ငယ္စဥ္ကသီခ်င္းမ်ားနဲ ့က်ေနာ္(၁)




က်ေနာ္ငယ္ငယ္ကပထမဦးဆုံးစ - ၾကားခဲ့ရတဲ့သီခ်င္းကေတာ့ အေဖဆုိေနက် သီခ်င္းေတြပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူကဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိ္လ္တတိယပါတ္ေက်ာင္းဆင္းပါ။ ဒီေတာ့သူဆုိေနက်တဲ့သီခ်င္းေတြက ဂ်ပန္သီခ်င္းေတြကုိ ဘာသာျပန္ထားတဲ့သီခ်င္းေတြပဲေပ့ါ----အဲဒီသီခ်င္းေတြကုိအရင္ေန၀င္းမဆလေခတ္မွာလဲျပန္ဆုိေတးေတြလုပ္ေနခဲ့တာပါပဲ---သူတုိ ့စစ္တပ္အတြက္သီခ်င္းေရးမယ့္သူကရွားတာကုိး---။

အေဖတုိ ့ေခတ္က သီခ်င္းက

---တူယွဥ္ကာပင္ ---တကယ္ပဲအစြမ္းျပခ်င္တယ္----ဗမာ့သတၱိ----- ကမၻာကသိေအာင္- ငါတုိ ့ျပရမယ္---ဒုိ ့ဗိုလ္ကဒါးကုိဆြဲလုိ ့ေရွ ့ကထြက္ပါတယ္ အျမဲတမ္းေနာက္ကလုိက္တဲ့ ငါတုိ ့စစ္သားရယ္----။

မုိး -- ေတြကလဲ---မစဲပဲ----ရြာေနတယ္----အင္ဖက္မ်ားကုိ အမုိးလုပ္ကာ ငါတုိ ့အိပ္ရတယ္။ေသပေစတုိ ့အသက္ကုိ ဖက္ရြက္မွတ္ပါတယ္- ဘယ္မွာ--ေၾကာက္စိတ္ရွိမလဲ ငါတုိ ့စစ္သားရယ္----။ ----တဲ့။

ေနာက္ပီးသူတုိ ့ရဲေဘာ္ျဖဴသီခ်င္းကုိလဲသူကဆုိဆုိေနတတ္တယ္။ တပ္မေတာ္ၾကီးကုိအင္အားရွိဖုိ ့---အရာရာမွာကူညီ-- ရဲေဘာ္အေပါင္းေတြ---ခြန္အားရွိဖုိ ့----------

တခါတေလေတာ့အေဖကဘယ္သူ ့ကုိလြမ္းေနမွန္းမသိဘူး-လြမ္းတတ္တယ္။

ေငြစပယ္ျဖဴ--ေလး----

ညေရးေရး ---ေအာက္၀ယ္ --ေတးသံေပးလုိ ့ေမာင္ေရာက္ေပါ့ကြယ္---



ဘာေတြပဲျဖစ္ျဖစ္အေဖဆုိေနရင္က်ေနာ္ျငိမ္ပီးနားေထာင္ခံစားေနတတ္ခဲ့ပါတယ္။ဒါဟာအေဖျဖတ္္သန္းခဲ့-စြြန္ ့လႊတ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြဘ၀ေတြကုိ -သူျပန္လြမ္းေနတာေလ-----သူမွာလြမ္းခြင့္ရွိရမွာေပါ့။



တကယ္က အေဖဟာ အဆုိေကာင္းတေယာက္ပါ

က်ေနာ္ေတာင္သူ ့ေလာက္မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေတာင္ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ ့ျပည္သူ့အသံမွာက်ေနာ္ကအဆုိေတာ္ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္--ဟဲဟဲ။

ဒါနဲ ့မႏၱေလးကုိေရာက္ေတာ့မႏၱေလးဘူတာၾကီးမွာရွိတဲ့ညီအကုိ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ကုိရွာေတာ့လြယ္လြယ္နဲ  ့ေတြ ့ပါတယ္။မေတြ ့ခံႏုိင္ရုိးလား သူ ့အေဖကမီးရထားဂါတ္ဗိုလ္ေလ။ ဒါနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူနဲ ့အတူ မုိးကုတ္-မန္း ကားဂိတ္မွာကားလက္မွတ္၀ယ္၊ သူတုိ ့အိမ္္(မီးရထားစီဘီလုိင္း)မွာတညအိပ္၊ ေနာက္ေန ့မုိးကုတ္ကုိခပ္တည္တည္နဲ ့ထြက္ခဲ့တာပါပဲ။ဒီခရီးမွာ က်ေနာ္အမွတ္အရဆုံးက လက္ပံလွဆုိတဲ့ရြာေရာက္ေတာ့ခရီးသည္တင္ဘတ္စ္ကားရပ္ပီးထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဆာလုိ ့လား-ရာသီဥတုေျပာင္းလုိ ့လား -အခ်က္အျပဳတ္ေျပာင္းလုိ ့လားေတာ့မသိ္ပါ ၊ ထမင္းေတာ္ေတာ္စားလုိ ့ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့မုိးကုတ္ကုိေန၀င္ျဖိဳးျဖမွာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။မုိးကုတ္ေက်ာက္မ်က္ရတနာေကာ္ပုိေရးရွင္းမွာက်ေနာ္နဲ ့တကၠသုိလ္မွာေက်ာင္းအတူေနခဲ ့တဲ့က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့ကအကုိတေယာက္ရွိပါတယ္။က်ေနာ္သူ ့ကုိရွာပီးတည္းခုိခဲ ့ပါတယ္။သူကက်ေနာ့ကုိေတြ ့ေတာ့၀မ္းနည္း၀မ္းသာနဲ ့က်ေနာ့ကုိေမးရွာပါတယ္-ေဟ့ေရာင္မင္းေတာခုိမလုိ ့လား---တဲ့။က်ေနာ္က ဟာဗ်ာ-ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ-မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ဒီဘက္ေရာက္ရင္းအကုိ ့ကုိလာေတြ ့တာပါလုိ ့ေျပာေတာ့ သူက၀မ္းသာေနတာေပါ့။ ဒါနဲ ့သူ ့ဆီမွာမုိးကုတ္ျမိဳ ့အေၾကာင္းကုိယ္သိခ်င္တာေလးေတြစုံစမ္းေမးျမန္းပီးေနာက္ေန ့မွာ မုိးကုတ္ေစ်းထဲကုိထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းမွာ က်ေနာ္ရွာတဲ့သူမကုိေတြ ့ရပါတယ္။ ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳမ်က္ႏွာနဲ ့့တရုပ္တုိင္းရင္းသူတေယာက္ပါ။ က်ေနာ့ထက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အသက္ၾကီးပါတယ္။သူ ့ဆုိင္မွာစကား၀ွက္အတုိင္းၾကက္ဥ၀ယ္ရင္း-သူ ့ကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့  တက်ပ္တန္တပုိင္းေလးကုိအေပၚဆုံးမွာထားပီးပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူကေတာ့က်ေနာ္ေပးတဲ့ပုိက္ဆံကုိယူ- အေပၚဆုံးကတက်ပ္တန္ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိၾကည့္ပီးဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒီလုိအဆက္အသြယ္မ်ိဳးကုိသူဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာပါလိမ္ ့။ ေဘးကသူ ့လုိဆုိင္ေတြကသူ ့လုိအမ်ိဳးသမီးေတြကနီးနီးကပ္ကပ္ပါ။ သူ ့မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ပီး-သူမ်က္၀န္းေတြကုိၾကည့္ပီး သူတုိ ့ကပါနားလည္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိျပန္လည္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါပီ။ ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳခြင့္ရခဲ ့ျပန္ပါပီ။ သူ--မ်က္ရည္ေတြက်ေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္သူ ့ဆုိင္ကထြက္မလုိ ့ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူကတုိးတင္းညင္သာစြာနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူ ့အိမ္မွာေတြ ့ဖုိ ့ဖိတ္ၾကားခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့လိပ္စာကေတာ့က်ေနာ္သိပီးသားပါ။ သူဟာပါတီ၀င္တေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမန္ျပည္သူတေယာက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယုံၾကည္ေလးစားတဲ ့သူတေယာက္ပါပဲဗ်ာ။ သူ ့ေဘးဆုိင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ပါတီနဲ ့မဆက္စပ္ခဲ ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ ့အားလုံးက်ေနာ့ကုိကူညီခဲ့ၾကတာေတာ့-က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ-မေမ့ႏုိင္ေၾကာင္းပါ-ဗ်ာ။ 

ဒါနဲ ့မႏၱေလးကုိေရာက္ေတာ့မႏၱေလးဘူတာၾကီးမွာရွိတဲ့ညီအကုိ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ကုိရွာေတာ့လြယ္လြယ္နဲ  ့ေတြ ့ပါတယ္။မေတြ ့ခံႏုိင္ရုိးလား သူ ့အေဖကမီးရထားဂါတ္ဗိုလ္ေလ။ ဒါနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူနဲ ့အတူ မုိးကုတ္-မန္း ကားဂိတ္မွာကားလက္မွတ္၀ယ္၊ သူတုိ ့အိမ္္(မီးရထားစီဘီလုိင္း)မွာတညအိပ္၊ ေနာက္ေန ့မုိးကုတ္ကုိခပ္တည္တည္နဲ ့ထြက္ခဲ့တာပါပဲ။ဒီခရီးမွာ က်ေနာ္အမွတ္အရဆုံးက လက္ပံလွဆုိတဲ့ရြာေရာက္ေတာ့ခရီးသည္တင္ဘတ္စ္ကားရပ္ပီးထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဆာလုိ ့လား-ရာသီဥတုေျပာင္းလုိ ့လား -အခ်က္အျပဳတ္ေျပာင္းလုိ ့လားေတာ့မသိ္ပါ ၊ ထမင္းေတာ္ေတာ္စားလုိ ့ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့မုိးကုတ္ကုိေန၀င္ျဖိဳးျဖမွာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။မုိးကုတ္ေက်ာက္မ်က္ရတနာေကာ္ပုိေရးရွင္းမွာက်ေနာ္နဲ ့တကၠသုိလ္မွာေက်ာင္းအတူေနခဲ ့တဲ့က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့ကအကုိတေယာက္ရွိပါတယ္။က်ေနာ္သူ ့ကုိရွာပီးတည္းခုိခဲ ့ပါတယ္။သူကက်ေနာ့ကုိေတြ ့ေတာ့၀မ္းနည္း၀မ္းသာနဲ ့က်ေနာ့ကုိေမးရွာပါတယ္-ေဟ့ေရာင္မင္းေတာခုိမလုိ ့လား---တဲ့။က်ေနာ္က ဟာဗ်ာ-ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ-မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ဒီဘက္ေရာက္ရင္းအကုိ ့ကုိလာေတြ ့တာပါလုိ ့ေျပာေတာ့ သူက၀မ္းသာေနတာေပါ့။ ဒါနဲ ့သူ ့ဆီမွာမုိးကုတ္ျမိဳ ့အေၾကာင္းကုိယ္သိခ်င္တာေလးေတြစုံစမ္းေမးျမန္းပီးေနာက္ေန ့မွာ မုိးကုတ္ေစ်းထဲကုိထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းမွာ က်ေနာ္ရွာတဲ့သူမကုိေတြ ့ရပါတယ္။ ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳမ်က္ႏွာနဲ ့့တရုပ္တုိင္းရင္းသူတေယာက္ပါ။ က်ေနာ့ထက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အသက္ၾကီးပါတယ္။သူ ့ဆုိင္မွာစကား၀ွက္အတုိင္းၾကက္ဥ၀ယ္ရင္း-သူ ့ကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့  တက်ပ္တန္တပုိင္းေလးကုိအေပၚဆုံးမွာထားပီးပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူကေတာ့က်ေနာ္ေပးတဲ့ပုိက္ဆံကုိယူ- အေပၚဆုံးကတက်ပ္တန္ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိၾကည့္ပီးဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒီလုိအဆက္အသြယ္မ်ိဳးကုိသူဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာပါလိမ္ ့။ ေဘးကသူ ့လုိဆုိင္ေတြကသူ ့လုိအမ်ိဳးသမီးေတြကနီးနီးကပ္ကပ္ပါ။ သူ ့မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ပီး-သူမ်က္၀န္းေတြကုိၾကည့္ပီး သူတုိ ့ကပါနားလည္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိျပန္လည္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါပီ။ ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳခြင့္ရခဲ ့ျပန္ပါပီ။ သူ--မ်က္ရည္ေတြက်ေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္သူ ့ဆုိင္ကထြက္မလုိ ့ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူကတုိးတင္းညင္သာစြာနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူ ့အိမ္မွာေတြ ့ဖုိ ့ဖိတ္ၾကားခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့လိပ္စာကေတာ့က်ေနာ္သိပီးသားပါ။ သူဟာပါတီ၀င္တေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမန္ျပည္သူတေယာက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယုံၾကည္ေလးစားတဲ ့သူတေယာက္ပါပဲဗ်ာ။ သူ ့ေဘးဆုိင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ပါတီနဲ ့မဆက္စပ္ခဲ ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ ့အားလုံးက်ေနာ့ကုိကူညီခဲ့ၾကတာေတာ့-က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ-မေမ့ႏုိင္ေၾကာင္းပါ-ဗ်ာ။

ဒီေန ့ေတာ့လြန္ခဲ့တဲ့--၂


ႏွစ္ေလာက္ကေရးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ေပၚမတင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့စာကုိေဖၚျပလုိက္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့စိမ္ေခၚဖုိ ့ဇီးကုန္းသားေနာက္တေယာကေတာင္္တုိးလာျပန္ပါပီ။ ဒုသမတၾကီးဆုိသူဥာဏ္ထြန္းပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က သူတုိ ့ေနခဲ့တဲ့ရြာေတြမွာလဲ စစ္တပ္ကအဲလုိ တရားမရွိဒါးမရွိသတ္ခ်င္သလုိသတ္ခဲ့ၾကတာပါ ။ ဒါကုိအားက်ပီးစစ္တပ္ထဲ၀င္ခဲ့ၾကသလားေတာ့မသိပါဘူး။ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ေအာင္ေသြးနဲ ့အတူတူတကၠသုိလ္တက္ခဲ့ၾကတာေလ၊ ကုိယ္ကစီးပြားေရးတကၠသုိလ္။သူတုိ ့ကစစ္တကၠသုိလ္။

့

by AungThway

on Friday, September 31, 2011 at 8:45am

Thursday, September 30, 2011

စစ္သုံးစစ္ဆန္ ့က်င္ေနေသာမ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားသုိ ့ေလးစားစြာျဖင့္-----(၁)



အင္း-သီတင္းကၽြတ္ဖုိ ့ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ လုိေတာ့တယ္။ ဒီိေန ့ဖတ္လုိက္ရတဲ့အင္တာနက္ကေဆာင္းပါးတခုမွာ ပါတဲ့မွတ္ခ်က္တခုကလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ကသတင္းကၽြတ္ကုိျပန္ပီးသတိရေနမိေတာ့တယ္။သူ ့ေဆာင္းပါးကလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ကအေၾကာင္းကုိေရးေနရင္း မွတ္ခ်က္က--

( အမွန္က ရုိးမကုိ ျဖတ္ေလးျဖတ္စစ္ဆင္ရာတြင္ ေဒသခံေတြႏွင့္ သူပုန္ေတြကုိ ဗီယက္နမ္ကုိ အေမရိကန္ဝင္သည့္ပုံစံ ရက္ရက္စက္စက္သတ္ျဖတ္ေခ်မႈန္းသည္ကုိ လူမသိေအာင္ ဖုံးေနတာသာျဖစ္သည္။) တဲ့---

မွန္လုိက္တာကြာ မင္းဘယ္လုိေလ့လာထားတာလဲ။ သူ ့ကုိေလ့လာစုံစမ္းလုိက္ေတာ့ စာေရးသူက ကုိယ္တူေလးအရြယ္။

ဒီအေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာသူေရးသူနည္း ေနလုိက္တာ ၊ ငါေရးရအုံးမယ့္တာ၀န္ရွိပါလားလုိ ့စဥ္းစားမိရင္းဒီစာကုိေရးပါတယ္္။



လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္္သီတင္းမကၽြတ္ခင္ကအေဖ့အမ်ိဳးေတြရွိတဲ့သစ္နဖါးရြာကုိေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ပဲခူးတုိင္းအ ေနာက္ျခမ္းကေပါ့။တန္ေဆာင္တုိင္လမွာရြာလယ္ကုိိျဖတ္သြားတဲ့ေခ်ာင္းထဲမွာမီးပူေဇာ္ရတာကုိသေဘာအက်ဆုံးပါ။ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးကရြံ ့ေတြကုိခြာ ၊ ဖေယာင္းတုိင္စုိက္လုိ ့ရေအာင္ပုံစံခြက္လုပ္၊ ေခ်ာင္းေဘးကငွက္ေပ်ာပင္တပင္ခုတ္ ၊ အလယ္မွာႏွစ္ပုိ္္္ိင္း သုံးပုိင္းေလာက္ပုိင္း ၊အူတုိင္ကုိခြာ၊ အဲဒီငွက္ေပ်ာဖတ္ေတြေပၚမွာဖေယာင္းတုိင္ထြန္းထားတဲ့ရႊံ ့တုံးကုိတင္ပီးလျပည့္ည လသာသာမွာေခ်ာင္းေရထဲေမွၽာရတာသိပ္ပီးအရသာရွိတာ ။အသက္ဆယ့္သုံး-ဆယ့္ေလးဆုိတာစားဖုိ ့နဲ ့ ေဆာ့ဖုိ ့ပဲေလ ။ဟုိတုန္းကဘုရားပြဲေတြကဘယ္သူ ့ကုိမွပါမစ္ေတာင္းစရာမလုိပါဘူး။ဆူဆူညံညံအသံၾကားလုိ့ပုလိိပ္လာရင္လဲနဲနဲပါးပါးတုိက္လုိက္ရင္ပီးပီ။အရက္မေသာက္ တတ္တဲ့ပုလိပ္ဆုိတာမရွိဘူး။အဲဒီႏွစ္ကညေနေမွာင္ရီသန္းတာနဲ ့သြားေနက်လုပ္ေနက်အတုိင္းရြာထိပ္ကဘုရားမွာမီးပူေဇာ္၊ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတန္ေဆာင္းထဲမွာမီးပူေဇာ္ပီး ေန ့လည္ကျပင္ဆင္ထားတဲ့ငွက္ေပ်ာအူဖတ္၊ ရႊံ ့ေျခာက္တုံး ဖေယာင္းတုိင္၊ယမ္းမီးခ်စ္ေတြကုိပုိက္ပီးေခ်ာင္းထဲကုိသြားမယ္အလုပ္၊လူၾကီးေတြေျပာဆုိေအာ္ဟစ္ ေနၾကတာၾကားရပါတယ္ “စစ္သားေတြရြာထဲ၀င္လာေနတယ္ ခေလးေတြေခၚပီးကုိယ္အိမ္ကုိယ္ျပန္ေနၾကတဲ့” ။

က်ေနာ့ရဲ ့တႏွစ္တခါအိမ္မက္ေလးေပ်ာက္ဆုံးသြားပါပီ။က်ေနာ္တုိ ့

တည္းခုိေနတဲ့အေဖ့ရဲ ့အမ ၾကီးၾကီးအိမ္ေရာက္ေတာ့အိမ္ေအာက္ထပ္မွာစစ္သားေလးငါးေယာက္ေတြ ့ရပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ရြာထဲကုိတပ္စု တစ္စုု တျခားရြာေတြကုိတပ္စုတစ္စုစီနဲ ့တပ္ရင္း တစ္ရင္းဆင္းလာတာပါ။အိမ္ေအာက္ထပ္မွာဗုိလ္ၾကီးဗုိလ္ၾကီးဆုိတဲ့ေခၚသံေတြလဲမွတ္မိေနတယ္ ။ အမ(တ၀မ္းကြဲ)ကေမာင္ေလးငါနဲ ့အတူအိပ္ဆုိပီးဆြဲကပ္ထားပါတယ္က်ေနာ္တုိ ့အားလုံးကအေပၚထပ္မွာအိပ္ၾကပါတယ္။ဘဘရယ္ၾကီးၾကီးရယ္အမရယ္အကုိရယ္ေပါ့။ ေအာက္ထပ္ကသူတုိ ့တညလုံးမအိပ္ၾကသလုိ က်ေနာ္လဲတညလုံးအိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လဲအကုန္လုံးမွတ္မိေနတာပါ ။ ညသန္းေခါင္မတုိင္ခင္ ေအာက္ထပ္ကအဖဲြ ့အသံတိတ္သြားပါတယ္။မနက္လင္းအားၾကီးမွာအားလုံးျပန္လာၾကပါတယ္၊ ပီးေတာ့က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္နဲ ့အိမ္ေအာက္ကမီးဖုိေဘးမွာေအာင္ေသေအာင္သားေတြစားေသာက္ေနၾကတယ္။ ဘာေတြစားမွန္းေတာ့မသိပါဘူး ၊ မနက္မုိးလင္းေတာ့အဲဒီေကာင္ေတြ ရြာထဲမွာတေယာက္မွမရွိၾကေတာ့ဘူး၊ ၾကီးၾကီးကဘယ္ကရတဲ ့သတင္းလဲမသိ မနက္ေစာေစာထမင္းၾကမ္းစားရင္းေျပာေနတယ္။ ရြာထိပ္(ရြာအ၀င္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမေရာက္ခင္) မွာ၊ ရြာထဲကေက်ာရုိးသုံးေယာက္ကုိ္ဓါးနဲ ့ထုိးသတ္ပီး ေျမက်င္းတက်င္းထဲအတူတူျမဳပ္ထားလုိ ့ေျမၾကီးအကုန္မဖုံးႏုိင္ပဲဒူးေခါင္းေတြေပၚေနတယ္လုိ ့ေျပာပါတယ္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းမွာသူတုိ ့စားေသာက္ေနတာက ေက်ာရုိးေတြရဲ ့အသဲႏွလုံးေတြတဲ့။ က်ေနာ္မယုံႏုိင္ပါဘူး။ဒါနဲ ့က်ေနာ္ရြာထိပ္ကုိအေျပးအလြားသြားၾကည့္ပါတယ္၊ အကုိေတာ့ပါတာေပါ့။ က်ေနာ့္မ်က္စိမွာေျမၾကီးေပၚကပုဆုိးတပုိင္းဒူးေခါင္းေတြကုိ အခုအခ်ိန္ထိ ျမင္ေယာင္ေနဆဲပါ။

ေနာက္ပုိင္း ၾကီးလာမွသိရတာကအဲဒီတေက်ာမွာ ေက်ာရုိးဆုိပီး၊ တရားစြဲမစစ္ေဆးပဲရက္ရက္စက္စက္သတ္သြားတာ

ရာခ်ီပီးရွိတယ္ဆုိတာသိရပါတယ္။ ပဲခူးရုိးမက လူမသိသူမသိ ေတာင္ေပၚကရင္အမ်ိဳးသားေတြကုိေတာ့မေျပာနဲ ့ေတာ့ ။ သူတုိ ့ခမွ်ာေျမျပန္ ့ဆင္းပီးဆားနဲ ့ငရုပ္သီးေျခာက္ဆင္း၀ယ္မွလူ ့ဘ၀ျပည့္စုံရွာတာ။ စစ္အစုိးရ (ဒီေကာင္ေတြရဲ ့ငယ္နာမည္ကုိဒီလုိေခၚခဲ့တာဗကပ ကၾကာလွပီ-မဆလေခတ္ကမတြင္ခဲ့ဘူး။ ရွစ္ေလးလုံးပီးမွသာနာမည္တြင္သြားတာ၊ ေဟာ-အခုေတာ့ဒီလုိမေခၚခ်င္ၾကျပန္ဘူး-ညယ္)ရက္စက္ၾကမ္း ၾကဳတ္တာ ေတာ့ကမ္းကုန္ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚက ကရင္တုိင္းရင္းသားေတြကုိေျမျပန္ ့ကုိေပးမဆင္းပါဘူး။ ေတာင္ေပၚတုိင္းရင္းသားေတြကုိလုပ္တဲ့ ျဖတ္ေလးျဖတ္ဆုိတာဆန္ ၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငရုတ္သီးတဲ ့ဗ်ာ။ ဒီမုိကေရစီရရင္ အသက္ရွင္ေနေသးတဲ့တုိင္းမွဴးလုပ္ခဲ့သူေတြကုိအင္တာဗ်ဴးေစခ်င္ပါတယ္။ ေတာင္ေပၚသားေတြမွာေတာ့စာရင္းအင္းလဲမရွိရွာပါဘူး။ မ်ိဴးေတာ့ျပဳတ္သြားသေလာက္ပဲ။ စစ္ဆင္ေရးပီးမွလူနဲသြားတဲ့ကရင္ရြာေတြကုိစုေပါင္းထားတ့ဲဲ ( အဲဒီတုံးကသူတုိ ့၀ါဒျဖန္ ့ေနတဲ့ ေတာင္ေပၚ၁၄-ရြာဆုိတာအရင္ကတစ္ရြာႏွစ္ရြာစာေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တာပါ) အင္အယ္လ္ဒီက အလယ္ပုိင္းတုိင္းမွဴးလုပ္ခဲ့ဘူးတဲ့ကုိေမးၾကည့္ၾကပါ။သူအသိဆုံးပါ။

အခုအစုိးရအေျပာင္းအလဲျဖစ္ေနပီလုိ ့ေျပာေနတဲ့ဂ်ာနယ္လစ္ေတြထဲကအဲဒီေဒသသားဂ်ာနယ္လစ္ၾကီးကုိေခါင္းေဆာင္တင္ပီး လြန္ခဲ့တဲ့စစ္အစုိးရနဲ ့ မဆလအစုိးရရဲ ့တရားမရွိဒါးမရွိလုပ္ရပ္ကုိေဖၚထုတ္ဖြင့္ခ်ရဲပါသလား ။က်ေနာ္ကေတာ့စိန္ေခၚရဲတယ္ ဇီးကုန္းသားပဲခူးတုိင္း၀န္ၾကီးဆုိသူကုိ ေဟ့ေကာင္မင္းနဲ ့ငါနဲ ့ငါတုိ ့ရြာထိပ္ကုိသြားပီးေျမျမဳပ္ထားတဲ့က်င္းကုိ

ေဖၚရဲသလားလုိ ့ပါ ။ စိတ္ကူးယဥ္မေနၾကပါနဲ ့

အစုိးရသစ္ေနာက္ကြယ္မွာ စစ္သုံးစစ္ဆုိတာရွိေနပါတယ္၊ဆရာၾကီးဒဂုန္တာရာကေတာင္အခုရန္သူမရွိမေျပာေတာ့ဘူး

ကန္ ့ကြက္စရာရွိရင္ေလးေလးနက္နက္ကန္ ့ကြက္ေနပီ။စိတ္ကူးယဥ္မေနၾကပါနဲ ့တျခားလူမ်ိဳးစုေတြလက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲ၀င္သလုိ

က်ေနာ္တုိ ့ေတြလဲလက္နက္က္ိုင္ၾကရပါမယ္

လက္နက္ကုိင္ထားတဲ့အမ်ိဳးသားေတြကိုေတာင္စစ္အုပ္စုကတည္တည္တန္ ့တန္ ့စကားမေျပာခ်င္တာ

လက္နက္ကုိင္မထားတဲ့က်ေနာ္တုိ ့ကုိစစ္အုပ္စုကဂရုမစုိက္ပါ



လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲအတြက္ ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္ၾက------

စစ္သုံးစစ္ကုိ တုိက္ဖ်က္ၾက

အမွတ္တရ

ဒီေန ့ ေအာင္ေသြးရဲ့ထင္ျမင္ခ်က္ေတြေျပာျပခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ----


ဒီတေလာျဖစ္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးေရးအဓိကရုဏ္းေတြဟာ၊ စစ္အစုိးရက၊ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့အၾကံနဲ ့လူမ်ိဳးေရးတုိက္ပြဲမျဖစ္-ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနမွန္းသိသာလွပါတယ္ဗ်ာ။ လူထုကအဲလုိျဖစ္ေနေလမွ-ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပုံတုန္းကလုိ တုိင္းျပည္မျငိမ္မသက္(လူေကာင္းေတြကုိသတ္ဖုိ ့ခင္ညြန္ ့အုပ္စုကေထာင္က်ေနတဲ့ရာဇ၀တ္သားေတြကုိစိတ္ၾကြေဆးတုိက္ပီးေခါင္းျဖတ္သတ္ခုိင္းခဲ့)ျဖစ္လုိ ့ဆုိပီးစစ္အာဏာျပန္သိမ္းခ်င္လုိ ့့ အစပ်ိဳးေနတာပါ။ အခု အလုပ္သမား လယ္သမားေတြရဲ ့့ျပႆနာေတြ ၊လူမ်ိဳးေရးအဓိိကရုဏ္းေတြစျဖစ္ခဲ့တဲ့ျဖစ္ရပ္ကုိအေသးစိတ္ေလ့လာၾကည့္ရင္၊ ဆင္းရဲတဲ့ျပည္သူေတြကုိ ံခ်မ္းသာတဲ့လူတန္စား(တရုပ္-ကုလား-ဗမာ)ေတြက စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ေဒါက္တုိင္(စစ္တုိင္းမွဴးေတြ-ေဒသဆုိင္ရာအာဏာပုိင္ေတြကအစ-ရဲေတြနဲ ့ ရပ္ကြက္ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးေတြအဆုံး)ေတြနဲ ့ေပါင္း-ပင္းထားပီး-ေနာက္ခံအားကုိးအားထားနဲ ့အႏုိင္က်င့္ေစာ္ကားခဲ့တာပါ။ ေအာင္ေသြးအျမင္အရဗမာျပည္မွာလူတန္းစားတုိက္ပြဲကုိမုခ်ဆင္ႏႊဲရအုန္းမွာပါ ၊ အဲ-လူမ်ိဳးေရးတုိက္ပြဲ ေတာ့မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။ ဆင္းရဲတဲ့ျပည္သူေတြကုိ ညစ္ပတ္၊အႏုိင္က်င့္၊ေစာ္ကားတဲ့ဘယ္လူမ်ိဳးကုိမဆုိက်ေနာ္တုိ ့ျပည္သူေတြဟာလြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ကနယ္ခ်ဲ ့ကုိတြန္းလွန္ခဲ့တဲ့ စိတ္ဓါတ္အတုိင္း တုိက္ပြဲဆင္ရအုံးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဓိက ကအဲဒီလုိခ်မ္းသာတဲ့လူုတန္းစားကုိ အကာအကြယ္ေပးေထာက္ခံေနတာကစစ္အုပ္စု ဆုိတာကုိေမ့လုိ ့မရပါဘူး။ဒီေန ့ လယ္သမားေတြရဲ့့ေျမေတြယာေတြကုိသိမ္းေနတဲ့သူေတြဟာ၊ စစ္တပ္ကေျပာင္သိမ္းသလုိ၊ သူတုိ ့ကုိခါးပုိက္ေဆာင္ထဲထည့္ထားတဲ့ခရုိနီဆုိတဲ့ေကာင္ေတြက သိမ္းေနတာပါ။ ဗမာျပည္သူျပည္သားေတြဟာစစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ ့လွည့္ကြက္ကုိမ်က္ခ်ည္မျပတ္ေစါင့္ၾကည့္ဖုိ ့လုိပါတယ္။ အဓိိက တုိက္ပြဲက စစ္အုပ္စု(ကာလုံအုပ္စု)-စစ္အစုိးရ(စစ္တပုိင္းအစုိးရ)နဲ ့စစ္ဗ်ဴရုိကရက္ယႏၱရား(ဦးပုိင္အစရွိေသာယႏၱယား) ကုိျဖိဳဖ်က္တုိက္ဖ်က္ပစ္ၾကမွသာ-လူမ်ိဳးေပါင္းစုံ -တန္းတူ-ေသြးစည္း-လြတ္လပ္-စည္ပင္သာယာ၀ေျပာေသာ ၊ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမ်ားကပါေလးစားေသာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးျဖစ္မွာေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ။

ဒါနဲ ့မႏၱေလးကုိေရာက္ေတာ့မႏၱေလးဘူတာၾကီးမွာရွိတဲ့ညီအကုိ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ကုိရွာေတာ့လြယ္လြယ္နဲ  ့ေတြ ့ပါတယ္။မေတြ ့ခံႏုိင္ရုိးလား သူ ့အေဖကမီးရထားဂါတ္ဗိုလ္ေလ။ ဒါနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူနဲ ့အတူ မုိးကုတ္-မန္း ကားဂိတ္မွာကားလက္မွတ္၀ယ္၊ သူတုိ ့အိမ္္(မီးရထားစီဘီလုိင္း)မွာတညအိပ္၊ ေနာက္ေန ့မုိးကုတ္ကုိခပ္တည္တည္နဲ ့ထြက္ခဲ့တာပါပဲ။ဒီခရီးမွာ က်ေနာ္အမွတ္အရဆုံးက လက္ပံလွဆုိတဲ့ရြာေရာက္ေတာ့ခရီးသည္တင္ဘတ္စ္ကားရပ္ပီးထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဆာလုိ ့လား-ရာသီဥတုေျပာင္းလုိ ့လား -အခ်က္အျပဳတ္ေျပာင္းလုိ ့လားေတာ့မသိ္ပါ ၊ ထမင္းေတာ္ေတာ္စားလုိ ့ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့မုိးကုတ္ကုိေန၀င္ျဖိဳးျဖမွာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။မုိးကုတ္ေက်ာက္မ်က္ရတနာေကာ္ပုိေရးရွင္းမွာက်ေနာ္နဲ ့တကၠသုိလ္မွာေက်ာင္းအတူေနခဲ ့တဲ့က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့ကအကုိတေယာက္ရွိပါတယ္။က်ေနာ္သူ ့ကုိရွာပီးတည္းခုိခဲ ့ပါတယ္။သူကက်ေနာ့ကုိေတြ ့ေတာ့၀မ္းနည္း၀မ္းသာနဲ ့က်ေနာ့ကုိေမးရွာပါတယ္-ေဟ့ေရာင္မင္းေတာခုိမလုိ ့လား---တဲ့။က်ေနာ္က ဟာဗ်ာ-ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ-မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ဒီဘက္ေရာက္ရင္းအကုိ ့ကုိလာေတြ ့တာပါလုိ ့ေျပာေတာ့ သူက၀မ္းသာေနတာေပါ့။ ဒါနဲ ့သူ ့ဆီမွာမုိးကုတ္ျမိဳ ့အေၾကာင္းကုိယ္သိခ်င္တာေလးေတြစုံစမ္းေမးျမန္းပီးေနာက္ေန ့မွာ မုိးကုတ္ေစ်းထဲကုိထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းမွာ က်ေနာ္ရွာတဲ့သူမကုိေတြ ့ရပါတယ္။ ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳမ်က္ႏွာနဲ ့့တရုပ္တုိင္းရင္းသူတေယာက္ပါ။ က်ေနာ့ထက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အသက္ၾကီးပါတယ္။သူ ့ဆုိင္မွာစကား၀ွက္အတုိင္းၾကက္ဥ၀ယ္ရင္း-သူ ့ကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့  တက်ပ္တန္တပုိင္းေလးကုိအေပၚဆုံးမွာထားပီးပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူကေတာ့က်ေနာ္ေပးတဲ့ပုိက္ဆံကုိယူ- အေပၚဆုံးကတက်ပ္တန္ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိၾကည့္ပီးဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒီလုိအဆက္အသြယ္မ်ိဳးကုိသူဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာပါလိမ္ ့။ ေဘးကသူ ့လုိဆုိင္ေတြကသူ ့လုိအမ်ိဳးသမီးေတြကနီးနီးကပ္ကပ္ပါ။ သူ ့မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ပီး-သူမ်က္၀န္းေတြကုိၾကည့္ပီး သူတုိ ့ကပါနားလည္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိျပန္လည္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါပီ။ ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳခြင့္ရခဲ ့ျပန္ပါပီ။ သူ--မ်က္ရည္ေတြက်ေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္သူ ့ဆုိင္ကထြက္မလုိ ့ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူကတုိးတင္းညင္သာစြာနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူ ့အိမ္မွာေတြ ့ဖုိ ့ဖိတ္ၾကားခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့လိပ္စာကေတာ့က်ေနာ္သိပီးသားပါ။ သူဟာပါတီ၀င္တေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမန္ျပည္သူတေယာက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယုံၾကည္ေလးစားတဲ ့သူတေယာက္ပါပဲဗ်ာ။ သူ ့ေဘးဆုိင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ပါတီနဲ ့မဆက္စပ္ခဲ ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ ့အားလုံးက်ေနာ့ကုိကူညီခဲ့ၾကတာေတာ့-က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ-မေမ့ႏုိင္ေၾကာင္းပါ-ဗ်ာ။

လက္ပန္ေတာင္းေတာင္လွဳပ္ရွားမွဳမသည္စစ္အာ

လက္ပန္ေတာင္းေတာင္စီမံကိန္းဖ်က္သိမ္းေရး-တုိက္ပြဲ၀င္ျပည္သူမ်ားအားလွိဳက္လွဲစြာဂုဏ္ျပဳၾကိဳဆုိလုိက္ပါသည္။




ဒီေန ့မွဘေလာ့ျပန္ေရးရလုိ ့ေအာင္ေသြးမွာေျပာစရာေရးစရာေတြကမ်ားေနပါတယ္။ေရွးဦးစြာလက္ပန္ေတာင္းေတာင္စီမံကိန္းဖ်က္သိမ္းေရး-တုိက္ပြဲ၀င္ျပည္သူမ်ားအားလွိဳက္လွဲစြာဂုဏ္ျပဳၾကိဳဆုိလုိက္ပါတယ္။တုိက္ပြဲ၀င္ လက္ပန္ေတာင္းေတာင္ ျပည္သူ႔အက်ိဳးစီးပြား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရး ေကာ္မတီ ကုိလဲေလးစားဂုဏ္ျပဳလုိက္ပါတယ္။ဒီေန ့(၁၆-၃-၂၀၁၃)ထုတ္ျပန္လုိက္တဲ့သပိတ္စခန္းေတြရပ္နား(ေနာက္ဆုတ္)ေပးလုိက္တာလဲေအာင္ေသြးအျမင္ျမိဳ ့ေပၚသပိတ္တုိက္ပြဲေပၚလစီနဲ ့ကုိက္ပါတယ္။ က-၃-လုံးေပၚလစီေပါ့ဗ်ာ။ အက်ိဳးအေၾကာင္းဆီေလ်ွာ္ရမယ္၊ အက်ိဳးအျမတ္ရွိရမယ္၊ အကန္ ့အသတ္ရွိရမယ္။ အခုတုိက္ပြဲကအက်ိဳးအေၾကာင္းဆီေလ်ာ္သလားမေမးနဲ ့။ အက်ိဳးအျမတ္ကလဲ- ျပန္ခါနီးကားေပၚကေဒၚစုမ်က္ႏွာသာၾကည့္-လူထုဟာသမုိင္းဖန္တီးသူပါလုိ ့-ေအာင္ေသြးတုိ ့ေျပာေနတာကုိ-အခုမွ(နားလည္လာသလုိလုိ)။ ေအာင္ေသြးတုိ ့ေျပာေနတာၾကာ--လွပီ။ျပည္သူကုိယုံၾကည္ရမယ္လုိ ့။ အဲေနာက္ဆုံးတခ်က္က အကန္ ့အသတ္ရွိရမယ္။ အခုအဲဒီေဒသကတုိက္ပြဲ၀င္ျပည္သူေတြဟာ အကူအညီမဲ့စြာတုိက္ပြဲ၀င္ေနတာၾကာလွပါပီ။ ပင္ပန္းလွပါပီ။၀မ္း၀ဖုိ ့လဲလုပ္ၾကရအုံးမယ္။ မုိးကလဲက်ေတာ့မယ္။တုိက္ပြဲကုိခနရပ္ရမယ္။ဒါဏ္ရာရ၊နာမက်န္းျပည္သူေတြကုိ ေဆးကုအနားယူေစရမယ္။တခ်ိန္ထဲမွာတုိက္ပြဲ၀င္စိတ္ဓါတ္ကုိပညာေပးျမွင့္တင္ရမယ္။ေနာက္တလွမ္းအတြက္ၾကိဳတင္ညွိႏိွဳင္းျပင္ဆင္ရမယ္။ တုိးပြါးလာတဲ့တုိက္ပြဲ၀င္ျပည္သူ(ျပည္တြင္းျပည္ပ)ေတြကုိစုစည္း၊စည္းရုံးပီး တက္ၾကြတဲ့တုိက္ပြဲ၀င္လူငယ္မ်ိဳးဆက္ကုိ ဆက္လက္ေမြးျမဴရမယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာေနာက္ထပ္တုိက္ပြဲအတြက္အတြက္စည္းရုံးျပင္ဆင္ရမယ္။ေသနဂၤဗ်ဴဟာခ်မွတ္ရမယ္။

ေနာက္ဆုံးေနာက္ထပ္တုိက္ပြဲျပင္းထန္လာရင္-ရန္သူကေတာ့မီးခုိးဗုန္းဆုိပီး-မီေလာင္ဗုံးေတြနဲ ့ျဖိဳခြင္းအုံးမွာပဲ။ အၾကမ္းမဖက္အေသခံေရးပဲလား။ အဖိႏိွပ္ခံလူတန္းစားရဲ ့မဟုတ္မခံသတိၱ - ဆရာစံစိတ္ဓါတ္ေတြမေဖၚျပေတာ့ဘူးလား၊စစ္က်ြန္ကုိတသက္လုံးသားစဥ္ေျမးဆက္ခံၾကေတာ့မွာလား။ ခ်စ္တီးေတြထက္ဆုိးတဲ့-စစ္တီးေတြရဲ့ေျမသိမ္းတာေတြကုိ မေတာ္လွန္ၾကေတာ့ဘူးလား။ ဒီတုိက္ပြဲဟာ ျပည္သူေတြစစ္က်ြန္ဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ပီး-ျပည္သူ ့ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္မယ့္တုိက္ပြဲအစ-ဆုိတာကုိရဲရဲၾကီးယုံၾကည္ပီး တုိက္ပြဲ၀င္ၾကေစလုိပါတယ္။ ေအာင္ေသြးလဲ-အလွည့္က်ရင္ မႏြဲ ့ၾကစတမ္းပါဗ်ာ----

ႏွဳတ္ခြန္းဆက္

၀မ္းသာလုိက္တာဗ်ာ
က်ေနာ္(၃)ႏွစ္ေလာက္မေရးႏုိင္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့ဘေလာ့ၾကီးျပန္ေရးလုိ ့ရပါပီဗ်ာ

.ေအာင္မယ္ေလးဗ်ာ----
အခုမွပဲ စာေရးခြင့္ရေတာ့တယ္ ။
ပီးခဲ့တဲ့တရုပ္ႏွစ္သစ္ကူး ကထဲက ေရးခြင့္မရတာ။ က်ေနာ့ကုိ ဘေလာ့ဆက္မေရးဘုိ ့ တရုပ္က တားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မေရးျဖစ္တာပါ ။ ခင္ဗ်ာ--- မဟုတ္ပါဘူး၊ မဟုတ္ပါဘူး။ တရုပ္အစုိးရကမဟုတ္ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ ့့ကလဲ တဆိတ္ရွိတရုပ္အစုိးရကုိပဲျမင္ေနတာကုိးဗ်။ က်ေနာ္ေျပာတာက က်ေနာ့္မေဟသီတရုပ္မက ႏွစ္သစ္ကူးမွာအလုပ္ေတြမ်ားတာေၾကာင့္ ဘေလာ့ခဏနားပါလုိ ့ေျပာလုိ ့ပါ ။ ဒါနဲ ့က်ေနာ္က  စာေရးတာေတြနားပီး အိ္မ္သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တာတုိ ့ဖုံတက္ေနတဲ့ ပရိေဘာဂေတြကုိေဆးေၾကာတာတုိ ့ဘာတုိ ့ေပါ့ဗ်ာ၊ အဲတရုပ္ႏွစ္သစ္ ကူးပီးေတာ့လဲ တရုပ္ဓေလ့အရ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြဆီကုိအလည္အပတ္သြားရပါတယ္။ ဒါမွေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္အဆက္ရပီး
ဆက္လက္တည္တန္ ့ရွင္သန္ေနမွာကုိးခင္ဗ် ။ အဲဒါက အရင္ေခတ္ေတြကပါ။ အခုေခတ္တရုပ္ေတြကက်ေနာ္တုိ ့ဗမာဓေလ့ေတြကုိလုိက္လုပ္ေနတာဗ်။ ဗမာစကားပုံ ကေဆြမ်ိဳးကုိ ေရႊရွိမွမ််ိးလုိ ့ဆုိသလုိ အခုတရုပ္ေတြကလဲပုိက္ဆံရွိတဲ့သူေတြကုိမွေဆြမ်ိဳးလုိ ဆက္ဆံပါတယ္ဗ်ာ။ ပုိက္ဆံမရွိရင္လဲပညာေတာ့ရွိရမွာေပ့ါခဗ်ာ။ ဒါမွသူရဲ ့စီးပြားေရးဆက္ဆံမွဳ တုိးပြားလာမွာကုိးခင္ဗ် ။ ပုိက္ဆံမရွိ ပညာမတတ္တဲ့ က်ေနာ့မေဟသီရဲ ့အမေတြ အကုိေတြဆီကုိ နီးနီးေလးနဲ ့မသြားပါဘူးဗ်ာ။ မုိင္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ့က်ေနာ့ဆီကုိပဲလာပါတယ္။ အဟမ္းအဟမ္း က်ေနာ္က ဗမာျပည္ကတကၠသုိ္လ္ဘြဲ  ့ရတစ္ေယာက္။ သမီးကလဲမူလတန္းေက်ာင္းမွာအဂၤလိပ္စာျပဆရာမ၊ သားကလဲကြန္ျပဴတာအေရာင္းဆုိင္မွာအလုပ္သမားဆုိေတာ့ ၀က္ဆုိက္လုပ္ခ်င္တဲ့မေဟသီရဲ ့အကုိတ၀မ္းကြဲက မိသားစုလုိက္ကုိယ္ပုိင္ကားနဲ ့လာပီး(န၀တအေျပာအ၇)ဂါရ၀ျပဳပါတယ္။က်ေနာ့သားကလဲသူလုိခ်င္တဲ့၀က္ဆုိက္ကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္လုပ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့သူကလာလုိက္ကုိယ္ကသြားလုိက္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္မရွိေတာ့ရင္လဲ သူတုိ ့ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြအဆက္အသြယ္ရသြားရင္ေကာင္းတာပဲလုိ ့ယူဆပါတယ္ ။

....ဒီေန ့ေတာ့ေအာင္ေသြးရဲ ့စာဖတ္ပရိႆတ္(ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ပဲပုံမွန္ဖတ္တါပါဗ်ာ ၊ ဒါေတာင္က်ေနာ္နဲ ့ ေနာက္တေယာက္ခင္ဗ် ) ကုိ ေတာင္းပန္ရဦးေတာ့မွာပါ ။ က်ေနာ္ကေရးခ်င္တာေတြမ်ားပီး ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ေရးေနမိပါတယ္ ။ ေခတ္မွီမွီေျပာရရင္ ေတာ့ စိတ္အလ်င္ေရးနည္း ေပါ့ဗ်ာ ( ပုိ ့စ္ေမာ္ဒန္သမားေတြကဆဲၾကေတာ့မွာ ) ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိေရးေနတာေတြကုိသီးခံပီးဖတ္ၾကပါလုိ ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ ။
စိတ္ဆုိတာဆန္းၾကယ္ပါတယ္ဗ်ာ ။ မေန ့ကက်ေနာ့အဖုိးေလးကုိသတိရလုိ ့ဒီေန ့ေတာ့က်ေနာ့ အဖုိးေလးအေၾကာင္းေရးလုိက္အုံးမယ္ဗ်ာ ။ က်ေနာ့အေမက ပအုိ၀့္ လူမ်ိဳးပါ ၊ သထုံဘက္ကေပါ့ ။ အေမ့မွွာ ညီအကုိေမာင္ႏွစ္မ မရွိပါဘူး ။ အဲ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့အဖြား(အေမ့ ရဲ ့အေမ )မွာေတာ့ေမာင္ႏွစ္မေတြမ်ားပါတယ္။ အဲဒီထဲကထူးျခားတဲ့ႏွစ္ေယာက္ကုိပဲေရးမွာပါ ။ က်ေနာ့အဖြားမွာ ေမာင္ငယ္တေယာက္ပဲရွိပါတယ္ ။ ဦးစိန္လွေအာင္ တဲ့ က်ေနာ္တုိ ့ကအဖုိးေလးလုိ ့ပဲေခၚပါတယ္ ။ ဦးႏုျပည္ေျပးဘ၀နဲ ့ ထုိင္းမွာျပည္ခ်စ္ပါတီေထာင္ေတာ့ အဖုိးေလးက ျပည္ခ်စ္ပါတီရဲ့ ႏုိင္ငံေရးသင္တန္းမွဳးပါ ။ ရန္ကုန္ဗေဆြတုိ ့လက္နက္ခ်လာတဲ့အခ်ိန္ေလာက္မွာပဲအဖုိးေလးလဲ ပစၥတုိေသနတ္တလက္နဲ ့ လက္နက္ခ်လာပါတယ္ ။
အဖုိးေလးကဘယ္သူနဲ ့သြားတူသလဲဆုိေတာ့အခု ႏွစ္ရွည္ေထာင္က်ခံေနရရွာတဲ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ဦးေဆထင္နဲ ့ အေတာ္တူတယ္ခင္ဗ် ။ မ်က္ႏွာေပါက္ေရာ မ်က္မွန္တပ္တာေရာ အရပ္အေမာင္းေရာပဲဆုိပါေတာ့ဗ်ာ ။ အသားအေရာင္ကလဲရွမ္းနဲ ့ပအုိ၀့္ဆုိတာက တမ်ိဳးထဲလုိလုိပါပဲ ။ ကြာတာကေတာ့ ဦးေဆထင္က မြန္မြန္ရည္ရည္နဲ ့ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာတတ္ပီး ၊ က်ေနာ့အဖုိးေလးက စကားကုိအာေဘာင္အာရင္းသန္သန္နဲ ့ တဟားဟားေျပာတတ္တာပဲခင္ဗ် ။ သီခ်င္းဆုိရင္အသံလဲေကာင္းပါတယ္။ သူဆုိေနက်သီခ်င္းက (ဧရာ၀တီ- ဧရာ၀တီ -ဧရာ၀တီ-တကယ္ပဲဆည္းဆာပန္းခ်ီ) ဆုိတဲ့သီခ်င္းပါ ။ ပန္ဆန္းကာလေတြမွာ ဦးေဆထင္ကုိေတြ ့ရင္ က်ေနာ္က အဖုိးေလးကုိသတိရေနျမဲပါ ။ အဖုိးေလးက က်ေနာ္တုိ ့ကုိငယ္ငယ္ကထဲက ေလ့က်င့္ေမြးျမဴခဲ့ပါတယ္ ။ က်ေနာ္တုိ ့ညီအကုိ ေတြကုိ ရန္ကုန္ကုိေခၚ ၊ ေတာသားေတြကုိေလယာဥ္ပ်ံ ျမင္ဘူးေအာင္ျပမယ္ဆုိပီး မဂၤလာဒုံေလယာဥ္ကြင္းကုိေခၚသြား ၊ ေလယာဥ္ပ် ံ ဆုိတာဒါပဲလုိ ့ျပ ( တကယ္လဲ ေအာင္ေသြးေတာ့ေလယာဥ္ပ်ံဆုိတဲ့ ဟာၾကီးကုိ အဲဒီအခါကပဲနီးနီးကပ္ကပ္ေတြ ့ဖူးပါတယ္ ။ ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာေတာ့ အဲဒီေကာင္ေတြက ပုဇဥ္းေတြလုိခပ္လွမ္းလွမ္းကဗုးံက်ဲလုိက္ ျပန္ေျပးသြားလုိက္ ၊ စက္ေသနတ္နဲ ့လာပစ္လုိက္ ျပန္ေျပးသြားလုိက္နဲ ့ေသေသခ်ာခ်ာမျမင္ဘူးပါဘူး ) ။ အဲဒီေလဆိပ္မွာ မွတ္မွတ္ရရေကာ္ဖီအေအးဆုိတာကုိလဲတုိက္လုိက္ေသးတယ္ခင္ဗ် ။ ေနာက္ပီးကုိယ္ကာယက်န္းမာသန္စြမ္းရမယ္ လုိ ့ေျပာလဲေျပာအဲဒီတုန္းကေခတ္စားေနတဲ့ အေလးမ၀ိတ္ျပားေတြနဲ ့ေရာ့(က္ )တန္တေခ်ာင္း ၊ လက္နဲ ့ဆြဲရတဲ့စပရိမ္ေလးေခ်ာင္းပါတဲ့ဟာၾကီးစတာေတြကုိ ၀ယ္ေပးလုိက္ေသးတယ္ခင္ဗ် ။ ရန္ကုန္ကသူ ့အိမ္ကုိက်ေနာ္လြမ္းပါတယ္ ။ ႏွင္းဆီကုန္းဘုိးဘြားရိပ္သာေရွ ့ မွာပါ (စမ္းေရ တြင္း) ရပ္ကြက္လုိ ့ေခၚပါတယ္ ။ သူ ့မွာသားသမီး မထြန္းကားပါဘူး ။ ေမြးစားထားတဲ့သမီးတေယာက္ေတာ့ ရွိပီး ဗုိလ္မွဴးဖုိးကြန္းရဲ ့သား ဗုုိလ္ခင္ေမာင္ေလး (အရာခံဗုိလ္) နဲ ့အိမ္ေထာင္က် ေနပါတယ္ ။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ အဲဒါ ၁၉၆၅ ေလာက္လုိ ့ ထင္မိပါတယ္ ။ မွတ္မိေနတာကေတာ့ ရန္ကုန္သၾကၤန္ပါပဲ အဖုိေလးတုိ ့အိမ္ေရွ ့မွာက်ေနာ္တုိ ့ေရပက္ေတာ့ ျဖတ္သြားတဲ့ သံခ်ပ္ကားေတြက ေခြးလယားသီး ေတာအႏွ ့ံတဲ့ ၊ ေတာင္ေလတုိက္ေလေမာင္ေမာေလတဲ့ ။ အဲဒါေတာ့မွတ္မိေနပါတယ္ ။ ဒီလုိနဲ ့အဖုိးေလးအလင္း၀င္လာပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာမေနပဲ က်ေနာ္တုိ ့ဆီမွာလာေနပါတယ္ ။ သူကအေမ့ကုိသိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ။ အေမကလဲသူ ့ကုိအေတာ္ဂရုစုိက္ပါတယ္ ။ က်ေနာ္ဒီဘက္ထြက္လာပီးေတာ့လဲ က်ေနာ္တုိ ့အိမ္မွာပဲ သူ့့ ့ ဘ၀ရဲ့ေနာက္ဆုံးရက္ေတြ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္။ ေလလဲျဖတ္သြားတယ္ဆုိလားပါပဲ ။ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့မသိေတာ့ပါဘူး ။ က်ေနာ္ဒီဘက္ထြက္မလာခင္ အဖုိးေလးနဲ ့က်ေနာ္စကားမ်ားခဲ့ဖူးပါတယ္ ။ သူကဟုိတုန္းကေတာ့ တ၀ါး၀ါးတဟားဟားနဲ ့ႏုိင္ငံေရးေတြကုိေျပာခဲ့တာပါ ။ အေျပာလဲေကာင္းပါတယ္။ သူေျပာေနရင္သူ ့ေလကုိဘယ္သူမွမတုိးႏုိင္ပါဘူး ။ အဲ - သူလက္နက္ခ်လာပီးေနာက္မွာ သူကစကားနဲလာပါတယ္ ။ ပီးေတာ့ ေရႊရင္ေက်ာ္ဂုိဏ္း၀င္ျဖစ္လာပီး တက္တူထုိးတဲ့ေၾကးစုတ္တံေတြလဲရွိတယ္ခင္ဗ် ။ က်ေနာ္ကေတာ့ဘာမွမေျပာပါဘူး ။ သူစားခ်င္တာေလးေတြ၀ယ္ေၾကြး ။ (က်ေနာ္ကအလုပ္ရေနပါပီ ) သူ ့ကုိခ်စ္လဲခ်စ္ ၊ မိန္းမလဲဆုံး ၊ ေမြးစားသမီးကလဲ ပစ္ထားေတာ့သနားလဲသနားေပါ့ ။ အဲ တရက္မေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လုိစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိပါဘူး ။ က်ေနာ့ကုိေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ပီး (လူငယ္ေတြကုိဖ်က္ဆီးေနတာ - ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကြ) လုိ ့ ေျပာပါေလေရာခင္ဗ်ာ ။ အေဖကေတာင္ က်ေနာ့ကုိဘာမွမေျပာပဲ သူကေျပာလာေတာ့ က်ေနာ့ပါးစပ္ကလဲထိန္းမရဘူးခင္ဗ် ။ အဖုိးေလးတုိ ့လူၾကီးေတြကုိ ဖ်က္ဆီးေနတာ လဲ အရင္းရွင္၀ါဒဗ်လုိ ့ျပန္ေျပာမိပါတယ္ ။ အဲဒီေန ့ကစပီးက်ေနာ့ ကုိစကားမေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ ။ က်ေနာ္ေတာ္လွန္ေရးထဲထြက္လာခဲ့တဲ့အထိဆုိပါေတာ့ ။ အင္း - သတိရစရာေလးေတြပါပဲဗ်ာ ။ .

...ဟုိတေလာမွာ စာေရးဆရာေမာင္၀ဏ က သာယာ၀တီလက္ပံတန္းသားေတြဟာ မုိက္တာမဟုတ္ ၊ သတၱိရွိတာဆုိပီးေရးတာဖတ္လုိက္ရလုိ ့အခု ေရးမယ့္အေၾကာင္းေလး သတိရမိလာတာပါ ။ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့မွာက်ေနာ္ျမိဳ ့နယ္စာရင္းစစ္၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပါ ။ က်ေနာ္တုိ ့ဆီက ရုံး ၾကီးက ရန္ကုန္ - ျပည္ကားလမ္းေဘးမွာရွိပီး ၊ ႒ာနေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသူ ့အခန္း ကုိယ့္အခန္းနဲ ့စုေနၾကတာခင္ဗ် ။ စုေပါင္းရုံးၾကီးေပါ့ ၊ ျမိဳ ့နယ္ဘဏ္ေကာ ၊ ျမိဳ ့နယ္တရားရုံးေရာေပါ့ ။ တရက္မေတာ့ က်ေနာ ့ရြာ (တကယ္ကေတာ့အေဖ့ဇာတိရြာပါ)ကအသိိ အဘတေယာက္ကုိ ရုံးမွာေတြ ့လုိက္ရလုိ ့အဘ ဘာကိစၥရွိလဲလုိ ့ေမးမိပါတယ္ ။ အဘကမ်က္ႏွာမေကာင္းဘူးဗ် ၊ သူက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္အသံနဲ ့တာ၀န္မေက်ဆုိလားကြာတဲ့။ က်ေနာ္သိလုိက္ပါပီ ၊ မဆလစစ္အစုိးရက ဦးၾကီးေတြ ၊ ဦးၾကီးေတြ နဲ ့ေျမွာက္ပင့္ ခုိင္းပီးစားလုိ ့၀ေတာ့မွ အခုေတာ့တာ၀န္ေက်စပါးမေပးသြင္းဘူးဆုိပီး အေရးယူေတာ့မွာပါ ။ က်ေနာ္လဲ ေအးဗ်ာအဘရာဆုိပီးေတာက္တခ်က္ပဲေခါက္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္ ၊ ဆရာဗန္းေမာ့္ေလနဲ ့ဆုိရင္က်ေနာ္ကေကာဘာမ်ားတတ္ႏုိင္ဦးပါမည္နည္းေပါ့ ။ တကယ္က ဒီရုံးၾကီးမွာက အတူေနၾကထုိင္ၾက အလုပ္လုပ္ၾက ဆုိေတာ့ က်ေနာ ့ မွာအသိမ်ားပါတယ္ ။ ပီးေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္က႒ာနတုိင္းက က်ေနာ္တုိ ့ စာရင္းစစ္ကုိသိပ္ေၾကာက္ၾကတာခင္ဗ် ။ က်ေနာ္ကူပီး၀င္လုပ္ကုိင္ေပးရင္ နဲနဲပါးပါးေတာ့သက္သာႏုိင္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္အဘက က်ေနာ္တုိ ့မ်ိဳးရုိးအေၾကာင္းသိလုိ ့လားမသိဘူး။ က်ေနာ့ကုိ အကူအညီမေတာင္းဘူးဗ် ။ က်ေနာ္ကလဲဒီလုိမစြတ္မပြတ္ဟာေလးနဲ ့တုိက္ပြဲ လဲမ၀င္ခ်င္ဘူး ၊ က်ေနာ့မ်က္ႏွာျပပီး တရားသူၾကီးမင္းမ်ားကုိလဲ သြားမေတာင္းပန္ခ်င္ဘူးဗ်၊အဲဒီအခ်ိန္ကထဲကဒီေကာင္ေတြကုိလက္နက္ကုိင္ခ်မွရမွာဆုိတဲ့ဟာၾကီးကက်ေနာ့မွာစြဲေနပီ ၊ (အခုလဲစြဲေနတုန္းပါ) ။ ပီးေတာ့က်ေနာ္ကေျမေအာက္လုပ္ေနတဲ့သူဆုိေတာ့ မရွဳပ္ခ်င္ဘူး ၊ ဒါေၾကာင့္ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ ့အသာပဲလွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္ ။ ေနာက္တခုက ဟုိတေလာေလးကပဲ ရုံးကိစၥတခုမွာ က်ေနာ့ကုိအထင္လြဲခံထားရတာရွိေနတယ္ခင္ဗ် ။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ ့စာရင္းစစ္ေတြကုိ ညြွန္ၾကားအမိန္ ့ေပးေနတာက ျမိဳ ့နယ္လုပ္ငန္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ ့
က မဆလေတြပါ ။ တရက္မေတာ့မဆလလုပ္ငန္းစစ္ေဆးေရးအဖြဲ ့ေခါင္းေဆာင္သုံံးေယာက္ထဲက နွစ္ေယာက္နဲ ့က်ေနာ္က ပဲခူးရုိးမေတာင္ေျခက ( ေဘာ္ဘင္ ) ဆုိတဲ့ရြာၾကီးက သမ၀ါယမကုိ စာရင္းစစ္သြား ၾကပါတယ္ ။ ထုံးစံအတုိင္းဆပ္ပရုိက္ခ်က္ေပါ့ခင္ဗ်ာ ။ စက္ဘီးသုံးစီးနဲ ့ဖုံတလုံးလုံးနဲ ့ေပါ့ ။ ေန ့၀က္ေလာက္သြားရတာပါ ။ ဟုိေရာက္ေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ေနပါပီ ၊ ေရာက္တာနဲ ့ ေက်းရြာ သ/မ စာရင္းဆုိတာဘာရွိတာမွတ္လုိ ့ လယ္ဂ်ာစာအုပ္ကုိက်ေနာ္က ေကာက္ကုိင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္က ေငြေတြစစ္ေဆးေရတြက္ပီးရင္ က်ေနာ္တုိ ့လာတဲ့ကိစၥကျပတ္ပါ ပီ ။ ရြာဥကၠ႒ကၾကက္သားကာလသားခ်က္နဲ ့ထမင္းေၾကြးဖုိ ့ျပင္ေနပါပီ ။ ဟင္းခ်က္တာျမန္တယ္လုိ ့မထင္ပါနဲ ့ က်ေနာ္တုိ ့မေရာက္ခင္ကထဲကဒီရြာ ကသိေနပါပီ ၊ ပါတီရဲ ့ဆက္သားစနစ္ကသိပ္ေကာင္းခဲ့တာခင္ဗ် ၊ ထမင္းစားမလုိ ့လက္ေဆးမယ္လုပ္တုန္း ေဘာ္ဘင္ရြာက ဦးလွေမာင္ၾကီးအိမ္ေပၚကုိေရာက္လာပါေလေရာဗ်ာ ။ က်ေနာ္က ပြဲပ်က္ေတာ့မယ္ဆုိတာသိေတာ့ ၾကက္သားဟင္းေတြကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲဆရာသမားေတြထဲတဖတ္ႏွစ္ဖတ္ဦးထဲ့ေပးပီးေတာ့ အားရပါးရတြယ္ေတာ့တာေပါ့ ။ ဆရာသမားေတြထမင္းပန္းကန္ထဲလက္ႏွဳိက္မယ္ လုပ္တုန္း ဦးလွေမာင္ၾကီးက စပါပီ ( ခင္ဗ်ားတုိ ့ကဘာစာရင္းေတြလာစစ္တာလဲတဲ့ )
ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ လက္ထဲကထမင္းလုပ္ကုိဘယ္ထဲထဲ့ရမလဲျဖစ္ေနတယ္ခင္ဗ် ၊ ဦးလွေမာင္ၾကီးကဆက္ေျပာတယ္ ၊ (ခြဲတမ္းငပိေလး -ငါးက်ပ္သား၊ ဖေယာင္းတုိင္ေလး -ငါးတုိင္ေလာက္ နဲ ့လာစစ္မေနပါနဲ ့ဗ်ာတဲ့ ) ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ ပါးစပ္ထဲကထမင္းေတြမ၀ါးႏုိင္ေသးဘူး ခင္ဗ် ၊ ဆက္ျပန္ပါတယ္ (ခင္ဗ်ားတုိ ့အစုိးရ နဲ ့ဆုိက်ဳပ္တုိ ့ဘ၀ဘာမွတုိးတက္မွာမဟုတ္ဖူးတဲ့) ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ ထမင္းေတြနင္ေနလုိ ့ ဟင္းခ်ိဳပန္းကန္ေပၚမွာ လက္ဆုံေနၾကတယ္ခင္ဗ် ၊ ရြာဥကၠ႒ကလဲ၀င္မဟန္ ့ရဲဘူး ၊ က်ေနာ္တုိ ့ပါတီက ဒီရြာေတြမွာရွိတဲ့လူထုေတြကုိဒီမုိကေရစီပညာေပးထားေတာ့ သူကလဲဦးလွေမာင္ၾကီးကုိ ဒီမုိကေရစီအျပည့္ ေပးထားပုံရတယ္ခင္ဗ် ၊ ဦးလွေမာင္ၾကီးရဲ ့ေနာက္ဆုံး စကားသံလဲၾကားေရာ ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ လက္ထဲကၾကက္သားတုံးေတြ လြတ္က်ပါေလေရာဗ်ာ ( က်ဳပ္တုိ ့အခုလုိက်ြန္းပ်ဥ္္ေထာင္အိမ္ နဲ ့ေနႏုိင္တာ သခင္သန္းထြန္းေဆာက္ေပးသြားလုိ ့ေနႏုိင္တာ ဗ် ) ပါတဲ့ခင္ဗ်ာ ။ ဦးလွေမာင္ၾကီးက သူေျပာစရာရွိတာေျပာပီး အိမ္ေပၚကဆင္းသြား ေတာ့မွ ဆရာသမားႏွစ္ေယာက္ မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ ့ထမင္းစားရရွာပါတယ္ ။ ဟင္း ကေတာ့ က်ေနာ္တြယ္လုိ ့သိပ္မက်န္ေတာ့ပါဘူး့ ။ အေမေျပာဘူးတဲ့ ထမင္းတလုပ္ ဒုတ္တခ်က္ဆုိတာ ဒါမ်ိဳးလားမသိပါဘူးဗ်ာ ။ ဆရာသမားတေယာက္က ရြာဥကၠ႒ကုိေငါက္ပါတယ္ ေနာက္တခါက်ေနာ္တုိ ့လာရင္ဒီလူကုိမလာပါေစနဲ ့တဲ့ ။
ေနာက္ေန ့ ရုံးတက္ေတာ့အဲဒီကိစၥမွာ က်ေနာ့အေဖနဲ ့က်ေနာ့ကုိသံသယ၀င္ၾကတယ္ခင္ဗ် ၊ အေဖကႏုိင္ငံေရးသမားဆုိေတာ့ အကုန္ေပါင္းပါတယ္ ။ ေတာျပန္ေတြဆီကလဲအေတြ ့အၾကံဳတုိ ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနတုိ ့ကုိေမးတာျမန္းတာစပ္စုတာလုပ္ပါတယ္။ သူတုိ ့ကျမဳိ ့ကုိေစ်း၀ယ္လာရင္လဲ၀င္တာထြက္တာရွိတာေပါ့ ။ အဲဒီတုန္းကပဲခူးရုိးမကေတာျပန္ေတြကခရီးသြားသြားလာလာဆုိရင္ပုလိပ္ဆီမွာအခုလက္နက္ခ်ေတြလုိ သတင္းပုိ ့စရာမလုိပါဘူး ။ က်ေနာ္တုိ ့သားအဖကုိအဲလုိသံသယရွိေၾကာင္း သူတုိ ့ရဲ ့တလတၾကိမ္မဆလပါတီ၀င္ေတြရဲ ့ ေဆြးေႏြးပြဲမွာေတးထားတာက်ေနာ္သိေနခဲ့ပါတယ္ ။ ဒါေတြေၾကာင့္ပါ ။
အဲ- ဒါ နဲ ့ေန ့လည္ ရုံးျပန္တက္ေတာ့ အဘကုိမေတြ ့ရေတာ့ဘူး။ သူ ့ကိစၥက မနက္ပုိင္းနဲ ့တင္ျပတ္သြားပုံရတယ္ ။ ညေနပုိင္းရုံးဆင္းခါနီး ရုံးေရွ ့မွာ ဆူဆူညံညံၾကားလုိ ့ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ၊ လားလား က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းဆုိက္ကားေပၚမွာအဘခင္ဗ် ၊
သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကအတုိင္အေဖါက္ညီေနၾကပုံမ်ား ၊ အဘက မူးမူးနဲ ့(လူ ့ေျပမွာ -ဘာတဲ့ဘာတဲ့)လုိ ့ေအာ္ရင္ဟုိေကာင္ကလဲ (လူ ့ေျပမွာပါအဘ)ဆုိပီးေဖၚလုိလုိက္ေပးတယ္ခင္ဗ် ၊ အဘကဆက္ပီး(လူ ့ေျပမွာ အမွဳေပြ ရင္ေၾကာက္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးပါဗ် ) လုိ ့ေအာ္ရင္ဟုိေကာင္ကလဲဆုိက္ကားကုိေျဖးေျဖးေလးနင္းရင္း သူ ့အတုိင္းလုိက္ေအာ္တယ္ခင္ဗ် ။ ေနာက္ဆုံးမေတာ့အဘက (အမွဳေပြ ေၾကာက္တတ္တဲ့ အမ်ိဳးပါဗ် ၊ ဥပေဒေနာက္ထပ္တုိးတာေၾကာင့္ သူ ့အေမ ေ - ာက္ -တ္ က - ိုး ဆုိပီး တဲမ္ပုိကုိျမွင့္လုိက္ပါေလေရာဗ်ာ ။ မနက္ပုိင္းက သူ ့ကုိအမွဳစစ္ပီးဒါဏ္ရုိက္ခဲ့တဲ့ တရားရုံးေရွ ့တဲ့တဲ့မွာခင္ဗ် ၊ ဟုိေကာင့္ဆုိက္ကားကုိ အဘက အရက္တုိက္ပီးေအာ္ဒါငွားထားပုံရတယ္ ၊ ဟုိေကာင္ကလဲ ရုံးၾကီးေရွ ့မွာပဲပတ္နင္းေနတယ္ခဗ် ။ တရားသူၾကီးမင္းမလဲ ေခါင္းေပါင္းစတလူလူနဲ ့ခါးေထာက္ရပ္ရင္းပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ ့ရပ္ၾကည့္ေနရရွာတယ္ ။ သူ ့ကုိဆဲတာမွမဟုတ္တာ ဥပေဒကုိဆဲတာေလ ။ အေတာ္ၾကာၾကာ ေအာ္ဟစ္ေနတာဗ် ။ ့ရုံးဆင္းခါနီး ေလာက္မေတာ့ က်ေနာ္ကဘဲ ဟုိေကာင့္ကုိ ေတာ္ပါေတာ့ကြာအဘလဲေမာေနပါပီျမင္းလွည္းဂိတ္ကုိလုိက္ပုိ ့လုိက္္ေတာ့ ၊ ေတာ္ၾကာအဘသူ ့ရြာျပန္မေရာက္ဘဲ အခ်ဳပ္ထဲအိပ္ေနရအုံးမယ္လုိ ့ေျပာလုိက္ရပါတယ္ ၊ ဒီလုိနဲ ့အဘရြာျပန္ေရာက္ပါတယ္ ။ အင္း ခုေနခါမ်ားအဘအဲလုိေအာ္ဆဲရင္ အနဲဆုံး ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္(၃၀)ေလာက္ရွိမလားပဲ ။
လြန္ခဲ့တဲ့ေလးငါးလေလာက္တုန္းကလဲ အဘတုိ ့က်ေနာ္တုိ ့ရြာမွာ ေက်းရြာရယကကုိ မေက်နပ္လုိ ့ သူ ့ကုိသတ္ပီးတိမ္းေရွာင္ေနတဲ့အမွဳတခုျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါအေဖ့ရဲ ့ဇာတိ သစ္နဖါးရြာ ပါတဲ့ဗ်ာ ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။ ေနာက္ ေန ့ဆက္ရန္ေပါ့ဗ်ာ ။