...armifjrefrm????????????...
၁၉၈၄ ခ ုႏွစ္မွာက်ေနာ္ျပည္တ ြင္းကုိတေခါက္ဆင္းရပါတယ္။ဒီတခါကေတာ့ ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌာနခ ြဲရ ဲ ့-၂၀၂-စစ္ေဒသတပ္ဖြဲ ့၊ဗဟုိတပ္-တပ္မ-၄၈-တုိ ့နဲ ့အတူမုိးကုတ္မုိးမိတ္ေဒသကုိဆင္းၾကရတာပါ။ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိဌာနခ ြဲရွိရာမုံဂူကေန-စထြက္ပါတယ္။မုံဂူ-မုံးေပၚကေန-နမ္ဆလပ္အထက္ကေတာင္ေၾကာေတ ြေပၚတက္-အဲဒီကေန က ြတ္ခုိင္အေရွ ့ဘက္က(စီနား)ေတာင္ေက်ာေတ ြေပၚကုိသ ြားရပါတယ္။အဲဒီမွာမုိင္းသာရွမ္းရြာေတ ြကုိျဖတ္ရပါတယ္။ေဇာတိရွမ္းလုိ ့လဲေခၚၾကတယ္။သူတုိ ့ကအသားမစားၾကပါ-သက္သတ္လြတ္ပဲစားၾကပါတယ္။မဟာမိတ္ေကအုိင္ေအရဲ့ေဒသေတ ြပါ။အဲဒီမွာတရက္နားသတင္းေစါင့္ပီးေတာင္ေပၚကဆင္းကာ-သိႏၵီ-က ြတ္ခုိင္ကားလမ္းကုိညအခ်ိန္ျဖတ္ကူးပီးနမ္ ့ဆမ္သီေပါနယ္ကုိ၀င္ၾကရပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ ့ျပည္တ ြင္းအလုပ္အဖြဲ ့ကရဲေဘာ္သုံးေယာက္က၂၀၂စစ္ေဒသအဖြဲ ့ထဲမွာပါ၀င္ပီးအဲဒီစည္းရုံးေရးေအာက္မွာေနၾကရပါတယ္။လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးစကတည္းကပါလာတဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ့ရင္(ရွမ္းဓႏုကျပား)ကႏုိင္ငံေရးမွဴးပါ။သူနဲ ့အတူ၂၀၂ စစ္ေဒသေဆးအဖြဲ ့ကရဲေဘာ္ေတြလဲပါလာပါတယ္။စစ္ေဒသအတြက္ေဆး၀ါးကုိဗဟုိဌာနခြဲမွာလာေရာက္ထုတ္ယူပီးျပန္ၾကတာပါ။ေဆးအဖြဲ ့ထဲမွာကခ်င္ရဲေဘာ္မေတြလဲပါပါတယ္။သုံးေလးရက္အတြင္းသိၾကခင္မင္ရတာေၾကာင့္သိပ္ပီးမရင္းႏွီးလွပါဘူး။
ဒီလုိနဲ ့ညေန-ေန၀င္ရီတေရာမွာ-ေတာင္ေပၚကစဆင္းပါတယ္။သတင္းလုံျခဳံေအာင္ေျဖးေျဖးဆင္းၾကရတာပါ။တပ္ဖြဲ ့ကလဲလူ အင္အားမ်ားပါတယ္။တေထါင္နီးပါေလာက္ရွိပါတယ္။ညဥ့္နက္လာတဲ့အထိေတာင္ေပၚကေန-ကားလမ္းမေရာက္ေသးပါ။လေရာင္လဲမထြက္၊လမ္းကုိလဲမျမင္ရ-လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထုိးခြင့္မရွိ-ေဆးလိပ္ေသာက္ခြင့္မရွိပါ။ေတာ္ပါေသးရဲ ့၊သဘာ၀တရားကအေထါက္အကူျပဳ ေပလုိ ့။အဲဒီေတာင္ေက်ာေပၚကေျမၾကီးကမ္းပါးယံေတြမွာ ေဖါ့စဖရပ္ပါတဲ့ ေရညွိေတြေပါက္လုိ ့ေနပါတယ္။ပုိးစုန္းၾကဴးထက္နဲနဲပုိလင္းတဲ့အလင္းေရာင္ရပါတယ္။ရဲေဘာ္ေတြကအဲဒါေတြကုိခြာပီးလြယ္ထါးတဲ့ေက်ာပုိးအိပ္မွာကပ္လုိက္ေတာ့-ေရွ ့သြားေနာက္လုိက္ညီသြားၾကတာေပါ့။သတိေတာ့ထါးၾကရပါတယ္။ေတာင္ေပၚလမ္းကတမီတာခြဲ-၂-မီတာေလာက္က်ယ္ေပမယ့္ ဘယ္ဘက္က-ကမ္းပါးယံ၊ညာဘက္ကေခ်ာက္-ပါပဲ။
အဲ--ေရွ့ကေက်ာပုိးအိပ္ကအလင္းေရာင္ကုိ မအိပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ျမင္တာေပါ့။အိပ္ခ်င္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့မျမင္ေတာ့ပါဘူး။က်ေနာ္က-၁၉၇၉ -ရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္းအသြားမွာလဲ-ညခရီးလမ္းေလ်ွာက္ရင္းအိပ္ဘူးတယ္။ဒါေပမယ့္အဲဒီမွာကေျမျပန္ ့ေလ။ျပႆနာမရွိ။ ပီးေတာ့မရုိေသ့စကား-ငယ္ငယ္ကၾကည့္ခဲ့ရဘူးတဲ့THE GOOD THE BAD AND THE URGLY ထဲကဟုိရုပ္ရွင္မင္းသားၾကီးလုိ လမ္းေလ်ွာက္သြားရင္းလဲ-အေပါ့သြားတတ္တယ္။ခရီးကေျဖးေျဖးတလွမ္းခ်င္းလဲသ ြားရ-ညဥ့္ကနက္လာေတာ့တခ်က္မွာအိပ္ငုိက္ပီးက်ေနာ္လူတန္းထဲကေဘးေရာက္သ ြားကာညာဘက္ကေခ်ာက္ထဲက်သြားပါတယ္။သတိကရွိေနလုိ ့က်က်ခ်င္းဆြဲမိဆြဲရာဆြဲလုိက္တာသစ္ကုိင္းတခုကုိဆြဲမိလ်က္သားပါ။ေက်ာပုိးအိပ္ကလဲလြယ္ထါး-ရုိင္ဖယ္ေသနတ္အရွည္ကလဲလြယ္ထါးရက္ပါ။ေအာ္လုိ ့လဲမျဖစ္၊က်ေနာ့ဖါသာၾကိဳးစားရုန္းကန္ၾကည့္-မရ၊ေအာက္ကေျခေထါက္ကဘာမွထိေတြ ့မွဳမရွိ။ခနၾကာေတာ့က်ေနာ့လက္တဘက္ကုိလာေရာက္စမ္းသပ္တာခံစားလုိက္ရပီးမ်က္စိေရွ့မွာလက္ဖ၀ါးတခုကမ္းလာတာကုိေတြ ့လုိက္ရပါတယ္။က်ေနာ္ကသူ ့လက္ကုိက်ေနာ့လက္တဖက္နဲ ့ဆြဲရင္းေခ်ာက္ကမ္းပါးကတက္လာႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။သူ ့လက္ကေႏြးေထြးသလုိခံစားရလုိ ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့-ဆံပင္က်စ္ဆံျမီးနဲ ့အမ်ိဳးသမီးရဲေဘာ္ျဖစ္ေနပါေရာဗ်ာ။ရုပ္ရွင္ထဲမွာဆုိရင္ေတာ့-ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊နာမယ္ဘယ္လုိေခၚသလဲ-ရင္ထဲမွာမွတ္သားပါရေစ၊က်ေနာ့အသက္ကုိကယ္တင္ရွင္မုိ ့တသက္လုံးၾကည့္ရွဳပါရေစတုိ ့ဘာညာကြိကြတုိ ့ေပါ့ဗ်ာ။အခုက-ဘာစကားမွမေျပာႏုိင္ဘူး၊အသံထြက္လုိ ့မရဘူး။သူ့ ့ကုိဦးညႊတ္အေလးျပဳရင္း လူတန္းထဲကုိျပန္၀င္ခဲ့ရပါတယ္။
အဲဒီကမွတုိက္ပြဲမျဖစ္ပဲ-ကားလမ္းကုိေက်ာ္-ေအးေဆးလြတ္ေျမာက္တဲ့ေနရာေရာက္မွႏုိင္ငံေရးမွဴးကုိအက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပပီး-သူမကုိေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာျပခဲ့ရပါတယ္။အလုပ္တာ၀န္နဲ ့မုိ ့ခရီးဆက္လက္ထြက္ခြါခဲ့ရပီးေနာက္ထပ္လဲဘယ္ေတာ့မွမေတြ ့ခဲ့ရေတာ့ပါ။
ေအာ္-သူမနာမည္က ရဲေဘာ္ခြန္းေမွ်ာ္-လုိ ့ေခၚပါတယ္။အခုအခ်ိန္ရွိေနေသးလားလဲမသိပါ။
ရဲေဘာ္ခြန္းေမွ်ာ္အားဘုရားသခင္ၾကည့္ရွဳေစါင့္ေရွာက္ေတာ္မူပါေစ
ရဲေဘာ္ခြန္းေမွ်ာ္အားအေလးနီျပဳလ်က္
ေအာင္ေသြး
Posts
No comments:
Post a Comment