။အဲဒါကုိလက္မခံတဲ ့အေတြးအေခၚဟာ-တရားေသ၀ါဒပါပဲ။အဲဒီအခ်ိန္-ၾကဴကုတ္(ဗန္ဆုိင္း)ဟာ-မူဆယ္ထက္စီးပြါးေရးဖြံ ့ျဖိဳးတုိးတက္ေနတာပါ။ပါတီရဲ့အေကာက္ခြန္ဌာနေတြလဲရွိေနတာေပါ့။က်ေနာ္တုိ ့သတိၾကီးစြာထါးပီးဗမာျပည္တံခါးေပါက္ကုိဖြင့္ခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီၾကဴကုတ္(ဗန္ဆုိင္း)မွွာမဒမ္ေအာင္ေသြးတုိ ့ကုိဆုႏွင္းသဘင္ပြဲက်င္းပခဲ့ၾကတာပါ။ရန္သူကေထါက္လွမ္းေရးေတြ၀င္ေနတာ-အဲဒီပြဲကုိိဗုံးခြဲမယ္ဆုိတာ-ပါတီကၾကိဳပီးသိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္-ဗကပကမအ-ပါဘူး-လုပ္မယ္လုိ ့ေၾကညာထါးတဲ့အခ်ိန္မလုပ္ပဲ-မေက်ညာထါးတဲ့အခ်ိန္မွာ-လုံျခဳံ ေရးအထပ္ထပ္နဲ ့ ဒီီဆုေပးပြဲကုိေအာင္ျမင္စြာက်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ လဲ-ဒီဆုတံဆိပ္ေလး-အခုထိရွိေနခဲ့တာပါ။ဒါေၾကာင့္ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြကုိေအာင္ေသြးမေမ ့ပါဘူး။သူတုိ ့မရွိရင္မဒမ္ေအာင္ေသြးဆုိတာမရွိႏုိင္ေတာ့ဘူးေလ။(ဆက္ပါမည္)
ေအာင္ေသြး

LikeShow more reactions

CommentShar

...က်ေနာ့ဇနီး--ရဲေဘာ္-မဒမ္ေအာင္ေသြး (၁)

က်ေနာ့ဇနီးက-က်ေနာ္စာမေရးရင္-စာေရးဖုိ ့အျမဲတုိက္တြန္းတယ္။ က်ေနာ္ဒီလုိစာေရးေနရင္သူနားျငီးသက္သာလုိ ့လားေတာ့မသိဘူး။ေရးပီးရင္က်ေနာ္ကဖတ္ျပရတယ္၊ -သူကဗမာစာမတတ္ပါ။အဲလုိေျပာလုိ ့အထင္ေတာ့မေသးပါနဲ ့ကြန္ျပဴတာ-တလုံးကုိ-အဖြင့္အပိတ္ေကာင္းစြာကုိင္တတ္ပီးphoto shop ကုိအေတာ္အသင့္က်ြမ္းက်င္ပါတယ္။ မွတ္ဥာဏ္ကလဲေကာင္းသလားမေမးပါနဲ ့။ က်ေနာ္နဲ ့ရကာစ(၁၉၈၅)က က်ေနာ္လဲတရုတ္စကားမတတ္-သူလဲဗမာစကားမတတ္နဲ ့-စပယ္ေတာစခန္းမွာဗမာရဲေဘာ္ေတြနဲ ့အတူေနရင္း-ထမင္းခ်က္ရင္း အခုဆုိ-က်ေနာ့္ကုိဗမာလုိေရာင္းစားလုိ ့ရေနပါပီ။ ဒါေပမယ့္သူကေရာင္းမစားပါဘူး။ ခက္တာက က်ေနာ္ကသူ ့ကုိတရုတ္လုိေရာင္းစားခ်င္ေပမယ့္-သူ ့ေလာက္မတတ္ဘူးဗ်ာ။သူကက်ေနာ္ေရးတဲ့စာေတြကုိေရးသင့္တယ္ဆုိတာလက္ခံပါတယ္။ အားလဲအားေပးပါတယ္။ဒါေပမယ့္္- မေန ့ကေတာ့့ရွင့္အေၾကာင္းေတြေရးပီးပီ-က်မအေၾကာင္းလဲေရးပါအုံး---တဲ ့။ဟုတ္ပါ့-ကြန္ျမဴနစ္ေတြက-မဟာဖုိ၀ါဒအျမင္မရွိေတာ့-ေရးရအုံးမွာေပါ့ေလ။
က်ေနာ့ဇနီးက ေကအုိင္ေအေဒသမွာရွိတဲ့ တရုတ္ရြာကပါ။ေမြးဖြါးရာဇာတိက တရုတ္ျပည္ကျဖစ္ေပမယ့္ ၁၉၅၈မွာ-မိသားစုလုိက္ဗမာျပည္ဘက္ကုိေျပာင္းေရႊ ့လာရင္း အဲဒီမွာအေျခက်ေနၾကတာပါ။ဒီလုိနဲ ့သူအသက္-၂၀-အရြယ္၁၉၇၈မွာ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးထဲေရာက္ပါတယ္။က်ေနာ္လဲအဲဒီႏွစ္မွာပဲေရာက္ေပမယ့္-ျမားနတ္ေမာင္ကက်ေနာ္တုိ ့ကုိေတြ ့ခြင့္မေပးခဲ့ပါဘူး။ သူကနမ့္ခမ္းခရုိင္ႏုိင္ငံေရးဌာနမွာတာ၀န္က်ပါတယ္။၁၉၈၀-ခုႏွစ္မွာ နမ့္ခမ္းခရုိင္ရဲ ့စံျပ ရဲေဘာ္ဆုကုိ-သူရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆုတံဆိပ္ေလးကလဲခုထိရွိေနဆဲ။ (ဆက္ပါမည္)

ေအာင္ေသြး