...ေနမ၀င္အခ်စ္(၇)
ေအာင့္အမွတ္ကစီးပြါးေရးတကၠသုိလ္ကုိမီခဲ့ပါတယ္။ေက်ာင္းစေရာက္တဲ့ေန့ကေတာ့ေအာင့္အတြက္အမွတ္တရျဖစ္စရာေတြခ်ည္းပါ။အရင္တုန္းကတည္းကဘယ္တကၠသုိလ္ကုိမွအလည္တခါမွမေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။အသိအက်ြမ္းလဲမရွိ၊လူေတြကလဲမ်ား၊ဘယ္ေနရာဘာရွိမွန္းလဲမသိ၊ေတာသားကလဲျဖစ္ျပန္္၊ေနာက္ဆုံးမေတာ့ေအာင္ထက္အရင္
ႏွစ္ႏွစ္ကေစာေရာက္ေနခဲ့တဲ့ေအာင္သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမကုိရွာရပါတယ္၊ေန ့လည္ေလာက္မွာမွေတြ ့ပါတယ္။အမကပုံစံဘယ္လုိျဖည့့္္၊ဘယ္ေနရာမွာေငြသြင္းဆုိတာကူညီေျပာဆုိရင္းသူ့အတန္းကုိလဲကေသာကေျမာျပန္တက္ရပါတယ္။အီကုိစာဖတ္ခန္းမွာေက်ာင္း၀င္ခြင့္ပုံစံေလွ်ာက္လႊာတင္္ထားပီး၊ေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေဘးနားကစာပြဲမွာေအာင့္လုိပဲေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့{ငု}ကုိေအာင္စေတြ ့ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။{ငု}ကသူ့အေမနဲ့အတူထုိင္ေနခဲ့တာပါ။{ငု}ကတည္ျငိမ္တယ္၊ကုိယ္လုံးကုိယ္ဖန္ေသးေသးသြယ္၊ခါးေလာက္အထိရွည္လ်ားတဲ့ဆံပင္ေလးေတြကနဲနဲေလးနဂုိလ္ေကာက္-ေကာက္ေနတယ္္။လုံခ်ည္ခါးၾကားမွာလက္ကုိင္ပု၀ါေလးတခုေခါက္ပီးညွပ္ထားတယ္{ငု}ကမ်က္လုံးမကစားတတ္ေတာ့၊ေအာင္က{ငု}ကုိၾကာၾကာခုိးၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။အဲဒီေန့ကေအာင့္
ရင္ထဲမွာ{ငု}ရဲ့ရုပ္ပုံလႊာက(Scan)ဖတ္ပီးသားေပါ့။
ရန္ကုန္သာသနာ့ရိပ္သာရပ္ကြက္(ဟာမစ္တစ္)မွာအေမ့ရဲ့ပအုိ၀္းအမ်ိဳးေတြရွိတယ္။သုံးေလးအိမ္ေတာင္ရွိတာပါ။ငယ္ငယ္ကထဲကေအာင္တုိ့သြားလည္ေနက်ပါ၊သၾကၤန္ဆုိႏွစ္တုိင္းလုိလုိေရာက္တယ္။ေအာင္-စာေမးပြဲေအာင္မွန္းသိတာနဲ့အေမကအဲဒီရပ္ကြက္မွာအိမ္တလုံး၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ေအာင့္ကုိအေဆာင္မွာမထားခ်င္ဘူးတဲ့။အေပါင္းအသင္းမ်ားပီးေအာင့္ကုိပ်က္စီးမွာစုိိးရိမ္တယ္။ေအာင္ကလဲအေပါင္းအသင္းေတာ့မ်ားတတ္တယ္။ဒါေပမယ့္ဒီလုိေနရတာေအာင္သေဘာက်တယ္။ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာေနရမယ္။ျပည္သူေတြေန ့စဥ္ခံစားေနတာေတြေတြ ့ရမယ္ၾကားရမယ္။ေအာင့္အေမရဲ့အေမအဖြါးကရန္ကုန္လုိက္လာပီးေစ်း၀ယ္-ထမင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။သူကလဲလုိက္ေပ်ာ္ပါတယ္။အဲဒီရပ္ကြက္မွာရွိေနတာကအဖြါးရဲ့ညီအမေတြ-တူမေတြေလ။ေစ်းဆုိတာကလဲမေ၀းပါ(၁၅)မီတာေလာက္ေ၀းတဲ့လမ္းထိပ္ကုိတက္ရင္ေစ်းကေလးကုိေရာက္ပီ။စေနတနဂၤေႏြရက္ေတြမွာေအာင့္အိမ္မွာအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြလာစားတတ္ၾကတယ္။ျမိဳ့ကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာေအာင့္အီကုိကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာတရုံးရုံးနဲ့ေပ့ါ။အဖြါးကလဲမညည္းမညဴခ်က္ေၾကြးပါတယ္။အကုိၾကီးလဲရန္ကုန္လုိက္လာပီးအေဖ့သူငယ္ခ်င္းဦးတင္ထြန္းေအာင္ဆီမွာအလုပ္ေတာင္းေတာ့ရတယ္၊လင္းစ္ေဒါင္းမွာရွိတဲ့-မ-ထ-သမွာေပါ့။ေန ့လည္အလုပ္လုပ္ပီး၊ညေက်ာင္းတက္တယ္။အေမကအဖြါးကုိမီးခံေသတၱာတလုံးနဲ့ေငြေတြထည့္ထားေပးထားတယ္။အဲဒီေသာ့ကုိအဖြါးကသူ့ေခ်ြးခံအက်ၤီအိတ္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ျမိဳ့မွာကအဲဒီအခ်ိန္အေဖနဲ့အေမကဆန္စက္တလုံးပုိင္ေနခဲ့ပါပီ။ျခံၾကီးတျခံလဲရွိတယ္သရက္ပင္ဇီးပင္ေတြနဲ့ေပါ့။နဲနဲေခ်ာင္လည္ပါတယ္။အဖြါးကအကုိၾကီးကုိခ်စ္တယ္။အကုိၾကီးကအဖြါးကုိကပ္ခ်ြဲေနရင္းအဖြါးအိတ္ထဲကမီးခံေသတၱာေသာ့ကုိႏွိဳက္တာကေတာ့ခနခနေပါ့။ေအာင္ကေတာ့အဖြါးဆီကတေန ့တက်ပ္အမ်ားဆုံး-၂-က်ပ္ပဲေတာင္းသုံးတယ္၊ေအာင္ကအေဖ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုုိလဲဘယ္ေတာ့မွဒုကၡမေပးဖူးဘူး။အကုိၾကီးကေတာ့သမတရုံမွာကားသစ္တင္ရင္အေဖ့မိတ္ေဆြသမတရုံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး-ဗုိလ္ဥာဏ္ေမာင္ဆီေရာက္သြားပီးေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းပီးေနပီ။ စေနတနဂၤေႏြဆုိအကုိၾကီးကတရက္တည္းရုပ္ရွင္ေလးပြဲၾကည့္တတ္တယ္။ဆက္တုိက္။ေအာင္ကအကုိၾကီးကုိေမးတတ္တယ္။အကုိၾကီးရာတရက္တည္းေလးပြဲေတာင္ဆုိေတာ့-ရုပ္ရွင္ေတြကုိမွတ္ေကာမွတ္မိလား-လုိ ့ဆုိေတာ့-အကုိၾကီးကမွတ္မိတာေပါ့ကြ--တဲ့။ေအာင္ကေတာ့ျမိဳကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲ၊အီကုိအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲတရက္ထဲ-၂ပြဲတခါၾကည့္ဘူးတယ္။အိမ္ျပန္လာေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့အဖြါးခ်က္ထားတဲ့ထမင္းစားရင္းရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္းစားျမ့့ံဳျပန္ ေတာ့ေအာင္ကဟုိကားကမင္းသားကဒီကားထဲေရာက္၊ဒီကားကမင္းသမီးကဟုိကားထဲေရာက္ပါပဲ။အကုိၾကီးကရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ထိပ္တန္းအစားအစာေတြနဲ့လဲအေတာ္ရင္းႏွီးတယ္။တခါက၁၉၇၆မွိဳင္းရာျပည့္နဲ့ေထာင္ထဲ၀င္သြားရတဲ့နံပတ္-၄-ညီေလးနဲ့အတူေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတဲ့ပဲခူး-က၀ဘက္ကဦးေလးၾကီးတေယာက္၊ေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ေအာင္တုိ ့ဟာမစ္တစ္အိမ္၀င္လာပီး၊ေအာင့္ညီကေထာင္ထဲကေနပီးမေလးရွားေခါက္ဆြဲစားခ်င္တယ္ေျပာလုိ့သူ ့ဆႏၵအတုိင္း၀ယ္ပီးေနာက္တခါေထာင္၀င္စာမွာပုိ ့ေပးပါ။က်ေနာ္ပုိက္ဆံေပးခဲ့ပါ့မယ္။က်ေနာ္ကအိမ္ကုိျပန္ရမယ္မိသားစုကက်ေနာ့ကုိေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ဆုိပီးပုိက္ဆံေတြေပးခဲ့ပါတယ္။ေအာင္ကမေလးရွားေခါက္ဆြဲဆုိတာမၾကားဘူးမစားဘူးပါ။ေအာင္ၾကားဘူးတာကငယ္ငယ္ကမီးရထားခရုေခါက္ဆြဲကုိပဲၾကားဘူးတာ။ဒါေတာင္မစားဘူးပါ။ဘယ့္ႏွယ္မေလးရွားကေကာင္ေတြက၊ရန္ကုန္မွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္လာေရာင္းေနရတာပါလိမ့္။ဒီမွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္ေရာင္းေနတဲ့တရုတ္ေတြမ်ားမွမ်ား။ဒါေပမယ့္အကိုၾကီးကပုိက္ဆံကုိယူပီးငါ့တာ၀န္ထား-ေထာင္၀င္စာဘယ္ရက္မွာက်မွာလဲတဲ့။အေမကဘယ္ရက္ဘယ္ရက္က်တယ္ေျပာေတာ့။အဲဒီရက္မွာအေမသြားပုိ ့လုိ့မေလးရွားေခါက္ဆြဲကုိညီေလးစားခဲ့ရတယ္။ၾကံဳလုိ့ေျပာရအုံးမယ္။အေမကညီေလးေထာင္၀င္စာသြားေတြ ့ရင္ေထာင္၀င္စာလာမေတြ ့ႏုိင္တဲ့ညီေလးသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါယူသြားတတ္တယ္။သူတုိ ့မွာတဲ့ကိစၥေတြ-စာေတြဘာေတြလဲသူတုိ့မိသားစုေတြထံေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးတတ္တယ္။ထပ္ေျပာရအုံးမယ္ေအာင္နဲ့ေအာင္အေဖလဲညီေလးေထာင္၀င္စာကုိတခါကသြားေတြ ့ဘူးတယ္။ေထာင္ဘူး၀အျပင္ဖက္ဇရပ္မွာေစါင့္ေနတုန္း၊ဇရပ္ထဲမွာမ်က္မွန္နဲ့လူတေယာက္လက္-၂-ဖက္ေနာက္ပစ္ပီးေခါက္တုန့္ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ေခါင္းကေလးကတဆတ္ဆတ္နဲ့ေပါ့။ေအာင္ကျမင္တာနဲ့ဘယ္သူဆုိတာသိေနတယ္။အေဖကမေနႏုိင္ဘူး-သူ့ဘက္လွည့္လာတဲ့အခ်ိန္ေမးရွာတယ္။ခင္ဗ်ား-ကုိေက်ာ္ျငိမ္းမဟုတ္လား--တဲ့၊ဟုိကအေဖ့ကုိတခ်က္ပဲၾကည့္ပီးဘာမွအသိအမွတ္မျပဳ၊စကားျပန္မေျပာ၊သူ့လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကုိအပ်က္မခံ၊ျပန္လွည့္သြားတယ္။ေအာင္ကမခံခ်င္လုိ့ခ်က္ခ်င္းပဲ-အေဖကလဲဒီလုိလူမ်ိဳးကုိ-ဘာလုိ ့သြားႏွဳတ္ဆက္ေနရတာလဲလုိ့-အေငၚတူးေတာ့အေဖဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။
ေအာင့္အမွတ္ကစီးပြါးေရးတကၠသုိလ္ကုိမီခဲ့ပါတယ္။ေက်ာင္းစေရာက္တဲ့ေန့ကေတာ့ေအာင့္အတြက္အမွတ္တရျဖစ္စရာေတြခ်ည္းပါ။အရင္တုန္းကတည္းကဘယ္တကၠသုိလ္ကုိမွအလည္တခါမွမေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။အသိအက်ြမ္းလဲမရွိ၊လူေတြကလဲမ်ား၊ဘယ္ေနရာဘာရွိမွန္းလဲမသိ၊ေတာသားကလဲျဖစ္ျပန္္၊ေနာက္ဆုံးမေတာ့ေအာင္ထက္အရင္
ႏွစ္ႏွစ္ကေစာေရာက္ေနခဲ့တဲ့ေအာင္သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမကုိရွာရပါတယ္၊ေန ့လည္ေလာက္မွာမွေတြ ့ပါတယ္။အမကပုံစံဘယ္လုိျဖည့့္္၊ဘယ္ေနရာမွာေငြသြင္းဆုိတာကူညီေျပာဆုိရင္းသူ့အတန္းကုိလဲကေသာကေျမာျပန္တက္ရပါတယ္။အီကုိစာဖတ္ခန္းမွာေက်ာင္း၀င္ခြင့္ပုံစံေလွ်ာက္လႊာတင္္ထားပီး၊ေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေဘးနားကစာပြဲမွာေအာင့္လုိပဲေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့{ငု}ကုိေအာင္စေတြ ့ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။{ငု}ကသူ့အေမနဲ့အတူထုိင္ေနခဲ့တာပါ။{ငု}ကတည္ျငိမ္တယ္၊ကုိယ္လုံးကုိယ္ဖန္ေသးေသးသြယ္၊ခါးေလာက္အထိရွည္လ်ားတဲ့ဆံပင္ေလးေတြကနဲနဲေလးနဂုိလ္ေကာက္-ေကာက္ေနတယ္္။လုံခ်ည္ခါးၾကားမွာလက္ကုိင္ပု၀ါေလးတခုေခါက္ပီးညွပ္ထားတယ္{ငု}ကမ်က္လုံးမကစားတတ္ေတာ့၊ေအာင္က{ငု}ကုိၾကာၾကာခုိးၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။အဲဒီေန့ကေအာင့္
ရင္ထဲမွာ{ငု}ရဲ့ရုပ္ပုံလႊာက(Scan)ဖတ္ပီးသားေပါ့။
ရန္ကုန္သာသနာ့ရိပ္သာရပ္ကြက္(ဟာမစ္တစ္)မွာအေမ့ရဲ့ပအုိ၀္းအမ်ိဳးေတြရွိတယ္။သုံးေလးအိမ္ေတာင္ရွိတာပါ။ငယ္ငယ္ကထဲကေအာင္တုိ့သြားလည္ေနက်ပါ၊သၾကၤန္ဆုိႏွစ္တုိင္းလုိလုိေရာက္တယ္။ေအာင္-စာေမးပြဲေအာင္မွန္းသိတာနဲ့အေမကအဲဒီရပ္ကြက္မွာအိမ္တလုံး၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ေအာင့္ကုိအေဆာင္မွာမထားခ်င္ဘူးတဲ့။အေပါင္းအသင္းမ်ားပီးေအာင့္ကုိပ်က္စီးမွာစုိိးရိမ္တယ္။ေအာင္ကလဲအေပါင္းအသင္းေတာ့မ်ားတတ္တယ္။ဒါေပမယ့္ဒီလုိေနရတာေအာင္သေဘာက်တယ္။ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာေနရမယ္။ျပည္သူေတြေန ့စဥ္ခံစားေနတာေတြေတြ ့ရမယ္ၾကားရမယ္။ေအာင့္အေမရဲ့အေမအဖြါးကရန္ကုန္လုိက္လာပီးေစ်း၀ယ္-ထမင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။သူကလဲလုိက္ေပ်ာ္ပါတယ္။အဲဒီရပ္ကြက္မွာရွိေနတာကအဖြါးရဲ့ညီအမေတြ-တူမေတြေလ။ေစ်းဆုိတာကလဲမေ၀းပါ(၁၅)မီတာေလာက္ေ၀းတဲ့လမ္းထိပ္ကုိတက္ရင္ေစ်းကေလးကုိေရာက္ပီ။စေနတနဂၤေႏြရက္ေတြမွာေအာင့္အိမ္မွာအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြလာစားတတ္ၾကတယ္။ျမိဳ့ကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာေအာင့္အီကုိကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာတရုံးရုံးနဲ့ေပ့ါ။အဖြါးကလဲမညည္းမညဴခ်က္ေၾကြးပါတယ္။အကုိၾကီးလဲရန္ကုန္လုိက္လာပီးအေဖ့သူငယ္ခ်င္းဦးတင္ထြန္းေအာင္ဆီမွာအလုပ္ေတာင္းေတာ့ရတယ္၊လင္းစ္ေဒါင္းမွာရွိတဲ့-မ-ထ-သမွာေပါ့။ေန ့လည္အလုပ္လုပ္ပီး၊ညေက်ာင္းတက္တယ္။အေမကအဖြါးကုိမီးခံေသတၱာတလုံးနဲ့ေငြေတြထည့္ထားေပးထားတယ္။အဲဒီေသာ့ကုိအဖြါးကသူ့ေခ်ြးခံအက်ၤီအိတ္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ျမိဳ့မွာကအဲဒီအခ်ိန္အေဖနဲ့အေမကဆန္စက္တလုံးပုိင္ေနခဲ့ပါပီ။ျခံၾကီးတျခံလဲရွိတယ္သရက္ပင္ဇီးပင္ေတြနဲ့ေပါ့။နဲနဲေခ်ာင္လည္ပါတယ္။အဖြါးကအကုိၾကီးကုိခ်စ္တယ္။အကုိၾကီးကအဖြါးကုိကပ္ခ်ြဲေနရင္းအဖြါးအိတ္ထဲကမီးခံေသတၱာေသာ့ကုိႏွိဳက္တာကေတာ့ခနခနေပါ့။ေအာင္ကေတာ့အဖြါးဆီကတေန ့တက်ပ္အမ်ားဆုံး-၂-က်ပ္ပဲေတာင္းသုံးတယ္၊ေအာင္ကအေဖ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုုိလဲဘယ္ေတာ့မွဒုကၡမေပးဖူးဘူး။အကုိၾကီးကေတာ့သမတရုံမွာကားသစ္တင္ရင္အေဖ့မိတ္ေဆြသမတရုံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး-ဗုိလ္ဥာဏ္ေမာင္ဆီေရာက္သြားပီးေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းပီးေနပီ။ စေနတနဂၤေႏြဆုိအကုိၾကီးကတရက္တည္းရုပ္ရွင္ေလးပြဲၾကည့္တတ္တယ္။ဆက္တုိက္။ေအာင္ကအကုိၾကီးကုိေမးတတ္တယ္။အကုိၾကီးရာတရက္တည္းေလးပြဲေတာင္ဆုိေတာ့-ရုပ္ရွင္ေတြကုိမွတ္ေကာမွတ္မိလား-လုိ ့ဆုိေတာ့-အကုိၾကီးကမွတ္မိတာေပါ့ကြ--တဲ့။ေအာင္ကေတာ့ျမိဳကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲ၊အီကုိအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲတရက္ထဲ-၂ပြဲတခါၾကည့္ဘူးတယ္။အိမ္ျပန္လာေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့အဖြါးခ်က္ထားတဲ့ထမင္းစားရင္းရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္းစားျမ့့ံဳျပန္ ေတာ့ေအာင္ကဟုိကားကမင္းသားကဒီကားထဲေရာက္၊ဒီကားကမင္းသမီးကဟုိကားထဲေရာက္ပါပဲ။အကုိၾကီးကရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ထိပ္တန္းအစားအစာေတြနဲ့လဲအေတာ္ရင္းႏွီးတယ္။တခါက၁၉၇၆မွိဳင္းရာျပည့္နဲ့ေထာင္ထဲ၀င္သြားရတဲ့နံပတ္-၄-ညီေလးနဲ့အတူေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတဲ့ပဲခူး-က၀ဘက္ကဦးေလးၾကီးတေယာက္၊ေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ေအာင္တုိ ့ဟာမစ္တစ္အိမ္၀င္လာပီး၊ေအာင့္ညီကေထာင္ထဲကေနပီးမေလးရွားေခါက္ဆြဲစားခ်င္တယ္ေျပာလုိ့သူ ့ဆႏၵအတုိင္း၀ယ္ပီးေနာက္တခါေထာင္၀င္စာမွာပုိ ့ေပးပါ။က်ေနာ္ပုိက္ဆံေပးခဲ့ပါ့မယ္။က်ေနာ္ကအိမ္ကုိျပန္ရမယ္မိသားစုကက်ေနာ့ကုိေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ဆုိပီးပုိက္ဆံေတြေပးခဲ့ပါတယ္။ေအာင္ကမေလးရွားေခါက္ဆြဲဆုိတာမၾကားဘူးမစားဘူးပါ။ေအာင္ၾကားဘူးတာကငယ္ငယ္ကမီးရထားခရုေခါက္ဆြဲကုိပဲၾကားဘူးတာ။ဒါေတာင္မစားဘူးပါ။ဘယ့္ႏွယ္မေလးရွားကေကာင္ေတြက၊ရန္ကုန္မွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္လာေရာင္းေနရတာပါလိမ့္။ဒီမွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္ေရာင္းေနတဲ့တရုတ္ေတြမ်ားမွမ်ား။ဒါေပမယ့္အကိုၾကီးကပုိက္ဆံကုိယူပီးငါ့တာ၀န္ထား-ေထာင္၀င္စာဘယ္ရက္မွာက်မွာလဲတဲ့။အေမကဘယ္ရက္ဘယ္ရက္က်တယ္ေျပာေတာ့။အဲဒီရက္မွာအေမသြားပုိ ့လုိ့မေလးရွားေခါက္ဆြဲကုိညီေလးစားခဲ့ရတယ္။ၾကံဳလုိ့ေျပာရအုံးမယ္။အေမကညီေလးေထာင္၀င္စာသြားေတြ ့ရင္ေထာင္၀င္စာလာမေတြ ့ႏုိင္တဲ့ညီေလးသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါယူသြားတတ္တယ္။သူတုိ ့မွာတဲ့ကိစၥေတြ-စာေတြဘာေတြလဲသူတုိ့မိသားစုေတြထံေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးတတ္တယ္။ထပ္ေျပာရအုံးမယ္ေအာင္နဲ့ေအာင္အေဖလဲညီေလးေထာင္၀င္စာကုိတခါကသြားေတြ ့ဘူးတယ္။ေထာင္ဘူး၀အျပင္ဖက္ဇရပ္မွာေစါင့္ေနတုန္း၊ဇရပ္ထဲမွာမ်က္မွန္နဲ့လူတေယာက္လက္-၂-ဖက္ေနာက္ပစ္ပီးေခါက္တုန့္ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ေခါင္းကေလးကတဆတ္ဆတ္နဲ့ေပါ့။ေအာင္ကျမင္တာနဲ့ဘယ္သူဆုိတာသိေနတယ္။အေဖကမေနႏုိင္ဘူး-သူ့ဘက္လွည့္လာတဲ့အခ်ိန္ေမးရွာတယ္။ခင္ဗ်ား-ကုိေက်ာ္ျငိမ္းမဟုတ္လား--တဲ့၊ဟုိကအေဖ့ကုိတခ်က္ပဲၾကည့္ပီးဘာမွအသိအမွတ္မျပဳ၊စကားျပန္မေျပာ၊သူ့လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကုိအပ်က္မခံ၊ျပန္လွည့္သြားတယ္။ေအာင္ကမခံခ်င္လုိ့ခ်က္ခ်င္းပဲ-အေဖကလဲဒီလုိလူမ်ိဳးကုိ-ဘာလုိ ့သြားႏွဳတ္ဆက္ေနရတာလဲလုိ့-အေငၚတူးေတာ့အေဖဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။
Posts
No comments:
Post a Comment