...armifjrefrm????????????...၃)ကြတ္ခုိင္ေစ်း
၁၉၇၈မွာေတာ့ လြတ္ေျမာက္ေဒသကုိက်ေနာ္တာ၀န္နဲ့ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။လားရွိဳးေရာက္ေတာ့ေအဒီေထာက္လွမ္းေရးဂိတ္က ကြတ္ခုိင္အထိပဲသြားခြင့္ေပးတယ္။ဒါနဲ့ကြတ္ခုိင္ကုိခရီးဆက္လက္ထြက္ခြါခဲ့ပါတယ္။ကြတ္ခုိင္မွာကအလယ္တန္းကထဲကတကၠသုိလ္အထိျမိဳ့ကေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းဆရာမတေယာက္ရွိေနခဲ့တယ္။ကြတ္ခုိင္ကုိကားဆုိက္တာနဲ့ကြတ္ခုိင္ေစ်းေန ့ၾကီးနဲ့ဆုံရေတာ့တာေပါ့။ကားေပၚကဆင္းပီးတခါမွမေရာက္ဘူးတဲ့ေစ်းထဲမွာတေယာက္မွမသိဘူးတဲ့မျမင္ဘူးတဲ့မ်က္ႏွာေတြကုိျဖတ္ေက်ာ္ရင္း၊သိက်ြမ္းဘူးတဲ့မ်က္ႏွာတခုကုိဘြားကနဲေတြ ့လုိက္ရပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းကက်ေနာ့ကုိေစ်းထဲကရွမ္းေခါက္ဆြဲဆုိင္တခုကုိေခၚသြားပီးရွမ္းေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေၾကြးရင္းသူကမစား၊ေဘးကထုိင္ပီးဆရာမေလသံနဲ့က်ေနာ့ကုိသြန္သင္ဆုံးမေနခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ဘယ္သြားမွာကိုစိတ္ထဲကၾကိဳသိေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကအိမ္ကုိျပန္ဖုိ ့နားခ်ေနခဲ့တယ္။က်ေနာ္ကေအးပါ၊ဒါေပမယ့္ကားမွမရွိေတာ့တာ၊နင္တုိ့ေက်ာင္းမွာတရက္ေလာက္အိပ္လုိ့ရမလားေမးေတာ့။ဒုိ ့ေက်ာင္းမွာကဆရာမေတြခ်ည္းပဲ-တဲ့။ဒီလုိနဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိေက်ာခုိင္း၊ကြတ္ခုိင္ေစ်းကုိေက်ာခုိင္းခဲ့ရတယ္။
(၄) ပန္ဆုိင္း(ၾကဴကုတ္)ေစ်း
သည္လုိနဲ့၁၉၇၈မွာလြတ္ေျမာက္တဲ့ေဒသကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္္။ လြတ္ေျမာက္ေဒသဆုိတဲ့အတုိင္းစိတ္ေရာကုိယ္ပါလြတ္လပ္္ေပါ့ပါးပီး
အရာရာဟာၾကည္ႏူးစရာအသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းေပါ့။ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတြ့့ရတဲ့ေစ်းကေတာ့ပန္ဆုိင္းေစ်းပါပဲ။ေစ်းနားမွာ ပန္ဆုိင္းျမိဳ့မအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာ္မတီရုံးရွိပါတယ္။ျခံနဲ့၀င္းနဲ့သစ္သားႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီးပါ။ေအာက္ထပ္မွာရုံးလုပ္ထားပီး အေပၚထပ္မွာေတာ့အလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရာက္တဲ့ရဲဲေဘာ္ေတြ၊တညအိပ္ျဖတ္သန္းသြားလာၾကတဲ့ရဲေဘာ္ေတြအိပ္စက္နားေနဖုိ ့ပါ။ရုံး၀င္းထဲကတပင္လုံးျပြတ္ေနေအာင္သီးေနတဲ့သစ္ေတာ့သီးေတြကေတာ့ခရီးေရာက္မဆုိက္ရဲေဘာ္ေတြအတြက္အေမာေျပစားလုိ ့မကုန္ပါ။ရုံးမွာခနတျဖဳတ္နားပီးညေနမွာ ေတာ့ရုံးကရဲေဘ္ာကက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္အတြက္ကူပြန္ကပ္ျပားေလးႏွစ္ေစါင္ေပးလုိက္ပီးေစ်းထဲမွာရွိတဲ့တဆုိင္တည္းေသာထမင္းဆုိင္ကုိညႊန္ျပကာထမင္းသြားစားေစပါတယ္။ဆုိင္ေရာက္လုိ ့ဆုိင္ရွင္တရုတ္အဖုိးၾကီးကုိ ကူပြန္ႏွစ္ေစာင္ေပးလုိက္ေတာ့ သူကတေယာက္ကုိထမင္းတပုဂံနဲ့ဟင္းတပြဲစီခ်ေပးပါတယ္။ထမင္းကသံပုဂံျပားနဲ့အေမာက္၊ဟင္းကေတာ့မုန္ညင္းကုိအသားနဲနဲနဲ့ေရာေက်ာ္ထားတာပါ။ပီးေတာ့စြမ္ထန္ဟင္းခ်ိဳတခြက္ခ်ေပးပါတယ္။စားလုိ့ေကာင္းလုိ့ထမင္းေရာဟင္းပါကုန္တာကုိမွတ္မိခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ေန ့မနက္မွာပန္ဆုိင္းျမိဳ့ရဲ့ငါးရက္တေစ်းနဲ့ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။အနီးအနား၀န္းက်င္က-ရွမ္း၊တရုတ္၊ေတာင္ေပၚကကခ်င္နဲ့ပေလာင္အမ်ိဳးသားေတြနဲ့စည္ကားလွပါတယ္။မနက္စာလဲမေန ့ကလုိပဲအဲဒီဆုိင္မွာကူပြန္ေပးပီးစားခဲ့ၾကတယ္။စားပီးေတာ့ေစ်းထဲလည္ခ်င္ေပမယ့္-လုိက္ပုိ ့တဲ့ရဲေဘာ္ကဆက္ထြက္ရမယ့္ခရီးကေ၀းလုိ့အခ်ိန္မေလာက္မွာစုိးရိမ္တာနဲ့ရုံးကုိျပန္၊ပစၥည္းယူရုံးအုပ္ရဲေဘာ္ၾကီးကုိႏွဳတ္ဆက္ပီးခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ရတယ္။
ေနာင္ဆယ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ပန္ဆုိင္းေစ်းဟာေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါပီ။ပန္ဆုိင္းျမိဳ့ဟာ တဖက္ႏုိင္ငံ၀မ္တိမ္ျမိဳ့နဲ့ေခ်ာင္းကေလးသာျခားတာမုိ့-ဟုိဖက္ကတခါးဖြင့္ေပၚလစီေအာက္မွာ-ဒီဖက္မွာလဲမလြဲမေရွာင္သာတံခါးဖြင့္ရပါေတာ့တယ္။ေျပာင္းလဲလာတဲ့ပန္ဆုိင္းေစ်းမွာ ၾကက္ဥကေဇာ္စားလုိ ့ရတယ္၊ဖက္ထုပ္ေက်ာ္စားလုိ ့ရတယ္။ဗီြဒီယုိရုံေတြကေစ်းပတ္လည္မွာ၀ုိင္းလုိ့။ျပည္တြင္းကကုန္သည္ေတြလဲ၀င္ထြက္ေနၾကပီေလ။ေထာက္လွမ္းေရးေတြလဲပါသေပါ့။
က်ေနာ္တုိ့စားခဲ့တဲ့ထမင္းဆုိင္ေလးကေတာ့ေခတ္သစ္ရဲ့တုိးတုိက္မွဳေၾကာင့္မရွိရွာေတာ့။တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဒီတေခါက္လဲေစ်းေန ့နဲ့ၾကဳံခဲ့ရတယ္။ပန္ဆုိင္းေစ်းဟာေလးကြက္က်က်ေဆာက္ထားတာမုိ့ေစ်းအျပင္ဖက္ေလးဖက္ေလးတန္မွာကားလမ္းကပတ္လ်က္ေပါ့။ပန္ဆုိင္းနဲ့နမ့္ဖတ္ကာကုိ အဲဒီအခ်ိန္ေျပးဆြဲေနတာက ၀ီလီဂ်စ္ကားေတြပါ။အဲဒီေန ့ကလဲအေကာက္ခြန္ဌာနကရဲေဘာ္တေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ပါတယ္။ပန္ဆုိင္းျမိဳ့ထဲကရွမ္းပ်ိဳျဖဴတေယာက္နဲ့ပါ။အဲေစ်းစည္စအခ်ိန္ေလာက္မွာ ၀ီလီဂ်စ္တစီးကသတုိ ့သားနဲ့သတုိ့သမီးကုိကားေပၚတင္၊ကားေခါင္မုိးေပၚမွာ ခန္း၀င္ပစၥည္းေတြတင္ပီး ခုနကေစ်းလမ္းကုိပတ္ပါတယ္။နတ္ျပတာလားေတာ့မသိပါ။ေစ်းထဲမွာေစ်း၀ယ္ေနၾကတဲ့ပေလာင္လွပ်ိဳျဖဴတသုိက္ဟာ ပလုိင္းေတြလြယ္ရင္းအဲဒီကားကုိအနီးကပ္ၾကည့္ခ်င္လုိ့ကားကေတာင္ဘက္ေရာက္ရင္ေစ်းထဲကုိျဖတ္ေျပးပီးေတာင္ဘက္ကုိေျပးၾကည့္လုိက္။ေျမာက္ဘက္ကုိေရာက္ရင္ေျမာက္ဖက္ကုိေျပးၾကည့္လုိက္ၾကနဲ့ပါ။ကားကလဲသုံးပတ္ၾကီးမ်ားေတာင္ပတ္တာမုိ ့အဲဒီေန ့ကပန္ဆုိင္းေစ်းကလဲရုတ္ရုတ္သဲသဲနဲ့ပါပဲ။
ဆက္ပါမည္
၁၉၇၈မွာေတာ့ လြတ္ေျမာက္ေဒသကုိက်ေနာ္တာ၀န္နဲ့ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။လားရွိဳးေရာက္ေတာ့ေအဒီေထာက္လွမ္းေရးဂိတ္က ကြတ္ခုိင္အထိပဲသြားခြင့္ေပးတယ္။ဒါနဲ့ကြတ္ခုိင္ကုိခရီးဆက္လက္ထြက္ခြါခဲ့ပါတယ္။ကြတ္ခုိင္မွာကအလယ္တန္းကထဲကတကၠသုိလ္အထိျမိဳ့ကေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းဆရာမတေယာက္ရွိေနခဲ့တယ္။ကြတ္ခုိင္ကုိကားဆုိက္တာနဲ့ကြတ္ခုိင္ေစ်းေန ့ၾကီးနဲ့ဆုံရေတာ့တာေပါ့။ကားေပၚကဆင္းပီးတခါမွမေရာက္ဘူးတဲ့ေစ်းထဲမွာတေယာက္မွမသိဘူးတဲ့မျမင္ဘူးတဲ့မ်က္ႏွာေတြကုိျဖတ္ေက်ာ္ရင္း၊သိက်ြမ္းဘူးတဲ့မ်က္ႏွာတခုကုိဘြားကနဲေတြ ့လုိက္ရပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းကက်ေနာ့ကုိေစ်းထဲကရွမ္းေခါက္ဆြဲဆုိင္တခုကုိေခၚသြားပီးရွမ္းေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေၾကြးရင္းသူကမစား၊ေဘးကထုိင္ပီးဆရာမေလသံနဲ့က်ေနာ့ကုိသြန္သင္ဆုံးမေနခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ဘယ္သြားမွာကိုစိတ္ထဲကၾကိဳသိေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကအိမ္ကုိျပန္ဖုိ ့နားခ်ေနခဲ့တယ္။က်ေနာ္ကေအးပါ၊ဒါေပမယ့္ကားမွမရွိေတာ့တာ၊နင္တုိ့ေက်ာင္းမွာတရက္ေလာက္အိပ္လုိ့ရမလားေမးေတာ့။ဒုိ ့ေက်ာင္းမွာကဆရာမေတြခ်ည္းပဲ-တဲ့။ဒီလုိနဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိေက်ာခုိင္း၊ကြတ္ခုိင္ေစ်းကုိေက်ာခုိင္းခဲ့ရတယ္။
(၄) ပန္ဆုိင္း(ၾကဴကုတ္)ေစ်း
သည္လုိနဲ့၁၉၇၈မွာလြတ္ေျမာက္တဲ့ေဒသကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္္။ လြတ္ေျမာက္ေဒသဆုိတဲ့အတုိင္းစိတ္ေရာကုိယ္ပါလြတ္လပ္္ေပါ့ပါးပီး
အရာရာဟာၾကည္ႏူးစရာအသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းေပါ့။ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတြ့့ရတဲ့ေစ်းကေတာ့ပန္ဆုိင္းေစ်းပါပဲ။ေစ်းနားမွာ ပန္ဆုိင္းျမိဳ့မအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာ္မတီရုံးရွိပါတယ္။ျခံနဲ့၀င္းနဲ့သစ္သားႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီးပါ။ေအာက္ထပ္မွာရုံးလုပ္ထားပီး အေပၚထပ္မွာေတာ့အလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရာက္တဲ့ရဲဲေဘာ္ေတြ၊တညအိပ္ျဖတ္သန္းသြားလာၾကတဲ့ရဲေဘာ္ေတြအိပ္စက္နားေနဖုိ ့ပါ။ရုံး၀င္းထဲကတပင္လုံးျပြတ္ေနေအာင္သီးေနတဲ့သစ္ေတာ့သီးေတြကေတာ့ခရီးေရာက္မဆုိက္ရဲေဘာ္ေတြအတြက္အေမာေျပစားလုိ ့မကုန္ပါ။ရုံးမွာခနတျဖဳတ္နားပီးညေနမွာ ေတာ့ရုံးကရဲေဘ္ာကက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္အတြက္ကူပြန္ကပ္ျပားေလးႏွစ္ေစါင္ေပးလုိက္ပီးေစ်းထဲမွာရွိတဲ့တဆုိင္တည္းေသာထမင္းဆုိင္ကုိညႊန္ျပကာထမင္းသြားစားေစပါတယ္။ဆုိင္ေရာက္လုိ ့ဆုိင္ရွင္တရုတ္အဖုိးၾကီးကုိ ကူပြန္ႏွစ္ေစာင္ေပးလုိက္ေတာ့ သူကတေယာက္ကုိထမင္းတပုဂံနဲ့ဟင္းတပြဲစီခ်ေပးပါတယ္။ထမင္းကသံပုဂံျပားနဲ့အေမာက္၊ဟင္းကေတာ့မုန္ညင္းကုိအသားနဲနဲနဲ့ေရာေက်ာ္ထားတာပါ။ပီးေတာ့စြမ္ထန္ဟင္းခ်ိဳတခြက္ခ်ေပးပါတယ္။စားလုိ့ေကာင္းလုိ့ထမင္းေရာဟင္းပါကုန္တာကုိမွတ္မိခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ေန ့မနက္မွာပန္ဆုိင္းျမိဳ့ရဲ့ငါးရက္တေစ်းနဲ့ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။အနီးအနား၀န္းက်င္က-ရွမ္း၊တရုတ္၊ေတာင္ေပၚကကခ်င္နဲ့ပေလာင္အမ်ိဳးသားေတြနဲ့စည္ကားလွပါတယ္။မနက္စာလဲမေန ့ကလုိပဲအဲဒီဆုိင္မွာကူပြန္ေပးပီးစားခဲ့ၾကတယ္။စားပီးေတာ့ေစ်းထဲလည္ခ်င္ေပမယ့္-လုိက္ပုိ ့တဲ့ရဲေဘာ္ကဆက္ထြက္ရမယ့္ခရီးကေ၀းလုိ့အခ်ိန္မေလာက္မွာစုိးရိမ္တာနဲ့ရုံးကုိျပန္၊ပစၥည္းယူရုံးအုပ္ရဲေဘာ္ၾကီးကုိႏွဳတ္ဆက္ပီးခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ရတယ္။
ေနာင္ဆယ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ပန္ဆုိင္းေစ်းဟာေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါပီ။ပန္ဆုိင္းျမိဳ့ဟာ တဖက္ႏုိင္ငံ၀မ္တိမ္ျမိဳ့နဲ့ေခ်ာင္းကေလးသာျခားတာမုိ့-ဟုိဖက္ကတခါးဖြင့္ေပၚလစီေအာက္မွာ-ဒီဖက္မွာလဲမလြဲမေရွာင္သာတံခါးဖြင့္ရပါေတာ့တယ္။ေျပာင္းလဲလာတဲ့ပန္ဆုိင္းေစ်းမွာ ၾကက္ဥကေဇာ္စားလုိ ့ရတယ္၊ဖက္ထုပ္ေက်ာ္စားလုိ ့ရတယ္။ဗီြဒီယုိရုံေတြကေစ်းပတ္လည္မွာ၀ုိင္းလုိ့။ျပည္တြင္းကကုန္သည္ေတြလဲ၀င္ထြက္ေနၾကပီေလ။ေထာက္လွမ္းေရးေတြလဲပါသေပါ့။
က်ေနာ္တုိ့စားခဲ့တဲ့ထမင္းဆုိင္ေလးကေတာ့ေခတ္သစ္ရဲ့တုိးတုိက္မွဳေၾကာင့္မရွိရွာေတာ့။တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဒီတေခါက္လဲေစ်းေန ့နဲ့ၾကဳံခဲ့ရတယ္။ပန္ဆုိင္းေစ်းဟာေလးကြက္က်က်ေဆာက္ထားတာမုိ့ေစ်းအျပင္ဖက္ေလးဖက္ေလးတန္မွာကားလမ္းကပတ္လ်က္ေပါ့။ပန္ဆုိင္းနဲ့နမ့္ဖတ္ကာကုိ အဲဒီအခ်ိန္ေျပးဆြဲေနတာက ၀ီလီဂ်စ္ကားေတြပါ။အဲဒီေန ့ကလဲအေကာက္ခြန္ဌာနကရဲေဘာ္တေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ပါတယ္။ပန္ဆုိင္းျမိဳ့ထဲကရွမ္းပ်ိဳျဖဴတေယာက္နဲ့ပါ။အဲေစ်းစည္စအခ်ိန္ေလာက္မွာ ၀ီလီဂ်စ္တစီးကသတုိ ့သားနဲ့သတုိ့သမီးကုိကားေပၚတင္၊ကားေခါင္မုိးေပၚမွာ ခန္း၀င္ပစၥည္းေတြတင္ပီး ခုနကေစ်းလမ္းကုိပတ္ပါတယ္။နတ္ျပတာလားေတာ့မသိပါ။ေစ်းထဲမွာေစ်း၀ယ္ေနၾကတဲ့ပေလာင္လွပ်ိဳျဖဴတသုိက္ဟာ ပလုိင္းေတြလြယ္ရင္းအဲဒီကားကုိအနီးကပ္ၾကည့္ခ်င္လုိ့ကားကေတာင္ဘက္ေရာက္ရင္ေစ်းထဲကုိျဖတ္ေျပးပီးေတာင္ဘက္ကုိေျပးၾကည့္လုိက္။ေျမာက္ဘက္ကုိေရာက္ရင္ေျမာက္ဖက္ကုိေျပးၾကည့္လုိက္ၾကနဲ့ပါ။ကားကလဲသုံးပတ္ၾကီးမ်ားေတာင္ပတ္တာမုိ ့အဲဒီေန ့ကပန္ဆုိင္းေစ်းကလဲရုတ္ရုတ္သဲသဲနဲ့ပါပဲ။
ဆက္ပါမည္
Posts
