SOLIDARITY!

..ေနမ၀င္အခ်စ္(၉)
အဲဒီႏွစ္မွာေအာင္-ရန္ကုန္ပါတီေကာ္မတီယူဂ်ီကေပးတဲ့တာ၀န္ေတြစတင္ထမ္းေဆာင္ရပီ။မာ့က္စ္လီနင္၀ါဒအေတြးအေခၚ၀ါဒျဖန့္ခ်ိေရးစာေစာင္ေတြပုံႏွိပ္ျဖန့္ခ်ိရသည္။အခုေခတ္လုိမလြယ္ကူပါ။ဖေယာင္းစကၠဴ(wax paper)ေပၚမွာရဲေဘာ္ေလးေမာင္(က်ဆုံး)ကလက္ေရး၀ုိင္း၀ုိင္းေလးေတြနဲ့ေရးသည္။ပီးေတာ့ေအာင္နဲ့တျခားရဲေဘာ္တေယာက္က-ဖူးလ္စကက္ခ်္စာရြက္ေတြေပၚမွာဖေယာင္းစကၠဴကုိကပ္၊အဲဒီေပၚမွာပုံႏိွပ္မွင္ထည့္ပီးလက္ဖ၀ါးေစါင္းနဲ့ဖြဖြေလးသုတ္ရသည္။စာရြက္ေတြဖေယာင္းစကၠဴေတြ-ပုံႏိွွပ္မွင္ေတြက၀ယ္စရာမလုိပါ။မဆလပါတီဗဟုိဌာနခ်ဳပ္မွာ-ရဲေဘာ္ေလးေမာင္ကအလုပ္လုပ္ေနသည္။စာေစါင္ဆုိဒ္ကအဲဒီအခ်ိန္ကထုတ္ေနၾကတဲ့-ကဗ်ာစာအုပ္ဆုိက္ျဖစ္သည္။၁၆-ခ်ိဳးလုိ့ေခၚပါသည္။နဲနဲေျခာက္တာနဲ့ေခါက္ခ်ိဳးခ်ိဳး-စတက္ပလာနဲ့ခ်ဳပ္။ပီးရင္လက္ေတြစင္ေအာင္ေရေဆး။ကုိယ္တာ၀န္ယူရမယ့္စာေစာင္ေတြကုိယူလူစုခြဲ။တခါကအကုိရဲေဘာ္တေယာက္နွင့္အတူညၾကီးမွာေတာင္ဥကၠလာမွာအလုပ္လုပ္ခဲ့ပီးအခ်ိန္မရွိေတာ့လုိ့ကားခြဲမစီးႏုိင္ခဲ့။အဲဒီအခ်ိန္ကရန္ကုန္မွာဗုံးေတြခနခနေပါက္ကြဲေနလုိ့-ဘတ္စ္ကားေတြကုိတားပီးစစ္ေဆးေနၾကသည္။တခါကလဲအသိတေယာက္ရဲ့ပတၱဴအိတ္ကုိရွာေဖြေရးအဖြဲ ့ကစမ္းၾကည့္ေတာ့လုံးလုံးေသးေသးေလးေတြ ့ရတာနဲ့ကားေပၚကဆင္းခုိင္းသည္။ကားေအာက္ေရာက္ေတာ့မွပတၱဴအိတ္ကုိဖြင့္ၾကည့္ေတာ့-၃-ႏွစ္အုံးေသးေသးတလုံးျဖစ္ေတာ့ကားတစီးလုံး၀ုိင္းရယ္ၾကတာကုိအသိကျပန္ေျပာျပဘူးသည္။အခုလဲျမိဳ့ထဲအ၀င္မွာကားရပ္ပီးစစ္ေနပီ။ရဲေဘာ္အကုိၾကီးရဲ့လြယ္အိတ္ကုိကုိင္ၾကည့္ေနပီီ။ေအာင္ကစာေစာင္ေတြကုိစကၠဴနဲ့ထုပ္္ပီးဂိ်ဳင္းၾကားထဲညွပ္ထားေတာ့သူတုိကေအာင့္ကုိဂရုမျပဳ။ရဲေဘာ္ၾကီးကဘာမွမပါပါဘူးဗ်ာလုိ့ေျပာပီးသူ ့လြယ္အိတ္ကုိလက္၀ါးႏွစ္ဖက္နဲ ့ ညွပ္ပီးတျဗန္းျဗန္းရုိက္ျပသည္။လြယ္အိတ္ျပားျပားခ်ပ္ခ်ပ္ကုိေတြ ့ရေတာ့မွဖြင့္ မၾကည့္ၾကေတာ့။ေတာ္ေသးရဲ့ယုံေထာင္ေၾကာင္္မိျဖစ္ေတာ့မလုိ့။
ဒါေပမယ့္အဲဒီညကုိေတာ့ေအာင္တသက္လုံးမေမ့ေတာ့ပါ။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့အဖြါးတေယာက္ပဲရွိေနသည္၊အကုိၾကီးကျပန္မေရာက္ေသး။အဖြါးကေအာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့သားကုိယ့္ဘာသာထမင္းခူးစားႏွင့္၊နင့္အေဖအျပင္ကျပန္မေရာက္ေသးဘူး၊အဖြါးညီမေတြဆီသြားလည္အုံးမယ္ေျပာပီးေအာက္ခ်ိဳင့္ထဲဆင္းသြားသည္။ေအာင္ကစာေစါင္ေတြမေျခာက္ေသးလုိ့အိမ္ထဲကအခန္းထဲကစင္ေပၚမွာျဖန့္ထားပီးထမင္းပဲြျပင္ထားကာအေဖလာမွသားအဖႏွစ္ေယာက္ထမင္းစားရင္းစကားေျပာဖုိ့အေဖ့ကုိေစါင့္ေနခဲ့သည္။အေဖျပန္လာပါသည္။ေရာက္တာနဲ့အေဖကအိမ္ေရွ့ကေရတုိင္ကီမွာေရခ်ိဳးသည္။တခြက္ႏွစ္ခြက္ပဲေရခ်ိဳးရေသးလမ္းေပၚကလူ-၂-ေယာက္ဆင္းလာသည္။ေရခ်ိဳးေနေသာအေဖ့ကုိကပ္ျပားတခုထုတ္ျပကာအိမ္ထဲတန္း၀င္လာသည္။အိမ္ထဲကတံခါး၀မွာတံခါးေဘာင္ကုိမတ္တတ္ရပ္မွီရင္းေရခ်ိဳးေနေသာအေဖ့ကုိေစါင့္ၾကည့္ေနသည္။ဒုတိယတေယာက္၀၀လူကအိမ္ေရွ့ခန္းကေအာင့္ရဲ့စာအုပ္စင္ကုိက်က်နနတင္ျပင္ေခြထုိင္ရင္းစာအုပ္တအုပ္စီဖြင့္ဖတ္ေနသည္။ရွာေဖြေနသည္။တံခါး၀ကလူက သူ ့ရဲ့ေနတက္ထရြန္အကၤ်ီအျပာရင့္လက္တုိေလးကုိလွပ္လွပ္ပီးေအာင္ကုိျပေနတာကေတာ့ပုဆုိးခါးၾကားမွာထုိးထားတဲ့ပစၥတုိေသနတ္။အဲဒီအခ်ိန္ထိ-ေအာင္ကဘယ္သူ့ကုိလာဖမ္းမွန္းမသဲကြဲေသး။ဒီၾကားထဲအေဖကစဥ္းစားရင္းေရကိုစိမ္ေျပနေျပခ်ိဳးေနသည္။အေဖကဘယ္သူ ့ေၾကာင့္သူလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြရန္သူသိသြားသလဲစဥ္းစားေနပုံေပၚသည္။
ေနာက္တခုကထြက္ေျပးဖုိ့စဥ္းစားေနတာလဲျဖစ္ႏုိင္သည္။လြန္ခဲ့တဲ့လက အေမ့ဦးေလးအဖုိးဦးစိန္လွေအာင္ကုိေတာင္ဥကၠလာပသူ့အမအိမ္မွာေထာက္လွမ္းေရးကလာဖမ္းေတာ့ေထာက္လွမ္းေရးကအိမ္ေရွ့ကတက္အဖုိးကအိမ္ေနာက္ေဖးကခုန္ခ်ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့သည္။ ဦးႏုုရွိရာပီဒီပီကုိတန္းေရာက္သြားသည္။ဟုိမွာအဖုိးကႏုိင္ငံေရးသင္တန္းမွဴးလုပ္ေနခဲ့သည္။အဖုိးမွာထြက္ေျပးႏုိင္တဲ့လမ္းရွိသည္။ေန ့လည္ၾကီးလဲျဖစ္သည္။အခုဟာကညလဲျဖစ္သည္၊ဟာမစ္တစ္က၀င္ေပါက္ပဲရွိထြက္ေပါက္မရွိ။လမ္းထိပ္မွာလဲသူတုိ ့ကားရပ္ေစါင့္ေနမွာျဖစ္သည္။ေအာင္ကေတာ့အူယားေနပီ။အထဲ၀င္ရွာမွျဖင့္။ဒီၾကားထဲအေဖကလုပ္ျပန္သည္။ငါထမင္းမစားရေသးဘူးထမင္းစားလုိက္အုံးမယ္ကြာ--တဲ့။ဟုိေကာင္ေတြကရပါတယ္ဦးေလးေျဖးေျဖးေပါ့တဲ့။ေအာင္ကေတာ့အေဖ့ကုိျမန္ျမန္ေခၚသြားပါေစဆုေတာင္းေနရသည္။ေထာက္လွမ္းေရးေတြ-အ-ပါသည္။အိမ္ထဲကုိမ၀င္။ထမင္းစားေနတုန္းအေဖကေအာင့္ကုိသားအိပ္ယာလိပ္ျပင္ကြာ-တဲ့။ေအာင္အေဖ့အတြက္အိပ္ယာလိပ္ျပင္ေပးရင္းအိမ္ထဲကုိ၀င္လုိက္ထြက္လုိက္နဲ့ေအာင့္စာေစါင္ေတြကုိဖြက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ထုိေန ့ကေအာင္အေဖနဲ့အတူထမင္းစားရင္းစကားေျပာခြင့္မရခဲ့ပါ။အေဖနဲ့ေအာင္--တႏွစ္နဲ့-၂-လခြဲခဲ့ရသည္။
ဆက္ပါမည္