...ဒီတခါေတာ့
လ်ွဳိ ့၀ွွက္သည္းဖုိ-၀ထၳဳတပုဒ္ေလာက္-ေရးခ်င္လာတယ္။စိတ္၀ါဒရွိသူမ်ား-သတိထါးဖတ္ပါ။
၁၉၇၈ႏွစ္ကုန္ခါနီးမွာ
က်ေနာ္ဟာ မုံဂူ(ေျမာက္ပုိင္းစစ္ေဒသ)ကေနပီး-ပါတီဗဟုိ(ပန္ဆန္း)ရွိရာကုိ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ ့နဲ
့ေျပာင္းေရႊ ့လာခဲ့ရပါတယ္။မုံဂူကေနပီးပါတီဗဟုိကုိေျခလ်င္ခရီး(၁၅)ရက္အနဲဆုံးၾကာပါတယ္။လမ္းမွာကုိးကန္
့ခရုိင္နယ္ေျမ။ ၀ေျမာက္ခရုိင္နယ္ေျမ။၀ေတာင္ခရုိင္နယ္ေျမတုိ ့ကုိျဖတ္သန္းရပါတယ္-ခရုိင္တခုကုိ-အနဲဆုံး(၅)ရက္ျဖတ္သန္းရပါတယ္။မဖြံ
့ျဖိဳးေသးတဲ့-အဲဒီခရုိင္ေတြကုိျဖတ္သန္းရတဲ့အခါ-ထုံးစံအတုိင္းအဲဒီေဒသျပည္သူေတြရဲ ့ ေခတ္ေနာက္က်တဲ့-ဘ၀ေတြ-စီးပြါးေရးေတြ-အယူအဆေတြ-ကုိရင္ဆုိင္ေတြ
့ၾကဳံခဲ့ရတာပါပဲ။
ကုိးကန္
့ခရုိင္ျဖတ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ျပသနာမၾကီးပါ-ေလာက္ကုိင္ေစ်းထဲမွာ-အဲဒီေဒသကရွမ္းအဖြြါးၾကီးေတြေရာင္းတဲ့-ကေဇာ္ေတြ၀ယ္စားလုိ
့ရတယ္။ဆန္ မွဳန္ ့ျဖဴးထါးတဲ့ ၾကံသကာေခ်ာင္းေတြ၀ယ္စားလုိ ့ရတယ္။ ကုုိးကန္ ့တရုတ္ေတြ
လုပ္ထါးတဲ့ ၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-၀ယ္လုိ ့ရတယ္။ၾကက္ဥေတြ၀ယ္လုိ ့ရတယ္။အဲဒါေတြနဲ ့အားျဖည့္ပီးခရီးဆက္ထြက္ၾကတာေပါ့။
အဲ၀ေျမာက္ခရုိင္ကုိစ၀င္ရင္ပဲ-ေဒသခံျပည္သူေတြရဲ့-ဆင္းရဲမွဳကုိစတင္ေတြ ့ရေတာ့တာပါပဲ။အဲဒီေဒသကေစ်းထဲမွာ-အဲဒါေတြကုိ၀ယ္လုိ
့မရပါဘူး။အလြန္ဆုံး-၀က္သားနဲနဲပါးပါး၊ ၾကက္အေကာင္လုိက္နဲ ့ငရုပ္သီး-ေဂၚရခါးသီးေက်ာက္ဖရုံသီး-မုန္ညင္းစတာေတြပဲ-ရွိပါတယ္။
အဲဒီ၀ေျမာက္ခရုိင္ကုိစတင္ျဖတ္သန္းတဲ့အခ်ိန္မွာ-က်ေနာ္ေရးမယ့္ဇာတ္လမ္း
စေတာ့တာျဖစ္ပါတယ္။အဲလုိခရီးသြားရင္း
တရက္
၀ေျမာက္ခရုိင္-ခရုိင္ရုံးစုိက္ရာ-မုိင္းေမာျမိဳ့ကုိေရာက္ခါနီးတညေနမွာ-က်ေနာ္ရဲေဘာ္ေတြနဲ
့ကြဲသြားခဲ့ပါတယ္။မနက္ကစားခဲ့တဲ့ထမင္းဟင္းက-ဘာအဆင္မေျပသလဲမသိပါဘူး။က်ေနာ္-၀မ္းေလွ်ာပါတယ္။-ဒါနဲ
့ေတာထုိင္ရင္း အခ်ိန္ၾကာသြားခဲ့ပါတယ္။ေရွ ့ကရဲေဘာ္ေတြကေတာ့-ခရုိင္ရုံးကုိေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ရႊင္လန္းတက္ၾကြမွဳေတြနဲ
့အတူ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္ဖုိ ့တာ၀န္လဲရွိေနေတာ့ေရွ ့ကသြားႏွင့္ၾကပါတယ္။ဒီေဒသကလြတ္ေျမာက္တဲ့ေဒသလဲျဖစ္ေန-ကားလမ္းကလဲ-လမ္းခြဲမရွိ-ေျဖာင့္ျဖဴးေနလုိ
့-က်ေနာ့ကုိမေစါင့္ေတာ့ပဲ-သြားႏွင့္ၾကတာပါ။ဒါေပမယ့္က်ေနာ္၀မ္းေလွ်ာပီးအားအင္ေတြကုန္ခမ္းခဲ့ပါတယ္။ျဖည္းျဖည္းေလ်ွာက္လာရင္းေနေရာင္ကတျဖည္းျဖည္းက်လာပါပီ။ဒီလုိနဲ
့၀ရြာတရြာကုိေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရြာထဲမွာအိမ္ေျခမမ်ားေပမယ့္လူတေယာက္မွမေတြ ့ရပါဘူး။ဒါနဲ
့က်ေနာ္လဲနီးရာအိမ္တအိမ္ေပၚကုိတက္ခဲ့ပါတယ္။၀အိမ္ေတြက-၂-ထပ္အိမ္ျဖစ္ပီး ၀ါးေလွကားနဲ
့တက္ရပါတယ္။ေအာက္ထပ္မွာလူမေနပဲ။ၾကက္၀က္ေမြးထါးတတ္ၾကပါတယ္။စပါးေထါင္းတဲ့ဆုံတခုရွိပီး-ဆုံထဲမွာေတာ့ဘာမွ
မရွိပါဘူး။အေပၚထပ္ေရာက္ေတာ့-က်ေနာ္က-၀လုိ-တ-တ-နဲ ့ေအာ္ေခၚပါတယ္။အေဖ-အဖုိး-ဆုိတဲ့အဓိပၸါယ္ပါ။ျပန္ထူးသံမၾကားရပါ။က်မ္းျပင္အလယ္ေခါင္မွာ-မီးဖုိကြက္လပ္တခုရွိပီး-သုံးေခ်ာင္းေထါက္မီးဖုိေပၚမွာ-ဒန္အုိးနဲ
့ထမင္းအုိးတလုံးေတြ ့ရပါတယ္။မီးဖုိေဘးျပာပူမွာေတာ့-လဖက္ေျခာက္ႏွပ္ထါးတဲ့ေျမခရားတလုံးပါ။အိမ္ရွင္မရွိေတာ့က်ေနာ္လဲ-ဘာကုိမွမထိရဲမကုိင္ရဲပဲ-ကာဘုိင္ေသနတ္ကုိေနာက္ျပန္လြယ္ရင္းမီးဖုိေဘးက-ဧည့္သည္အိပ္ရမယ့္ေနရာကိုပဲေရြးခ်ယ္မိေနပါတယ္။အဲဒီမွာပဲအိပ္ရာေခါင္းရင္းမွာစာအုပ္တအုပ္ကုိေတြ
့ရပါေတာ့တယ္။ပင့္ကူျမွင္ေတြ-ဖုံေတြတက္ေနတဲ့စာအုပ္ကုိက်ေနာ္ေကာက္ကုိင္လုိက္ခ်ိန္မွာ-အလင္းေရာင္နဲနဲေတာ့ရွိေနဆဲ။စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးမွာေရးထါးတာက-ဗမာစာနဲ
့ပါပဲ (ကြ်ႏု္္ုပ္-ေမာင္ေမာင္သိန္း၏-ကုိယ္ေတြ ့မွတ္တမ္းမ်ား)တဲ့ဗ်ာ။အိမ္ေရွ
့ကျပင္မွာ-အဲဒီစာအုပ္ကုိက်ေနာ္ကရွိစုမဲ့စုအလင္းေရာင္ေလးေအာက္မွာစိတ္၀င္တစါးဖတ္ေနမိပါတယ္-အခန္း(၁)
က်ိန္စာသင့္ေနေသာ-ကြ်ႏု္္ုပ္တုိ ့ျမန္မာတပ္မေတာ္--တဲ့။ စိတ္၀င္တစါးဖတ္ေနတုန္း-ေနာက္ဖက္က-ၾကမ္းျပင္ေပၚေျခနင္းတဲ့အသံၾကားလုိ
့လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့-လားလား-ဆံပင္စုတ္ဖြါးနဲ ့အဖြါးအုိတေယာက္။
ဆက္ပါမည္
အဖြါးကက်ေနာ္အိမ္ေပၚတက္လာခ်ိန္-အိမ္ခန္းထဲမွာအိပ္ေပ်ာ္ေနပုံရပါတယ္။သူ
့လက္ထဲမွာေျမပုဂံလုံးတခြက္ကုိကုိင္ထါးပီး-ပုဂံလုံးထဲမွာ-မီးဖုိေပၚကဒန္အုိးထဲက၀ဆန္ျပဳတ္ေတြခပ္ယူလာကာက်ေနာ့ကုိ-ေပးေနတာပါ။က်ေနာ္လဲဆာဆာနဲ
့ေမာ့ေသာက္လုိက္မိပါတယ္။၀ဆန္ျပဳတ္ဆုိတာ-ဆန္နဲနဲကုိျပဳတ္ပီး-မုံညင္းရြက္
ေတြထည့္္ျပဳတ္ထါးတာပါ။စားလုိ ့အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။မီးဖုိေဘးမွာအဖြါးနဲ ့အတူထုိင္ပီးႏွပ္ထါးတဲ့ေရေႏြြးခရားထဲကေရးေႏြးတခြက္ေသာက္၊အဖြားကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့
နမ့္ခမ္းဗာဂ်ီးနီးယားေဆးမွဳန္ ့လက္တဆုပ္ေပးလုိက္ေတာ့-အဖြါးကသူ ့ေဆးတံထဲထည့္ပီးတျပဳံးျပံဳးနဲ
့ဖြါရွိဳက္လုိ ့ေနေလရဲ့။၀နယ္ကေဆးမွဳန္ ့ဟာဗာဂ်ီးနီးယားေပမယ့္-ဒါးလွီးတာၾကမ္းပါတယ္။ျပင္းလဲျပင္းတယ္။က်ေနာ္ေပးတဲ့နမ့္ခမ္းေဆးမွဳန္
့ကေတာ့-ေျပာင္းဖူးေမြးလုိမ်ွင္မွ်င္ေလးနဲ ့ေပါ့ေပါ့ေလး။သူ ့အတြက္ေတာ့အိပ္က္စပုိ ့့ဒူးယားလုိျဖစ္ေနေလရဲ
့။ က်ေနာ္က-ေမာင္ေမာင္သိန္းစာအုပ္ကုိျပပီး-သူ ့ကုိေမးေတာ့-သူက က်ေနာ့္ကုိျပန္လက္ၿငိဳးထုိးပီး-ျပဳံးပဲ-ျပဳံးျပေနပါတယ္။သေဘာက-မင္းတုိ
့လုိဗမာေတြထဲကပဲ-ဆုိတဲ့သေဘာပါ။ေမာင္ေမာင္သိန္းက-ဒီညက်ေနာ္အိပ္မယ့္အိပ္ရာမွာအိပ္သြားတယ္ဆုိတဲ့-သေဘာကုိလဲ-လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ
့ေျပာျပေနပါတယ္။က်ေနာ္လဲမီးဖုိအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ-ရသေလာက္အငမ္းမရစာအုပ္ကုိဆက္ဖတ္ေနမိပါတယ္။(ကြ်ႏု္္ုပ္သည္-ဗကပနွင့္တုိက္ေသာမုိးမိတ္တုိက္ပြဲတြင္-သုံ ့ပန္းအျဖစ္လက္နက္ခ်ခဲ့ေသာ-တပ္မ(၉၉)လက္ေအာက္ခံ-ခလရ(၁၂)မွ-ဒုဗုိလ္ေမာင္ေမာင္သိန္းျဖစ္ေပသည္။ထုိတုိက္ပြဲတြင္-တပ္ရင္းမွဴးနွင့္အရာရွိ-၄-ေယာက္က်ဆုံးခဲ့ရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္သည္လည္းလက္နက္မခ်လ်င္ေသဖြယ္ရာသာရွိေတာ့သည္)တဲ ့။က်ေနာ္ဆက္ဖတ္ခ်င္ေပမယ့္-မီးဖုိကမီးကလဲမလင္းေတာ့။အဖြါးကလဲ(Export ဒူးယားေလးႏွပ္ပီးအခန္းထဲ၀င္သြားျပီ။
က်ေနာ္အိပ္ယာထဲ၀င္ယုံပဲရွိေတာ့တယ္္။ဒါေပမယ့္-က်ေနာ္အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ေမာင္ေမာင္သိန္းသည္ဘယ္သူလဲ-သူဘယ္ေရာက္ေနလဲ-အသက္ထင္ရွားရွိေနေသးလား။ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္။-က်ေနာ္အိပ္ယာထဲတြင္ဘယ္ဘက္လွည့္လုိက္-ညာဘက္လွည့္လုိက္။အိပ္မက္ထဲတြင္ေတာ့-အဖြါးရဲ့
လက္ညိဳးက-က်ေနာ့မ်က္ႏွာေပၚက်ေနျပီး--ေမာင္ေမာင္သိန္းသည္-က်ေနာ္ျဖစ္လုိက္။က်ေနာ္သည္ေမာင္ေမာင္သိန္းျဖစ္လုိက္။
ဆက္ပါမည္
ဒီလုိနဲ ့အိပ္ေပ်ာ္လုိက္မေပ်ာ္လုိက္နဲ
့ေပါ့။မနက္အလင္းေရာင္မရတရအခ်ိန္မွာ-အိမ္ေပၚကုိတက္လာတဲ့၀ါးၾကမ္းခင္းကုိနင္းတဲ ့ေျခသံေတြကုိၾကားရေတာ့မွ-က်ေနာ္ႏိုးလာခဲ့ပါတယ္။၀ေျမာက္ခရုိင္ကျပည္သူ
့စစ္-၂-ေယာက္ပါ။မေန ့ကက်ေနာ္-ေနာက္မွာက်န္ခဲ့တာကုိစုိးရိမ္ပီး-ခရုိင္ရုံးကုိအရင္ေရာက္ေနတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကစီစဥ္ပီးရွာေဖြခုိင္းတာပါ။သူတုိ
့-၂-ေယာက္က-က်ေနာ့ကုိလဲမႏွိဳးပါ-ရြာထဲကသတင္းကုိသူတုိ ့ရပီးသားျဖစ္လုိ ့ပါ။သူတုိ ့ဖာသာသူတုိ
့့တေယာက္က၀ါးဘူးနဲ ့ေရသြားခပ္၊တေယာက္ကမီးဖုိမွာမီးေမႊးေပါ့။၀နယ္မွာေရခပ္ရင္-၀ါးပုိး၀ါးကုိအဆစ္ေတြေဖါက္ထါးတဲ့လူတရပ္ေက်ာ္၀ါးေရဗူးရွည္ၾကီးကုိထမ္းပုိးပီးေရခပ္ရတာပါ။ပလပ္စတစ္ပုံးေတြ-ေရထမ္းပုံးေတြ-တံပုိးေတြဘာဘာညာညာမရွိပါဘူး။တခါတေလေတာင္ေအာက္ကုိဆင္းပီးေရခပ္ရတာပါ။အနဲဆုံးအသြားအျပန္-(၁၅)မိနစ္ပဲ။ေရခပ္တဲ့သူျပန္ေရာက္လာေတာ့-သူတုိ
့ခူးလာတဲ့မုန္ညင္းရြက္ေတြေရေဆး-သူတုိ လြယ္ယူလာတဲ့ရိကၡာဆန္အိတ္ရွည္ထဲကဆန္္ေတြနဲ ့၀ဆန္ျပဳတ္-ျပဳတ္ေနၾကပါတယ္။က်ေနာ္ကအလင္းေရာင္ရတာနဲ
့ထထုိင္ပီး-ဖတ္လက္စဘလာစာအုပ္ေလးကုိမီးဖုိေဘးထုိင္ရင္းဖတ္ေနခဲ့ပါတယ္မေန ့ကက်ေနာ္အိပ္ေနတုန္းအဖြါးကဘယ္အခ်ိန္လာျခံဳေပးထါးလဲမသိတဲ့ေစါင္ပါးေလးကုိျခဳံလ်က္နဲ
့ေပါ့။(ကြ်ႏု္္ုပ္္သည္-မုိးမိတ္တုိက္ပြဲတြင္-ဗကပတုိ
့၏
စစ္ေရးစြမ္းရည္ကုိေလးစားခဲ့ရသည္။လူထုကုိစည္းရုံးႏုိင္ေသာ-စည္းရုံးေရးစြမ္းရည္္ကုိလဲေတြ
့ခဲ့ရသည္။သုိ ့ျဖင့္ကြ်ႏု္္ုပ္သည္ဗကပတုိ ့အေၾကာင္းကုိသိရွိရန္ဗကပ-စစ္တပ္သုိ ့ကူးေျပာင္း၀င္ေရာက္ခဲ့ေပသည္။သုိ
့မဟုတ္လွ်င္လဲျမန္မာစစ္တပ္ကလက္နက္ခ်ကြ်ႏု္္ုပ္အားစစ္ခုံရုံးသုိ ့တင္ကာအျပစ္ေပးမည္ျဖစ္ေပသည္။ သုိ ့ႏွင့္ကြ်ႏု္္ုပ္သည္ဗကပတုိ ့ေနရာခ်ထါးရာ ၀ေျမာက္ခရုိင္မူလတန္းေက်ာင္းသုိ
့ေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ေရာက္ရွိလာခဲ့ရေပသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္ ေရာက္သည့္အခ်ိန္တြင္ ဤေက်ာင္းသုိ ့ျမန္မာစစ္တပ္မွ-ကူူးေျပာင္း-၂-ေယာက္ အရင္ေရာက္နွင့္ေနျပီးျဖစ္ေနပါသည္။သူတုိ
့ကေက်ာင္းဆရာမ်ားအျဖစ္သည္ေနရာသုိ ့-လြန္ခဲ့သည့္-တႏွစ္ခန္ ့ကေရာက္ေနၾကပါသည္။ဆရာေအးေဖက-မုံရြာမွျဖစ္ပီးတပ္ၾကပ္အဆင့္။
ဆရာလွေဌးက-ဒုတပ္ၾကပ္အဆင့္ျဖစ္ခါ-သာယာယာ၀တီခရုိင္-ဇီးကုန္းကျဖစ္ေပသည္။) ဒီေနရာေရာက္ေတာ့က်ေနာ္ေခါင္းနပမ္းၾကီးသြားခဲ့ရပါတယ္။
က်ေနာ္ကဇီးကုန္းသားေလ။စာအုပ္ကုိခနခ်၊ေရေႏြးၾကမ္းတခြက္ေသာက္ပီးစဥ္းစားလုိက္ေတာ့မွပုံရိပ္တခ်ိဳ့ကုိက်ေနာ္မွတ္မိလာပါေတာ့တယ္။
ဆက္ပါမည္
(၄)
က်ေနာ္ကပါတီဗဟုိကုိ-၁၉၇၆ခုႏွစ္မွာဆက္သားအျဖစ္နဲ
့ေရာက္ခဲ့ပီး၊ေရာက္တဲ့အခါ-ျပည္သူတပ္မေတာ္သား၀တ္စုံကုိ၀တ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။အဓိကခ်စ္ခင္အျမတ္ႏုိးဆုံးကေတာ့
ၾကယ္နီဦးထုပ္ေပါ့။အဲဒီကျပန္လာပီးက်ေနာ္ျမိဳ ့ကုိျပန္ေရာက္ပီးအခ်ိန္က -ဒီပုံရိပ္ကုိျပန္လည္မွတ္မိလာတာပါပဲ။အေဖကျမိဳ
့အစြန္မွာ-ျခံတျခံ၀ယ္ထါးပါတယ္။ဇီးပင္ေတြ-သရက္ပင္ေတြနဲ ့ေ၀ေ၀ဆာဆာပါပဲ။ျခံထဲမွာခရမ္းခ်ဥ္-ေဂၚဖီထုပ္-ျငဳပ္-ပဲစုိက္တုိင္းက်ေနာ္ကသြားကူူတတ္ပါတယ္။ျခံေဘးမွာက-သစ္နဖါးေခ်ာင္းေလးကလဲပတ္လုိ
့စီးေနတယ္။စုိက္ပ်ိဳးခ်ိန္မဟုတ္လဲအေဖ့ေလေသနတ္ကုိလြယ္ပီးသြားလည္ေလ့ရွိပါတယ္။ျခံေဘးကပ္ရက္ရြာက-ကႏၱလီရြာပါ။အဲဒီရြာမွာဦးစိန္ပုိ-ဆုိတဲ့ႏြားသတ္သမားတေယာက္ရွိတယ္။သားေတြခ်ည့္ပဲေမြးထါးတာ-၅-ေယာက္-၆-ေယာက္ပါ။ဦးႏုေခတ္ကတည္းက-တုိးတုိးသားဆုိပီးအမဲသားေတြသတ္ေရာင္းခဲ့တာပါ။ဦးစိန္ပုိကပုပု၀၀နဲ
့အေပၚပုိင္းမွာဘယ္တုန္းကမွအက်ီ ၤမ၀တ္ပါဘူး။စြတ္က်ယ္လက္စကအျဖဴတထည္ကုိပုခုံးေပၚမွာအျမဲတင္ထါးတတ္တယ္။တခါမေတာ့ေနာက္ဆုံးခေလးေမြးတဲ့အခ်ိန္မွာသမီးမိန္းခေလးရခဲ့ပါတယ္။ဦးစိန္ပုိၾကီးက-သမီးေလးတႏွစ္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္-ပုခုံးေပၚထမ္းပီးရြာရုိးတေလွ်ာက္-လွည့္ပီးေအာ္ပါတယ္။ေဟ့-ဗီရုိေလးကြ-ဗီရုိေလးဆုိပီး။က်ေနာ္တုိ
့ေဒသမွာသမီးမိန္းခေလးၾကီးလာလုိ ့ေယာက်္ားေလးကေတာင္းရမ္းလက္ထပ္တဲ့အခါဗီရုိတလုံးလဲတင္ပီးေတာင္းရပါတယ္။တျခားဟာေတြေတာ့မေျပာေတာ့ဘူး။အဲဒါကုိရည္ရြယ္တာပါ။လွေဌးကတတိယသားျဖစ္ပါတယ္။စစ္တပ္ထဲ၀င္သြားတယ္လုိ
့ေတာ့ၾကားဘူးပါတယ္။ဒါေပမယ့္ဘယ္ေဒသမွာေရာက္ေနလဲေတာ့မသိပါ။တရက္မွာက်ေနာ္ျခံထဲလွည့္ေနတုန္း-က်ေနာ္တုိ
့ပါတီကဦးထုပ္ကုိေဆာင္းထါးတဲ့-၁၂-ႏွစ္အရြယ္ကေလးတေယာက္ကုိ-ႏြားေက်ာင္းေနတာေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္။က်ေနာ္ဒီကိစၥကုိဘယ္လုိမွနားမလည္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။အခုမွ-ေအာ္-လွေဌးကဒီေဒသကေနပီးဒီဦးထုပ္ရခဲ့တာကုိးလုိ
့စဥ္းစားမိပါေတာ့တယ္။က်ေနာ္စဥ္းစားေနတုန္းျပည္သူ ့စစ္-၂-ေယာက္က-၀ဆန္ျပဳတ္စားဖုိ ့ေခၚပါတယ္။က်ေနာ္လဲမ်က္ႏွာေတာင္မသစ္ေတာ့ပဲ-စားခဲ့ေပါ့။စားေသာက္ပီးသူတုိ
့ႏွစ္ေယာက္လဖက္ေျခာက္္ရည္ေသာက္ေနတဲ့အခ်ိန္-က်ေနာ္ကသူတုိ ့ကုိေဆးမွဳန္ ့နဲနဲစီေပးပီး-စာအုပ္ကုိပဲဆက္ဖတ္ေနမိပါတယ္။(သည္လုိႏွင့္ကြ်ႏု္္ုပ္သည္-၀ေျမာက္ခရုိင္စာသင္ေက်ာင္းတြင္(၆)လနီးပါးေနခဲ့ရေပသည္။စာသင္ေက်ာင္းကုိ-ဗကပခရုိင္မွဴးတဦးျဖစ္သူ-ဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္
့မွခ်ဳပ္ကုိင္ထါးေပသည္။)
ေမာင္ေမာင္သိန္းေရးထါးသည့္ ရဲေဘာ္တင္ေမာင္ညြန္ ့ကုိက်ေနာ္သိပါတယ္္။သူက
၁၉၄၈ ပါတီေတာခုိကတည္းက-ျပည့္သူ ့စစ္ရဲတပ္-(RBA)ကတပ္မွဴးတဦးျဖစ္ပါတယ္။ေျခေထါက္တဖက္မသန္ေတာ့ပါဘူး။တခါတေလေျခတုတပ္-တခါတေလမတပ္ပါဘူး။က်ေနာ္တုိ
့ရဲေဘာ္ေတြ-ပန္ဆန္းဗဟုိနဲ ့ေျမာက္ပုိင္းကုိခရီးသြားလာရင္းသူ ့ဆီ၀င္ထြက္သြားလာစားေသာက္ေနရင္-သူကေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနတာပါ။ရဲေဘာ္ေတြေရာက္လာရင္-သူ
့ရိကၡာရုံထဲက-၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-ဆိတ္သားေျခာက္ေတြ၊ဂ်ီသားေျခာက္ေတြကုိထုတ္ေၾကြးတတ္ပါတယ္။ေမာင္ေမာင္သိန္းေရးထါးသလုိခရုိင္မွဴးမဟုတ္ပါ။ခရုိင္ေကာ္မတီ၀င္ျဖစ္ပီး-ခရုိင္လုံျခံဳေရးတာ၀န္
နဲ ့့မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္တာ၀န္ယူထါးရတာပါ။ခရုိင္မွဴးကရဲေဘာ္-ျမေသာင္း
ျဖစ္ပီးေပါက္ယုိယိ-ေပါက္ယုိခ်မ္းတုိ ့ရဲ ့ညီေပါက္ယုိဟြကခရုိင္ေၾကးနန္းဌာနမွာတာ၀န္ယူေနရတာပါ။ဒီလုိနဲ
့့ျပည္သူ ့စစ္-၂ေယာက္က-သြားဖုိ ့လာဖုိ ့ျပင္ဆင္ေတာ့-က်ေနာ္လဲ-ကာဘုိင္ေသနတ္ကုိလြယ္-အဖြါးကုိႏွဳတ္ဆက္ပီး-အဲဒီရြာက-ထြက္လာခဲ့ရတာေပါ့။
ဆက္ပါမည္
(၅)
မုိင္းေမာခရုိင္ျမိဳ ့ေရာက္ေတာ့ မုိင္းေမာေစ်းကုိအရင္ျဖတ္ရပါတယ္။က်ေနာ္တုိ
့ေရာက္ေတာ့-ေစ်းကကြဲစျပဳေနပီ။က်ေနာ့ရဲေဘာ္ေတြကုိေစ်းထဲမွာရွာၾကည့္ေတာ့ မေတြ ့ေတာ့ဘူး၊ၾကည့္ရတာေစာေစာလာေစာေစာ၀ယ္ပီးျပန္သြားပုံရပါတယ္။ဒီေစ်းမွာသူတုိ
့ေစ်းမ၀ယ္လုိ ့ကမျဖစ္ဘူးေလ၊ေနာက္ထပ္္-၅-ရက္ခရီးအတြက္ လမ္းမွာစားဖုိ ့ေသာက္ဖုိ ့က၀ယ္ရခ်မ္းရမွာ။လမ္းမွာကဘာမွ၀ယ္လုိ
့မရပါ။က်ေနာ္လဲက်ေနာ္လုိအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြေစ်းမွာ၀ယ္ပီး-က်ေနာ္တုိ ့နားေနက်အဘဦးတင္ေမာင္ညြန္
့ရဲ ့ဘန္ဂလုိအိမ္ကုိ၀င္ရတာေပါ့။ျပည္သူ ့စစ္-၂-ေယာက္ကလဲက်ေနာ့ကုိႏွဳတ္ဆက္ထြက္ခြါသြားၾကပါတယ္။တည္းခုိေဆာင္မွာလဲရဲေဘာ္ေတြကုိမေတြ
့ရပါဘူး။က်ေနာ္တုိ ့ရဲ့ေက်ာပုိးအိတ္ေတြနဲ ့ရိကၡာပစၥည္းေတြေတာ့ေတြ ့ရတာေပါ့။ရိကၡာနဲ
့ေက်ာပုိးအိတ္တင္လာတဲ့ လားတေကာင္ကုိလဲ ေတာထဲလႊတ္ေက်ာင္းထါးပုံရတယ္။ေသခ်ာပီ-ရဲေဘာ္ေတြအဘရဲ့မီးဖုိေခ်ာင္ထဲကုိေရာက္ေနၾကပီ။အမွန္ပါပ။ဲအဘေနတာကဦးႏုေခတ္ကေဆာက္ထါးခဲ့တဲ့သစ္သားဘန္ဂလုိမွာေနတာပါ။သစ္သားနဲ
့ကာ၊သစ္သားၾကမ္းပ်ဥ္ခင္း၊သြပ္မုိးအိမ္ေတြေပါ့။အိမ္ေနာက္မွာမွမီးဖုိေခ်ာင္နဲ ့စတုိခန္းတြဲထါးတာပါ။အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့အဘေမြးထါးတဲ့-အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြး-၂-ေကာင္က
က်ေနာ့ကုိမွတ္မိေနတယ္ တေကာင္ကအိမ္ေရွ ့မွာ တေကာင္ကမီးဖုိခန္းအေပါက္၀မွာ။အဘက သူထုိင္ေနက်
သစ္သားကုလားထုိင္မွာေနရင္းထုံးစံအတုိင္းႏွဳတ္ခမ္းစပ္မွာစီးကရက္တလိပ္ကုိခ်ိတ္ထါးလုိ
့ေပါ့။က်ေနာ့ကုိျမင္ေတာ့-သူက-လာလာ-မင္းကြာမေန ့ကေရာက္မလာေတာ့ ငါကက်ားဆြဲသြားပီထင္ေနတာကြ
-တဲ ့။အဘကရီစရာမေျပာတတ္ပါ-သူစုိးရိမ္တဲ့အတုိင္းေျပာခ်လုိက္တာပါ။ပီးေတာ့မွ ဒီေန ့ငါခ်က္တဲ့ပဲဟင္းကုိမင္းတုိ
့ကုိေၾကြးမလုိ ့ကြတဲ့။ရဲေဘာ္ေတြမ်က္ႏွာမွာေတာ့ျပံဳးစိစိေပါ့။မေန ့ကညေန-ေန၀င္ရီတေရာမွရဲေဘာ္ေတြေရာက္လာေတာ့
ညစာကုိျဖစ္သလုိခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ခဲ့ရပါတယ္။အဲဒါအဘက-ဒီညေတာ့့ျဖစ္သလုိစားၾကကြာ-မနက္ဖန္မင္းတုိ
့ကုိငါ-ဆိတ္သားကုလားပဲဟင္း ခ်က္ေၾကြးမယ္တဲ့။လမ္းမွာငတ္ျပတ္လာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြက အားရ၀မ္းသာလုိ
့ေပါ့။အဲဒီညကထဲကအဘကသူ ့ဟင္းကုိခ်က္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ပါတယ္။ေဟ ့ေယာင္-ဟုိရဲေဘာ္-ဟုိပုံးထဲက-ကုလားပဲ-၂-ခြက္ေလာက္ေရစိမ္ထါးကြာ။ေဟ့-မင္းကဟုိမွာခ်ိတ္ထါးတဲ့ဆိတ္ေပါင္ေျခာက္-တေပါင္ကုိေရေဆးပီး-ျပဳတ္ထါးကြာတဲ့။ဒီလုိနဲ
့သူတုိ ့မနက္အိပ္ယာထၾကေတာ့-တခ်ိဳ ့ရဲေဘာ္ေတြကေစ်းသြားေနာက္တပတ္ခရီးအတြက္ ရိကၡာေတြ၀ယ္ၾက။က်န္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြကမနက္စာ၀ဆန္ျပဳတ္တအုိးခ်က္စားၾကပီးသူခ်က္တဲ့ဟင္းကုိ၀ုိင္းကူလုပ္ၾကေပါ့။
ေဟ့-ဟုိရဲေဘာ္-မေန ့ကေရစိမ္ထါးတဲ့ကုလားပဲကုိျပဳတ္ကြာ--မီးမျပင္းေစနဲ ့-မီးျပင္းရင္ဓါတ္ေတြပ်က္သြားမယ္။ဟုိတေယာက္ကဟုိအိတ္ထဲကျငဳပ္သီးေျခာက္ေတြေရေႏြးစိမ္ပီး-ဟုိသစ္သားျငဳပ္ဆုံထဲမွာေထါင္းကြာဆားေလးနဲနဲထည့္ေထါင္း-ေအးဟုတ္ပီ။ဟုိရဲဲေဘာ္
မေန ့ကျပဳတ္္ထါးတဲ့ဆိတ္သားေတြကုိ-အသားႏႊာ အရုိးကုိ-၂-ပုိင္းပုိင္းပီးငါ့ေခြးေတြကုိေၾကြးလုိက္။
ဟုိရဲေဘာ္ကၾကက္သြန္နီ-ၾကက္သြန္ျဖဳေတြႏႊာပီးးလ-ွီးဂ်င္းတက္လဲထည့္ဖုိ ့မေမ ့နဲ ့-ဟုတ္ပီ။ဟုိပုလင္းထဲကမုန္ညွင္းဆီ(ဟုိအခ်ိန္ကပါတီေထါက္ပံ့ေရးဌာနက-မုန္ညင္းဆီပဲထုတ္ေပးပါသည္)ကုိဆီသတ္--ဟုတ္ပီ။ၾကက္သြန္နီကုိအရင္ထည့္။ၾက္သြန္ျဖဴကုိေနာက္မွထည့္၊ေထါင္းထါးတဲ့ျငဳတ္သီးကုိထည့္၊ဆိတ္သားေတြကုိထည့္-ဟုတ္ပီ။အဲဒါေတြအားလုံးကုိပဲျပဳတ္ထါးတဲ့အုိးထဲ
ထည့္လုိက္-ဒါေပါ့ကြဆိတ္သားပဲဟင္းတဲ့ဗ်ာ။အဘခမ်ာသူကုိယ္တုိင္လုပ္ခ်င္ေပမယ့္က်န္းမာေရးေၾကာင့္သူမလုပ္ႏုိင္တာက်ေနာ္တုိ
့နားလည္ပါတယ္။ဟင္းက်က္ေတာ့သူ ့ဇနီးတရုတ္အမ်ိဳးသမီးအတြက္ဟင္း-၂-ခြက္စာခ်န္ထါးပီး။က်ေနာ္တုိ
့ျမိဳ့ေပၚကယူလာတဲ့မဆလာတထုပ္-ဟင္းအုိးထဲထည့္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာအဘကျပံဳးလုိ ့ေနေလရဲ ့။သူကစီးကရက္ဖြါရင္း-ေနရွင္နယ္ေရဒီယုိတလုံးကလဲလက္ထဲကဘယ္ေတာ့မွ--မခ်ပါဘူး။သတင္းေတြကုိအျမဲနားေထါင္တယ္။ရဲေဘာ္ေတြအလစ္မွာ-က်ေနာ္ကအဘနားကုိကပ္ပီးအဘရဲ့စာသင္ေက်ာင္းမွာ-ကုိေအးေဖ-တုိ
့လွေဌးတုိ ့-ေမာင္ေမာင္သိန္းတုိ ့ေနခဲ့ဘူးသလားဗ်ာ--လုိ ့ေမးေတာ့-သူကမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး-ဘာမွျပန္မေျပာပါဘူး။က်ေနာ္တုိ
့ေရာက္ေတာ့-အဲဒီစာသင္ေက်ာင္းကမရွိေတာ့ပါဘူး-က်ေနာ္တုိ ့တည္းခုိေနတာအဲဒၤီေက်ာင္းအေဆာင္မွာပါ။သူ
့မ်က္နွာကုိၾကည့္ေတာ့အဲဒီအေၾကာင္းေတြကုိသူျပန္မေျပာခ်င္တဲ့သေဘာပါေနပါတယ္။ခနေနေတာ့-မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာရွိတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကုိဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့-ေဟ့မင္းတုိ
့သိလားရန္ကုန္ကအသံလႊင့္ရုံကုိဗုံးနဲ ့ခြဲသြားတဲ့သတင္းၾကားလားတဲ့။ရဲေဘာ္ေတြကလဲအျမဲတမ္းသတင္းနားေထါင္ေနေတာ့သိတာေပါ့။သူကဆက္ပီးမင္းတုိ
့ေယာက္်ားေလးေတြသတၱိရွိရမယ္ကြတဲ့-အခုအသံလႊင့္ရုံကုိဗုံးခြဲသြားတာ-မိန္းမကြ-မိန္းမ--မေငြေအာင္တဲ့။ရဲဘာ္ေတြက-ဘယ္သူမွန္းသိေပမယ့္-သူ
့ကုိအရမ္းျပန္မေျပာရဲပါဘူး-။ထမင္းလဲမစားရေသးဘူး။ေတာ္ၾကာစိတ္တုိပီး-သူကုိယ္တုိင္ခ်က္ထါးတဲ့ဆိတ္သားကုလားပဲဟင္းကုိမေၾကြးေတာ့မွာလဲစုိးရိမ္ေနရတယ္။
က်ေနာ္ကပဲ-အဘေရ-အဲဒါမိန္းမမဟုတ္ပါဘူး။ ကရင္အမ်ိဳးသားေတြပါမန္းေငြေအာင္လုိ ့ေခၚပါတယ္ဆုိမွ-သူက-ေဟသိပါဘူးကြာ-ေန၀င္းအသံလြႊင့္ရုံကလဲ-ရွင္းေအာင္ဘယ္ေတာ့မွမေျပာတတ္ဘူးတဲ့။ဒီလုိနဲ
့ရဲေဘာ္ေတြစုံစုံညီညီနဲ ့စားရတဲ့အဲဒီညစာကေတာ့-အမွတ္တရပါပဲဗ်ာ။
ဆက္ပါမည္
( ၆ )
ေနာက္တေန ့မနက္မွာလဲမနက္စာကုိ-မေန ့ကမကုန္ဘဲက်န္ေနတဲ့ဟင္းအုိးထဲကပဲဟင္းျပစ္ျပစ္ေတြကုိေရထပ္ေရာ-အာလူး-၃-၄-လုံးစိတ္ထည့္-မဆလာတထုပ္ထပ္ထည့္ပီး-အေျပာင္ရွင္း-စားၾကပါတယ္။ေျပာရအုံးမယ္-ေတာ္လွန္ေရးေဒသမွာမနက္စာဆုိတာ-Break
Fast မဟုတ္ပါဘူး။တေန ့မွာထမင္း-၂-နပ္ပဲစားၾကတာပါ။မနက္-၈-နာရီေလာက္မွာတနပ္။ညေန-၄-နာရီေလာက္မွာတနပ္၊ေန
့စဥ္ဒီလုိပါပဲ။ အဲမနက္စာစားရင္း-ရဲေဘာ္ေတြက-အဘေရ-မေန ့ကေစ်းထဲမွာရဲေဘာ္ၾကီးထြန္းရွိန္ကုိေတြလုိ
့ သူကဒီညေနထမင္းစားဖိတ္ထါးတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ဒီညေန-အဘဆီမွာ-မစားေတာ့ဘူး-လုိ ့ေျပာေတာ့ေအး-ေကာင္းပါတယ္၊မင္းတုိ ့လာမွ-သူလဲဗမာစကားေျပာရတာ-သြားပါသြားပါ-ေစာေစာေတာ့ျပန္လာခဲ့ၾကေနာ္တဲ့့။ရဲေဘာ္ထြန္းရွိန္ကရဲေဘာ္ေဟာင္းၾကီးပါ-ဥကၠဌတုိ
့တရုတ္ျပည္လာတဲ့အခ်ိန္-ကင္းတပ္ဖြဲ ့မွာပါလာၾကတာပါ။အညာသားပါ၊၀ေျမာက္ေရာက္မွ-၀အမ်ိဳးသမီးတေယာက္နဲ
့အိမ္ေထါင္က်ပီး၊ေထါက္ပံ့ေရးဌာနမွာလက္နက္ဂုိေဒါင္ေစါင့္အျဖစ္တာ၀န္ယူေနရတာပါ။သားေလးတေယာက္ရထါးတာကုိ
နာမည္ေပးထါးတာက-ခ်စ္သန္းဇင္--တဲ့။သူ ့သားကုိ-က်ေနာ္တုိ ့ဗမာရဲေဘာ္ေတြလက္ထဲထည့္ခ်င္ေနတာပါ။က်ေနာ္တုိ
့ကငယ္ေသးလုိ ့လက္မခံခဲ့ပါ။ေနာက္ပုိင္းမွာမွ-က်ေနာ္တုိ ့ဒီပီေအတပ္ဖြဲ ့ထဲကုိ-ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ရဲေဘာ္ထြန္းရွိန္ကမေန
့ကမနက္ေစ်းမွာရဲေဘာ္ေတြနဲ ့ေတြ ့ကထဲက ၀ေခါင္ရည္စိမ္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ျပင္ဆင္္တယ္ဆုိတာထက္-အိမ္မွာေဖါက္ပီးသားအလ်င္ရွိပီးသားေခါင္ရည္အုိးထဲကုိ-ေစ်းက၀ယ္လာတဲ့ႏွံစားေျပာင္းေတြကုိထပ္ထည့္တာပါပဲ။အသစ္စိမ္္ရင္-၃-၄-ရက္ေနမွေပါက္ေပမယ့္-အလ်င္ရွိေနရင္တရက္နဲ
့ေပါက္ပါပီ။၀ေခါင္ရည္ဆုိတာ ၀ေဒသမွာထြက္တဲ့ ႏွံစားေျပာင္းတမ်ိဳးကုိ တေဆးနဲ ့ေဖါက္ရတာပါ။
၀စကားနဲ ့-ပလုိင္းေခါ့-တရုတ္စကားနဲ ့-ေစြးက်ိဳလုိ ့ေခၚပါတယ္။ၾကက္ေတြ-မန္ဒါလီေတြကလဲေမြးထါးတာအမ်ားၾကီး။အဘက-သူအဲလုိဧည့္ခံတတ္မွန္းသိလုိ
့ရဲေဘာ္ေတြကုိေစာေစာျပန္ခုိင္းတာပါ။
က်ေနာ္ကေတာ့စာဖတ္ခ်င္ေဇာနဲ ့မလုိက္ေတာ့ဘူးလုိ ့ဆုံးျဖတ္ပီး။ကဲဗ်ာက်ေနာ္အေဆာင္ေစါင့္ေနခဲ့မယ္၊ခင္။်ားတုိ
့ပဲသြားၾကေတာ့၊လားကလဲေက်ာင္းရအုံးမွာ။ျပန္လာမွက်န္သေလာက္သာယူလာခဲ့ၾကပါ-လုိ ့ေျပာပီးလားကုိ-အနီးအနားလယ္ကြင္းျခဳံစပ္မွာ
ၾကိဳးခ်ည္လွန္ထါး-ေကာက္ရိတ္ပီးစလယ္ကြင္းထဲမွာကျမက္ႏုေလးေတြစပါးပင္ေပါက္ေတြကစိမ္းစိမ္းစုိစုိနဲ
့ေပါ့။အေဆာင္ေရာက္လုိ ့စာအုပ္လွန္မယ္လုိ ့ရွိေသး ရဲေဘာ္တေယာက္ျပန္ေရာက္လာတယ္၊ခင္ဗ်ားအတြက္ထမင္းဟင္းထည့္ယူလာဖုိ
့ဟန္းေကာခ်ိဳင့္လာယူတာတဲ့။အင္း-ဟုတ္ကဲ့။သူထြက္သြားေတာ့မေန ့ကဖတ္ပီးတဲ့စာမ်က္ႏွာကိုျပန္ရွာေနတုန္း
ေနာက္ရဲ့ေဘာ္တေယာက္ျပန္လာပါတယ္။ အဖြဲ ့မွဴးကေသနတ္အရွည္တလက္ယူသြားခ်င္လုိ ့တဲ့-အဲဒါအမ္-၂၂-လဲမထမ္းခ်င္ဘူး
ခင္ဗ်ားရဲ့ကာဘုိင္ပဲယူသြားမယ္ေနာ္တဲ့-က်ေနာ္လဲ စိတ္ကနဲနဲတုိလာေတာ့-ေမာင့္သေဘာ-ေမာင့္သေဘာလုိ
့ေျပာလုိက္ေတာ့သူလဲက်ေနာ ့ကာဘုိင္ထမ္းပီးလစ္သြားတယ္။ဟုတ္ေတာ့လဲဟုတ္ပါတယ္-သူတုိ ့သြားရမယ့္အိမ္ကမုိင္းေမာေတာင္ေျခမွာရွိပီးနာရီ၀က္ေလာက္တက္ရတယ္။
ကဲက်ေနာ္စာအုပ္ကုိဆက္ဖတ္္ပီးေရးခ်င္ေပမယ့္-ဒီေန ့ေတာ့စာရွည္သြားပီ-ေနာက္ေန
့မွေပါ့
(ဆက္ပါမည္)
(၇)
သူတုိ ့ေတြထြက္သြားမွေအးေအးေဆးေဆးစာဆက္ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။(ဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္
့သည္ စီးကရက္ကုိအျမဲခဲကာမသန္ေသာသူ ့ေျခေထါက္ကုိဆန္ ့တန္းကာလွမ္းရင္းသြားေလ့ရွိေပသည္။သူ
့အနီးမွာ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြး-၂-ေကာင္ကအျမဲတမ္းလုိက္ပါေနေပသည္။ကုိယ္ရံ၀ရဲေဘာ္-၁-ေယာက္ကလည္းအမ္-၂၂-ေသနတ္လြယ္လ်က္-အျမဲတမ္းလုိက္ပါေလ့ရွိသည္။သူ
့ခါးတြင္ပြိဳင့္-၄၅-ပစၥတုိကုိအျမဲတမ္းခ်ိတ္ထါးေလ့ရွိျပီး။တခါကကြ်ႏု္္ုပ္အားသူ ့ေသနတ္အေၾကာင္းေျပာျပခဲ့ေပသည္။ငါ့ေသနတ္ကက်ည္ဆန္ကဒီလုိကြဆုိပီးေသနတ္ထဲကက်ည္ဆန္ကုိထုတ္ျပပါသည္။ပြိဳင့္-၄၅-က်ည္ဆန္ရဲ
့ထိပ္ဖူးကုိ-ၾကယ္ပြင့္ပုံထြင္းထါးပီး-အဲဒီထဲမွာ ယမ္းနဲ ့စရိတ္ေသးေသးေလးေတြထည့္ထါးကာ၀ါဂြမ္းနဲ
့ပိတ္ဆုိ ့ထါးပါသည္။ဒီက်ည္ဆန္မင္းဗုိက္ထဲ၀င္သြားရင္မင္းဗုိက္ထဲကအူေတြပါပြင့္သြားေအာင္-ေပါက္ကြဲမဲ့--၂ဆင့္ကြဲက်ည္ဆန္ကြဟု-ေျပာပါသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္ယုံၾကည္ပါသည္။ဗကပမ်ားသည္-သခင္သန္းထြန္းက်ဆုံးပီးေနာက္ပုိင္းအစအစအရာရာသတိထါးေနတာကုိ-သိပါသည္။ဒါတင္မကေသးဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္
့၏ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲတြင္ကြ်ႏု္္ုပ္္မျမင္ဘူးေသာလက္နက္တမ်ိဳးရွိေနေပသည္။-၄-လက္မပတ္လည္အရြယ္-၂လက္မအထူသံတုံးးျပားျပားေလးျဖစ္ပီး-ပိြဳင့္တူးတူးက်ည္ဆန္-၄-ခုကုိစီထည့္ထါးကာ-ေမာင္းရုိက္တံ-၄-ခုရွိေပသည္။အေရးအေၾကာင္းျဖစ္လာလ်ွင္ေဘာင္းဘီအိတ္ကုိလက္၀ါးႏွင့္ရုိက္လုိက္ရုံနဲ
့မိမိကုိယ္ကုိကာကြယ္ႏုိင္ေပသည္။)
ဒီေနရာေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္အဘကုိမေၾကလည္တာေတြေပၚလာေတာ့တယ္။အဘဦးတင္ေမာင္ညြန္
့အိမ္ကပ္ရက္မွာ ေရွးယခင္အဂၤလိပ္ေခတ္ကလက္နက္ေတြ-ဖဆပလေခတ္ကလက္နက္ေတြကုိ သူေနတဲ့ဘန္ဂလုိနဲ
့တူတဲ့ဘန္ဂလုိတခုမွာထါးပါတယ္က်ေနာ့ကုိတခါ-ႏွစ္ခါေခၚသြားျပီးျပခဲ့ဘူးတယ္။အဲဒီက်မွ-ဦးေစာတုိ
့အဂၤလိပ္ဆီကရတဲ့ဘရင္းဂန္းတုိ ့-စတင္းဂန္းတုိ ့ေန၀င္းစတင္းတုိ ့ကုိျမင္ခဲ့ရဘူးတာပါ။ဘေရာင္နီပစၥတုိေသနတ္ေတြလဲေတြ
့ခဲ့ရတယ္-ရုိင္ဖယ္ေသနတ္ေတြကေတာ့အမ္၀မ္း-ေအႏုိင္းတုိ ့-ဂ်ပန္ရုိင္ဖယ္တုိ ့စုံလုိ ့ပါပဲ။က်ေနာ္ကေတာ့-တရုတ္ရုပ္ရွင္ေတြထဲကဂ်ာမန္ေမာ္ဇာ-ပစၥတုိေသနတ္ကုိသေဘာက်တယ္။အဘကုိေတာင္းေတာ့-က်ေနာ့ကုိမေပးပါဘူး။အဲဒီေသနတ္ေတြသုံ့းတဲ့က်ည္ဆန္ေတြကဘယ္မွာမွရွာမရေတာ့ဘူးကြတဲ့။ကုိယ္ကေတာ့ကုိင္ခ်င္တာပဲသိတာေလ။က်ေနာ္က-ဒါဆုိဘေရာင္နီကုိေပးေပါ့-သူက-က်ည္ဆန္ရွာလုိ
့ရတယ္ေလ။၉-မမပဲဆုိေတာ့လဲက်ေနာ့ကုိမေပးဘူး။ကဲပါ-အဲဒါေတြကုိထါးပီးဆက္ဖတ္လုိက္ပါတယ္။
(ေက်ာင္းဆရာမ်ားထဲတြင္-ကုိေအးေဖသည္-ရုိးသားတည္ၾကည္ပီး-လွေဌးမွာလူလည္လူရွဳပ္ျဖစ္ပုံရေပသည္။သူကပန္ေကာ္ခ်ဴးေရႊအလံတုိင္ေအာက္တြင္-ဒု-တပ္ရင္းမွဴးကသူ
့ကုိၾကိဳးႏွင့္တုပ္ပီးရုိက္သျဖင့္-ဗကပသုိ ့ကူးေျပာင္းလာသည္ဟုေျပာေလ့ရွိသည္။သူထြက္ေျပးလာသည့္အခ်ိန္ေနာက္မွေသနတ္ႏွင့္လုိက္ပစ္သည္ဟုလည္းေျပာတတ္သည္။မေသလုိ
့ဗကပဆီေရာက္လာတာဟုလည္းေျပာတတ္သည္။မည္သုိ ့ဆုိေစ-သူတုိ ့၂-ေယာက္သည္။သူတုိ ့ထက္ရာထူးၾကီးေသာကြ်ႏု္္ုပ္အားေလးေလးစားစားဆက္ဆံပါေပသည္။-
(၈)
သည္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ေက်ာင္းဆရာ-၃-ေယာက္ရွိေပသည္။ရန္ႏုိင္၊ေအးေဖႏွင့္-လွေဌး
တုိ ့ျဖစ္ေပသည္။ဒု-ေက်ာင္းအုပ္မွာ-ညီစင္း-တြဲဘက္ေက်ာင္းအုပ္မွာ-ဆမ္ခြမ္းဟုေခၚသည္။ ညီစင္းနွင့္ဆမ္ခြမ္းမွာ-စစ္ကုိင္းရြာသစ္ၾကီး-တုိင္းရင္းသားဖြံ
့ျဖိဳးေရးသိပၸံေက်ာင္းဆင္းမ်ားျဖစ္ကာ-ဗမာစကားကုိေတာ္ေတာ္ေရလည္ေအာင္ေျပာႏုိင္သည္။ညီစင္းကေအးေအးေနတတ္-စကားနဲျပီး၊
ဆမ္ခြမ္းကေတာ့-စကားမ်ားမ်ားေျပာ-ဗကပ-ပါတီေပၚလစီမ်ားကုိမိန္ ့ခြန္းေခ်ြတတ္သည္။စကားေျပာသည့္အသံကလည္း-ရုပ္ရွင္မင္းသားညြန္
့၀င္းလုိအသံနွင့္ေလယူေလသိမ္းပါတူသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္အားေက်ာင္းသားေလးေယာက္နွင့္အတူအေဆာင္တေဆာင္တြင္ေနရာခ်ထါးေပးေပသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္တာ၀န္မွာေက်ာင္းဆရာမ်ားကုိၾကီးၾကပ္္ရန္ျဖစ္ေပသည္။စာသင္ပုံသင္နည္း-တုိးတက္မွဳရွိမရွိ-ေအာင္ခ်က္ေကာင္းမေကာင္းစသည္ျဖင့္။
ေက်ာင္းသားမ်ားမွာအသက္အရြယ္အလြန္ဆုံး-၁၃-၄ႏွစ္ခန္ ့ရွိေပသည္။သည္စာသင္ေက်ာင္း၏ထူးျခားခ်က္မွာ-ေက်ာင္းသားေက်ာင္သူမ်ားသည္တရုတ္ရုိင္ဖယ္ကုိလြယ္ကာေက်ာင္းတက္လာေလ့ရွိပီး-ေက်ာင္းကုိေရာက္လ်ွင္ေသနတ္ကုိစာသင္ခုံေဘးတြင္ေထါင္ထါးကာ-စာသင္ေနၾကေပသည္။တခ်ိဳ
့ကေလးမ်ား၏ အရပ္မွာေသနတ္ေလာက္ေတာင္မျမင့္ၾကေပ။ဗုိလ္တင္ေမာင္ညြန္ ့ကကြ်ႏု္္ုပ္အားဂုဏ္ယူစြာေျပာတတ္သည္က-ဒီေက်ာင္းကခေလးေတြကေသနတ္ကုိင္ပီးေသနတ္မရွိတဲ့ဆရာေတြကုိစာသင္ခုိင္းေနတာကြ-တဲ့။ဟုတ္ပါသည္-ဆရာမ်ားကုိေသနတ္ေပးမထါးပါ။ဗကပသည္လုိစဥ္းစားမွဳသည္-ကြ်ႏု္္ုပ္ေနာက္တြင္ေရးမည့္အၾကာင္းအရာမ်ားကုိျဖစ္လာေစပါေတာ့သည္။
လွေဌးသည္တေနကုန္-ဟုိဟုိသည္သည္သြားလာေနတတ္ျပီး-ညလယ္ယံမွာလဲလွဳပ္ရွားေနတတ္သည္။ကုိေအးေဖကေအးေအးေနတတ္ပီးခေလးေတြကုိေမာင္ႏွစ္မလုိ-သားသမီးလုိသံေယာဇဥ္ရွိပါသည္။လွေဌးကအပိ်ဳေပါက္ေက်ာင္းသူေတြကုိလစ္ရင္လစ္သလုိဟုိကုိင္-ဒီကုိင္လုပ္တတ္သည္။ဒါကုိ-ကုိေအးေဖကသိေနသည္။သူမေက်နပ္ပါ။ကြ်ႏု္္ုပ္တုိ
့စားေသာက္ရသည့္အေျခအေနကလည္းအေတာ္ဆင္းရဲပါသည္-တေက်ာင္းလုံးဆင္းရဲတာကုိေျပာတာျဖစ္ပါသည္။
တလလုံး-ထမင္းတပုဂံ(ပုဂံလုံးၾကီး)နွင့္ကန္းစြန္းဥဟင္းခ်ိဳ(မတ္ခြက္အျပည့္)ေန ့စဥ္-၂-နပ္စားေသာက္ရပါသည္။ေနာက္တလေန
့စဥ္မုန္ညွင္း။ေနာက္တလေက်ာက္ဖရုံသီး။ေနာက္တလ-ေဂၚရခါးသီး။ကြ်ႏု္္ုပ္ကထမင္းစား၀င္ေစရန္ျငဳပ္သီးေျခာက္ကုိေတာင္းေတာ့ေပးပါသည္-ျငဳပ္သီးေျခာက္ကုိမီးဖုတ္ကာစားမွ-ထမင္း၀င္ပါသည္။တစ္ညကြ်ႏု္္ုပ္အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္-၂-နာရီေလာက္လွေဌးကကြ်ႏု္္ုပ္အားဗုိလ္ၾကီးဗုိလ္ၾကီးနွင့္လာႏွဳးိပါသည္။ဗုိလ္ၾကီး၀ဆန္ျပဳတ္စားရေအာင္တဲ့။ကြ်ႏု္္ုပ္လည္းထလုိက္လာခဲ့ေပသည္။လက္နက္ဂုိ္ေဒါင္ေဘးတြင္မီးဖုိလုပ္ကာခ်က္ေနေသာဆန္ျပဳတ္အုိးကုိေတြ
့ရသည္။ေက်ာင္းဆရာ--၃-ေယာက္ကထုိင္ေနသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္အထင္မုံညွင္းနွင့္ျပဳတ္ေသာ-၀ဆန္ျပဳတ္ဟုထင္ခဲ့သည္။
အုိးကုိဖြင့္လုိက္ေတာဆန္ျပဳတ္အုိးထဲတြင္ၾကက္တေကာင္ကုိ--၄--ပုိင္းပဲပုိင္းထါးတာကုိေတြ
့လုိက္ရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္အားလွေဌးကၾကက္ေပါင္တေခ်ာင္းနွင့္ဆန္ျပဳတ္တပုဂံခပ္ေပးပါသည္။မီးေရာင္ေအာက္တြင္-ကုိေအးေဖမ်က္ႏွာကမသာမယာပါ။လွေဌးသည္-၀ေျမာက္ေစ်းထဲကတရုတ္အိမ္တအိမ္တြင္ၾကက္ခုိးလာပုံရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္လည္းအသားငတ္ေနတာၾကာပီျဖစ္သျဖင့္-ဘာမွမေမးျမန္း-မေျပာဆုိေတာ့ပဲ-ျမိန္ယွက္စြာစားေသာက္ခဲ့ေလသည္။
(ဆက္ပါမည္)
(၉)
(ၾကာေလ-လွေဌး၏ပုံမွာ-ကြ်ႏု္္ုပ္နွင့္ကုိေအးေဖတုိ
့လုိဗကပကုိေလ့လာ-စိတ္၀င္စားလုိ ့လာတာမဟုတ္ဘဲ-ဗကပေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိလုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ဖုိ
့အၾကံရွိမွန္းကြ်ႏု္္ုပ္-သိလာခဲ့ေပသည္။ကုိေအးေဖကလည္းသိေနခဲ့ေပသည္။ဟုိေန ့ကလွေဌးၾကက္ခုိးေသာကိစၥ-ကုိေအးေဖႏွင့္လွေဌးစကားမ်ားၾကပါသည္။ကုိေအးေဖကဗကပနွင့္၀ေျမာက္ျပည္သူလူထုသည္-သူတုိ
့၏ေက်းဇူးရွင္ဟုယူဆသည္။လွေဌးကသည္လုိမယူဆ။သူ
့အထက္ကသူ ့ကုိညြန္ၾကားအမိန္ ့ေပးသလုိပဲသူ ့တာ၀န္ဟုယူဆသည္။သူတုိ ့အဆင္မေျပမွန္းကြ်ႏု္္ုပ္သိေနခဲ့သည္။တည-ညလယ္ယံအခ်ိန္တြင္ေသနတ္သံ-၂-ခ်က္ၾကားလုိက္ရသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္သည္ငါထင္သလုိမျဖစ္ပါေစနဲ
့ဟုဆုေတာင္းလုိက္မိသည္။တကယ္ေတာ့ကြ်ႏု္္ုပ္-ထင္သလုိစုိးရိမ္သလုိျဖစ္လာခဲ့ေပသည္။ကုိေအးေဖကုိက်ေနာ္ေလးစားသည္။ယုံၾကည္သည္ေမွ်ာ္လင့္အားထါးသည္။သူ
့ကိုဗကပတပ္ဖြဲ ့ထဲတြင္ေတာ္လွန္ေသာဗမာစစ္တပ္ကကူးေျပာင္းရဲေဘာ္တေယာက္အျဖစ္ျမင္ခ်င္ေပသည္။ကြ်ႏု္္ုပ္ဆုေတာင္းမျပည့္ပါ။၀ေျမာက္ခရုိင္-မုိင္းေမာျမိဳ
့ကေစ်းမွ-စာသင္ေက်ာင္းရွိရာသုိ ့အလာတြင္ေက်ာက္ေဆာင္ေက်ာက္ခဲေပါမ်ားေသာေခ်ာင္းတေခ်ာင္းကုို္ျဖတ္ရပါသည္။ေခ်ာင္းကူးတံတားကုိ္
သစ္ပင္အလုံးလုိက္တျခမ္းခြဲထါးေသာေလးျခမ္းပါတံတားနွင့္ခင္းထါးေပသည္။တံတားကေရေခ်ာင္းအထက္တြင္လူတရပ္ေက်ာ္ရွိေနေပသည္။ထုိတံတားေအာက္တြင္-သူတုိ
့-၂-ေယာက္-ေက်ာင္းသားေတြအိပ္ေနတုန္း-ေသနတ္ေတြဆြဲလာကာ-တေယာက္ႏွင့္တေယာက္အေပ်ာက္ရွင္းၾကသည္။-၂-ေယာက္လုံးပြဲခ်င္းပီးပါပဲ။မၾကာခင္ေက်ာင္းဆရာရန္ႏုိင္သည္လဲ-ေက်ာင္းမွထြက္ေျပးပသည္။ေသနတ္တလက္ပါသြားသည္။တညလုံးထြက္ေျပးျပီးမနက္မုိးလင္းေတာ့သံလြင္ျမစ္ကမ္းသုိ
့ေရာက္ေနျပီ-ကံဆုိးပါသည္္။၀ျပည္သူ ့စစ္-၂ေယာက္ကသူ ့ကုိေတြ ့သြားသည္။၀လုိေမးသည္-တရုတ္လုိေမးသည္။ဘယ္သြားမလုိ
့လဲေပါ့။သူကျပန္မေျဖေသနတ္နဲ ့ပစ္သည္။သူလက္မတည့္ပါ-ျပည္သူ ့စ္ကျပန္ပစ္သည္-လက္တည့္သည္-နဖူးတည့္တည့္။
Posts
