...ေနမ၀င္အခ်စ္(၇)
ေအာင့္အမွတ္ကစီးပြါးေရးတကၠသုိလ္ကုိမီခဲ့ပါတယ္။ေက်ာင္းစေရာက္တဲ့ေန့ကေတာ့ေအာင့္အတြက္အမွတ္တရျဖစ္စရာေတြခ်ည္းပါ။အရင္တုန္းကတည္းကဘယ္တကၠသုိလ္ကုိမွအလည္တခါမွမေရာက္ခဲ့ဖူးပါ။အသိအက်ြမ္းလဲမရွိ၊လူေတြကလဲမ်ား၊ဘယ္ေနရာဘာရွိမွန္းလဲမသိ၊ေတာသားကလဲျဖစ္ျပန္္၊ေနာက္ဆုံးမေတာ့ေအာင္ထက္အရင္
ႏွစ္ႏွစ္ကေစာေရာက္ေနခဲ့တဲ့ေအာင္သူငယ္ခ်င္းရဲ့အမကုိရွာရပါတယ္၊ေန ့လည္ေလာက္မွာမွေတြ ့ပါတယ္။အမကပုံစံဘယ္လုိျဖည့့္္၊ဘယ္ေနရာမွာေငြသြင္းဆုိတာကူညီေျပာဆုိရင္းသူ့အတန္းကုိလဲကေသာကေျမာျပန္တက္ရပါတယ္။အီကုိစာဖတ္ခန္းမွာေက်ာင္း၀င္ခြင့္ပုံစံေလွ်ာက္လႊာတင္္ထားပီး၊ေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေဘးနားကစာပြဲမွာေအာင့္လုိပဲေငြသြင္းဖုိ့ေစါင့္ေနတဲ့{ငု}ကုိေအာင္စေတြ ့ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။{ငု}ကသူ့အေမနဲ့အတူထုိင္ေနခဲ့တာပါ။{ငု}ကတည္ျငိမ္တယ္၊ကုိယ္လုံးကုိယ္ဖန္ေသးေသးသြယ္၊ခါးေလာက္အထိရွည္လ်ားတဲ့ဆံပင္ေလးေတြကနဲနဲေလးနဂုိလ္ေကာက္-ေကာက္ေနတယ္္။လုံခ်ည္ခါးၾကားမွာလက္ကုိင္ပု၀ါေလးတခုေခါက္ပီးညွပ္ထားတယ္{ငု}ကမ်က္လုံးမကစားတတ္ေတာ့၊ေအာင္က{ငု}ကုိၾကာၾကာခုိးၾကည့္ခြင့္ရခဲ့တယ္။အဲဒီေန့ကေအာင့္
ရင္ထဲမွာ{ငု}ရဲ့ရုပ္ပုံလႊာက(Scan)ဖတ္ပီးသားေပါ့။
ရန္ကုန္သာသနာ့ရိပ္သာရပ္ကြက္(ဟာမစ္တစ္)မွာအေမ့ရဲ့ပအုိ၀္းအမ်ိဳးေတြရွိတယ္။သုံးေလးအိမ္ေတာင္ရွိတာပါ။ငယ္ငယ္ကထဲကေအာင္တုိ့သြားလည္ေနက်ပါ၊သၾကၤန္ဆုိႏွစ္တုိင္းလုိလုိေရာက္တယ္။ေအာင္-စာေမးပြဲေအာင္မွန္းသိတာနဲ့အေမကအဲဒီရပ္ကြက္မွာအိမ္တလုံး၀ယ္ခဲ့ပါတယ္။ေအာင့္ကုိအေဆာင္မွာမထားခ်င္ဘူးတဲ့။အေပါင္းအသင္းမ်ားပီးေအာင့္ကုိပ်က္စီးမွာစုိိးရိမ္တယ္။ေအာင္ကလဲအေပါင္းအသင္းေတာ့မ်ားတတ္တယ္။ဒါေပမယ့္ဒီလုိေနရတာေအာင္သေဘာက်တယ္။ျပည္သူေတြၾကားထဲမွာေနရမယ္။ျပည္သူေတြေန ့စဥ္ခံစားေနတာေတြေတြ ့ရမယ္ၾကားရမယ္။ေအာင့္အေမရဲ့အေမအဖြါးကရန္ကုန္လုိက္လာပီးေစ်း၀ယ္-ထမင္းခ်က္ေၾကြးတယ္။သူကလဲလုိက္ေပ်ာ္ပါတယ္။အဲဒီရပ္ကြက္မွာရွိေနတာကအဖြါးရဲ့ညီအမေတြ-တူမေတြေလ။ေစ်းဆုိတာကလဲမေ၀းပါ(၁၅)မီတာေလာက္ေ၀းတဲ့လမ္းထိပ္ကုိတက္ရင္ေစ်းကေလးကုိေရာက္ပီ။စေနတနဂၤေႏြရက္ေတြမွာေအာင့္အိမ္မွာအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြလာစားတတ္ၾကတယ္။ျမိဳ့ကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာေအာင့္အီကုိကသူငယ္ခ်င္းေတြေကာတရုံးရုံးနဲ့ေပ့ါ။အဖြါးကလဲမညည္းမညဴခ်က္ေၾကြးပါတယ္။အကုိၾကီးလဲရန္ကုန္လုိက္လာပီးအေဖ့သူငယ္ခ်င္းဦးတင္ထြန္းေအာင္ဆီမွာအလုပ္ေတာင္းေတာ့ရတယ္၊လင္းစ္ေဒါင္းမွာရွိတဲ့-မ-ထ-သမွာေပါ့။ေန ့လည္အလုပ္လုပ္ပီး၊ညေက်ာင္းတက္တယ္။အေမကအဖြါးကုိမီးခံေသတၱာတလုံးနဲ့ေငြေတြထည့္ထားေပးထားတယ္။အဲဒီေသာ့ကုိအဖြါးကသူ့ေခ်ြးခံအက်ၤီအိတ္ထဲမွာထည့္ထားတယ္။ျမိဳ့မွာကအဲဒီအခ်ိန္အေဖနဲ့အေမကဆန္စက္တလုံးပုိင္ေနခဲ့ပါပီ။ျခံၾကီးတျခံလဲရွိတယ္သရက္ပင္ဇီးပင္ေတြနဲ့ေပါ့။နဲနဲေခ်ာင္လည္ပါတယ္။အဖြါးကအကုိၾကီးကုိခ်စ္တယ္။အကုိၾကီးကအဖြါးကုိကပ္ခ်ြဲေနရင္းအဖြါးအိတ္ထဲကမီးခံေသတၱာေသာ့ကုိႏွိဳက္တာကေတာ့ခနခနေပါ့။ေအာင္ကေတာ့အဖြါးဆီကတေန ့တက်ပ္အမ်ားဆုံး-၂-က်ပ္ပဲေတာင္းသုံးတယ္၊ေအာင္ကအေဖ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုုိလဲဘယ္ေတာ့မွဒုကၡမေပးဖူးဘူး။အကုိၾကီးကေတာ့သမတရုံမွာကားသစ္တင္ရင္အေဖ့မိတ္ေဆြသမတရုံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဳး-ဗုိလ္ဥာဏ္ေမာင္ဆီေရာက္သြားပီးေမတၱာလက္မွတ္ေတာင္းပီးေနပီ။ စေနတနဂၤေႏြဆုိအကုိၾကီးကတရက္တည္းရုပ္ရွင္ေလးပြဲၾကည့္တတ္တယ္။ဆက္တုိက္။ေအာင္ကအကုိၾကီးကုိေမးတတ္တယ္။အကုိၾကီးရာတရက္တည္းေလးပြဲေတာင္ဆုိေတာ့-ရုပ္ရွင္ေတြကုိမွတ္ေကာမွတ္မိလား-လုိ ့ဆုိေတာ့-အကုိၾကီးကမွတ္မိတာေပါ့ကြ--တဲ့။ေအာင္ကေတာ့ျမိဳကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲ၊အီကုိအေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့တပြဲတရက္ထဲ-၂ပြဲတခါၾကည့္ဘူးတယ္။အိမ္ျပန္လာေတာ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့အဖြါးခ်က္ထားတဲ့ထမင္းစားရင္းရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္းစားျမ့့ံဳျပန္ ေတာ့ေအာင္ကဟုိကားကမင္းသားကဒီကားထဲေရာက္၊ဒီကားကမင္းသမီးကဟုိကားထဲေရာက္ပါပဲ။အကုိၾကီးကရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ထိပ္တန္းအစားအစာေတြနဲ့လဲအေတာ္ရင္းႏွီးတယ္။တခါက၁၉၇၆မွိဳင္းရာျပည့္နဲ့ေထာင္ထဲ၀င္သြားရတဲ့နံပတ္-၄-ညီေလးနဲ့အတူေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတဲ့ပဲခူး-က၀ဘက္ကဦးေလးၾကီးတေယာက္၊ေထာင္ကလြတ္လာေတာ့ေအာင္တုိ ့ဟာမစ္တစ္အိမ္၀င္လာပီး၊ေအာင့္ညီကေထာင္ထဲကေနပီးမေလးရွားေခါက္ဆြဲစားခ်င္တယ္ေျပာလုိ့သူ ့ဆႏၵအတုိင္း၀ယ္ပီးေနာက္တခါေထာင္၀င္စာမွာပုိ ့ေပးပါ။က်ေနာ္ပုိက္ဆံေပးခဲ့ပါ့မယ္။က်ေနာ္ကအိမ္ကုိျပန္ရမယ္မိသားစုကက်ေနာ့ကုိေမွ်ာ္ေနၾကတယ္ဆုိပီးပုိက္ဆံေတြေပးခဲ့ပါတယ္။ေအာင္ကမေလးရွားေခါက္ဆြဲဆုိတာမၾကားဘူးမစားဘူးပါ။ေအာင္ၾကားဘူးတာကငယ္ငယ္ကမီးရထားခရုေခါက္ဆြဲကုိပဲၾကားဘူးတာ။ဒါေတာင္မစားဘူးပါ။ဘယ့္ႏွယ္မေလးရွားကေကာင္ေတြက၊ရန္ကုန္မွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္လာေရာင္းေနရတာပါလိမ့္။ဒီမွာေခါက္ဆြဲေက်ာ္ေရာင္းေနတဲ့တရုတ္ေတြမ်ားမွမ်ား။ဒါေပမယ့္အကိုၾကီးကပုိက္ဆံကုိယူပီးငါ့တာ၀န္ထား-ေထာင္၀င္စာဘယ္ရက္မွာက်မွာလဲတဲ့။အေမကဘယ္ရက္ဘယ္ရက္က်တယ္ေျပာေတာ့။အဲဒီရက္မွာအေမသြားပုိ ့လုိ့မေလးရွားေခါက္ဆြဲကုိညီေလးစားခဲ့ရတယ္။ၾကံဳလုိ့ေျပာရအုံးမယ္။အေမကညီေလးေထာင္၀င္စာသြားေတြ ့ရင္ေထာင္၀င္စာလာမေတြ ့ႏုိင္တဲ့ညီေလးသူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ပါယူသြားတတ္တယ္။သူတုိ ့မွာတဲ့ကိစၥေတြ-စာေတြဘာေတြလဲသူတုိ့မိသားစုေတြထံေရာက္ေအာင္လုပ္ေပးတတ္တယ္။ထပ္ေျပာရအုံးမယ္ေအာင္နဲ့ေအာင္အေဖလဲညီေလးေထာင္၀င္စာကုိတခါကသြားေတြ ့ဘူးတယ္။ေထာင္ဘူး၀အျပင္ဖက္ဇရပ္မွာေစါင့္ေနတုန္း၊ဇရပ္ထဲမွာမ်က္မွန္နဲ့လူတေယာက္လက္-၂-ဖက္ေနာက္ပစ္ပီးေခါက္တုန့္ေခါက္ျပန္လမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္။ေခါင္းကေလးကတဆတ္ဆတ္နဲ့ေပါ့။ေအာင္ကျမင္တာနဲ့ဘယ္သူဆုိတာသိေနတယ္။အေဖကမေနႏုိင္ဘူး-သူ့ဘက္လွည့္လာတဲ့အခ်ိန္ေမးရွာတယ္။ခင္ဗ်ား-ကုိေက်ာ္ျငိမ္းမဟုတ္လား--တဲ့၊ဟုိကအေဖ့ကုိတခ်က္ပဲၾကည့္ပီးဘာမွအသိအမွတ္မျပဳ၊စကားျပန္မေျပာ၊သူ့လမ္းေလွ်ာက္ေနတာကုိအပ်က္မခံ၊ျပန္လွည့္သြားတယ္။ေအာင္ကမခံခ်င္လုိ့ခ်က္ခ်င္းပဲ-အေဖကလဲဒီလုိလူမ်ိဳးကုိ-ဘာလုိ ့သြားႏွဳတ္ဆက္ေနရတာလဲလုိ့-အေငၚတူးေတာ့အေဖဘာမွျပန္မေျပာေတာ့ဘူး။

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၆)
ဒီလုိနဲ့ဆယ္တန္းစာေမးပဲြေတြနီးလာခဲ့ပီ။ေအာင္မေက်နပ္ဆုံးက၊ေအာင္တုိ ့ျမိဳ့ကျမသိန္းတန္ဘုရားပြဲသည္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲႏွင့္တုိက္ဆုိင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ေဂါပကလူၾကီးမ်ားကပညာေရးကုိနားလည္ခဲ့လ်ွင္စာေမးပြဲပီးမွဘုရားပြဲေတာ္ကုိလုပ္သင့္သည္။အလြန္ဆုံးေနာက္က်ဆယ္ရက္ေပါ့။ေအာင္လဲလူငယ္သဘာ၀ဘုရားပြဲကုိလည္ခ်င္သည္။ပြဲေစ်းတန္းမွာစားခ်င္တာစားမည္။ကီးမားပလာတာရွိသည္။မုံ ့သုိင္းျခဳံရွိသည္။အေအးမ်ိဳးစုံရွိမည္၊ဖါလူဒါရွိမည္၊အေၾကာ္စုံရွိသည္။ၾကက္ဥပလာတာရွိမည္။ၾကက္သားပလာတာရွိမည္။ပန္တ်ာၾကည္လင္ဇာတ္ရွိမည္။တခါတေလေရႊမန္းသဘင္ရွိမည္္။၀င္း၀င္းေအးရဲ့ေဆာင္းအျငိမ့္ရွိမည္။ျဖတ္ႏုိင္သူမ်ားကေတာ့ေန ့လည္စာက်က္၊ညေနပြဲေစ်းတန္းကုိလည္၊စားခ်င္တာစား၊အိမ္ျပန္၊ညစာက်က္၊မနက္စာေမးပြဲေျဖေပါ့။ေအာင္လဲမသြားခဲ့ပါနီးနီးနားနားလဲမဟုတ္။ေအာင္စာက်က္သည္။ေအာင္တကၠသုိလ္ေရာက္ခ်င္သည္။ဒါေပမယ့္ေအာင္ကံဆုိးခဲ့သည္။ေအာင္မသြားခဲ့ေပမယ့္၊ေအာင့္အကုိၾကီးကသြားခဲ့သည္။ေအာင္ညစာက်က္ေနရင္အေဖကအကုိၾကီးကုိမေတြ ့ေတာ့ဘုရားပြဲကုိေရာက္ေနမွန္းသိသည္။ေအာင့္ကုိစက္ဘီးစီးပီးသြားေခၚခုိင္းသည္။အကုိၾကီးကမႏွစ္ကထဲက(က)နဲ့မေအာင္(ခ)နဲ့ေအာင္ခဲ့သည္။အေဖကသားၾကီးၾသရသကုိဆယ္တန္းေအာင္ကာတကၠသုိလ္ေရာက္ေစခ်င္သည္။အေဖ့ဆႏၵကုိေအာင္မလြန္ဆန္ခဲ့ပါ။ဘုရားပြဲရွိရာကုိနာရီ၀က္စက္ဘီးစီးပီးေရာက္သြားခဲ့သည္။ပြဲေစ်းတန္းစားေသာက္ဆုိင္ေတြမွာရွာသည္မေတြ ့။အသိေတြေတြ ့လုိ့ေမးၾကည့္ေတာ့ေစာေစာပုိင္းကေတြ ့လုိက္သည္ေျပာသည္။ဒါဆုိဒီပြဲခင္းထဲမွာရွိတာေတာ့ေသခ်ာပီ။ဒါေပမယ့္ဇာတ္ထဲမွာေရာက္ေနလား၊အျငိမ့္ထဲမွာေရာက္ေနလားလဲမသိ။ခက္တာကေအာင့္မွာပုိက္ဆံပါမလာ။ဇာတ္ရုံအျငိမ့္ရုံေတြထဲကုိ-၀င္မရ။ၾကံရာမရျဖစ္ေတာ့၊ေအာင္ကေဂါပကအဖြဲ ့ရဲ့ျပန္ၾကားေရးဌာနကုိသြားသည္။အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့သူတုိ့ကေလာ္စပီကာျဖင့္ေအာ္ေပးသည္။သစ္နဖါးလမ္းကေက်ာင္းဆရာၾကီးဦးခင္ေမာင္ရဲ့သားၾကီးခင္ဗ်ား၊အိမ္ကလုိက္ေခၚေနလုိ ့ျပန္ၾကားေရးဌာနကုိအျမန္္ဆက္သြယ္ပါ---တဲ့။ေဂါပကအဖြဲ ့က-ေလးငါးခါေလာက္ေအာ္ေပးေတာ့အကုိၾကီးရွက္ပီးေအာင့္ကုိလာေတြ ့သည္။ေအာင္က-သူ့ကုိအေဖစိတ္ဆုိးေနေၾကာင္းေျပာျပ-စက္ဘီးေပၚေခၚတင္ပီးအိမ္ျပန္အေဖ့ကုိအပ္၊ပီးေတာ့စာက်က္ေပါ့။ဒါေပမယ့္ဒီကိစၥကတရက္လဲမဟုတ္--၂-ရက္လဲမဟုတ္။တတိယရက္မွာေတာ့ေအာင္ေပကပ္ကပ္လုပ္ပီ။သြားမေခၚေပးေတာ့။စာပဲက်က္ေနခဲ့သည္။အေဖကဘာမွမေျပာေတာ့ပါ။အဲဒီႏွစ္ကေအာင္လဲ(က)အဆင့္နဲ့မေအာင္ခဲ့ပါ။စာမက်က္တဲ့အကုိၾကီးနဲ့အတူ(ခ)အဆင့္နဲ့ပဲေအာင္ခဲ့ပါသည္။စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့၊ေအာင္အိမ္ကုိစိတ္ဆုိးပီးအေဖနဲ့အေမ ့ကုိဘာမွမေျပာပဲအ၀တ္အစားႏွစ္စုံလြယ္အိတ္ထဲထည့္ပီးအိမ္ကထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ေအာင္စိတ္မေလပါ။စိတ္ဒံုးဒုံးခ်ပီးျဖစ္သည္။ေအာင္ကသာယာ၀တီျမိဳ့မွာရွိတဲ့ေအာင့္အခ်စ္ဆုံးအမတ၀မ္းကြဲဆီကုိသြားခဲ့သည္။အမကအဲဒီျမိဳ့ကပညာေရးဌာနမွာစာေရးလုပ္ေနသည္။ေအာင္ကဒီမွာေအာင္ညေက်ာင္းတက္မယ္လုိ့ေျပာေတာ့အမက၀မ္းသာအယ္လဲငါလည္းညေက်ာင္းတက္ေနတာ-အေဖၚရတာေပါ့တဲ့။ေအာင္ရဲ့ဘ၀အဲဒီမွာတဆစ္ခ်ိဳးေျပာင္းခဲ့ရပါသည္။အမကေအာင္ကုိဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲေျပာရအုံးမည္။သူအိမ္ငွါးေနတဲ့အိမ္ရဲ့ေရွ ့မွာေရဘုံဘုိင္ရွိသည္။ဒါေပမယ့္ေအာင့္ကုိေရခပ္ခြင့္မျပဳ။နင္-စာပဲက်က္ေန-တဲ့။သူကေအာင့္ကုိေရခ်ိဳးဖုိ့အိမ္၀င္းထဲကေရစည္ပုိင္းထဲကုိခပ္ထည့္ေပးသည္။ေအာင့္အ၀တ္ေတြကုိေလွ်ာ္ေပးသည္။ေအာင္ကေဆြ းေႏြးသည္မရ။မနက္ရုံးမသြားခင္ေအာင္အတြက္ထမင္း-ဟင္းေတြခ်က္ေပးခဲ့သည္။တ၀က္ကုိသူ့ထမင္းဘူးထဲထည့္ယူသြားသည္။ရုံးကျပန္္လာေတာ့မွညစာခ်က္ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ထမင္းအတူစား၊ညေက်ာင္းအတူသြား။ဒီျမိဳ့မွာအသိသူငယ္ခ်င္းမရွိတဲ့ေအာင္၊ဘယ္မွလည္စရာမရွိ။အိမ္မွာပဲစာဖိက်က္ေနခဲ့သည္။ဆယ္တန္းစာေမးပြဲၾကီးနီးလာခဲ့ပီ။ပထမရက္က
ျမန္မာစာ။ေအာင္ကျမန္မာစာကုိအၾကိဳက္ဆုံး။ဒုတိယရက္ကအဂၤလိပ္စာဒါလဲမမွဳ။ဒါနဲ့တတိယေန ့သခ်ၤာေျဖရေတာ့အဲဒီေန ့ကအတူေျဖရတဲ့သာယာ၀တီေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြေအာင့္ကုိမွတ္မိမယ္ထင္ပါသည္။ေမးခြန္းလႊြာကုိၾကည့္ပီးေအာင္စိတ္လွဳပ္ရွားလြန္းလုိ ့အား--လုိ့တခ်က္ေအာ္လုိက္မိသည္။လက္ကလဲပါသြားသည္။ေအာင္ရဲ့ေဖါင္တိန္ကသစ္သားၾကမ္းျပင္ေပၚမွာစုိက္ေနခဲ့သည္။ေအာင္တုိ ့ေျဖေနတာကအထကအမွတ္(၁)မွာျဖစ္သည္။အခန္းေစါင့္ေနတဲ့ အထကအမွတ္(၂)သာယာ၀တီေက်ာင္းအုပ္ၾကီးအေဖ့သူငယ္ခ်င္းဆရာဦးတင္ေရႊကေအာင့္ကုိအခန္းအျပင္ဖက္၀ရံတာကုိဆြဲမထုတ္လာပီး၊စိတ္မေလာဖုိ ့ေျပာကာစိတ္ျငိမ္ေဆးတလုံးေရတခြက္နဲ့တုိက္သည္။ေအာင္ဘယ္လုိေနတာဘယ္လုိစာက်က္တာကုိသူသိေနခဲ့သည္။သူမ်ားေတြေျဖတာ(၁၀)မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ၊ေအာင္ျပန္၀င္ပီးေျဖရသည္။တႏွစ္လုံးေလ့က်င့္လာခဲ့တဲ့ေအာင္ကေမးခြန္းကုိၾကည့္လုိက္ကထဲကအေျဖေတြကုိသိေနခဲ့လုိ ့ေအာင္ေပါက္ေျမာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ေအာင္ကဒုိးဒုိးေဒါက္ေဒါက္နဲ့ေရးခ်လုိက္ပီး-တေခါက္ျပန္စစ္။သူမ်ားေတြထက္ေစာအေျဖလႊာတင္ကာစာေမးပြဲခန္းမကထြက္လာခဲ့သည္။က်န္တဲ့ဘာသာရပ္ေတြလဲေနာက္ေန ့ေတြမွာေျဖႏုိင္ခဲ့သည္။စာေမးပြဲေျဖပီးေတာ့-အမကုိကန္ေတာ့ကာေအာင္ျမိဳ့ကုိျပန္သည္။တႏွစ္တာမေတြ ့ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါ့။မေသာက္ရတာၾကာတဲ့ထန္းရည္ေတြလဲေသာက္ေပါ့။ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့၊ေအာင္သခ်ၤာဂုဏ္ထူးနဲ့ေအာင္ပါသည္။ညေက်ာင္းကုိတာ၀န္ယူထားတဲ့အထက(၁)ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး(တရုတ္အမ်ိဳးသမီး)ေဒၚအရိန္ကညေက်ာင္းကေအာင္တဲ့ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားကုိဆုေပးခဲ့ပါသည္။အမကေအာင္ကုိလာဖုိ ့ဖုန္းဆက္သည္။ေအာင္ကအမပဲေအာင့္ကုိယ္စားတက္လုိက္ပါ၊ရတဲ့ဆုကလဲအမနဲ့ပဲထုိက္တန္တာပါ၊အမပဲယူလုိက္ပါ။ေအာင္ကတကၠသုိလ္တက္ရရင္ေပ်ာ္္ပါပီလုိ ့အေၾကာင္းျပန္ခဲ့သည္္။အမကေအာင့္ကုိယ္စားဆုေပးပြြဲကုိတက္ယူသည္။ဆုကေတာ့ေဖါင္တိန္တေခ်ာင္း။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၅)
ေအာင္ရဲ့မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကုိေျပာရအုံးမယ္္။အေဖတုိ ့မ်ိဳးရုိးကေက်ာင္းဆရာမ်ိဳးရုိး။ေအာင္မူလတန္းေက်ာင္းတက္ေတာ့ဆရာမေတြကအမ်ိဳးေတြ။ေအာင္ရဲ့အကုိတ၀မ္းကြဲေတြကလဲေက်ာင္းဆရာေတြ။ေတာမွာနဲ့ျမိဳ့မွာပဲကြာမယ္။အခုလဲေအာင့္တူေတြ-တူမေတြက-ျမိဳ့မွာ-ေအာင္ျမင္တဲ့-ေအာင္ခ်က္ေကာင္းတဲ့ကုိယ္ပုိင္စာသင္ေက်ာင္းဖြြင့္ထားၾကတယ္္။ေအာင္ေျပာခ်င္တာကအမ်ိဳးဆုိေတာ့ပုိပီးဂရုစုိက္တာခံရတယ္္။ပုိပီးဆန္ရင္းနာနာဖြတ္တယ္္္။ဖိသင္တယ္။အဲဒီေတာ့စာတတ္တယ္။ေအာင္ေနခဲ့တဲ့မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ကေတာ့အမ်ိဳးမေတာ္ဘူး။ဒါေပမယ့္ေအာင္စာေတာ္လုိ့မူလတန္းမွာတႏွစ္ထဲအတန္းခုန္ပီးတက္ခဲ့ရဘူးတယ္။အဲလုိေဆြမ်ိဳးဆရာမေတြနဲ့ေတြ ့ရတဲ့့ ၀ဋ္ေၾကြးကတကၠသုိလ္အထိပါလာပါတယ္။စီးပြါးေရးတကၠသုိလ္ပထမႏွစ္မွာေပါ့။၀ါဏိဇၨေဗဒဌာနမွာဆရာမၾကီးေဒၚလွျမင့္ဆုိတာရွိတယ္္။ေအာင္နဲ့အမ်ိဳးေတာ္တယ္။သူ ့ကုိ-ေအာင္မျမင္ဖူးပါ။သူနဲ့ပုိပီးေဆြမ်ိဳးရင္းသူေအာ့င္အမ၀မ္းကြဲေအာင္နဲ့တႏွစ္ထဲတကၠသုိလ္ေရာက္သူ၀ိိဇၨာ-သိပၸံကအမကေျပာထားပုံရတယ္္။တရက္မွာသူ့က်ဴတုိရီယဲလ္ကုိေအာင္တက္ရတယ္္။သူစာသင္ေနရင္းမ်က္မွန္ထဲကေနပီးၾကည့္ၾကည့္ေနတာေတာ့ေအာင္သတိထားမိတယ္္။ဒီလုိျဖစ္လာမယ္လုိ ့ေတာ့မထင္ခဲ့။ခနေနေတာ့ေအာင္နာမည္ေခၚပီးစတိတ္ေပၚတက္ခုိင္းပါတယ္္။ေအာင္ကစတိတ္ေပၚမတက္ဘဲနဲ့ျပဴတင္းေပါက္ေပၚကခုန္ခ်ရရင္ေကာင္းမလားလုိ့စဥ္းစားေသးတယ္္။ေအာင္ၾကိဳက္ေနတဲ့{ငု}ကေအာ့င္ေရွ့တန္းမွာထုိင္ေနတာေလ။မျဖစ္ေသး၊က်ဴတုိရီယဲလ္အခန္းကတတိယထပ္မွာျဖစ္ေနတယ္။အရွက္ကုိအသက္နဲ့ကေတာ့မလဲႏုိင္ေသး။ေနာက္ေတာ့ေအာင္စတိတ္ေပၚတက္ဖုိ ့ကုိပဲေရြးလုိက္ရတယ္္။ဘလက္ဘုဒ္ေပၚမွာ၀င္ေငြထြက္ေငြစာရင္းကုိျဖည့္ရတယ္္။ဆရာမၾကီးကတခြန္းေျပာရင္ကုိယ္ကတဖက္ဖက္မွာထည့္။မ်က္ႏွာကေတာ့ထူပူေနပီ။၀င္ေငြထြက္ေငြဇယားရလာေတာ့မွေအာင္စတိတ္ခုံေအာက္ကုိကတုန္ကယင္နဲ့ဆင္းလာခဲ့ရတယ္္။ဘယ္သူ့မ်က္ႏွာမွမၾကည့္ရဲ၊ေျခလွမ္းမွန္ဖုိ ့ကုိပဲဂရုုစုိက္ေနရတယ္္။ေျခလွမ္းမမွန္လုိ့ေမွာက္ရက္လဲရင္ပုိအရွက္ရမယ္။
အထက္တန္းေက်ာင္းကအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲမွာမွတ္မိတာ-တခုက၊ေက်ာင္းေနဖက္တစုဆယ္ေယာက္ေက်ာ္တဖြဲ ့ၾကီး ပဲခူးရုိးမကုိ-ေတာခုိဖုိ့ခ်ီတက္သြားတာျဖစ္တယ္္။တကယ္ကအဲဒီအခ်ိန္မွာေအာင္ကလက္၀ဲစာေတြဖတ္ေနပီ။ေအာင့္အေဖရဲ့စာအုပ္ဘီရုိကုိေအာင္ေမႊေနွာက္ဖတ္ပီးေနပီ။ဒါေပမယ့္ေအာင့္ရည္ရြယ္ခ်က္က-တကၠသုိလ္ကုိအရင္ေရာက္ခ်င္တယ္္။အဲဒီအဖြဲ ့ထဲေအာင္မပါခဲ့။တကယ္ကလဲသူတုိ့စိတ္ကူးယဥ္ၾကတာျဖစ္တယ္။ေတာထဲမေရာက္ခင္မိဘေတြကရဲကုိေခၚပီးလုိက္ေတာ့ျပန္လုိက္လာခဲ့ရတယ္္။
အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းကအျဖစ္အပ်က္တခုကုိလဲမေမ့ပါ။အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးကအပ်ိဳၾကီး။အေဖနဲ့မင္းလွမွာလုပ္ေဖၚကုိင္ဘက္။
ဆရာမၾကီးျပဳံးတာ-ရယ္တာတခါမွမေတြ ့ဖူးပါ။တည္သလားမေမးနဲ့။အဲဒီဆရာမၾကီးနဲ့ေအာင္ထိပ္တုိက္ေတြ ့ဘူးခဲ့ပါတယ္။ဆယ္တန္းႏွစ္မွာျဖစ္ပါတယ္္။ေက်ာင္းမွာေက်ာင္းသားေတြမေက်နပ္တဲ့-ကိစၥေတြကမ်ားလာေနတယ္္။ေက်ာင္းဆရာတေယာက္သမီးနွင့္ရီးစားျဖစ္လုိ့ေအာင့္သူငယ္ခ်င္းရုိးသားၾကိဳးစားေသာေဘာလုံးကန္ေကာင္းသူ-ေက်ာင္းထုတ္ခံရတယ္။စာသင္ခ်ိန္တခ်ိန္နာရီ၀က္မွာ-(၁၅)မိနစ္အလဟသေလကန္ေနေသာဆရာရွိတယ္္။စာသင္ရတာထက္-မဆလအၾကိဳက္အလုပ္ေတြကုိအခိ်န္မ်ားမ်ားလုပ္ေနရတယ္္။က်န္တာေတြအေတာ္မ်ားတယ္၊ေအာင္မမွတ္မိေတာ့ပါ။တရက္မွာေတာ့ဆရာမတေယာက္ျမန္မာစာသင္ေနေသာအခ်ိန္၊ဆရာမအလစ္္မွာေဘးနားကသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေအာင့္ကုိစာရြက္တရြက္ထုုိးေပးပါတယ္္။ဖူးလ္စကက္ေပပါ-၂-ရြက္တြဲ၊ေကာင္းလုိက္တဲ့ဒီဇုိင္း
(ဇီးကုန္းျမိဳ့အထကေန ့စဥ္ထုတ္သတင္းစာ)တဲ့။ေအာင္တုိ ့ငါးေယာက္တေယာက္တလက္ကမ္း၊ေကာ္လံေတြခဲြပီးေရးလုိက္ၾကတာစာရြက္ေတာင္မေလာက္ေတာ့။အပုိင္းအစေလးက်န္တာေတာင္-ကြက္လပ္မလြတ္ေအာင္နာေရးေၾကာ္ျငာထည့္သူကရွိေသးတယ္္။တကၠသုိလ္ဆင္းကာစဆရာမေလးအသစ္တေယာက္ေက်ာင္းေရာက္တုန္းကနာမည္တမ်ိဳး။ဘယ္အခ်ိန္ကနာမည္ေျပာင္းသြားမွန္းမသိ။သူ့အတြက္ကေတာ့-အမည္ေျပာင္းျခင္း-ဒီလုိေခၚပါေပါ့။နဲနဲရုတ္ရုတ္သဲသဲႏုိင္သြားေတာ့စာသင္ေနတဲ့ဆရာမရဲ့Man out(လူက်ြံေဘာ)ဖမ္းတာခံလုိက္ရတယ္္။သူကဘလက္ဘုဒ္ေပၚလွည့္မလုိနွင့္ေအာင္တုိ့ဘက္ကုိခ်က္ခ်င္းျပန္လွည့္တယ္္။ေအာင္တုိ့မဲင္းေအာက္မိသြားတယ္္။သတင္းစာအသိမ္းခံရသည္။ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးရုံးခန္းေရာက္ပီ။ေအာင္တုိ ့ငါးေယာက္ကုိေခၚသည္။ေအာင္ကဘယ္လုိေျပာရမည္ကုိစဥ္းစားပီးသား။မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ့ဆရာမၾကီးကေအာင့္ကုိပဲဖိၾကိမ္းသည္။အေဖနဲ့သူနဲ့ကမတည့္။မတည့္ခံႏုိင္ရုိးလားအေဖကရီစရာေျပာတတ္သည္။မင္းလွမွာအတူလုပ္ေနစဥ္က၊တရက္မေတာ့ႏုိင္ငံေတာ္ေန ့တေန ့မွာ-ေက်ာင္းသားေတြကအလံတုိင္လုပ္ဖုိ့၀ါးတလုံးရွာေနသည္။အေဖကေဟ့ေကာင္ေတြ၀ါးလုံးရွာမေနနဲ့-မင္းတုိ ့ဆရာမၾကီးေခါင္းမွာပတ္ခ်ည္လုိက္လုိ ့ေျပာခဲ့ဘူးသည္။တကယ္လဲဆရာမၾကီးအရပ္က-၇-ေပ-ေလာက္ရွိပါသည္။သူကေအာင္တုိ့တသုိက္ကုိေက်ာင္းထုတ္မည္တကဲကဲ။ေအာင္ကဆရာမၾကီးက်ေနာ္တုိ ့ေရးတာမမွန္ဘူးလား။က်ေနာ္တုိ ့ကုိေက်ာင္းထုတ္ရင္ဒီသတင္းေတြကုိရန္ကုန္ကဂ်ာနယ္ေတြဆီပုိ ့ပစ္မယ္လုိ့ျပန္ေျပာေတာ့မွေလွွ်ာ့ေတာ့သည္။မီဒီယာကုိဆရာမၾကီးေၾကာက္သည္။ဆရာမၾကီးက၊မွန္ေတာ့မွန္တယ္ေနာက္မွာမေရးပါနဲ့၊ေရးခဲ့တဲ့ဆရာဆရာမေတြကုိေတာင္းပန္လုိက္ပါဟုေျပာပါေတာ့သည္။ဒီဆရာဆရာမေတြထဲမွာေအာင့္္အမ်ိဳးအဂၤလိပ္စာသင္တဲ့ဆရာမတေယာက္လဲပါသည္။ေအာင္တုိ ့သြားေတာင္းပန္ေတာ့သူကေအာင့္ကုိ-နင္ကအမ်ိဳးမုိ့ငါ့ကုိပုိတြယ္ထဲ့လုိက္တာေပါ့ေလ--တဲ့ဗ်ာ။အားလုံးေသာဆရာဆရာမေတြကသူတုိ ့အမွားလဲသိေတာ့ခြင့္လႊတ္ၾကပါသည္။အဲ-ၾကာေနတာကအမည္ေျပာင္း-ဒီလုိေခၚပါဆရာမေလးျဖစ္သည္။ အေတြ ့မခံေရွာင္ေနသည္။တရက္မွာေတာ့ေအာင္တုိ ့ကစစ္ဆင္ေရးတခုလုပ္ရသည္။ေက်ာင္းကႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းျဖစ္လုိ့အေပၚထပ္မွာအမွဳတဲြထဲမပါတဲ့ဒလ်ိဳတေယာက္ကုိလႊတ္ထားရသည္။ဆရာမေလးစာသင္ခ်ိန္ေျပာင္းလုိ့ေက်ာင္းေအာက္ထပ္ကုိဆင္းလာခ်ိန္မွာသူကေလခ်ြန္လုိက္သည္။ေအာင္တုိ ့ငါးေယာက္ကေအာက္ထပ္ေလွခါးရင္းမွာေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လက္အုပ္ခ်ီပီးေစါင့္ေနသည္။သူဆင္းလာေတာ့ေအာင္တုိ ့ကကန္ေတာ့ပီးသား။ဆရာမေလးကရီေမာပီး။အေပၚထပ္ျပန္တက္သြားပါသည္။ပြဲပီးသြားပီ။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၄)
ေျမေပၚျပန္ေရာက္ေတာ့အေဖဟာေက်ာင္းဆရာပဲျပန္လုပ္ခဲ့တယ္။မင္းလွမွာအေဖေက်ာင္းဆရာဘ၀နဲ့ေလးႏွစ္ေနခဲ့ရပီး-ဇီးကုန္းကုိ၁၉၅၈မွာေျပာင္းေရႊ ့ခြင့္ရခဲ့တယ္။ဇာတိသစ္နဖါးရြာမွာအလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္တာ၀န္ယူခဲ့ရတယ္။ေက်ာင္းအသစ္ေဆာက္ဖုိ ့ေနရာမရွိလုိ့အေဖကသစ္နဖါးေခ်ာင္းကုိျဖတ္ေဖါက္ခါေက်ာင္းေျမေနရာရေအာင္လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ကုိေဆာက္ခဲ့ႏုိင္တယ္။အေသးစိတ္ေတာ့ေအာင္လဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ေအာင္မွတ္မိတာကဇီးကုန္းကအမ်ိဳးတေယာက္အိမ္မွာေအာင္တုိ ့မိသားစုအိမ္ငွားေနရတာရယ္။စစ္တပ္အာဏာသိမ္းပီးေနာက္ေအာင္-ဆယ္ႏွစ္သားေက်ာ္ကဘ၀ေတြကုိပါပဲ။၁၉၆၄-၁၉၆၅ခုႏွစ္ေလာက္ကတန္ေဆာင္မုန္းနဲ့သီတင္းက်ြတ္ပြဲေတာ္ေတြကုိေအာင္မွတ္မိေနတယ္။အဲဒီကာလကေအာင္ကအေဖ့ဇာတိအေဖ့အမေတြရွိရာသစ္နဖါးရြာကုိေရာက္ေနခဲ့တယ္။မီးထြန္းေရေမွ်ာပြဲေတာ္အတြက္ေန ့လည္ကေအာင္တုိ ့သူငယ္ခ်င္းတသုိက္ေခ်ာင္းေဘးမွွာ ရႊံ ့့ေတြခြာ၊ဖေယာင္းတုိင္ထည့္ထြန္းဘုိ့အထုိင္ေလးေတြလုပ္ပီးအေျခာက္လွမ္းေနခဲ့တယ္။ညက်ရင္ငွက္ေပ်ာဖတ္ေတြေပၚမွာတင္ပီးဖေယာင္းတုိင္ထြန္း-ေခ်ာင္းေရထဲေမ်ွာဘုိ့ေပါ့။ညဦးပုိင္းေန၀င္ရီတေရာမွာ-ရြာထဲကိုိတပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္း၀င္လာပါတယ္။ေအာင္တုိ့ပြဲပ်က္ခဲ့ပါတယ္။ဦီးၾကီးနဲ့ၾကီးေတာ္အိမ္ျမန္ျမန္ေျပးခဲ့ရတယ္။ေအာင့္အမတ၀မ္းကြဲအပ်ိဳေပါက္ကေအာင့္ကုိသူ့အနားကပ္ထားပါတယ္။တမိသားစုလုံးအိမ္ေပၚမွာအိပ္-ေအာက္ထပ္မွာကစစ္သားေတြ၊တပ္စိတ္-တစိတ္။ေအာင္ကစပ္စုတတ္သူပီပီအိမ္ေပၚၾကမ္းပ်ဥ္ၾကားကေနပီးေအာက္ကုိေခ်ာင္းေခ်ာင္းၾကည့္တယ္။ေျပာရအုံးမယ္။ေအာင္တုိ ့ေဒသကတေတာင့္ထုိးလုပ္ေသနတ္လုပ္ရာမွာနာမည္ၾကီးတယ္။အရွည္တမီတာေလာက္ရွိတဲ့VICEခုံ-တခုံရယ္-တံစဥ္း-၃-၄လက္ေလာက္ရွိရင္လုပ္ေသနတ္လုပ္လုိ ့ရပီ။ဘယ္က်ည္ဆံသုံးမလဲ။က်ြဲခ်ိဳလက္ကုိင္လား။ယမေနသားလား။ဆင္စြယ္လက္ကုိင္လား။ေစ်းကေတာ့မတူ။က်ည္ဆံကေတာ့အဲဒီအခ်ိန္မွာရုိင္ဖယ္က်ည္-တေတာင့္၇က်ပ္။စတင္းက်ည္-တေတာင့္၃-က်ပ္။ဘယ္ပုလိပ္ဆီမွာမဆုိ-၀ယ္လုိ ့ရတယ္။ျဖတ္ေလးျဖတ္လာလုပ္တဲ့အဲဒီစစ္ေၾကာင္းဟာရြာမွာရွိတဲ့လုပ္ေသနတ္ေတြကုိတညတည္းဖမ္းမိတာ။ေမာင္းကြင္းထဲမွာသံၾကိဳးနဲ့တြဲလာတာကုိကတတဲြကုိအလက္-၂၀-နဲ့-ႏွစ္တြဲေလာက္ရွိတယ္။ေအာင္-အိမ္ေပၚကေခ်ာင္းၾကည့္တဲ့ျမင္ကြင္းပါ။လက္ပစ္ဗုံးေတြပါ-ပါတယ္။အဂၤလိပ္လက္ပစ္ဗုံး--၇-စကၠန့္ေတြပါ။မယုံမရွိပါနဲ့။ေအာင္-ဇီးကုန္းမွာ-စာရင္းစစ္လုပ္တုန္းကရဲဌာနာကုိစာရင္းစစ္ခဲ့ဘူးတယ္။သက္ေသခံပစၥည္းေတြကုိစာရင္းစစ္ေတာ့-အဲဒီမွာအမွဳေပါင္းစုံကေရႊေတြေငြေတြကုိ-ေအာင္ေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္။ေအာင္ကအဲဒါေတြကုိစိတ္မ၀င္စားဘူး။ေအာင္လြန္ခဲ့့တဲ့-၁၅ႏွစ္ေက်ာ္္ကေတြ ့ခဲ့ရတဲ့လုပ္ေသနတ္ေတြကုိပဲစိတ္၀င္စားေနမိခဲ့တယ္။ေအာင္ေတြ ့ျမင္ခဲ့တဲ့အတုိင္း-သံၾကိဳးနဲ့တြဲထားလ်က္ပါပဲ။လက္ပစ္ဗုံးေတြကလဲစင္ေပၚမွာအစီအရီေပါ့။ေျမၾကီးေပၚမွာေတာ့-ေအာင္ေျပာခဲ့တဲ့ Vice တံေတြက-၂၀-ေက်ာ္ေလာက္ရွိမယ္။ဆက္ေျပာရရင္သစ္နဖါးမွာအဲ ဒီညကတအိမ္သားလုံးဘယ္သူမွအိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ညလယ္ေလာက္မွာ ေအာက္ထပ္ကတဖြဲ ့လုံးေပ်ာက္သြားပီး။-၃-၄နာရီေလာက္မွာျပန္လာကာေအာက္ထပ္မွာမီးေတြေမႊးပီးဘာေတြခ်က္ျပဳတ္စားေနလဲမသိပါဘူး။မနက္မုိးလင္းေတာ့စစ္သားေတြတရြာလုံးမရွိေတာ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ညကသတင္းေတြကေတာ့-တရြာလုံးပ်ံ ့့ေနခဲ့တာေပါ့။အဲဒီသတင္းေတြထဲမွာရြာထိပ္ကသုသန္မွာေက်ာရုိး-၃-ေယာက္-တက်င္းထဲျမဳပ္ထားတယ္ဆုိတဲ့သတင္းက၊ေဟာ့ထ္နယူးစ္ေပါ့။အေတာ္မ်ားမ်ားသြားၾကည့္ၾကတယ္။ေအာင္လဲသြားၾကည့္တယ္။ျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္းကမေကာင္းပါ။စစ္သားေတြကအေလာင္းေတြကုိေကာင္းေကာင္းမဖုိ ့ခဲ့လုိ့ ဒူးေထာင္တဲ့သူကေထာင္-ေခါင္းေပၚတဲ့သူကေပၚပါ။အဲဒါကုိရြာသားေတြကေျမၾကီးေတြနဲ့ျပန္ဖုိ ့ေပးခဲ့ရပါတယ္။ပီးေတာ့မေန့ညကစစ္သားေတြဟာသူတုိ့သတ္ခဲ့တဲ့ေက်ာရုိးေတြရဲ့၀မ္းတြင္းသားေတြကုိခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ခဲ့တယ္လုိ ့သတင္းလဲထြက္လာခဲ့တယ္။ေအာင္တုိ့အိမ္ရဲ့ေအာက္ထပ္မွာေစာေစာစီးစီးခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ေနၾကတာ-အဲဒါေတြလား။ေအာင္စဥ္းစားမိခဲ့တယ္။ ဒီလုိစစ္ေၾကာင္းဆင္းခဲ့တာျမိဳ့နယ္တခုလုံးမွာပါ။ရြာေပါင္း-၂၀-ေက်ာ္သုံးဆယ္ေလာက္ေပါ့။ဒါက ၾကိဳ့ပင္ေကာက္နဲ့နတၱလင္းမပါေသးပါဘူး။
အဲဒီကထဲကေအာင္ဟာ-စစ္တပ္ကုိမုန္းတီးခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ပုိင္းမဆလေခတ္မွာလဲအေဖကအဲဒီသစ္နဖါးေက်ာင္းမွာပဲေက်ာင္းအုပ္လုပ္ခဲ့ရတယ္။အဲဒီေခတ္ကလဲမဆလေဒါက္တုိင္ေတြကတုိးတက္တဲ့ေက်ာင္းဆရာေတြကုိေခ်ာင္းေျမာင္းလုပ္ၾကံေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။မယုံမရွိပါနဲ့ေအာင္တုိ ့အိမ္ေရွ့မွာဖ်ာလိပ္နဲ့လိပ္လာတဲ့ေက်ာင္းဆရာတေယာက္အေလာင္းသယ္လာတဲ့ႏြားလွည္းကလမ္းၾကမ္းလုိ ့ေက်ာင္းဆရာေခါင္း-လွည္းေပၚကျပဳတ္က်တာကုိ-လွည္းေမာင္းလာတဲ့လူကႏြားေတြကုိစုတ္သပ္-လွည္းေပၚကဆင္းပီးျပန္ေကာက္တာကုိ-ကုိယ္တုိင္ျမင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။အဲလုိသတင္းေတြကမၾကာခနၾကားရတာပါ။အေဖ့ကုိေတာ့လာမလုပ္နဲ့။အေဖကBSAေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္တစီး၀ယ္ပီး-ျမိဳ့နဲ့-၅-မုိင္ခရီးကုိေန ့စဥ္ေက်ာင္းတက္ပါတယ္ ။ေက်ာင္းပိတ္ရက္တရက္မွာတုိင္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့အေဖကုိင္ေနက်ပတၱဴလက္ကုိင္အိတ္ကုိေအာင္-ေလ့လာစူးစမ္းမိပါတယ္။ေအာက္ကေနပီးမ-ၾကည့္ေတာ့၊နဲနဲေလးေနတာနဲ့တုိင္ကျဖဳတ္ခ်ပီးအိတ္ကုိဖြင့္ၾကည့္ေတာ့-လားလား-ဆင္စြယ္ရုိးနဲ့လုပ္ထားတဲ့တလုံးထုိးေသနတ္ကုိေအာင္ေတြ ့ရပါေတာ့တယ္။ ေအာင္ကကုိင္ပီးအလွၾကည့္ေနတုန္း ေနာက္ကအေဖရဲ့ေငါက္သံံၾကားရလုိ့-ေသနတ္ကုိပစ္ခ်-လစ္လာခဲ့ရတယ္။
ဆက္ပါမည္

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၃)
အေဖနဲ့အေမရန္ကုန္မွာလက္ထပ္ပီးသိပ္မၾကာခင္-၁၉၄၉ခုႏွစ္မွာအေဖက ရဲေဘာ္ျဖဴေတြေတာခုိေတာ့ပါသြားပါတယ္။အေမလဲလုိက္သြားတာေပါ့။အေဖကဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံပါ။ေအာင္တုိ ့ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာအေမကေအာင္တုိ ့့ေမာင္ႏွမေတြကုိပညာေပးတတ္ပါတယ္။ငါကေတာခုိတုန္းက အမ်ားပုိင္ေငြေသတၱာကုိဖင္ခုထုိင္လာတာ။ဘယ္တုန္းကမွကုိယ္က်ိဴးအတြက္မသုံးခဲ့ဖူးဘူး။သားတုိ ့သမီိးတုိ ့လဲဘယ္ေတာ့မွမလုပ္နဲ့တဲ့။ကုိယ့္လုပ္အားနဲ့ကုိယ္ရွာရတဲ့ေငြကုုိသာတန္ဖုိးထားသုံးတတ္ၾကပါ-တဲ့။တကယ္ပါပဲ-အေဖလက္နက္ခ်လာေတာ့။အေမကမင္းမႏုိင္ကြက္သစ္မွာ(အဲဒီတုန္းကက်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္က်ဴးေက်ာ္တဲေတြေပါ့၊ေနာက္ပုိင္းျမိဳ့ေတာ္၀န္ဗုိလ္ထြန္းစိန္ကဖ်က္ပစ္လုိက္ပါတယ္)ဘဲေခါင္းဆန္ျပဳတ္နဲ့၀က္ေခါင္းသုတ္ေရာင္းခဲ့ရပါတယ္။အဲဒီမွာေအာင့္ကုိေမြးတာပါ။က်ဴးေက်ာ္တဲမွာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပ့ါ။အဲဒီတုန္းကဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ေဒၚခင္ၾကည္ေဆးရုံလုိ ့ေခၚတဲ့-ဒပ္ဖရင္ေဆးရုံမွာပါ။ေအာင္ေမြးတုန္းကကုိယ္အေလးခ်ိန္တေပါင္ေတာင္မျပည့္ဘူးတဲ့၊အေဖ့အမ်ိဳးေတြကလူေျခာက္ကေလးေမြးလာတာလုိ ့ေတာင္ေျပာၾကတယ္။ေတာထဲမွာအေမအစားဆင္းရဲခဲ့ရလုိ ့ပါ။ဒါေပမယ့္အေဖ့အမ်ိဳးေတြကၾကံဖန္ပီးေတာ့-ေတာ့ဂုဏ္ယူတတ္ၾကတယ္။ေအာင္တုိ ့ညီအကုိေတြဟာ-မင္း-၃-မင္းမွာေမြးတာမုိ ့လုိ ့ ့ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမယ္တဲ့။အကုိၾကီးကေတာထဲမွာတုန္းကဟံသာ၀တီခရုိင္-ခရမ္း-သုံးခြနယ္ထဲက-မင္းကလြန္းရြာမွာေမြးပါတယ္။ေအာင္ကရန္ကုန္မင္းမႏုိင္ရပ္ကြက္မွာေမြးပီး-ေအာင္ရဲ့ေအာက္ညီေလးက-မင္းလွ(လက္ပံတန္း-မင္းလွ)မွာအေဖေက်ာင္းဆရာဘ၀ကေမြးခဲ့တာပါ။ဖုန္းတန္ခုိးၾကီးမၾကီးေတ့ါမသိဘူး။ညီေလးကဆုံးပါးသြားခဲ့ပီ။အကုိၾကီးကဖုန္းမရွိလုိ ့ေအာင္နဲ့အဆက္မရ။FB မရွိ။ေအာင့္မွာလဲစမတ္ဖုန္းမရွိ-ကြန္ျပဴူတာပဲရွိ။အေဖေတာခုိေနတုန္းကအေဖ့ဇာတ္လမ္းေတြကလဲအဲဒီခရမ္း-သုံးခြနယ္သားေတြေျပာလုိ ့မဆုံးပါဘူး။အေဖကဖဆပလတပ္ေတြနဲ့စစ္တုိက္ရင္ကုိယ္ေပ်ာက္တယ္တဲ့။တကယ္ကဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းအေဖက ပစ္-ေထာက္-ေမွာက္-လဲ၊၀ပ္-တြား -လွိမ့္-ထြက္-ေတြကြ်မ္းက်င္ပီးသားပါ။အဲဒါကုိေတာသူေတာင္သားေတြကအံ့ၾသအထင္ၾကီးေနၾကတာပါ။အေဖတုိ ့စစ္တကၠသုိလ္တက္တုန္းကလဲ-တကယ္ပင္ပင္ပန္းပန္း-ပါးရုိက္နားရုိက္ခံပီးသင္တန္းတက္ခဲ့ရတာပါ။ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိလ္စာအုပ္ကုိရွာေဖြဖတ္ရွဳၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူးကုိယ္တုိင္ေရးထားတာလဲရွိပါတယ္။အေဖေျပာေနက်စကားကေတာ့သူတုိ ့တတိယပါတ္ေက်ာင္းသားေတြအတြက္-ဒုတိယပါတ္ကေက်ာင္းသားေတြကလက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့စကား--ပါတဲ့ဲ့ ။အုတ္နံရံမွာေရးထားခဲ့တာပါ။ တပ္ၾကပ္ေမာင္ထူး-ဗုိလ္ျမင့္ဦးနွင့္ျမင္းစီးရာ၀ယ္-ေရႊလုံးဖယ္ေလာ့--တဲ့။အရုိက္ၾကမ္းတဲ့တပ္ၾကပ္နဲ့-အရုိက္ၾကမ္းတဲ့ဗုိလ္ရယ္-ျမင္းကပ္-ေရႊလုံးရယ္ကုိေနာင္အပတ္စဥ္ဗုိလ္ေလာင္းေတြသတိထားၾကဖုိ ့ေရးခဲ့တာပါ။အေဖေတာခုိတုန္းက-တကယ့္အျဖစ္မွန္သမုိင္းေလးလဲအေဖနဲ့ပတ္သက္လုိ ့ရွိခဲ့ဘူးတယ္။တရက္မွာအေဖဟံသာ၀တီခရုိင္စစ္ေရးတာ၀န္ခံဘ၀နဲ့ရန္ကုန္ကုိယူဂ်ီဆင္းခဲ့ဖူးတယ္။ရန္ကုန္ကအျပန္မွာကားတစီးထဲပုလိပ္-၃-ေယာက္နဲ့အတူစီးခဲ့ရပါတယ္။သူတုိ့ကရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိယ္စီနဲ့ပါ၊အေဖကသူဆင္းမယ့္ေနရာလဲေရာက္ေရာ၊ကားကုိရပ္ခုိင္းပီးသူ ့ရဲ့ခ်ည္လြယ္အိတ္ထဲကုိလက္ႏွိဳက္ထားကာ၊ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကုိငါ့လက္ထဲမွာလက္ပစ္ဗုံးရွိတယ္၊ငါကဗုိလ္စက္ေရာင္ပဲ-ေသရဲလုိ ့ေတာခုိလာတာ-မင္းတုိ ့မေသရဲရင္ေသနတ္ေတြငါ့ကုိေပးပီးလက္ေျမွာက္ထားလုိ ့ေျပာေတာ့-ပုလိပ္-၃-ေယာက္ကနာမည္ၾကားရုံနဲ့ဖ်ားသြားပါတယ္။လက္ေတြေျမွာက္ထားၾကတယ္။အေဖကအဲဒီေသနတ္ေတြထမ္းပီးကားေပၚကဆင္းလာခဲ့တယ္။အဲ-လြယ္အိတ္ေတာ့က်န္ခဲ့တယ္။အေဖေတာထဲ၀င္သြားမွ-ပုလိပ္ေတြကအေဖ့လြယ္အိတ္ကုိအေလာတၾကီးႏွဳိက္ၾကည့္ၾကေတာ့၊လြယ္အိတ္ထဲမွာေကာ့စမစ္တစ္ေခါင္းလိမ္းဆီဘူးတဘူးကုိေတြ ့ၾကရတယ္ တဲ့။အဲဒီေခတ္ကေနာက္တေန ့သတင္းစာေတြကေတာ့ေရာင္းေကာင္းသလားမေမးနဲ့။

...ေနမ၀င္အခ်စ္(၂)
ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးပီးေတာ့ ဘီအုိင္ေအအေဖကဘီဒီေအထဲမပါရေတာ့ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဖြဲ ့ထားတဲ့ျပည္သူ ့့ရဲေဘာ္ထဲမွာရွိေနခဲ့ပါတယ္။ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြထဲမွာအေဖနဲ့အေမေတြ ့ၾကတာပါပဲ။ဖဆပလေခတ္မွာအေမ ့ဦးေလးသထုံကအမတ္ဦးစိန္လွေအာင္နဲ့အေဖရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။အဲဒီမတုိင္ခင္ကထဲကအေဖကသထုံကုိဗုိုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ့အတူစည္းရုံးေရးခရီးစဥ္သြားခဲ့ဖူးပါတယ္။ဒီမွာလဲအေဖေျပာခဲ့ဘူးတဲ့ပုံျပင္တပုဒ္္ကုိေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ေနာက္မွာေျပာပါမယ္။ သထုံကေနဖါးအံကုိထြက္ရင္အရင္ကအေခၚ-ဒူးရင္းဆိပ္ေခ်ာင္းကုိျဖတ္ရပါတယ္။တကယ္ကေတာ့ဒုံသမိေခ်ာင္းပါ။ဒူးရင္းဆိပ္ရြာကျဖတ္လုိ့ေဒသခံေတြကအဲလုိေခၚၾကတာပါ။အခုေတာ့ဒုံသမိတံတားေဆာက္ပီးသြားပါပီ။ေအာင္လဲေရာက္ဖူးတယ္။ငယ္တုန္းကေအာင္တုိ ့အဲဒီေခ်ာင္းကုိ ေလွနဲ့ျဖတ္ကူးပီး ဘုရင္ညီဂူကုိသြားလည္ဘူးတာမွတ္မိေနတယ္။ေခ်ာင္းျဖတ္ခါနီးေလွဆိပ္မွာ၊ပုဇြန္ၾကီးၾကီး-၃-ေကာင္ေလာက္ကပ္ေက်ာ္ထားတဲ့-ပုဇြန္ငါးေပါင္းေက်ာ္-တခုမွ(၂၅)ျပားေတြ၀ယ္။အိမ္ကထုိးလာတဲ့ဆီထမင္းေတြနဲ့တေကာင္မွ-ဆယ္ျပားေပးရတဲ့-စာကေလးေက်ာ္ေတြသယ္ပီး၊ေခ်ာင္းကုိျဖတ္၊ဇြဲကပင္ေတာင္ၾကီးကုိလွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ဘုရင္ညီဂူေက်ာက္ေတာင္ေပၚတက္ခဲ့ဖူးတယ္။အဲဒီဘုရင္ညီဂူကထူးဆန္းေထြလာပါပဲ။ေတာင္္ေျခမွာက်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းဇရပ္တခုရွိပါတယ္။အသက္ၾကီးသူမ်ားကေတာင္ေျခဇရပ္မွာနားေနခဲ့ပီး၊လူငယ္ေတြကေက်ာက္္ေတာင္ေပၚတက္ေပါ့။ေက်ာက္ေတာင္ေပၚေရာက္ရင္ဂူထဲမွာေအးစိမ့္ေနပီး။ေခါင္းေပၚကေက်ာက္ခ်ြန္ေက်ာက္တက္မ်ားကေရေအးေတြတစက္စက္က်ေနတာေတြ ့ရမယ္။ပီးရင္အတြင္းကုိဆက္၀င္မယ္ဆုိရင္-ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းပီး၀င္ရမယ္။ဖေယာင္တုိင္မီးျငိမ္းသြားရင္ေတာ့ျပန္လွည့္လာခဲ့ေပေတာ့။ဆက္မတုိးေလနဲ့-အတြင္းမွာေလမရွိေတာ့ဘူး။ေက်ာက္ေတာင္ဟုိဖက္ျခမ္းကုိ-ဘယ္သူမွ မေရာက္ဖူးဘူးလုိ ့သိခဲ့ရတယ္။ဒါေပမယ့္မဆလေခတ္မွာေက်ာက္ေတာင္ကုိျဖတ္ပီးဟုိဖက္အထြက္ကုိေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့သတင္းတခုသတင္းစာမွာဖတ္ခဲ့ရဘူးတယ္။ဓါတ္ပုံေတြနဲ့တကြ၊ေနာက္ခံဇြဲကပင္ေတာင္ၾကီးနဲ့ေပါ့။အဲဒီဘုရင္ညီဂူကျပန္ဆင္းလာရင္ေအာက္ကဇရပ္နားမွာထူးဆန္းတဲ့စမ္းေခ်ာင္းတခုကုိေတြ ့ရမယ္။စမ္းေခ်ာင္းထဲကေရဟာအေပၚမွာပူေနတာၾကက္ဥေတာင္ျပဳတ္လုိ ့ရပါတယ္။ေအာင္တုိ ့စမ္းသပ္ခဲ့ဖူးတာပါ။-၁၅-မိနစ္ဆုိက်က္ပီ။အဲေရခ်ိဳးခ်င္ရင္စမ္းေခ်ာင္းေအာက္မွာ၀ပ္ေနပါ-ေရေအးစီးေၾကာင္းပါ။စမ္းေခ်ာင္းတခုထဲ၊ေရပူေရေအးစီးေခ်ာင္း-၂-ခုရွိတာအဲဒီတခါပဲေတြ ့ဖူးခဲ့ပါတယ္။ေအာင္တုိ ့လဲေရဆင္းခ်ိဳးခဲ့ၾကတာေပါ့။ပီးေတာ့အဲဒီ ဂူနားမွာပဲစစ္တပ္ကစက္ပစ္ကြင္းတခုရွိေနတာလဲမွတ္မိေနပါတယ္။ေနာင္ႏွစ္ေတြမွာလဲေအာင့္အေမက၊ဒူးရင္းသီးေပၚခ်ိန္ဆိုုရင္-သားသမီးေတြကုိ-ေမာ္လျမိဳင္အျမန္ရထားနဲ့သထုံကုိ-ေခၚသြားပီးဒူးရင္းသီးေတြျခင္းလုိက္၀ယ္ေၾကြးတာလဲမွွတ္မိေနပါတယ္။ သထုံေရာက္ရင္ဘရင္ညီဂူကုိထပ္သြားလည္ခ်င္ေပမယ့္၊သြားခ်င္တုိင္းသြားမရပါဘူး။ေကအင္ယူေဒသမုိ ့သြားခြင့္ေပးတဲ့အခါေပး။ပိတ္တဲ့အခါပိတ္ေပါ့။အေမကအေဖနဲ့မေတြ ့ခင္ကထဲကသထုံမွာျပည္သူ ့ရဲေမပါ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ ့သထုံကုိလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဧ ည့္ခံေၾကြးေမြးရင္းစတင္ျမင္ဖူးရာက အေမ့ဦးေလးျဖစ္တဲ့သထုံအမတ္-ဦးစိန္လွေအာင္ကတဆင့္-အေမ့ကုိအေဖသိက်ြမ္းခဲ့တာပါ။အေဖနဲ့အေမလက္ထပ္ေတာ့-ဆရာၾကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မွိဳင္းကဘိတ္သိတ္သြန္းေပးတယ္လုိ ့အေမေျပာတာအမွတ္ရပါတယ္။အခုနကအေဖေျပာတဲ့ပုံျပင္ကုိေျပာပါေတာ့မယ္။ အဲဒီဒူးရင္းဆိပ္ေခ်ာင္းကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့အတူကူးပီး-ကရင္ျပည္နယ္ဖါးအံကုိစည္းရုံးေရးခရီးထြက္စဥ္ကပါ။ေခ်ာင္းကုိတဖက္တခ်က္စီကသစ္ပင္ႏွစ္ပင္မွာသံမဏိၾကိဳးဆြဲထားပါတယ္။အဂၤလိပ္ေခတ္လက္ရာေပါ့။
ေခ်ာင္းကုိကူးမယ့္ေလွေပၚကလူေတြကအဲဒီသံၾကိဳးကုိဆြဲပီးကူးရတာပါ။အဲဒီေန ့ကေခ်ာင္းကုိကူးေတာ့လဲက်ေနာ္တုိ ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ေလွထဲမွာထုိင္ပီး-ဘယ္ဇိမ္ခံေနမလဲ။သူပါသံမဏိၾကိဳးကုိ၀င္ဆြဲေနခဲ့တာေပါ့။အဲဒီမွာပဲေလွပုိင္ရွင္ကရင္ၾကီးကစိတ္ရွဳပ္ေနဟန္နဲ့ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးပါေတာ့တယ္။ဗုိလ္ခ်ဳပ္လာတာသူသိတယ္၊သူ့ေလွကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ့စီးေနတာလဲသိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ေလွထဲမွာဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့တူတာရွာ လုိ ့မရဘူးျဖစ္ေနတယ္္။ဒါနဲ့ ေဟ့--မင္းတုိ ့ေျပာေျပာေနတဲ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆုိတာ ဘယ္အေကာင္လဲကြ-လုိ ့ေမးရွာပါတယ္။ရဲေဘာ္ေတြကသူ ့ကုိရယ္ေမာပီး-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိလက္ညိဳးထုိးျပပါတယ္။-ေလွပုိင္ရွင္ကရင္အဖုိးၾကီးက-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိလဲေတြ ့ေရာဘာေျပာတယ္မွတ္သလဲ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္-ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့နာမယ္သာၾကီးတာ-အေကာင္ကေတာ့ခပ္ေသးေသးပါပဲကြာ----တဲ့ဗ်ာ။ 
ဆက္ပါမည္

...အခုတခါေတာ့၀ထၳဳရွည္တပုဒ္္ေရးခ်င္လာပါပီဆက္လက္အားေပးၾကပါအုံးဗ်ာ

ေနမ၀င္ အခ်စ္

ေအာင္ရဲ့-ငယ္စဥ္ဘ၀က-က်န္္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ဘ၀ေတြလုိပါပဲ။ဒါေပမယ့္နဲနဲပါးပါးေတာ့ထူးျခားခဲ့တာေပါ့။ ေအာင္ရဲ့အေဖက၊ေအာင္မွတ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ၊အလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္ဆရာဘ၀ပါ။ေအာင္တုိ ့ကေမြးခ်င္းေပါက္ေဖၚမ်ားတယ္။--၈-ေယာက္ေတာင္ရွိတယ္။ေအာင္ရဲ့အေဖက-သာယာ၀တီခရုိင္-ဇီးကုန္းသားပါ။အဲ-ေအာင္ရဲ့အေမကသထုံသူ-ပအုိ၀္ ့အမ်ိဳးသမီးပါ။ဒီေလာက္ေ၀းတဲ့ေဒသနွစ္ခုမွာရွိေနခဲ့ၾကတဲ့အေဖနဲ့အေမဘယ္လုိေတြ့့ၾကပံုကုိလဲ ေျပာပါမယ္။ေအာင္ရဲ့အေဖကစေျပာမွရမယ္။အေဖကလူလားမေျမာက္ခင္ကထဲကမိဘမဲ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။သူတုိ့ေမာင္ႏွစ္မေလးေယာက္ကုိဘၾကီးေတြေဒၚၾကီးေတြကျပဳစုေစါင့္ေရွာက္ခဲ့ရတာပါ။ဒါေပမယ့္ေအာင္ရဲ့အဖုိးကေတာ့-ေျမရွင္ၾကီးပါ။ရြာမွာဇာတ္ပြဲလာကရင္-ဇာတ္မထြက္ခင္ေျမရွင္ၾကီး-ဦးဖုိးကဲရန္ကုန္သြားတဲ့ပုံ-ဆုိပီး-ဇာတ္စင္ေပၚတက္-ကတၱီပါကန့္လန့္ကာေရွ့မွာ၊ေခါင္းေပါင္းစတေထာင္ေထာင္-ေတာင္ရွည္ပုဆုိးနဲ့-ရွဴးဖိနပ္စီးပီး-ေတာင္ေ၀ွးတေခ်ာင္းနဲ့-ဟုိ-ကုိဘီေအ-သီခ်င္းထဲကလုိ-တက္တက္ျပရပါတယ္။အဲဒါျပပီးမွဇာတ္ပြဲကဆက္ကလုိ ့ရပါတယ္--တဲ့၊အဲဒီေခတ္ကေပါ့။အေဖ-ရွစ္ႏွစ္သားေလာက္မွာေအာင္ရဲ့အဖုိးနဲ့အဖြားကဆုံးပါးခဲ့ပါတယ္။အဲ-အေဖကအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ရန္ကုန္တက္ပီးဘုုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာစာသင္ပါတယ္။ပီးမွအလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းမွာစာသင္ပီး-၇-တန္းေအာင္ပါတယ္။အဂၤလိပ္ေခတ္က-၇တန္းဆုိတာအေတာ္အဆင့္ျမင့္ပါတယ္။အဲဒီိကမွ-စစ္ေတြဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းကုိေရာက္ပါတယ္။ေက်ာင္းပီးေတာ့နယ္မွာေက်ာင္းဆရာဘ၀နဲ့ေနာက္ပုိင္းအလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးမွာရန္ကုန္ကုိျပန္ေရာက္ကာ-ဂ်ပန္ေခတ္စစ္တကၠသုိလ္-တတိယပတ္ဗုိလ္သင္တန္းမွာ-တက္ခဲ့ပါတယ္။သင္တန္းတက္ဘက္ေတြကေတာ့-ဦးတင္ဦး(ယခု-အင္အယ္ဒီနာယက)။မဆလေခတ္၀န္ၾကီးခ်ုဳပ္ေဟာင္းဦးေမာင္ေမာင္ခ။(၇)ရက္သမတဦးစိန္လြင္။ဦးထြန္းတင္။ဦးသန္းစိန္။ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထြန္းရီ။ဦးေအးကုိ။ဗကပမွာဗဟုိေကာ္မတီျဖစ္ခဲ့တဲ့ဆုိဗီယက္ျပန္-ရဲေဘာ္လြင္-(ဗုိလ္သိန္းေအာင္-ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေမာင္)တုိ ့နဲ့တပတ္ထဲပါ။ဗိုလ္သင္တန္းဆင္းပီးေတာ့၊ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ကုိယ္ရံေတာ္တပ္မွာထမ္းေဆာင္ရပီး၊သရက္ခရုိင္မွာဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ့အတူတူေနခဲ့ရပါတယ္။ေအာင့္အေဖေျပာျပခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္းပုံျပင္ေလးတခုုကုိလဲ။ေအာင္အခုထိမေမ ့ခဲ့ပါ။ငယ္တုန္းကျမိဳ့နယ္စာစီစာကုံးျပိဳင္ပြဲမွာေတာင္ ေအာင္ေရးပီး၀င္ျပိဳင္ခဲ့ေသးတယ္။
ဒီလုိပါ---သရက္ခရုိင္မွာဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖုိ ့ျပင္ေနတုန္း-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကသူ့တပ္ကုိအမိန္ ့ခ်ထားပါတယ္။ေသနတ္သံမထြက္ေစရအမိန့္ပါ။ ရန္သူဂ်ပန္အနံ့ခံမရေစရန္ပါ။ တရက္မွာေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန့လည္ခင္းနားေနခ်ိန္ ေသနတ္သံတခ်က္ျမည္လာခဲ့ပါတယ္-ေတာထဲကပါ-ခပ္သဲ့သဲ့ပဲၾကားရတာပါ။သူ ့နားမွာရွိေနတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ဒီေသနတ္သံေၾကာင့္ျပႆနာတက္ပီလုိ ့ထင္ေနၾကပါပီ။ဗုိလ္ခ်ဳပ္လဲၾကားပါတယ္။ညေနပုိင္းမွာ-အေျဖေပၚလာပါပီ။ရဲေဘာ္တေယာက္ဆတ္တေကာင္ကုိထမ္းလာပီး-တပ္စခန္းထဲကုိ၀င္လာကာ-ဆတ္ကုိပစ္ခ်ပီး၊ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိအေလးျပဳ-က်ေနာ့ကုိဗုိလ္ခ်ဳပ္အေရးယူပါလုိ ့ေျပာခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္္က-ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ။ေအးကြာ ငါလဲစားခ်င္ေနတာနဲ့အေတာ္ပဲ-မင္းေနာက္ကုိထပ္မပစ္ပါနဲ့လုိ ့ပဲေျပာခဲ့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္ကေတာထဲမွာ-သူ ့ရဲေဘာ္ေတြဟာရက္ရွည္လမ်ားဆင္းဆင္းရဲရဲစားေသာက္ေနရတာကုိ-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာေတြ ့ၾကံဳခံစားမၾကည့္ရက္ႏုိင္ခဲ့လုိ ့ပါ။ဒါေၾကာင့္အေဖက-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိသိပ္ပီးခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ပါတယ္။
ဆက္ရန္

...ပါတီတြင္းဒီမုိကေရစီ
ပါတီတြင္းမွာ-ပါတီ၀င္ရဲေဘာ္မွ-မဟုတ္၊သာမန္ျပည္ သူ့ တပ္မေတာ္သားရဲေဘာ္ေတြအတြက္ပါ၊ပါတီတြင္း ဒီမုိကေရစီသုံးရပ္ကုိျပဌါန္းေပးထားပါတယ္။
အဲဒါေတြကေတာ့-(၁)စစ္ေရးဒီမုိကေရစီ။(၂)ႏုိင္ငံေရးဒီမုိကေရစီ။(၃)စီးပြါးေရးဒီမုိကေရစီပါ။ရွင္းျပပါမယ္။
(၁)စစ္ေရးဒီမုိကေရစီ
ရဲေဘာ္တုိင္းဟာ မိမိတုိ ့တပ္ဖြဲ ့ေတြနဲ့ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ရန္သူ ့အေျခအေနနဲ့ပတ္သက္ပီး၊မိမိထင္ျမင္ခ်က္ကုိ၊တင္ျပႏုိင္တယ္။ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေရွ့တုိးမလား၊ေနာက္ဆုတ္မလားေပါ့။တုိက္ပြဲတုိက္ေတာ့မယ္ဆုိရင္လဲ၊ဒီတုိက္ပြဲက-တုိက္သင့္မတုိက္သင့္-အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္တင္ျပႏုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။အဲ-ပီးရင္ေတာ့အထက္အဖြဲ ့အစည္းက-မဲနဲ့အနည္းအမ်ားကုိဆႏၵယူပီး-အနည္းစုက-အမ်ားစုကုိနာခံေပါ့။
(၂)ႏုိင္ငံေရးဒီမုိကေရစီ
ဒါကလဲအထက္ကအတုိင္းပါပဲ။ ပါတီဗဟုိနဲ့မတူတဲ့မိမိရဲ့ထင္ျမင္ယူဆတဲ့ႏုိင္ငံေရးအေတြးအေခၚတခုကုိ၊ ပါတီကြန္ဖရင္ ့-သုိ့မဟုတ္၊ပါတီကြန္ဂရက္တခုခုမွာ
တင္ျပႏုိင္ပါတယ္။အဲဒီလုိအစည္းအေ၀းေတြနဲ့မၾကံဳၾကိဳက္ရင္၊ပါတီဥကၠဌကုိတုိက္ရုိက္စာေရးတင္ႏုိင္ပါတယ္၊အဲ-ပီးရင္ေတာ့-အထက္ကအတုိင္းမဲခြဲဆုံးျဖတ္မယ္၊အနဲစုကအမ်ားစုကုိနာခံေပါ့။
(၃)စီးပြါးေရးဒီမုိကေရစီ
ေစာေစာပုိင္းကာလေတြမွာ(၁၉၇၀-၈၀ကာလမ်ားမွာ)ဘယ္စခန္းမဆုိ၊ဘုံရိကၡာရုံမွာပဲရဲေဘာ္အားလုံးစုပီးစားေသာက္ၾကရပါတယ္။အိိမ္ေထာင္သည္ေတြနဲ့ခေလးေတြလဲအပါအ၀င္ေပါ့။စခန္းတုိင္းမွာရွိတဲ့ရိကၡာမွဴးရဲ့အစီအစဥ္အတုိင္း၊သူ၀ယ္ေပးတဲ့-၅-ရက္စာဟင္းနဲ့-ဆန္-ဆီ-ဆား-ကုိ၊အလွည့္က်စားဖုိမွဴးရဲေဘာ္ကခ်က္ျပဳတ္ေၾကြးတာစားေသာက္ၾကရပါတယ္။ခေလးငယ္ေတြကလဲစားဖုိမွဴးခ်က္တဲ့အတုိင္း-ခ်ဥ္လဲစား-စပ္လဲစားေပါ့။အဲဒီမွာအဲဒီရိကၡာမွဴးကုိမေက်နပ္ရင္-တလတခါလုပ္တဲ့မိမိတုိ့့စခန္းရဲ့ေနထုိင္စားေသာက္ေရးေဆြးေႏြးပြဲမွာမဲနဲ့ျဖဳတ္ခ်ပီးအသစ္ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ပါတယ္။ေနာက္ပုိင္းကာလေတြမွာ၊အဲဒီ--ဒီမုိကေရစီကုိအသုံးခ်ပီးအခ်ိဳ့ရဲေဘာ္ေတြကတင္ျပၾကေတာ့-အုိးၾကီးစနစ္(ဘုံရိကၡာရုံစနစ္ကေန)အုိးေလးစနစ္ကုိပါတီဗဟုိကခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။အဓိက-ကအိမ္ေထာင္သည္ေတြအတြက္ပါ။ဘယ္စံနစ္မဆုိ-အားသာခ်က္အားေကာင္းခ်က္ေတြကေတာ့ရွိေနၾကတာပါပဲ။လူပ်ိဳဘ၀မွာအုိးၾကီးစနစ္ကေကာင္းေပမယ့္၊အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀မွာေတာ့-အုိးေလးစံနစ္ကေကာင္းသလုိလုိ။ ပီးေတာ့လြတ္လပ္စြာ-စုိက္ပ်ိဳးေမြးျမဴ-ေရာင္းခ်ခြင့္ကုိလဲေပးခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ့ဇနီးသည္ကုိယ္၀န္ရွိလာေတာ့-ၾကက္္ေမြးဖုိ ့ျပင္ဆင္ရပါတယ္။မီးဖြားတဲ့့အခ်ိန္
ၾကက္ဥစားႏုိင္ေအာင္လုိ ့ပါ။ခေလးမရွိတဲ့အိမ္ေထာင္ရွင္ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ၾကက္ေမြးပီးၾကက္္ဥကုိစု၊ အသားစားခ်င္ရင္၊ေစ်းမွာသြားပီးၾကက္္ဥကုိေရာင္း၊အသား၀ယ္စားေပါ့။ က်ေနာ္ကဇနီးသည္ကုိယ္၀န္ ရွိလာေတာ့၊က်ေနာ္ကအိမ္ေရွ့မွာခရမ္းပင္(၂၅)ပင္စုိိက္ပါတယ္။၀ါးေတြနဲ့စင္ထုိးပီး-ေႏြပဲနဲ့ဗုံလုံသီး(အတုိ)စုိက္ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ ့ေနတဲ့တဲရဲ့ေနာက္ဖက္မွာျငဳပ္ပင္(၁၀)ပင္ေက်ာ္စုိက္ထားပါတယ္။က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္အိမ္ကကပ္ရက္မဟုတ္ေပမယ့္တျခံျခားေလာက္ပါ။သူ လဲစုိက္ေတာ့စုိက္တယ္။သူ ့ဇနီးကေတာ့ က်ေနာ့ဇနီးနဲ့ခင္ေန လုိ ့က်ေနာ္စုိက္တာေတြသူတုိ့ကခူးစား-သူတုိ ့စုိက္တာေတြက်ေနာ္တုိ ့ကခူးစားၾကေပါ့။
အဲဒီမွာေျပာခ်င္တာက၊ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကအဲဒီကာလေတြမွာအေတြးအေခၚေတြေျပာင္းလဲလာပီး ဒီ-ဒီမုိကေရစီ-၃-ရပ္ဟာ မျပည့္စုံဘူးလုိ႕ ဆုိလာပါတယ္။ သူထပ္ျဖည့္ခ်င္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ သူက စာတမ္းေရးၿပီး ဗဟုိကုိ တင္ပါတယ္။ ဒါဟာ အေရးႀကီးတဲ့ ႏုိင္ငံေရး သေဘာတရားေရးဆုိင္ရာ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတင္ျပတဲ့ စာတမ္းကုိ ဗဟုိက လြယ္လင့္တကူ လက္ခံလုိ႕ ဘယ္မွာ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ လက္မခံႏိုင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ ပါေနတယ္။ လက္ခံလုိ႕ မျဖစ္ဘူးလုိ႕ ၾကားသိရပါတယ္။ အတိအက်ေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ပါတီက သူ႕ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ အတင္းပိတ္ပင္တာ မလုပ္ဘဲ အတတ္ႏုိင္ဆုံး သူ႕အေပၚ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ လုိက္ေလ်ာမႈ ျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူက သူယုံၾကည္တဲ့ ဒီမုိကေရစီကုိ လူထုတြင္းမွာ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္ခြင့္ ျပဳဖုိ႕ ေတာင္းဆုိပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတရပ္အေနနဲ႕ ပါတီမူဝါဒနဲ႕ မကုိက္ညီတဲ့အယူအဆတရပ္ကုိ လက္ေတြ႕ကြင္းဆင္း စူးစမ္းေလ့လာမႈလုပ္မွာ၊ စမ္းသပ္မွာကုိ ခြင့္ျပဳေပးဖုိ႕ဆုိတာ ေတာ္ေတာ္ မလြယ္ကူတဲ့ ျပႆနာတခုပါ။ ဒါေပမဲ့ ပါတီဗဟုိက ခြင့္ျပဳရုံသာမက အဲဒီမွာ သူ စူးစမ္းေလ့လာမႈ ျပဳေနခ်ိန္ သူ ေနထုိင္စားေသာက္ဖုိ႕နဲ႕ လုိအပ္တာေတြကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးဖုိ႕ပန္ဆန္း ျမိဳ့နယ္မွဴးလုပ္ေနတဲ့ရဲေဘာ္တေယာက္ဆီကုိ့ညႊန္ၾကားလာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပန္ဆန္းဒုိင္နယ္ ပန္ဖိန္းရြာ အထက္က ေတာင္ေပၚလားဟူရြာေတြမွာ သူ ဒီမုိကေရစီစူးစမ္းေလ့လာမႈ ကာလအတန္ၾကာ လုပ္ေနစဥ္အတြင္း စားေသာက္ဖုိ႕ ဆန္ရိကၡာကအစ စကားျပန္အဆုံး ပန္ဆန္းၿမဳိ႕နယ္က ေတာက္ေလွ်ာက္အကူအညီ ေပးခဲ့ရပါတယ္။ဒါေပမယ့္-ေခတ္အဆက္ဆက္မွာစာေပသင္ၾကားခြင့္မရခဲ့တဲ့ေတာင္ေပၚက-၀ျပည္သူေတြက-သူလုိခ်င္တဲ့ဒီမုိကေရစီေတြကုိဘယ္လုိလုပ္ပီးနားလည္ႏုိင္မွာလဲဗ်ာ။
ပါတီဖရုိဖရဲျဖစ္ပီးေနာက္ပုိင္းမွာ-ကုိေက်ာ္ဆုိင္ဟာပါတီဗဟုိေျပာင္းေရႊ ့ရာေနာက္ကုိမလုိက္ခဲ့ေတာ့ပဲ-အဲအခ်ိန္ကပါတီမွာသင္တန္းလာတက္ေနတဲ့ေအဘီကေက်ာင္းသားေတြနဲ့အတူ-မာနယ္ပေလာကုိပဲလုိက္သြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။ဒီေနရာမွာေျပာခ်င္တာတခုက-ပါတီ၀င္ရဲေဘာ္တေယာက္ရဲ့တာ၀န္ဟာ-ပါတီကုိယုံၾကည္ရမယ္၊ျပည္သူကုိယုံၾကည္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီလုိယုံၾကည္ခ်က္ခုိင္မာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြရွိေနခဲ့လုိ့-ပါတီဟာဒီေန ့မွာ-၇၅-ႏွစ္ေက်ာ္သက္တမ္းရွိခဲ့ရတာပါ။က်ေနာ့အေတြ ့အၾကံဳေတြကုိတင္ျပလုိ ့ပီးပါပီ။
က်ေနာ့စာဖတ္ရတဲ့ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ရဲေဘာ္မ်ား-ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳႏုိင္ၾကပါေစ။

...ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚ
ပါတီဟာပစၥည္းမဲ့လူတန္းစားေတြနဲ့အဖိႏိွပ္ခံလူတန္းစားေတြဖက္ကအျမဲတမ္္းရပ္တည္ပါတယ္။အလုပ္သမားလယ္သမားလူတန္းစားကုိအေျခခံပီးျမိဳ့ေပၚရွိအမ်ိဳးသားဓနရွင္မ်ားကုိမဟာမိတ္ဖြဲ့ကာ၊စစ္အစုိးရ၊စစ္အုပ္စုနဲ့၊စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိတုိက္ဖ်က္ဖုိ့လမ္းစဥ္ခ်ထားပါတယ္။အမ်ိဳးသားလူမ်ိဳးစုမ်ားနဲ့ပတ္သက္လုိ့၊တန္းတူေရး၊ေသြးစည္းညီညြတ္ေရး၊ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးခြင့္ရေရးကုိေတာင္းဆုိထားပါတယ္။ပါတီ၀င္တေယာက္ျဖစ္လာရင္၊ပါတီရဲ့ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိလုိက္နာၾကရပါမယ္။ပါတီရဲ့ဖြဲ့့စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစည္းမ်ဥ္းကုိ-က်ေနာ္တုိ ့ပါတီ၀က္ဆုိက္ဘ္္မွာေလ့လာႏုိင္ပါတယ္။ပါတီ၀င္တေယာက္ျဖစ္ဖုိ့့ခဲယဥ္းတယ္လုိ့တခ်ိဳ့လူငယ္ေတြကထင္ၾကတယ္။မခက္ပါဘူး-ပါတီဖြဲရဲ့ဖြဲ ့စည္းအုပ္ခ်ုဳပ္ပုံစည္းမ်ဥ္းကုိလက္ခံရင္၊ပါတီရဲ့-အေထြေထြလုပ္ငန္းစဥ္(၀က္ဆုိက္ဘ္တြင္တင္ထားပါသည္)ကုိလက္ခံရင္၊မည္သူမဆုိပါတီ၀င္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။က်ေနာ္တုိ့လုုိတကၠသုိလ္ေက်ာင္းဆင္းပညာတတ္ေတြအတြက္-ပါတီရဲ့စည္းကမ္းကုိလုိက္နာဖုိ့ကအေတာ္ခက္ပါတယ္။ပညာတတ္ေတြကကုိယ့္ကုိယ္ကုိ-အထင္ၾကီးတတ္ၾကတယ္။အႏုပညာသမားဆုိရင္ပုိဆုိးပါတယ္။က်ေနာ့အေတြ့အၾကဳံကုိက်ေနာ္တင္ျပတာပါ။ပါတီရဲ့-ပါတီ၀င္မဟုတ္ေသးတဲ့-သာမန္ျပည္သူ့တပ္မေတာ္သားရဲေဘာ္မ်ားအတြက္-စည္းကမ္းၾကီး-၃-ရပ္နဲ့သတိျပဳရန္(၈)ခ်က္ဆုိတာျပဌါန္းထားပါတယ္။၃-၈(သုံးရွစ္လုပ္္ဟန္လုိ ့ေခၚပါတယ္)။
စည္ကမ္းၾကီး-(၃)ရပ္
(၁)ဘာပဲလုပ္လုပ္အထက္အမိန္ ့ကုိနာခံံရမည္။
(၂)ျပည္သူေတြရဲ့ပစၥည္းကုိ-ခ်ည္တမ်ွင္မွ်ပင္မယူေစရ။
(၃)စစ္ေျမျပင္ကသိမ္းပုိ္က္ ရရွိေသာပစၥည္းမ်ားသည္ အမ်ားပုိင္ပစၥည္းျဖစ္သည္။
သတိျပဳရန္(၈)ခ်က္
၁-စကားေျပာရာတြင္ခ်ိဳခ်ိုဴသာသာေျပာၾကားရမည္။
၂-သု့ုံပမ္းေတြကုိမညွင္းဆဲရ။
၃-၀ယ္ယူရာမွာတန္ဖုိးေပးေခ်ပါ။
၄-ျပည္သူ ့ဥစၥာမွန္စြာငွားပီးျပန္အပ္ပါ။
၅-ပစၥည္းပ်က္ရင္ေလ်ာ္ပါ။
၆-မူးရစ္ေသာက္စားတာေရွာင္က်ဥ္ေစရန္ပါ။
၇-စပါးသီးႏွံေတြကုိထိန္းသိမ္းကာကြယ္ပါ။
၈-အမ်ိဳးသမီးေတြအေပၚ-သေဘာထားျဖဴစင္ပါ။
အဲဒီစည္းကမ္း-၃-ရပ္-သတိျပဳရန္-၈-ခ်က္ကုိ္ျမဳိိ့ေပၚကလာတဲ့ပညာတတ္ရဲေဘာ္ေတြကလုိက္နာႏုိင္ၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္-ပညာတတ္ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚကုိစြန္ ့ပစ္ပီး
အလုပ္သမားလူတန္းစားအေတြးအေခၚကုိ-ရပ္တည္ကုိင္စြဲဖုိ ့ၾကေတာ့အခက္အခဲရွိၾကပါတယ္။ပစၥည္းမဲ့အလုပ္သမားလူတန္းစားမွာၾကီးမားဂုဏ္ေျပာင္တဲ့-အဂၤါရပ္(၅)ခုရွိပါတယ္။ဘယ္ႏုိင္ငံကအလုပ္သမားလူတန္းစားျဖစ္ျဖစ္ပါ။အဲဒါေတြကေတာ့---
(၁)စည္းရုံးေရးစည္းကမ္းလုိက္နာမွဳရွိတယ္။
(၂)အလုပ္သမားအခ်င္းခ်င္းေသြးစည္းညီညြတ္မွဳရွိတယ္။
(၃)အေမ်ွာ္အျမင္ရွိတယ္။
(၄)အနာဂါတ္ကုိယုံၾကည္တယ္။
(၅)ကုိယ္က်ိဳးကုိစြန္ ့့လႊတ္ပီးတုိက္ပြဲ၀င္္ရဲတယ္။
အဲဒါကုိ-ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေ၀ဖန္ေရးနည္းလမ္းနဲ့ပညာတတ္ေတြကမိမိကုိယ္ကုိျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေအာင္က်ိဳးစားၾကရပါတယ္။အဲလုိမျပဳျပင္ႏုိင္တဲ့က်ေနာ္တုိ့ပညာတတ္ေတြကုိ-တခ်ိဳ့ေျပာက္က်ားေဒသကလယ္သမားရဲေဘာ္ေတြကအထင္မၾကီးတတ္ၾကဘူး။သူတုိ့ကကုိယ့္ထက္တုိက္ပြဲေပါင္းမ်ားစြာတုိက္ခဲ့ဘူးၾကတာလဲပါတယ္။အဲဒီလုိကိစၥမ်ိဳးက-တရုတ္္ျပည္ပါတီနဲ့ေတာ္လွန္ေရးမွာလဲရွိခဲ့ဘူးပါတယ္။အဲဒါကိုညွိႏွိဳင္္းဖုိ ့ကေတာ့-က်ေနာ္ျမင္တာက-က်ေနာ္တုိ ့ပညာတတ္ရဲေဘာ္ေတြက-ပစၥည္းမဲ့ေတာ္လွန္ေရးအေတြးအေခၚကုိစုိက္ထူႏုိင္မွ-ညွိႏွိဳင္းလုိ ့ရမယ္ထင္ပါတယ္။ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေ၀ဖန္ေရးလုပ္ရမယ္။ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚကုိစြန့္ပစ္ႏုိင္ရမယ္။ဒီေနရာမွာ-အက်ယ္မေျပာခ်င္ပါ။ဓနရွင္ေပါက္စအေတြးအေခၚဆုိတာ-မိမိသာအတၱအမွန္၀ါဒပါ။ကုိယ္က်ိဳးကုိမစြန့္ႏုိင္ပါ။ပညာတတ္ေတြဟာကုိယ္က်ိဴးကုိ-အမ်ားအက်ိဳးနဲ့ယွဥ္ပီးစြန့္လႊတ္ႏုိင္မွ-ပါတီ၀င္တေယာက္ျဖစ္လာမွာပါ။ဒါမွ-အလုပ္သမား-လယ္သမားရဲေဘာ္ေတြနဲ့-တစိတ္တ၀မ္းထဲျဖစ္လာမွာပါ။ဒီေနရာမွာ-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္က-အားနည္းခဲ့ပါတယ္။ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္က-ပညာတတ္တေယာက္ေတာ့မဟုတ္ခဲ့ပါ။အလြန္ဆုံးမီးရထားဘူတာစာေရးေလာက္ပဲလုပ္ခဲ့တာပါ။ဒါေပမယ့္သူ့အႏုပညာ၊အႏုပညာရပ္ကုိသိပ္ပီးဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားတတ္ပါတယ္။အဲဒါဟာ-ဓနရွင္ေပါက္စမာန္မာနပါပဲ။
က်ေနာ္သူ ့ကုိအေလးထားခ်စ္ခင္ခဲ့သမ်ွ-တခါမွာက်ေနာ့ကုိသူ ့ရဲ့မာန္မာနအစြယ္ေတြထုတ္ျပခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က-က်ေနာ္တုိ့့စပယ္ေတာစခန္းမွာ၊စခန္းကရဲေဘာ္ေတြက-ရန္သူ့့ထုိးစစ္လာလုိ့-ေကာင္းလိမ္းေကာင္းလန္းဆုိတဲ့တုိက္ပြဲကုိ-၁၂၀အေျမာက္ေတြနဲ့သြားေရာက္တုိက္ခုိက္ေနၾကရပါတယ္။က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ျမက-မၾကာခင္ေျမေအာက္ခရီးထြက္ရမွာမုိ့-မလုိက္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး၊ပီးေတာ့က်ေနာ္တုိ့စခန္းကထုတ္ေ၀ေနတဲ့-ေတာ္လွန္စစ္ဆုိတဲ့ဂ်ာနယ္ကုိလဲ-၂ေယာက္ထဲ-ေရးလုိက္-ဂက္စတင္နာနဲ့လွိမ့္လုိက္-နဲ့အပီးသတ္္ေနရတာပါ။ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္က-ျပည္တြင္းကထပ္မံေရာက္လာတဲ့-တေယာဆရာရဲေဘာ္တေယာက္နဲ့ထပ္မံသင္ယူေနပါတယ္။သူတုိ ့-၂ေယာက္က-ညဆုိလဲေတာ္ေတာ္နဲ့မအိပ္၊မနက္ဆုိလဲေတာ္ေတာ္နဲ့မထ။က်ေနာ္တုိ့-၂ေယာက္ကသူတုိ့-၂-ေယာက္ကုိ-ထမင္းလဲခ်က္ေၾကြး-ကုိယ့္အလုပ္လဲကုိယ္လုပ္ေနရတယ္။ထမင္းခ်က္ဖုိ ့ေရလဲထမ္းရေသးတယ္။ေတာင္ကုန္းေအာက္ကုိဆင္းပီး-ေရထမ္းပုံးနဲ့ထမ္းရတာပါ။စခန္းမွာ-ဒီေလးေယာက္ပဲက်န္ခဲ့တယ္။သူတုိ ့-၂-ေယာက္ကဘာမွမလုပ္။အဲဒီဂ်ာနယ္ထဲမွာပဲ-သူ ့ရဲ့၀ထၳဳရွည္တပုဒ္ကုိက်ေနာ္က-သရုပ္ေဖၚပုံဆြဲေပးခဲ့ရတာပါ။၀ထၳဳေခါင္းစဥ္က(မွိဳင္းအုံ့့အုံ့့ပ်က္၊မုိးစက္ျမဴႏွင္း၊ႏွင္းျမစ္ယမုန္)ပါ။က်ေနာ္ေရးဆြဲခဲ့တဲ့အဲဒီပုံထဲမွာပါတဲ့အမ်ိဳးသမီးပုံကုိေတာင္-ပါတီထဲမွာရွိေနတဲ့အမ်ိဳးသမီးရဲေဘာ္တေယာက္ရဲ့ႏွဳတ္ခမ္းကုိတူေအာင္ဆြဲေပးခုိင္းလုိ ့ဆြဲေပးခဲ့ရပါေသးတယ္။
အဲတရက္မေတာ့-သူက၀ထၳဳနဲ့သူ့့ရဲ့စာတမ္းေရးဖုိ့အတြက္စာရြက္လြတ္-အရြက္ေရ-၅၀၀-ေပးဖုိ့ေတာင္းဆုိလာပါတယ္။က်ေနာ္က-ဗဟုိပုံႏွိပ္တုိက္ကုိသြားေတာင္းေပမယ့္-စကၠဴကျဖတ္ပီးသားမရွိ။ဒါနဲ့ျပည္သူ့့အသံကုိသြားေတာင္းေတာ့-ျပည္သူ့အသံရုံးအုပ္-ရဲေဘာ္ခါးသူက-သူတုိ့ဆီမွာလဲ-၅၀၀-ေတာ့မရွိ-၂၀၀-ပဲယူသြားပီးေနာက္တပတ္မွထပ္ယူဖုိ ့ေျပာခဲ့ပါတယ္။ခရီးကလဲမေ၀း၊ဟုိဖက္ေတာင္ကုန္း-သည္ဖက္ေတာင္ကုန္း၊စကားေျပာခ်င္ရင္-တယ္လီဖုန္းသုံးစရာမလုိ။တယ္လီဖုန္းကမွအလုပ္ေတာင္ရွဳပ္ေသးတယ္၊အိပ္က္စ္ခ်ိန္းကုိေခၚရေသးတယ္္-အခုဟာကအသံနဲနဲျမွင့္ပီးေအာ္လီဖုန္းသုံးရင္ရပီ။အဲေလာက္နီးတာ။က်ေနာ္လဲဘာမွမတတ္ႏုိင္ပါ။ရသေလာက္ယူပီးျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။အဲ-သူ့့ကုိအက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပပီး-စာရြက္ေပးေတာ့-သူက-ကုိဟုိဒင္းထုိင္ပါအုံးဗ်ာဆုိေတာ့က်ေနာ္ကသူ့ထုိင္ေနတဲ့တန္းလ်ားေဘးမွာထုိင္ပီးသူဘာေျပာမလဲနားေထာင္ေနခဲ့ပါတယ္။သူကစပီးေျပာလာပါတယ္-ခင္ဗ်ားဟာအႏုပညာနဲ့ပတ္သက္ပီးဘာမွနားမလည္ပါဘူးဗ်ာ--တဲ့။က်ေနာ္က-သူေတာင္းတဲ့စာရြက္အေရအတြက္အတုိင္းမေပးႏုိင္လုိ့-သူက်ေနာ့ကုိမေက်နပ္မွန္းသိလုိက္ပါတယ္။သူက-က်ေနာ္ၾကားထဲကျဖတ္္ပီးက်ေနာ့စိတ္ၾကိဳက္ေပးတယ္လုိ့ထင္ပုံရပါတယ္။က်ေနာ္က-ကုိေက်ာ္ဆုိင္ရာ-ရဲေဘာ္ခါးသူကုိ-ခင္ဗ်ားလဲရင္းႏွီးေနတာပဲ-က်ေနာ္ေျပာတာမယုံရင္-ခင္ဗ်ားသြားေမးပါ။အခုက ေတာ့-ခင္ဗ်ားရဲ့-အႏုပညာေဟာေျပာခ်က္ေတြကုိ-က်ေနာ္နားမေထာင္ႏုိင္ေသးဘူး-အလုပ္ေတြမ်ားလုိ့ပါဆုိပီးထလာခဲ့ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ-သူကစာတမ္းတေစာင္ေရးေနပါတယ္။-ပါတီဗဟုိကုိတင္ဖုိ ့ပါ။စာတမ္းရဲ့အစမွာလဲ-ပါတီဗဟုိဥကၠဌအပါအ၀င္-ပါတီဗဟုိဟာ-အနုပညာနဲ့ပတ္သက္ပီးဘာမွနားမလည္ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။
ဆက္ပါမည္

...(၅)ပါတီ၀င္ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္

ဒီတုိက္ပြဲပီးေတာ့-က်ေနာ္တုိ့အေျမာက္တပ္ခြဲကအနားရေပမယ့္။ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကေတာ့ မနားရပါဘူး။ဖမ္းမိရရွိတဲ့ သုံ ့ပန္းေတြကုိထိိမ္းသိမ္းထားတဲ့  သု့ံပန္းစခန္းမွာ။သုံ့ပန္းေတြကုိပညာေပးတဲ့တာ၀န္ယူရပါတယ္။တပ္ရင္းမွဴး-ဗုိလ္မွဴး-ဗုိလ္ၾကီး-ဗုိလ္-ဒုဗုိလ္-အရာခံဗုိလ္-အၾကပ္တပ္သား-အားလုံးကေတာ့-သုံံ့ပန္းစခန္းမွာ-အခြင့္အေရးအတူတူပါပဲ။အားလုံးကလက္နက္ခ်ေတြပဲေလ။အဲ-ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္တာ၀န္က-အဓိကပါတီရဲ့-သုံ ့ပန္းေပၚလစီကုိေဟာေျပာရွင္းျပရတာပါ။ပါတီရဲ့သုံ ့ပန္းေပၚလစီရဲ့အႏွစ္သာရကေတာ့-လက္နက္ခ်ရင္မသတ္ဘူး-ဆုိတာပါပဲ။ပီးေတာ့ပါတီရဲ့-အလုပ္သမားလယ္သမားလူတန္းစားအေျခခံတဲ့ျပည္သူ ့ဒီမုိကေရစီေတာ္လွန္ေရးအေၾကာင္း၊ႏုိင္ငံတကာကလူမွဳေတာ္လွန္ေရးေတြအေၾကာင္းေတြေပါ့။အေျခခံလူတန္းစားဘ၀ကလာခဲ့တဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္-အဖိႏွိပ္ခံေတြရဲ့အေၾကာင္းကုိရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြနဲ့၀ထၳဳစာအုပ္ေတြေရးထုတ္ခဲ့တဲ့စာေရးဆရာႏုိင္၀င္းေဆြ-ဒီအခ်ိန္မွာဘယ္လုိေဟာေျပာစည္းရုံးမလဲဆုိတာ က်ေနာ့စာဖတ္သူေတြခံစားနားလည္ႏုိင္မယ္လ့ုိ က်ေနာ္ယုံၾကည္ပါတယ္။ဒီလုိနဲ့တလေလာက္ၾကာေတာ့သုံ့ပန္းေတြဆီကသူတုိ ့ရဲ့ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကုိဗဟုိက ရရွိပီးရင္၊က်ေနာ္တုိ ့အဆင္ေျပတဲ့အခ်ိန္-သူတုိ့ျပန္ခ်င္တဲ့ေနရာကုိခရီးစရိတ္ေပးပီး-ျပန္လႊတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။သုံ့ပန္းစခန္းရုတ္သိမ္းပီး-သူ-စပယ္ေတာစခန္းကုိျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ

တုိက္ဆုိင္စြာပဲ-ပီးခဲ့တဲ့တုိက္ပြဲမွာ-က်ေနာ္တုိ ့အေျမာက္တပ္ခြဲကုိ-ဗဟုိကစံျပသူရဲေကာင္းဆုေပးတာနဲ့ၾကံဳခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနာက္ပုိင္း-က်ေနာ္တုိ ့စပယ္ေတာပါတီကလပ္စည္းက က်ေနာ္နဲ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ရယ္-ရဲေဘာ္ခ်စ္ေအာင္ရယ္ကုိပါတီ၀င္သိမ္းသြင္းခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ့ပါတီ၀င္အမွတ္စဥ္က-၀၄၅ ျဖစ္ပီးသူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ကုိေတာ့

က်ေနာ့ေရွ့ကလားေနာက္ကလားမမွတ္မိေတာ့ပါ။

ဒီလုိနဲ့စခန္းမွာပုံမွန္အလုပ္ေတြလုပ္ေနခဲ့ရပါတယ္။မနက္ပုိင္းဆုိထုတ္လုပ္ေရးလုိ ့ေခၚတဲ့ေျမေပါက္-စုိက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ေပါ့။တရက္မွာေတာ့မနက္ပုိင္းျပည္သူ ့အသံကသတင္းေတြ-သီခ်င္းေတြကုိသစ္ပင္တပင္မွာခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ေရဒီယုိကုိနားေထာင္ရင္း-က်ေနာ္တုိ့ေျမေပါက္ေနခဲ့ပါတယ္။မႏွစ္ကကန္စြန္းဥစုိက္ခဲ့တဲ့ေျမမွာပါ။သူကေပါက္တူးတလက္နဲ့ေျမေပါက္ရင္းေပၚလာတဲ့မႏွစ္ကကန္စြန္းဥလက္က်န္ေတြကုိေကာက္စားတတ္တယ္။ပီးေတာ့သူအစားၾကမ္းတာကုိက်ေနာ္တုိ ့ကသိပီးသား။တပ္က-လားတုိ ့ျမင္းတုိ ့ေသရင္-သြားဖ်က္လာပီး-လားငပိတုိ ့့-ျမင္းငပိတုိ ့လုပ္စားတတ္တယ္။အခုလဲကန္စြန္းဥလက္က်န္ေတြကုိေရမေဆးဘာမေဆးေကာက္စားေနရင္းက-က်ေနာ္တုိ ့လဲျပည္သူ ့အသံသတင္းေတြနားေထာင္ေနရင္း

သူ့ ့ဆီက-ေအာ့ေအာ့အစ္အစ္-အသံေတြၾကားလုိ့လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့သူ ့ပါးစပ္မွာ အျမဳပ္တစီစီထြက္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ကသူအဆိပ္မိပီဆုိတာခ်က္ခ်င္းသိလုိက္ပီ။က်ေနာ္တုိ ့ေတာင္ကုန္းေအာက္မွာရွိတဲ့ေရကန္က-ကန္စြန္းရြက္ေတြကုိသြားခူးလာပီး-ျဖစ္သလုိၾကိတ္ေခ်ေထာင္းထုကာ-သူ့ ့့ပါးစပ္ထဲအတင္းတုိက္ခဲ့ၾကပါတယ္။သူအသက္ခ်မ္းသာရာရခဲ့ပါတယ္။သူေကာက္စားလုိက္တါကေျမၾကီးကုိေပါက္တူးနဲ့ေပါက္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာဥကုိတျခမ္းခြဲမိလုိက္ပီးေဖြးကနဲေပၚလာတဲ့ဥက ကန္စြန္းဥမဟုတ္ပဲ-ဆီမီးေတာက္ဥျဖစ္ေနခဲ့့ပါတယ္။တျခမ္းပဲစားမိလုိ ့ပါ-တလုံးလုံးစားမိလုိ ့ကေတာ့-သူေခါင္းခ်ရာ-မာနယ္ပေလာကုိေတာင္မေရာက္ႏုိင္ေတာ့ပါ။