...armifjrefrm????????????...ေစ်း
ေစ်းနဲ ့့ပတ္သက္ပီး ရသေဆာင္းပါးတပုဒ္-ေရးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ။ အခုမွေရးျဖစ္ပါေတာ့သည္။
တကယ္ေတာ့ေစ်းဆုိသည္မွာအေျခခံမူလရည္ရြယ္ခ်က္ကကုန္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သူနွင့္ကုန္ပစၥည္း၀ယ္ယူသူတုိ့၏ဆုံးစည္းရာ ကုန္စည္ဖလွယ္ရာေနရာပင္ျဖစ္ပါသည္။ဟုိေရွးတုန္းကေငြေၾကးမေပၚေပါက္မီကေတာ့ကုုန္ပစၥည္းခ်င္းပဲဖလွယ္ခဲ့ၾကသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေစ်းသည္သန့့္ရွင္းသည္။တည္ျငိမ္္သည္။ေစ်းလုိ ့လဲဲမေခၚၾကေသး။ ကုန္ဖလွယ္ရာေနရာသာျဖစ္သည္။သူလဲမယ့္ပစၥည္းကုိကုိယ္ကေသခ်ာၾကည့္။သူကလည္းကုိယ္လဲမယ့္ပစၥည္းကုိအေသအခ်ာၾကည့္ပီးၾကိဳက္မွလဲလွယ္ခဲ့ၾကသည္။မိမိတုိ ့ကုိယ္တုိင္စားသုံးဖုိ ့သာ ျဖစ္သည္။ အျမတ္တင္ပီး ျပန္လဲစားဖုိ ့လဲ အစီအစဥ္မရွိ။သုိ ့ေသာ္ေငြေၾကးဟူေသာ ကုန္ပစၥည္းဖလွယ္ေသာၾကားခံပစၥည္းေပၚေပါက္လာရာမွစကာ ေစ်းသည္ သန့္ရွင္းတည္ျငိမ္မွဳမရွိေတာ့ေပ။ ထုိေငြေၾကးကုိ လက္၀ယ္ပုိင္မ်ားမ်ားကုိင္တြယ္ထားႏုိင္သူမ်ားက ေစ်းကုိအုပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လွယ္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပသည္။ဒီေနရာမွာ သေဘာတရားေတြကုိထားခဲ့ပီး က်ေနာ္ေတြ ့ခဲ့ဘူးေသာမတူေသာေစ်းမ်ားအေၾကာင္းကုိပဲ က်ေနာ္ေျပာပါမည္။
(၁)ငယ္စဥ္ကက်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကေစ်း
ေယဘူယ်ေေတာ့-ျမိဳ့နယ္တုိင္း-သိပ္မကြာျခားလွေသာေစ်းမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။သုိ့ေသာ္ထူးျခားခ်က္ေလးေတြေတာ့ရွိတတ္ပါသည္။ မႏၱေလးကနန္းၾကီးသုတ္လုိ-ခုိေတာင္မုန္ ့တီလုိ-က်ေနာ္တုိ ့ျပည္ဘက္က-ဆင္ျမီးဆြဲေခါက္ဆြဲလုိ-စသည္စသည္မ်ား ေဒသအလုိက္ရွိၾကပါသည္။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကေစ်းအေၾကာင္းအမွတ္တရတခုႏွစ္ခုပဲေျပာပါမည္။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကအၾကိဳက္ဆုံးအစားအစာတခုမွာေကာ္ျပန္ ့ေက်ာ္ေခါက္ဆြဲပဲျဖစ္ပါသည္။စက္နဲ ့မလုပ္ပဲ-စားပြဲခုံရွည္ေပၚမွာလူနဲ့လုပ္ေသာခုံေခါက္ဆြဲျဖစ္ပါသည္။ခုန္ေခါက္ဆြဲလဲျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။စားပြဲေပၚကနယ္ထားေသာဂ်ံဳကုိသစ္သားလုံးအရွည္ျဖင့္
တန္းခံပီးေပါင္ျဖင့္ခြစီးခုန္ကာလွိမ့္နယ္ေနေသာ-ဆုိင္ရွင္တရုတ္အမ်ိဳးသားကုိေခြးကုိက်ေနာ္မေမ ့ပါ။ ကုိယ္တုိင္လုပ္ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ကုိ-ပဲပင္ေပါက္ေကာ္ျပန့္ေက်ာ္ကပ္ေက်းညွပ္ ၾကက္သားျပဳတ္ဟင္းရည္ဆမ္းထားေသာေစ်းထဲက ေကာ္ျပန္ ့ေက်ာ္ ေခါက္ဆြဲကုိက်ေနာ္သတိရျမဲ။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့ကေစ်းကုိေနာက္အမွတ္တရတခုကေတာ့ ေက်းလက္ေတာရြာကအေဒၚၾကီးတေယာက္ေဆာင္းတြင္းတရက္မွာ ျမိဳ ့နဲ ့ငါးမုိင္အကြာကေခါင္းေပၚရြက္လာတဲ့ ခံေတာင္းထဲက သဇင္ပန္းေတြကုိေစ်းေရာက္ေတာ့ခ်ေရာင္းပါေလေရာ။ ျမိဳ ့မွာမရွိတဲ့ပန္းေတြကုိ ျမိဳ့သူေတြကအလုအယက္လု၀ယ္ၾကတာေပါ့။ခံေတာင္းထဲကပန္းေတြကုန္သေလာက္မွာေတာ့ ေျမြတေကာင္ကခံေတာင္းထဲမွာေခြေခြေလး။အဲဒီေန ့ကက်ေနာ္တုိ့ျမိဳ့ကေစ်းထဲမွာ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း။
(၂)မုိးကုတ္ျမိဳ ့ကေစ်း
၁၉၇၆ ခုႏွစ္တရက္မွာေတာ့ အထက္ဗမာျပည္ကုိ ခရီးထြက္ဖုိ ့ကိစၥတခုေပၚလာပါတယ္။မႏၱလးကုိေရာက္ေတာ့မႏၱေလးဘူတာၾကီးမွာရွိတဲ့ညီအကုိ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ကုိရွာေတာ့လြယ္လြယ္နဲ ့ေတြ ့ပါတယ္။မေတြ ့ခံႏုိင္ရုိးလား သူ ့အေဖကမီးရထားဂါတ္ဗိုလ္ေလ။ ဒါနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူနဲ ့အတူ မုိးကုတ္-မန္း ကားဂိတ္မွာကားလက္မွတ္၀ယ္၊ သူတုိ ့အိမ္္(မီးရထားစီဘီလုိင္း)မွာတညအိပ္၊ ေနာက္ေန့့တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့့မုိးကုတ္ကုိခပ္တည္တည္နဲ ့့ထြက္ခဲ့တာပါပဲ။ဒီခရီးမွာ က်ေနာ္အမွတ္အရဆုံးက လက္ပံလွဆုိတဲ့ရြာေရာက္ေတာ့ခရီးသည္တင္ဘတ္စ္ကားရပ္ပီးထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဆာလုိ ့လား-ရာသီဥတုေျပာင္းလုိ ့လား -အခ်က္အျပဳတ္ေျပာင္းလုိ ့လားေတာ့မသိ္ပါ ၊ ထမင္းေတာ္ေတာ္စားလုိ ့ေကာင္းတာကုိမွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့မုိးကုတ္ကုိေန၀င္ျဖိဳးျဖမွာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တည္းခုိခန္းတခုမွာတည္းပီး ေနာက္ေန ့မွာ မုိးကုတ္ေစ်းထဲကုိထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းမွာ က်ေနာ္ရွာတဲ့သူမကုိေတြ ့ရပါတယ္။ ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳမ်က္ႏွာနဲ ့့တရုတ္တုိင္းရင္းသူတေယာက္ပါ။ က်ေနာ့ထက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အသက္ၾကီးပါတယ္။သူ ့ဆုိင္မွာၾကက္ဥ၀ယ္ရင္း-သူ ့ကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့ တက်ပ္တန္တပုိင္းေလးကုိအေပၚဆုံးမွာထားပီးပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူကေတာ့က်ေနာ္ေပးတဲ့ပုိက္ဆံကုိယူ- အေပၚဆုံးကသူ ့ဆီမွာလဲရွိေနတဲ့ ့တက်ပ္တန္တ၀က္ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိၾကည့္ပီးဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒီလုိအဆက္အသြယ္မ်ိဳးကုိသူဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာပါလိမ္ ့။ ေဘးကသူ ့လုိဆုိင္ေတြကသူ ့လုိအမ်ိဳးသမီးေတြကနီးနီးကပ္ကပ္ပါ။ သူ ့မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ပီး-သူမ်က္၀န္းေတြကုိၾကည့္ပီး သူတုိ ့ကပါနားလည္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိျပန္လည္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါပီ။ ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳခြင့္ရခဲ ့ျပန္ပါပီ။ သူ--မ်က္ရည္ေတြက်ေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္သူ ့ဆုိင္ကထြက္မလုိ ့ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူကတုိးတင္းညင္သာစြာနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူ ့အိမ္မွာေတြ ့ဖုိ ့ဖိတ္ၾကားခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့လိပ္စာကေတာ့က်ေနာ္သိပီးသားပါ။ သူဟာပါတီ၀င္တေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမန္ျပည္သူတေယာက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယုံၾကည္ေလးစားတဲ ့ျပည္သူတေယာက္ပါပဲဗ်ာ။ သူ ့ေဘးဆုိင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ပါတီနဲ ့မဆက္စပ္ခဲ ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ ့အားလုံးက်ေနာ့ကုိကူညီခဲ့ၾကတာေတာ့-က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ-မေမ့ႏုိင္ေၾကာင္းပါ-ဗ်ာ။
ေစ်းနဲ ့့ပတ္သက္ပီး ရသေဆာင္းပါးတပုဒ္-ေရးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ။ အခုမွေရးျဖစ္ပါေတာ့သည္။
တကယ္ေတာ့ေစ်းဆုိသည္မွာအေျခခံမူလရည္ရြယ္ခ်က္ကကုန္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သူနွင့္ကုန္ပစၥည္း၀ယ္ယူသူတုိ့၏ဆုံးစည္းရာ ကုန္စည္ဖလွယ္ရာေနရာပင္ျဖစ္ပါသည္။ဟုိေရွးတုန္းကေငြေၾကးမေပၚေပါက္မီကေတာ့ကုုန္ပစၥည္းခ်င္းပဲဖလွယ္ခဲ့ၾကသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေစ်းသည္သန့့္ရွင္းသည္။တည္ျငိမ္္သည္။ေစ်းလုိ ့လဲဲမေခၚၾကေသး။ ကုန္ဖလွယ္ရာေနရာသာျဖစ္သည္။သူလဲမယ့္ပစၥည္းကုိကုိယ္ကေသခ်ာၾကည့္။သူကလည္းကုိယ္လဲမယ့္ပစၥည္းကုိအေသအခ်ာၾကည့္ပီးၾကိဳက္မွလဲလွယ္ခဲ့ၾကသည္။မိမိတုိ ့ကုိယ္တုိင္စားသုံးဖုိ ့သာ ျဖစ္သည္။ အျမတ္တင္ပီး ျပန္လဲစားဖုိ ့လဲ အစီအစဥ္မရွိ။သုိ ့ေသာ္ေငြေၾကးဟူေသာ ကုန္ပစၥည္းဖလွယ္ေသာၾကားခံပစၥည္းေပၚေပါက္လာရာမွစကာ ေစ်းသည္ သန့္ရွင္းတည္ျငိမ္မွဳမရွိေတာ့ေပ။ ထုိေငြေၾကးကုိ လက္၀ယ္ပုိင္မ်ားမ်ားကုိင္တြယ္ထားႏုိင္သူမ်ားက ေစ်းကုိအုပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လွယ္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပသည္။ဒီေနရာမွာ သေဘာတရားေတြကုိထားခဲ့ပီး က်ေနာ္ေတြ ့ခဲ့ဘူးေသာမတူေသာေစ်းမ်ားအေၾကာင္းကုိပဲ က်ေနာ္ေျပာပါမည္။
(၁)ငယ္စဥ္ကက်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကေစ်း
ေယဘူယ်ေေတာ့-ျမိဳ့နယ္တုိင္း-သိပ္မကြာျခားလွေသာေစ်းမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။သုိ့ေသာ္ထူးျခားခ်က္ေလးေတြေတာ့ရွိတတ္ပါသည္။ မႏၱေလးကနန္းၾကီးသုတ္လုိ-ခုိေတာင္မုန္ ့တီလုိ-က်ေနာ္တုိ ့ျပည္ဘက္က-ဆင္ျမီးဆြဲေခါက္ဆြဲလုိ-စသည္စသည္မ်ား ေဒသအလုိက္ရွိၾကပါသည္။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကေစ်းအေၾကာင္းအမွတ္တရတခုႏွစ္ခုပဲေျပာပါမည္။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကအၾကိဳက္ဆုံးအစားအစာတခုမွာေကာ္ျပန္ ့ေက်ာ္ေခါက္ဆြဲပဲျဖစ္ပါသည္။စက္နဲ ့မလုပ္ပဲ-စားပြဲခုံရွည္ေပၚမွာလူနဲ့လုပ္ေသာခုံေခါက္ဆြဲျဖစ္ပါသည္။ခုန္ေခါက္ဆြဲလဲျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။စားပြဲေပၚကနယ္ထားေသာဂ်ံဳကုိသစ္သားလုံးအရွည္ျဖင့္
တန္းခံပီးေပါင္ျဖင့္ခြစီးခုန္ကာလွိမ့္နယ္ေနေသာ-ဆုိင္ရွင္တရုတ္အမ်ိဳးသားကုိေခြးကုိက်ေနာ္မေမ ့ပါ။ ကုိယ္တုိင္လုပ္ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ကုိ-ပဲပင္ေပါက္ေကာ္ျပန့္ေက်ာ္ကပ္ေက်းညွပ္ ၾကက္သားျပဳတ္ဟင္းရည္ဆမ္းထားေသာေစ်းထဲက ေကာ္ျပန္ ့ေက်ာ္ ေခါက္ဆြဲကုိက်ေနာ္သတိရျမဲ။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့ကေစ်းကုိေနာက္အမွတ္တရတခုကေတာ့ ေက်းလက္ေတာရြာကအေဒၚၾကီးတေယာက္ေဆာင္းတြင္းတရက္မွာ ျမိဳ ့နဲ ့ငါးမုိင္အကြာကေခါင္းေပၚရြက္လာတဲ့ ခံေတာင္းထဲက သဇင္ပန္းေတြကုိေစ်းေရာက္ေတာ့ခ်ေရာင္းပါေလေရာ။ ျမိဳ ့မွာမရွိတဲ့ပန္းေတြကုိ ျမိဳ့သူေတြကအလုအယက္လု၀ယ္ၾကတာေပါ့။ခံေတာင္းထဲကပန္းေတြကုန္သေလာက္မွာေတာ့ ေျမြတေကာင္ကခံေတာင္းထဲမွာေခြေခြေလး။အဲဒီေန ့ကက်ေနာ္တုိ့ျမိဳ့ကေစ်းထဲမွာ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း။
(၂)မုိးကုတ္ျမိဳ ့ကေစ်း
၁၉၇၆ ခုႏွစ္တရက္မွာေတာ့ အထက္ဗမာျပည္ကုိ ခရီးထြက္ဖုိ ့ကိစၥတခုေပၚလာပါတယ္။မႏၱလးကုိေရာက္ေတာ့မႏၱေလးဘူတာၾကီးမွာရွိတဲ့ညီအကုိ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ကုိရွာေတာ့လြယ္လြယ္နဲ ့ေတြ ့ပါတယ္။မေတြ ့ခံႏုိင္ရုိးလား သူ ့အေဖကမီးရထားဂါတ္ဗိုလ္ေလ။ ဒါနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူနဲ ့အတူ မုိးကုတ္-မန္း ကားဂိတ္မွာကားလက္မွတ္၀ယ္၊ သူတုိ ့အိမ္္(မီးရထားစီဘီလုိင္း)မွာတညအိပ္၊ ေနာက္ေန့့တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့့မုိးကုတ္ကုိခပ္တည္တည္နဲ ့့ထြက္ခဲ့တာပါပဲ။ဒီခရီးမွာ က်ေနာ္အမွတ္အရဆုံးက လက္ပံလွဆုိတဲ့ရြာေရာက္ေတာ့ခရီးသည္တင္ဘတ္စ္ကားရပ္ပီးထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဆာလုိ ့လား-ရာသီဥတုေျပာင္းလုိ ့လား -အခ်က္အျပဳတ္ေျပာင္းလုိ ့လားေတာ့မသိ္ပါ ၊ ထမင္းေတာ္ေတာ္စားလုိ ့ေကာင္းတာကုိမွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့မုိးကုတ္ကုိေန၀င္ျဖိဳးျဖမွာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တည္းခုိခန္းတခုမွာတည္းပီး ေနာက္ေန ့မွာ မုိးကုတ္ေစ်းထဲကုိထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းမွာ က်ေနာ္ရွာတဲ့သူမကုိေတြ ့ရပါတယ္။ ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳမ်က္ႏွာနဲ ့့တရုတ္တုိင္းရင္းသူတေယာက္ပါ။ က်ေနာ့ထက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အသက္ၾကီးပါတယ္။သူ ့ဆုိင္မွာၾကက္ဥ၀ယ္ရင္း-သူ ့ကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့ တက်ပ္တန္တပုိင္းေလးကုိအေပၚဆုံးမွာထားပီးပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူကေတာ့က်ေနာ္ေပးတဲ့ပုိက္ဆံကုိယူ- အေပၚဆုံးကသူ ့ဆီမွာလဲရွိေနတဲ့ ့တက်ပ္တန္တ၀က္ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိၾကည့္ပီးဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒီလုိအဆက္အသြယ္မ်ိဳးကုိသူဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာပါလိမ္ ့။ ေဘးကသူ ့လုိဆုိင္ေတြကသူ ့လုိအမ်ိဳးသမီးေတြကနီးနီးကပ္ကပ္ပါ။ သူ ့မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ပီး-သူမ်က္၀န္းေတြကုိၾကည့္ပီး သူတုိ ့ကပါနားလည္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိျပန္လည္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါပီ။ ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳခြင့္ရခဲ ့ျပန္ပါပီ။ သူ--မ်က္ရည္ေတြက်ေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္သူ ့ဆုိင္ကထြက္မလုိ ့ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူကတုိးတင္းညင္သာစြာနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူ ့အိမ္မွာေတြ ့ဖုိ ့ဖိတ္ၾကားခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့လိပ္စာကေတာ့က်ေနာ္သိပီးသားပါ။ သူဟာပါတီ၀င္တေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမန္ျပည္သူတေယာက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယုံၾကည္ေလးစားတဲ ့ျပည္သူတေယာက္ပါပဲဗ်ာ။ သူ ့ေဘးဆုိင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ပါတီနဲ ့မဆက္စပ္ခဲ ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ ့အားလုံးက်ေနာ့ကုိကူညီခဲ့ၾကတာေတာ့-က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ-မေမ့ႏုိင္ေၾကာင္းပါ-ဗ်ာ။
Posts
No comments:
Post a Comment