...armifjrefrm????????????...(၁၀)ဖီေမာ္ေစ်း(ဖီေမာ္-ေဂၚလံ-ဂမ္ဖမ္ေဒသ)
၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာ တရုတ္ျပည္ ဖီေမာ္နဲ့ကပ္ရက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာမွာရွိေနတဲ့ရဲေဘာ္အခ်ိဳ့ကုိသြားေရာက္ေခၚယူပီးေျမေအာက္ဆင္းဖုိ ့တာ၀န္တခုက်ေနာ္ရပါတယ္။ဒီေဒသဟာဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ဗမာျပည္ပုိင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဦးႏုုအစုိးရလက္ထက္မွာ၊နယ္စပ္ကုိျပန္လည္တုိင္းထြာရင္း၊တရုတ္နဲ့အလဲအလွယ္လုပ္ခဲ့လုိ့၊တရုတ္ပုိင္ေဒသျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။က်ေနာ္ကတရုတ္နယ္စပ္၊ဗမာျပည္ပုိင္ ပါတီရဲ့စခန္းတခုကေနပီးမနက္ေစာေစာခရီးစထြကျ္ဖစ္္ခဲ့ပါတယ္။ေျခလ်င္ခရီးပါပဲ။ပါတီဗရုတ္ဗရက္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာပါတီနဲ့အတူလုိက္လာခဲ့တဲ့၊၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းက၊လားဟူရဲေဘာ္မေလးကအဲဒီေနရာမွာအိမ္ေထာင္က်ေနပါတယ္။သူ ့အမ်ိဳးသားကေတာ့က်ေနာ့လမ္းျပျဖစ္သြားတာေပါ့။က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္သား၊တေယာက္ကုိဒါးတလက္နဲ့ထမင္းတထုပ္၊ေရဘူးကုိယ္စီလြယ္ပီး၊ေတာလမ္းအတုိင္းခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ google earth နဲ့ရွာခ်င္ရင္ဗမာျပည္ရဲ့ေခါင္းပုိင္း-နားရြက္ေနရာနားမွာပါ။စထြက္ကတည္းက လူတေယာက္ေခြးတေကာင္မွ၊လမ္းမွာမေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ေနရာပါ။ရြာဆုိတာေတာ့ေ၀လာေ၀းေပ့ါ။တေနကုန္ခရီးပါပဲ။ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္၊လမ္းမွာေရကန္ၾကီးတကန္ေဘးကျဖတ္ေလ်ွာက္ခဲ့ရတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက၊ရုပ္ျပစာအုပ္ေတြထဲကမရဏေရအုိင္ၾကီးကုိသတိရမိတယ္။တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အဲဒီေရကန္ၾကီးရဲ့ေရေတြကေရညွိေတြနဲ့စိမ္းေနပီးလွဳပ္ရွားမွဳမရွိ။ေရကန္ထဲမွာလဲဘာေကာင္မွမရွိသလုိပဲ။ေရကန္ေဘးကသစ္ပင္ၾကီးေတြမွာရွိတဲ့ႏြယ္ေတြကလူကုိလွမ္းပီးရစ္ပတ္ႏြယ္ေတာ့မယ့္ႏြယ္ရွင္ေတြလုိပဲ။ေက်းငွက္သာရကာမရွိ။သက္ရွိကက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေနခဲ့တယ္။ေန ့လည္စာကုိအဲဒီမွာမစားပဲေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွျပန္ ့နဲနဲရွိတဲ့ေနရာ၊ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြၾကားမွာျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့စမ္းေခ်ာင္းေလးရွိတဲ့ေနရာမွာ လက္ေတြေဆးပီး၊ျမက္ခင္းေတြေပၚထုိင္ကာထမင္းထုပ္ေတြဖြင့္ပီးစားျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ထမင္းထုပ္ထဲမွာဘာဟင္းေတြပါမွန္းမမွတ္မိေပမယ့္အဲလုိစားခဲ့ရတဲ့ၾကည္ႏူးမွဳကုိေတာ့အခုထိမေမ ့ခဲ့ပါ။
သည္လုိနဲ့
ညေနညီအကုိမသိတသိအခ်ိန္မွာက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာကရဲေဘာ္ေတြဆီေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ညစာစားရင္းမေတြ ့တာၾကာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြနဲ့စကားစမည္ေျပာေနရင္းၾကားရတာက၊ေနာက္တေန့မနက္မွာတရုပ္ျပည္ကဖီေမာ္ေစ်းေန ့ပါတဲ့ဗ်ာ။ ေစ်းဆုိရင္မေနႏုိင္တဲ့က်ေနာ္။ေနာက္တေန ့မနက္ေစာေစာထပီး-အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္တေယာက္နဲ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ေတာင္တက္လမ္းေလ်ွွာက္(၃)နာရီခရီးပါ။အဲဲဒီေဒသအေၾကာင္းေတာ့နဲနဲေျပာရအုံးမယ္။အဲသည္အခ်ိန္-အဲဒီေဒသမွာစစ္သားမရွိ၊စက္ရုံအလုပ္ရုံမရွိ။ေဒသခံေတြကေျမေတြမ်ားေနလုိ ့မိမိတုိ ့ျခံေျမေတြမွာမိမိတုိ့စားခ်င္ေသာ-အသီးအႏွံေတြကုိမိမိတုိ ့ဖာသာစုိက္ပ်ဳးိသည္။ေစ်းမွာသြားပီး၀ယ္စရာမလုိ။မုံညင္း-ေဂၚရခါးသီး-ေ၀ါစြန္-ေျပာင္း-ေရႊပဲ-စသည္ေပါ့။ဘယ္ရြာမဆုိ-ဘယ္အိမ္မဆုိေပါ့။ၾကက္သားစားခ်င္ရင္အိမ္မွာေမြးထားေသာၾကက္ကုိရုိက္သတ္ခ်က္စားရုံပင္။၀က္သားစားခ်င္ရင္္-တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးတုန္းကအိမ္မွာေမြးထားေသာ၀က္သတ္ပီးတႏွစ္စာလုပ္ထားသည့္၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-၀က္အူေခ်ာင္းေတြရွိေနသည္။အဲ-တခုပါပဲ-၀က္သားအစိုစားခ်င္ရင္ေတာ့ေစ်းကုိသြားမွရမည္။
က်ေနာ္တုိ ့ေတာင္တက္
(၃)နာရီခရီးခ်ီတက္ပီးေတာ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိေရာက္ပါပီ။ေတာင္ထိပ္ကြက္လပ္ငယ္ငယ္မွာေစ်းကုိတည္ေဆာက္ထားသည္။ေစ်းအ၀င္မွာျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္တခုရွိသည္။ဟုိယခင္၊ယခုလုိတခါးဖြင့္ေပၚလစီမစခင္ကတရုတ္တျပည္လုံးတြင္ရွိသည့္ျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။သည္ဆုိင္မွာ ဆား-သၾကား-ၾကံသကာ-ဆီ-အရက္-ပဲ-ဂ်ံဳမွဳန့္-ငါးေသတၱာ-ၾကာညဳိ့ကအစ၊ပိတ္စ၊ထီး၊အပ္၊အပ္ခ်ည္၊တြယ္ခ်ိတ္၊လက္သဲညွပ္၊အပ္ခ်ည္လုံး၊ၾကယ္သီး၊ဆံညွပ္စသည္အစုံရွိပါသည္။ သည္ကုန္စုံဆုိင္ကုိေက်ာ္သြားလ်င္ေတာ့ေစ်းထဲသုိ ့ေရာက္ပါပီ။ေစ်းထဲတြင္လူတစု၀ုိင္းအုံေနသည့္ေနရာတခုရွိေနသည္။က်ေနာ္
အဲသည္ေနရာကုိသြားၾကည့္သည္။ပီးေတာ့က်ေနာ္ကက်ေနာ္နဲ့အတူလာသည့္အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္ကုိ၊ငါ-ဒီဖီေမာ္ေစ်းကုိပ်က္ေအာင္လုပ္ျပမည္၊မင္းယုံသလားလုိ့-ေျပာပါသည္။သူကဘယ္လုိလုပ္မွာလဲလုိ ့ ျပန္ေမးရွာသည္။ က်ေနာ္က-ငါ-ဟုိမွာေရာင္းေနတဲ့၀က္သားသည္ၾကီးရဲ့လက္ကုိိလိမ္ခ်ိဳးထားလုိက္ရင္-သည္ဖီေမာ္ေစ်းပ်က္ပီလုိ ့ေျပာေတာ့သူကအူတက္မတတ္ရယ္ပါသည္။
ဟုတ္ပါသည္တေစ်းလုံးမွာ၀က္သားသည္တေယာက္ပဲေစ်းေရာင္းေနပါသည္။
သည္လုိနဲ့
ညေနညီအကုိမသိတသိအခ်ိန္မွာက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာကရဲေဘာ္ေတြဆီေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ညစာစားရင္းမေတြ ့တာၾကာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြနဲ့စကားစမည္ေျပာေနရင္းၾကားရတာက၊ေနာက္တေန့မနက္မွာတရုပ္ျပည္ကဖီေမာ္ေစ်းေန ့ပါတဲ့ဗ်ာ။ ေစ်းဆုိရင္မေနႏုိင္တဲ့က်ေနာ္။ေနာက္တေန ့မနက္ေစာေစာထပီး-အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္တေယာက္နဲ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ေတာင္တက္လမ္းေလ်ွွာက္(၃)နာရီခရီးပါ။အဲဲဒီေဒသအေၾကာင္းေတာ့နဲနဲေျပာရအုံးမယ္။အဲသည္အခ်ိန္-အဲဒီေဒသမွာစစ္သားမရွိ၊စက္ရုံအလုပ္ရုံမရွိ။ေဒသခံေတြကေျမေတြမ်ားေနလုိ ့မိမိတုိ ့ျခံေျမေတြမွာမိမိတုိ့စားခ်င္ေသာ-အသီးအႏွံေတြကုိမိမိတုိ ့ဖာသာစုိက္ပ်ဳးိသည္။ေစ်းမွာသြားပီး၀ယ္စရာမလုိ။မုံညင္း-ေဂၚရခါးသီး-ေ၀ါစြန္-ေျပာင္း-ေရႊပဲ-စသည္ေပါ့။ဘယ္ရြာမဆုိ-ဘယ္အိမ္မဆုိေပါ့။ၾကက္သားစားခ်င္ရင္အိမ္မွာေမြးထားေသာၾကက္ကုိရုိက္သတ္ခ်က္စားရုံပင္။၀က္သားစားခ်င္ရင္္-တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးတုန္းကအိမ္မွာေမြးထားေသာ၀က္သတ္ပီးတႏွစ္စာလုပ္ထားသည့္၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-၀က္အူေခ်ာင္းေတြရွိေနသည္။အဲ-တခုပါပဲ-၀က္သားအစိုစားခ်င္ရင္ေတာ့ေစ်းကုိသြားမွရမည္။
က်ေနာ္တုိ ့ေတာင္တက္
(၃)နာရီခရီးခ်ီတက္ပီးေတာ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိေရာက္ပါပီ။ေတာင္ထိပ္ကြက္လပ္ငယ္ငယ္မွာေစ်းကုိတည္ေဆာက္ထားသည္။ေစ်းအ၀င္မွာျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္တခုရွိသည္။ဟုိယခင္၊ယခုလုိတခါးဖြင့္ေပၚလစီမစခင္ကတရုတ္တျပည္လုံးတြင္ရွိသည့္ျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။သည္ဆုိင္မွာ ဆား-သၾကား-ၾကံသကာ-ဆီ-အရက္-ပဲ-ဂ်ံဳမွဳန့္-ငါးေသတၱာ-ၾကာညဳိ့ကအစ၊ပိတ္စ၊ထီး၊အပ္၊အပ္ခ်ည္၊တြယ္ခ်ိတ္၊လက္သဲညွပ္၊အပ္ခ်ည္လုံး၊ၾကယ္သီး၊ဆံညွပ္စသည္အစုံရွိပါသည္။ သည္ကုန္စုံဆုိင္ကုိေက်ာ္သြားလ်င္ေတာ့ေစ်းထဲသုိ ့ေရာက္ပါပီ။ေစ်းထဲတြင္လူတစု၀ုိင္းအုံေနသည့္ေနရာတခုရွိေနသည္။က်ေနာ္
အဲသည္ေနရာကုိသြားၾကည့္သည္။ပီးေတာ့က်ေနာ္ကက်ေနာ္နဲ့အတူလာသည့္အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္ကုိ၊ငါ-ဒီဖီေမာ္ေစ်းကုိပ်က္ေအာင္လုပ္ျပမည္၊မင္းယုံသလားလုိ့-ေျပာပါသည္။သူကဘယ္လုိလုပ္မွာလဲလုိ ့ ျပန္ေမးရွာသည္။ က်ေနာ္က-ငါ-ဟုိမွာေရာင္းေနတဲ့၀က္သားသည္ၾကီးရဲ့လက္ကုိိလိမ္ခ်ိဳးထားလုိက္ရင္-သည္ဖီေမာ္ေစ်းပ်က္ပီလုိ ့ေျပာေတာ့သူကအူတက္မတတ္ရယ္ပါသည္။
ဟုတ္ပါသည္တေစ်းလုံးမွာ၀က္သားသည္တေယာက္ပဲေစ်းေရာင္းေနပါသည္။
က်ေနာ္ေရးခ်င္ေနေသာ(ေစ်း) ေဆာင္းပါး ျပီးပါျပီ-က်ေနာ့စာဖတ္သူအားလုံး-က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
Posts
No comments:
Post a Comment