...a(၂)
က်ေနာ္တုိ ့စခန္းေဆာက္ပီးတဲ့အခါတည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ရွိလာပါပီ၊တဲရွည္ၾကီး-ေလးလုံးေဆာက္ပီးခဲ့ပီ။မယ္ဇလီကုန္းဆုိတာ-အႏုပညာတူရိယာပစၥည္းေတြစုစည္းထားတဲ့ေနရာျဖစ္ပါသည္။အဲသည္စခန္းကဘယ္သူမွမထုိးေသာတေယာကုိ-က်ေနာ္ကစခန္းကုိယူကာထုိးေနခဲ့ပါသည္။တရုပ္နီတေယာကက်ေနာ့အိမ္မွာက်န္ေနခဲ့ေသာဗမာျပည္လုပ္ပိေတာက္သားထြင္းအုိးတေယာေလာက္ေတာ့ မညက္ပါ။က်ေနာ္ကအီတလီတေယာကုိပုိၾကိဳက္သည္။အင္တာေနရွင္နယ္တေယာၾကိဳးကုိလည္း ဗမာလုိျပန္ညွိရပါသည္။အဲသည္မွာရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကက်ေနာ့ကုိတေယာသင္ေပးဖုိ့ေတာင္းဆုိပါသည္။က်ေနာ္သင္ေပးခဲ့ပါသည္။ညညက်ေနာ္တုိ့ရဲ့တေယာသင္တန္းကုိေတာ့-ေန ့လည္ပုိင္းအလုပ္ပင္ပန္းေနတဲ့ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ျငဴျငဴစူစူေပါ့။သည္ေနရာမွာက်ေနာ္တေယာသင္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေလးကုိလဲေျပာပါရေစ။က်ေနာ့မွာအေမ ့ေမာင္၀မ္းကြဲတေယာက္ရွိခဲ့ပါသည္။မ်က္လုံးမျမင္ပါ။ဗမာဂီတာ၊တေယာ၊မယ္ဒလင္၊ေစါင္း(က်ေနာ့ညီမၾကီးတီးတတ္ပါသည္)၊ပတၱလား၊ဒုံမင္း၊စသျဖင့္ပါ။ဦးေလးကစႏၵယားေတာင္၀ယ္ႏုိင္ရင္တီးႏုိင္မယ္လုိက်ေနာ္ယုံၾကည္ပါသည္။ရန္ကုန္ကက်ေနာ္တုိ ့အိမ္မွာသင္တန္းဖြင့္ထားသည္။သင္တန္းသားေတြကလဲ-ေန ့စဥ္အနဲဆုံး-၁၀-ေယာက္ေက်ာ္ပါသည္။ဂီတာေသာင္း-ဟုေခၚပါသည္။က်ေနာ္ကတကၠသုိလ္တက္ေနခ်ိန္-ေက်ာင္းကျပန္လာလ်င္-က်ေနာ္တီးခ်င္သည့္တူုရိယာကုိ က်ေနာ္ဖီလင္ရွိသလုိ၀င္တီးတတ္သည္။ဌါန္ကရုိင္းက်မက်--က်ေနာ္မသိ။အဲ-မ်က္လုံးမျမင္သည့္-က်ေနာ့ဦးေလးကအိမ္ထဲ၀င္လာသည့္-က်ေနာ့ေျခသံကုိၾကားကထဲက-ဘယ္သူမွန္းသူသိသည္။က်ေနာ္သူ့တူရိယာေတြကုိမေဆာ့ခင္-သူကေျပာတတ္သည္။မင္းတူရိယာတခုခုကုိေသခ်ာမသင္ရင္-ငါ့ပစၥည္းေတြမကုိင္နဲ့---တဲ့။ဒီလုိနဲ့က်ေနာ္သူနဲ့ညွိခဲ့သည္။က်ေနာ္ကလဲ၊ဂီတအေျခခံ၊ထန္ၾတာေတးရွင္-ထန္ၾတာေတးရွင္-ဒရန့္ဒရန့္-ထုံုးဒရန္ဒ့ရန့္-ေတြကုိမသင္ခ်င္။အဲဒီက-စမသင္လ်ွင္-က်ေနာ္-တေယာသင္မယ္လုိ ့ေျပာခဲ့ပါသည္။သူကက်ေနာ့ကုိထန္ၾတာေတရွင္ကမစပဲ၊လူ ့မေနာဆုိတဲ့ပတ္ပ်ိဳးေလးကစသင္ေပးခဲ့ပါသည္။အဲတခုေတာ့ေျပာရဦးမည္က်ေနာ္နွင့္သေဘာတူညီမွဳရပီးေတာ့-ဦး
ေလးကက်ေနာ္ကုိပထမလတြင္၊တေယာတြင္ရွိသည့္တေယာေမးေထာက္ကုိ-ေမးနဲ့ညွပ္ထားပီးလက္ကုိလႊတ္ထားတာကုိ-တလသင္ပါသည္။ေညာင္းသလားမေမးပါႏွင့္။ဒုတိယလမွာတေယာကုိဘုိးတံတခ်က္ပဲဆြဲပီး-အသံငါးသံ-ဒါဒါဒါဒါးဒါး-ဘုိးတံျပန္ဆင္း-ဒါးဒါးဒါးဒါ့ဒါ။သင္ခဲ့ရပါသည္။က်ေနာ္ေနခဲ့ေသာဟာမစ္တစ္ရပ္ကြက္ကေခ်ာက္ထဲမွာ ျဖစ္ပါသည္။လမ္းထိပ္ကုိအိမ္ကခုိင္းလုိ ့လဘက္ရည္တက္၀ယ္ေသာခေလးမ်ားက ကုန္းထိပ္အတက္တြင္-ဒါဒါဒါ-ဒါးဒါး-ဟုက်ေနာ့အိမ္ေရွ့တြင္ေအာ္သြားတတ္ပီး၊လက္ဘက္ရည္ခ်ိ်င့္ဆြဲပီးေခ်ာက္ထဲကုိျပန္အဆင္းမွာ-ဒါ့ဒါ-ဒါးဒါ့-ဒါ-ဟုေအာ္သြားတတ္ၾကပါသည္။
ဆက္ပါမည္

...a.က်ေနာ္ႏွင့္ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္
(က်ေနာ္ႏွင့္စာေရးဆရာႏုိင္၀င္းေဆြ)
က်ေနာ္ႏွင့္စာေရးဆရာႏုိင္၀င္းေဆြတုိ့လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးထဲကုိေရွ့ဆင္ ့ေနာက္ဆင့္ေရာက္ခဲ့ၾကပါသည္။၁၉၇၈ခုႏွစ္ျဖစ္ပါသည္။က်ေနာ္ကအရင္ေရာက္ခဲ့ေသာ္လည္း-၀ေျမာက္တြင္တာ၀န္တခုထမ္းေဆာင္ေနရသျဖင့့္-က်ေနာ္တုိ ့စခန္းရွိရာ-ဗဟုိစခန္းရွိရာ၀ေတာင္စခန္းကုိ-ေနာက္က်မွေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။သူႏွင့္ကဗ်ာဆရာ-လွေဆြတုိ ့အတူလာၾကပါသည္။သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္စေရာက္ခ့ဲဲခ်ိန္မွာ၊ပါတီဥကၠဌက-သူူတုိ့ႏွစ္ေယာက္ကုိ-အသိအမွတ္ျပဳကာ-M-20ပစၥတုိတလက္စီတပ္ဆင္ေပးခဲ့ပါသည္။အျခားရဲေဘာ္ေတြကုိေတာ့သည္လုိေပးတာမၾကားဘူးပါ။ က်ေနာ္တုိ ့စခန္းတည္ေဆာက္မည့္ေတာင္ကုန္းမွာ-ေတာစပယ္ရုိင္းအပြင့္ ျဖဴျဖဴေလးေတြေပါက္ေရာက္ေနသည္။ဤသည္ကုိအစြဲျပဳကာ၊သူကစပယ္ေတာဟု-အမည္သညာေပးခဲ့ပါသည္။အမည္ေပးျခင္းကလည္းဂႏၶ၀င္ဆန္ပါသည္။က်ေနာ္တုိ ့စခန္းမွာ ၀နယ္ကေစာ္ဘြားေတြ အသုံးျပဳခဲ့ေသာဗမာျပည္ကေငြေမာင္းၾကီးေတြဘယ္ကဘယ္လုိေရာက္ေနမွန္းမသိပါ။ေန ့စဥ္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ရင္ ရဲေဘာ္တေယာက္ေယာက္ကထုိေမာင္းၾကီးကုိထုကာစခန္းတည္ေဆာက္ေရးလုပ္ေနေသာရဲေဘာ္ေတြကုိထမင္းစားေခၚၾကပါသည္။တရက္မွာေတာ့ရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကတျခားစခန္းေတြလဲတည္ေဆာက္စအဲဒီအခ်ိန္မွာနာမည္ေတြရွိေနျပီ။ေညာင္နီစခန္း။ေညာင္ညိဳစခန္း၊မယ္ဇလီကုန္းစခန္း၊က်ေနာ္တုိ ့စခန္းမွာအမည္မရွိေသး၊တဲတတဲေတာ့စေဆာက္ေနပီ။ထမင္းစားေဆာင္ကေတာ့ေဆာက္ပီးေနပီ၊အဲဒီထမင္းစားေဆာင္မွာရွိေနေသာ ေငြေမာင္းၾကီးကုိ အႏုပညာသမားရဲေဘာ္ေက်ာ္ဆုိင္ကတဒူဒူထုပါသည္၊ပီးေတာ့ပါးစပ္ကလည္းေၾကြးေၾကာ္ေအာ္ဟစ္ပါသည္---စပယ္ေတာတဲေဟ့
စပယ္ေတာတဲ့ေဟ့ဟူလုိ။အဲဒီကထဲက က်ေနာ္တုိ ့စခန္းကစပယ္ေတာစခန္းဟုအမည္တြင္ခဲ့ပါသည္။
ဆက္ပါမည္

...armifjrefrm????????????...(၁၀)ဖီေမာ္ေစ်း(ဖီေမာ္-ေဂၚလံ-ဂမ္ဖမ္ေဒသ)

၁၉၉၀ ခုႏွစ္မွာ တရုတ္ျပည္ ဖီေမာ္နဲ့ကပ္ရက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာမွာရွိေနတဲ့ရဲေဘာ္အခ်ိဳ့ကုိသြားေရာက္ေခၚယူပီးေျမေအာက္ဆင္းဖုိ ့တာ၀န္တခုက်ေနာ္ရပါတယ္။ဒီေဒသဟာဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ ဗမာျပည္ပုိင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဦးႏုုအစုိးရလက္ထက္မွာ၊နယ္စပ္ကုိျပန္လည္တုိင္းထြာရင္း၊တရုတ္နဲ့အလဲအလွယ္လုပ္ခဲ့လုိ့၊တရုတ္ပုိင္ေဒသျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။က်ေနာ္ကတရုတ္နယ္စပ္၊ဗမာျပည္ပုိင္ ပါတီရဲ့စခန္းတခုကေနပီးမနက္ေစာေစာခရီးစထြကျ္ဖစ္္ခဲ့ပါတယ္။ေျခလ်င္ခရီးပါပဲ။ပါတီဗရုတ္ဗရက္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာပါတီနဲ့အတူလုိက္လာခဲ့တဲ့၊၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းက၊လားဟူရဲေဘာ္မေလးကအဲဒီေနရာမွာအိမ္ေထာင္က်ေနပါတယ္။သူ ့အမ်ိဳးသားကေတာ့က်ေနာ့လမ္းျပျဖစ္သြားတာေပါ့။က်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္သား၊တေယာက္ကုိဒါးတလက္နဲ့ထမင္းတထုပ္၊ေရဘူးကုိယ္စီလြယ္ပီး၊ေတာလမ္းအတုိင္းခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ google earth နဲ့ရွာခ်င္ရင္ဗမာျပည္ရဲ့ေခါင္းပုိင္း-နားရြက္ေနရာနားမွာပါ။စထြက္ကတည္းက လူတေယာက္ေခြးတေကာင္မွ၊လမ္းမွာမေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ေနရာပါ။ရြာဆုိတာေတာ့ေ၀လာေ၀းေပ့ါ။တေနကုန္ခရီးပါပဲ။ေန ့လည္ထမင္းစားခ်ိန္၊လမ္းမွာေရကန္ၾကီးတကန္ေဘးကျဖတ္ေလ်ွာက္ခဲ့ရတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက၊ရုပ္ျပစာအုပ္ေတြထဲကမရဏေရအုိင္ၾကီးကုိသတိရမိတယ္။တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အဲဒီေရကန္ၾကီးရဲ့ေရေတြကေရညွိေတြနဲ့စိမ္းေနပီးလွဳပ္ရွားမွဳမရွိ။ေရကန္ထဲမွာလဲဘာေကာင္မွမရွိသလုိပဲ။ေရကန္ေဘးကသစ္ပင္ၾကီးေတြမွာရွိတဲ့ႏြယ္ေတြကလူကုိလွမ္းပီးရစ္ပတ္ႏြယ္ေတာ့မယ့္ႏြယ္ရွင္ေတြလုိပဲ။ေက်းငွက္သာရကာမရွိ။သက္ရွိကက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိေနခဲ့တယ္။ေန ့လည္စာကုိအဲဒီမွာမစားပဲေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွျပန္ ့နဲနဲရွိတဲ့ေနရာ၊ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြၾကားမွာျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့စမ္းေခ်ာင္းေလးရွိတဲ့ေနရာမွာ လက္ေတြေဆးပီး၊ျမက္ခင္းေတြေပၚထုိင္ကာထမင္းထုပ္ေတြဖြင့္ပီးစားျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ထမင္းထုပ္ထဲမွာဘာဟင္းေတြပါမွန္းမမွတ္မိေပမယ့္အဲလုိစားခဲ့ရတဲ့ၾကည္ႏူးမွဳကုိေတာ့အခုထိမေမ ့ခဲ့ပါ။
သည္လုိနဲ့
ညေနညီအကုိမသိတသိအခ်ိန္မွာက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္ဗမာျပည္ဖီေမာ္ရြာကရဲေဘာ္ေတြဆီေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ညစာစားရင္းမေတြ ့တာၾကာတဲ့ရဲေဘာ္ေတြနဲ့စကားစမည္ေျပာေနရင္းၾကားရတာက၊ေနာက္တေန့မနက္မွာတရုပ္ျပည္ကဖီေမာ္ေစ်းေန ့ပါတဲ့ဗ်ာ။ ေစ်းဆုိရင္မေနႏုိင္တဲ့က်ေနာ္။ေနာက္တေန ့မနက္ေစာေစာထပီး-အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္တေယာက္နဲ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိခ်ီတက္ခဲ့ပါတယ္။ေတာင္တက္လမ္းေလ်ွွာက္(၃)နာရီခရီးပါ။အဲဲဒီေဒသအေၾကာင္းေတာ့နဲနဲေျပာရအုံးမယ္။အဲသည္အခ်ိန္-အဲဒီေဒသမွာစစ္သားမရွိ၊စက္ရုံအလုပ္ရုံမရွိ။ေဒသခံေတြကေျမေတြမ်ားေနလုိ ့မိမိတုိ ့ျခံေျမေတြမွာမိမိတုိ့စားခ်င္ေသာ-အသီးအႏွံေတြကုိမိမိတုိ ့ဖာသာစုိက္ပ်ဳးိသည္။ေစ်းမွာသြားပီး၀ယ္စရာမလုိ။မုံညင္း-ေဂၚရခါးသီး-ေ၀ါစြန္-ေျပာင္း-ေရႊပဲ-စသည္ေပါ့။ဘယ္ရြာမဆုိ-ဘယ္အိမ္မဆုိေပါ့။ၾကက္သားစားခ်င္ရင္အိမ္မွာေမြးထားေသာၾကက္ကုိရုိက္သတ္ခ်က္စားရုံပင္။၀က္သားစားခ်င္ရင္္-တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးတုန္းကအိမ္မွာေမြးထားေသာ၀က္သတ္ပီးတႏွစ္စာလုပ္ထားသည့္၀က္ေပါင္ေျခာက္ေတြ-၀က္အူေခ်ာင္းေတြရွိေနသည္။အဲ-တခုပါပဲ-၀က္သားအစိုစားခ်င္ရင္ေတာ့ေစ်းကုိသြားမွရမည္။
က်ေနာ္တုိ ့ေတာင္တက္
(၃)နာရီခရီးခ်ီတက္ပီးေတာ့တရုတ္ျပည္ဖီေမာ္ေစ်းကုိေရာက္ပါပီ။ေတာင္ထိပ္ကြက္လပ္ငယ္ငယ္မွာေစ်းကုိတည္ေဆာက္ထားသည္။ေစ်းအ၀င္မွာျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္တခုရွိသည္။ဟုိယခင္၊ယခုလုိတခါးဖြင့္ေပၚလစီမစခင္ကတရုတ္တျပည္လုံးတြင္ရွိသည့္ျပည္သူ ့ကုန္စုံဆုိင္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။သည္ဆုိင္မွာ ဆား-သၾကား-ၾကံသကာ-ဆီ-အရက္-ပဲ-ဂ်ံဳမွဳန့္-ငါးေသတၱာ-ၾကာညဳိ့ကအစ၊ပိတ္စ၊ထီး၊အပ္၊အပ္ခ်ည္၊တြယ္ခ်ိတ္၊လက္သဲညွပ္၊အပ္ခ်ည္လုံး၊ၾကယ္သီး၊ဆံညွပ္စသည္အစုံရွိပါသည္။ သည္ကုန္စုံဆုိင္ကုိေက်ာ္သြားလ်င္ေတာ့ေစ်းထဲသုိ ့ေရာက္ပါပီ။ေစ်းထဲတြင္လူတစု၀ုိင္းအုံေနသည့္ေနရာတခုရွိေနသည္။က်ေနာ္
အဲသည္ေနရာကုိသြားၾကည့္သည္။ပီးေတာ့က်ေနာ္ကက်ေနာ္နဲ့အတူလာသည့္အခင္မင္ဆုံးရဲေဘာ္ကုိ၊ငါ-ဒီဖီေမာ္ေစ်းကုိပ်က္ေအာင္လုပ္ျပမည္၊မင္းယုံသလားလုိ့-ေျပာပါသည္။သူကဘယ္လုိလုပ္မွာလဲလုိ ့ ျပန္ေမးရွာသည္။ က်ေနာ္က-ငါ-ဟုိမွာေရာင္းေနတဲ့၀က္သားသည္ၾကီးရဲ့လက္ကုိိလိမ္ခ်ိဳးထားလုိက္ရင္-သည္ဖီေမာ္ေစ်းပ်က္ပီလုိ ့ေျပာေတာ့သူကအူတက္မတတ္ရယ္ပါသည္။
ဟုတ္ပါသည္တေစ်းလုံးမွာ၀က္သားသည္တေယာက္ပဲေစ်းေရာင္းေနပါသည္။

က်ေနာ္ေရးခ်င္ေနေသာ(ေစ်း) ေဆာင္းပါး ျပီးပါျပီ-က်ေနာ့စာဖတ္သူအားလုံး-က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

...armifjrefrm????????????...(၉) ရပ္ေစာက္-ေက်ာက္ဂူေစ်း
၁၉၈၀ခုႏွစ္မွာက်ေနာ္ရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္း-ရပ္ေစာက္ေက်ာက္ဂူနယ္ကုိေရာက္ရွိ္ေနခဲ့သည္။ ပါတီဗဟုိကေနပီးျပည္တြင္းေျမေအာက္ဆင္းလုပ္ငန္းတခုလုပ္ကာ၊အျပန္မွာ၂/၈၀ႏွင့္လြတ္လာပီးပါတီကုိလာေရာက္ေသာရဲေဘာ္မ်ားကုိသြားေရာက္ၾကိဳဆုိရန္တာ၀န္လည္း ပါပါသည္။သုိ့ေသာ္ေျမေအာက္ဆင္းပီးျပန္အလာမွာက်ေနာ္ငွက္ဖ်ားမိေနခဲ့ပါသည္။က်ေနာ္ဖ်ားနာေနခဲ့ရေသာစခန္းမွာရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္း(၁၀၈)စစ္ေဒသရဲ့စစ္ဦးစီးရုံးမွာပါ။က်ေနာ္နဲ့အတူတဲတတဲမွာက်ေနာ့အသက္ကယ္ခဲ့သူရဲေဘာ္ၾကီးတေယာက္ႏွင့္ေနခဲ့ရပါသည္။အဲဒီအခ်ိန္ကက ်ေနာ္ ၾကံဳေတြ ့ခဲ့့ရတဲ့ေစ်းကေတာ ့Mobile ေစ်းျဖစ္ပါသည္။ေစ်းသည္မ်ားကက်ေနာ္တုိ ့ရဲ့လ်ွိဳ့၀ွက္စခန္းကိုအထမ္းေတြျဖင့္လာေရာက္ေရာင္းခ်ၾကပါသည္။သူတုိ ့ေနာက္ကရန္သူလုိက္လာမွာမပူပါႏွင့္၊အားလုံးကေတာ္လွန္ေရးရဲေဘာ္ေတြျဖစ္သည္။တာ၀န္အရေစ်းသည္လုပ္ေနရသည္။သူတုိ ့့က၊စခန္းကမွာသည့္ပစၥည္းေတြကုိမရ-ရေအာင္ျမိဳ့ကေနပီး၀ယ္လာေပးၾကသည္။ဓါတ္ခဲ၊စကၠဴ၊၊ေဘာပင္၊ေဆး၀ါး၊အစားအစာ၊ႏုိ ့ဆီ၊လ်က္ဆားကအစေပါ့။က်ေနာ္ဖ်ားေနခ်ိန္မွာ၊စစ္ဦးစီးရုံးကဆရာ၀န္၊သူနာျပဳေတြက က်ေနာ့ကုိထုိေစ်းသည္ေတြထံမွၾကက္တေကာင္၀ယ္ပီးစြပ္ျပဳတ္ျပဳတ္ကာေၾကြးေမြးခဲ့ပါသည္။ႏုိ ့ဆီတဘူးလဲ၀ယ္ေပးထားသည္။က်ေနာ္ကခံတြင္းပ်က္ေနခ်ိန္မုိ ့ဘာမွမစားႏုိင္ခဲ့ပါ။ထုိအခ်ိန္ကေသလုေျမာပါး၊၀မ္းသြားရင္ေတာင္-အစိမ္းေရာင္အရည္ေတြျဖစ္ေနပီ။အတူေနသူရဲေဘာ္ၾကီးကၾကက္စြတ္ျပဳတ္ရည္ကုိထမင္းထည့္ပီးက်ေနာ့ကိုမရမကတုိက္ေၾကြးခဲ့ပါသည့္။နုိ့ဆီဘူးကုိအေပါက္ေဖါက္ပီးက်ေနာ့ပါးစပ္ကုိအတင္းစုပ္ခုိင္းသည္။က်ေနာ့ငွက္ဖ်ားက-တရုတ္ကြီႏုိင္ေဆးမတုိးေတာ့ပါ။ ဒါနဲ့အဲသည္Mobile ေစ်းသည္ေတြကုိေနာက္တပတ္မွာ-ျခင္ေကာင္တံဆိပ္ပါတဲ့ထုိင္းႏုိင္ငံကလာတဲ့ဲ့FINSIDORေဆးျပားကုိမွာလုိက္ရပါသည္။ေနာက္တပတ္အဲသည္ေဆးျဖင့္က်ေနာ္ငွက္ဖ်ားေပ်ာက္ခဲ့သည္။က်ေနာ္နာလန္ထလာပီ။ဘာမဆုိစားခ်င္လာသည္။ဆရာမေတြကုိက်ေနာ္သြားေတာင္းဆုိပါသည္။
က်ေနာ့ကုိၾကက္သားစြပ္ျပဳတ္နဲ့ႏုိ ့ဆီတဘူးေပးရန္။အဲ-ဆရာမေတြကျပန္ေျပာပါသည္။ရဲေဘာ္က-စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ေနပီပဲ၊မလုိေတာ့ပါဘူးတဲ့ဗ်ာ။
မုိဘုိင္းေစ်းသည္မ်ားကုိအေလးနီျပဳလ်က္----

...armifjrefrm????????????...(၇)ကုိးကန္ ့ေစ်း
ကုိးကန့္ေလာက္ကုိင္ေစ်းကုိ၊အနဲဆုံးအသြားအျပန္(၇)ၾကိမ္ေလာက္ျဖတ္သန္းခဲ့ဘူးပါသည္။ျဖတ္သန္းတဲ့အခါတုိင္း၊ေလာက္ကုိင္ေစ်းထဲက၀က္ေပါင္ေျခာက္ဆားနယ္ကိုေမ့ပစ္ေက်ာ္လႊားလုိ ့မရႏုိင္ခဲ့ပါ။ဂုံနီအိတ္ေတြထဲမွာထည့္ပီးေရာင္းသည့္၀က္ေပါင္ေျခာက္မ်ားသည္ က်ေနာ္တုိ့လုိခရီးသြားမ်ားအတြက္ အဟာရတခုပင္ျဖစ္သည္။ဗမာေတြ၏ငါးဆားနယ္လုိပင္္၊၀က္ေပါင္မ်ားကုိဆားနယ္ပီးသိပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္သည့့္ေနရာတြင္၀က္ေပါင္ေျခာက္အနည္းငယ္လွီး၊ေရေဆး၊ဆီထည့္စရာမလုိ၊ဒယ္အုိးႏွင့္ေၾကာ္္၊ဆီထြက္လာရင္စားလုိ ့ရပီ၊ငါးေျခာက္၊ငါးဆနယ္ကမွေၾကာ္ခ်င္လ်င္ဆီထည့္ရအုံးမည္။တေယာက္ကုိ-၃-၄ဖတ္ထက္ပုိမစားႏုိင္။ငံလုိ ့ျဖစ္သည္။မုန္ညင္းဟင္းရည္ႏွင့္တြဲဖက္စားလ်င္ထမင္း၀င္သလားမေမးႏွင့္။သုိ့ေသာ္ဆီေခ်းေစာ္နံေနေသာ၀က္ေပါင္ေျခာက္မ်ားလဲရွိတတ္သည္။ဂရုစုိက္ကာေရြးခ်ယ္ရမည္။ေလာက္ကုိင္ေစ်းအနီးအနားတြင္ရွမ္းရြာမ်ားလဲရွိသည္။သူတုိ့ကလည္းသည္ေစ်းတြင္ကေဇာ္မ်ား၊ပဲပုပ္စုိ၊ပဲပုပ္ေျခာက္မ်ားလာေရာက္ေရာင္းခ်တတ္သည္။ဘယ္လုိပင္ျဖစ္ေစျဖတ္သန္းသြားလာေသာရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ေတာ့လမ္းေလ်ာက္လာခဲ့ရလုိ့-ပင္ပန္းပီးကုန္ခမ္းသြားတဲ့အားအင္ေတြ နဲ့ဆားဓါတ္ေတြကုိ-ေလာက္ကုိင္ေစ်းကျပန္လည္ျဖည့္တင္းေပးလုိက္တဲ့အစားအစာမ်ားပါပဲ။
(၈) ဆုိက္ေခါင္-ဟုိမုန္းေစ်း
နမၼတူ၊မုိးမိတ္၊မန္တုံ၊နမ့္ဆန္ေဒသအတြင္းကရြာေတြပါ။က်ေနာ္တ့ုိ ရဲ့တပ္မ(၄၈)တပ္မၾကီးကဟုိမုန္းေစ်းေန ့မွာ ဟုိမုန္းကုိေရာက္သြားခဲ့ပါသည္။ မနက္ပုိင္းေနကထန္းတဖ်ားေလာက္ရွိေနပါပီ၊ေစ်းကမစည္ေသး။ေၾကးနန္းစက္ကုိင္ရဲေဘာ္မ်ားအလုပ္မ်ားေနစဥ္၊က်ေနာ္ကမနီးမေ၀းကေစ်းကုိလူထုသတင္းသြားေထာက္သည္။ေစ်းမစည္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကုိရွမ္းဘာသာစကားျဖင့္သြားေရာက္ေမးျမန္းသည္။ဒီေဒသကလူထုကဆက္သားစနစ္အေတာ္ေကာင္းသည္။ေရွ့ကရြာမွာရန္သူေရာက္သည္နွင့္ေနာက္ရြာကဆက္သားကသက္ဆုိင္ရာကုိလာပီးသတင္းပုိ ့ပီးေနပီ။ေစ်းထဲကုိေရာက္ေနတဲ့အရပ္သားေတြကရွမ္းလုိ(စစ္မန္-တီမားေရာ့)ဗမာစစ္သားေတြလာေတာ့မယ္- လုိ့ေျပာပါသည္။ေၾကးနန္းသတင္းႏွင့္ေျမျပင္သတင္းေပါင္းစပ္ပီး
တပ္မ(၄၈)စစ္ဦးစီးဌာနကတုိက္ပြဲတုိက္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ပါသည္။ထုိအခ်ိန္ကေကအုိင္ေအတပ္ဖြဲ ့၊ပေလာင္တပ္ဖြဲ ့ႏွင့္က်ေနာ္တုိ ့မဟာမိတ္အျဖစ္ပူးတြဲတုိက္ပြဲ၀င္ေနသည္။ထုိရြာမွာလဲအဲဒီ-၂-ဖြဲ ့လုံးရွိေနသည္။မၾကာခင္ေစ်းအျပင္မနီးမေ၀းမွာေသနတ္သံစၾကားရသည္။က်ေနာ္ကစစ္ဦးစီးရုံးမွာပဲအကူအညီေပးေနရသည္။တုိက္ပြဲထဲမွာမ၀င္ရပါ။က်ေနာ့တာ၀န္ကဒီေဒသကေနပီးေျမေအာက္ဆင္းဖုိ ့ပဲျဖစ္သည္။ေန့လည္ပုိင္းေလာက္မွေသနတ္သံစဲပါသည္။ေစ်းထဲသြားၾကည့္ေတာ့၊လူတေယာက္မွမရွိေတာ့။အဲဒါေပမယ့္၊ေတာင္ေပၚကလာတဲ့အရပ္သားေတြက၊၀ယ္မယ့္သူမရွိလုိ ့ပစ္ထားခဲ့တဲ့၊ေရႊဖရုံသီးေတြ-ေက်ာက္ဖရုံသီးေတြ-သခြါးခ်ဥ္သီးေတြ-ေဂၚရခါးသီးေတြ-ျငဳပ္သီးေတြကေတာ့ေစ်းထဲမွာအစီအရီနဲ့ေပါ့။

...armifjrefrm????????????...အဲဒီေန ့ကအေကာက္ခြန္ဌာနကရဲေဘာ္ရဲ့မဂၤလာေဆာင္ကုိသြားေရာက္ခ်ီးျမွင့္ပီး၊ညေနပုိင္းမွာေတာ့ေစ်းနဲ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ကဗီြဒီယုိရုံတန္းဘက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။
အရင္အေခါက္ေတြကလဲအလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရင္းဒီရုံေတြမွာ(မွဳံေရႊရည္)တု့ုိ ၊ရုပ္ရွင္မင္းသားၾကီးေတြျဖစ္တဲ့ကလင့္(တ္)အိ(စ္)၀ု(ဒ္)နဲ့ရစ္ခ်တ္ဘာတန္တုိ ့ပါတဲ့( WHERE EAGLES DARE)တုိ့ကုိၾကည့္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ဒီညကေတာ့(သၾကၤန္မုိး)--တဲ့။အဲ-အစအဆုံးမၾကည့္ႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ၾကည့္ေနရင္း-ရင္ေတြခုန္လာလုိ့ တ၀က္တပ်က္နဲ့့ထျပန္လာခဲ့ရတယ္။
(၅) မုံဂူူေစ်း
မုံဂူတြင္က်ေနာ္တုိ့ဗဟုိ၀ါဒျဖန္ ့ခ်ိေရးဌာနရွိသည္။သည္ဌာနကရဲေဘာ္ေတြကရုပ္ရွင္ရုိက္ကူးေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ရုပ္ရွင္ျပသေရးလုပ္ငန္းေတြကုိလုပ္ခဲ့ရသည္။ျပည္သူ ့အသံအတြက္သီခ်င္းေတြကုိစပ္ဆုိသီကုံးကာ၊တီးခတ္အသံလြင့္ခဲ့ၾကရသည္။စခန္္းတြင္ေရႊခ်ထားေသာဆုိင္း၀ုိင္းၾကီးရွိသည္။ျပည္တြင္းမွေရာက္ေနေသာဆုိင္းဆရာအဘတေယာက္ရွိသည္။သူကဆုိင္း၀ုိင္းတင္မကေမာင္းဆုိင္းေရာ၊ႏွဲေကာ၊၀ါးပတၱလားေကာ၊စခြန့္ေရာ၊ေျခာက္လုံးပတ္ေကာတီးႏုိင္သည္။က်န္ရဲေဘာ္မ်ားက၊အေကာ္ဒီယံ၊တေယာ၊မယ္ဒလင္၊ဂီတာတီးခတ္ႏုိင္ၾကသည္။စခန္းတြင္ေလလုံပိတ္အသံသြင္းခန္းတခုရွိသည္၊ေျမေအာက္တြင္ေဆာက္ထားသည္။အဘကုိေပးသည့္လစဥ္ေထာက္ပ့ံေၾကးမွာ၊က်န္သာမန္ရဲေဘာ္မ်ားထက္ပုိမုိမ်ားျပားသည္။ငါးရက္တေစ်းမုံဂူေစ်းေန ့က်လ်င္ အဘေနထုိင္ရာတဲဆီကုိစခန္းကရဲေဘာ္ေတြ အ၀င္အထြက္မ်ားတတ္သည္။ဗမာစကားမွလြဲလုိ့ဘာစကားမွမတတ္ေသာအဘဘာစားခ်င္လဲေစ်းမွ၀ယ္လာေပးဖုိ ့ျဖစ္သည္။အဘကၾကံသကာ၀ယ္ခဲ့ဆုိရင္ေတာ့ ၾကံသကာစားရမည္။အဘကပဲၾကီးေလွာ္စားခ်င္ရင္ကုိယ္လဲဲစားရမည္။စားခ်င္ေသာက္ခ်င္သည္ထက္၊တကုိယ္ေရသမား အဘကုိေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ေစခ်င္သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ကမ်ားပါသည္။အဘကလဲမသေျမာတတ္ပါ။ဒါေပသည့္အညာသားအဘသည္၊သူတလတလရသည့္လခေတြကုိ-ဆန္ပုံးထဲတြင္၀ွက္ထားတတ္သည္။တလရသည့္လခကတလစားမကုန္ႏုိင္ပါ။တခါမေ တာ့ အဘရဲ့ဗမာပုိက္ဆံေတြဆန္ပုိ းကုိက္တာခံလုိက္ရဘူးသည္။မုံဂူေစ်းေန ့ကလည္းလြမ္းစရာေကာင္းပါသည္။ေစ်းနွင့္ကပ္ရက္မွာ ဗမာျပည္ကမိသားစုလုိက္လာေရာက္ေနထုိင္ေသာ ဗမာျပည္ေပါက္တရုတ္္မိသားစုတစုရွိခဲ့သည္။သားသမီးေျခာက္ေယာက္ေလာက္္ရွိပါသည္။အားလုံးဗမာစကားတတ္ၾကသည္။အေမကမု ့ံလုံးၾကီးေက်ာ္ကာစီးပြါးရွာေၾကြးေမြးပါသည္။မုံဂူေစ်းေန ့တြင္ေတာ့ဗမာျပည္မွလာေသာရဲေဘာ္မ်ားအတြက္မုံ့လုံးၾကီးေက်ာ္က အခုေခတ္ဟမ္ဘာဂါလုိေပါ့။သည္မိသားစုသည္ သားသမီးမ်ားအရြယ္ေရာက္လာသည့္အခါအားလုံးကေတာ္လွန္ေရးထဲလုိက္ပါလာၾကေသာမိသားစုပင္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။သားသမီးေတြကပါတီတပ္ေတြထဲေရာက္ေနေပမယ့္အေမကေတာ့မုန့္လုံးၾကီးေက်ာ္ေရာင္းေနျမဲ၊ ေစ်းေန ့ဆုိရဲေဘာ္ေတြနဲ့ေနာက္ေျပာင္ေျပာဆုိေနျမဲ။
(၆) ၀ျပည္နယ္ပန္ဆန္းေစ်း
သည္ေစ်းကေတာ့ထူးဆန္းပါသည္။အဓိကသုံးေသာေငြေၾကးမွာအဂၤလိပ္ေခတ္ကေဂ်ာ့ဘုရင္ေခါင္းပါသည့္ေငြဒဂၤါးကတန္ဖုိးအျမင့္ဆုံးျဖစ္ပီး၊ေၾကးနီျပားမ်ားကုိအေၾကြအျဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကသည္။မွတ္မိသေလာက္က်ေနာ္တုိ့ရဲေဘာ္ေတြလစဥ္ရေသာအေသးသုံးဟုေခၚေသာဗမာေငြတစ္ဆယ္ကုိေၾကးနီျပားျဖင့္လဲလွယ္လ်င္-၁၉၇၈ခုႏွစ္က ေၾကးျပား၂၅ ျပားရသည္။ထုိေၾကးနီျပားမ်ားကုိပန္ဆန္းေစ်းထဲတြင္ဗမာေငြျဖင့္လဲလွယ္ရယူႏုိင္ပါသည္။အဲေစ်းထဲမွာ
အသုံးျပဳပုံကေတာ့အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ေဆးရြက္ၾကီးကုိပါးပါးလွီးထားေသာေဆးရြက္ေျခာက္မ်ားကို၀ယ္ခ်င္လ်င္ဗမာခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေၾကးနီျပားမ်ားကုိကုိယ္၀ယ္ခ်င္သေလာက္ထည့္၊ခ်ိန္ခြင္တဖက္မွာေစ်းေရာင္းသူကေဆးရြက္ဒါးလီွးေဆးေတြကုိထည့္ပီးခ်ိန္ေပးပါလိမ့္မည္။မ်ားမ်ား၀ယ္ခ်င္ရင္ေတာ့ဓါတ္ခဲေျခာက္တလုံးကုိ ငါးက်ပ္သားသတ္မွတ္သည္။ဗမာျပည္မွငရုတ္သီးအပြပုံစံရွိေသာ၊၀ငရုတ္္သီးမ်ားကုိလည္းေၾကးနီျပားျဖင့္ခ်ိန္ေရာင္းပါသည္။ပူသလားစပ္သလားမေမးပါႏွင့္္။ တခ်ိဳ့ကထုိငရုတ္သီးတေတာင့္ကုိ အပ္ခ်ည္ၾကိဳးနွင့္ခ်ည္ကာဟင္းအုိးထဲသုိ့ခနမွ်ထည့္ရုံနွင့္ဟင္းအစပ္လုံေလာက္သည္ဟုဆုိသည္။စခန္းမွာဆားတပိႆာႏွင့္ထုိငရုပ္သီးတေတာင့္ကုိမီးကင္ပီးေထာင္းထားတာ-၂-လေလာက္စားယူရသည္။ထမင္းေတာ့၀င္သည္။အမဲသားေရာင္းေနေသာဆုိင္မွာ-တပ္ရင္းတရင္းမွလာေသာရိကၡာမွဴးတေယာက္ကသူ ့ရဲ့AK-47-ေသနတ္မွက်ည္ေဘာက္တစ္ေဘာက္ျဖဳတ္ပီး အေလးခ်ိန္ခ်ိန္ေနသည္။က်ည္ဆံအျပည့္က်ည္ေဘာက္တေဘာက္က-၃၀-က်ပ္သားျဖစ္သည္။အမဲသားတပိႆာဆုိရင္-က်ည္ေဘာက္-၃-ခုေပါ့။အဲဒီေနာက္ကအထည္ေရာင္းေသာဆုိင္မွာတရုတ္ကလာတဲ့ပန္းပြင့္ေတြနီရဲေနတဲ့ဲ့ပိတ္စကုိ-လားဟူအပ်ိဳမေလးတေယာက္က၀ယ္ေနသည္။ဆုိင္ရွင္ျဖတ္ေပးေသာတစ္မီတာပိတ္စကုိ၊အပ်ိဳမေလးကသံသယရွိေနသည္။သူနဲ့ပါလာတဲ့လားဟူရဲေဘာ္ေလးကသူလြယ္ထားတဲ့ဆီမီးေအာ္တုိရုိင္ဖယ္ေသနတ္ကုိလွံစြပ္ဖြင့္လုိက္သည္၊ပီးေတာ့ေသနတ္အရွည္ႏွင့္ပိတ္စကုိတုိင္းသည္၊သူကတစ္မီတာျပည့္ေၾကာင္း-ေထာက္ခံသည္။လားဟူအပ်ိဳမေလးမ်က္ႏွာမွာေတာ့အျပံဳးမ်ားနဲ့နီရဲလ်က္။ဒီေစ်းမွာထူးဆန္းတာတခုကကြမ္းသီးေတာင့္မ်ားရသည္။ေဒသခံေတြကလဲသြားေတြမဲေနေအာင္စားၾကသည္။ကြမ္းယာေတာင့္တေသာျပည္မကလာတဲ့ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ေတာ့-အာသာေျပေပါ့။ေစ်းေန ့မွာပဲရင္းဆုိေသာပဲကုိ၀ယ္လုိ ့ရသည္။အေလးခ်ိန္နဲ့မခ်ိန္-သူတုိ ့မွာပါလာတဲ့၀ါးပုိး၀ါးနဲ့လုပ္ထားေသာျပည္ေတာင္းႏွင့္ခ်င္ေရာင္းသည္။စခန္းအသီးသီးက-ေစ်း၀ယ္လာေသာရိကၡာမွဴးမ်ားအၾကိဳက္ျဖစ္သည္။က်န္တဲ့အသီးအႏွံမ်ားကုိေတာ့အပုံလုိက္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ေက်ာက္ဖရုုံ၊ေရႊဖရုံ၊ငွက္ေပ်ာ၊ေဂၚရခါးသီး၊ေတာင္ေပၚခရမ္းခ်ဥ္သီးစသည္မ်ားေပါ့။တပ္ကရဲေဘာ္မ်ားကအသားစားႏုိင္ၾကေသာ္လည္း။က်ေနာ္တုိ ့အလုပ္စခန္းအသီးသီး(သုေတသနဌာန၊အသံလႊင့္ရုံ၊ဗဟုိပုံႏွိပ္တုိက္၊ေၾကးနန္းနွင့္ၾကားျဖတ္ဌာန၊တပ္ေပါင္းစုဌာနအစရွိသည္)ကရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ေစ်းပတ္တုိင္းအသားမစားႏုိင္ၾကပါ။ေစ်းကုိသြားေနတဲ့မိမိတ့ုိရဲ့့ရိကၡာမွဴးၾကီးျပန္လာရင္၊သူ့လြယ္လာတဲ့ပလုိင္းထဲမွာအသားမရွိေတ ာ့တဲ့ႏြားေျခေထာက္ရုိးတေခ်ာင္းထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပါလာရင္ပဲ၀မ္းသာေနၾကပါျပီ။

...armifjrefrm????????????...၃)ကြတ္ခုိင္ေစ်း
၁၉၇၈မွာေတာ့ လြတ္ေျမာက္ေဒသကုိက်ေနာ္တာ၀န္နဲ့ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။လားရွိဳးေရာက္ေတာ့ေအဒီေထာက္လွမ္းေရးဂိတ္က ကြတ္ခုိင္အထိပဲသြားခြင့္ေပးတယ္။ဒါနဲ့ကြတ္ခုိင္ကုိခရီးဆက္လက္ထြက္ခြါခဲ့ပါတယ္။ကြတ္ခုိင္မွာကအလယ္တန္းကထဲကတကၠသုိလ္အထိျမိဳ့ကေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းဆရာမတေယာက္ရွိေနခဲ့တယ္။ကြတ္ခုိင္ကုိကားဆုိက္တာနဲ့ကြတ္ခုိင္ေစ်းေန ့ၾကီးနဲ့ဆုံရေတာ့တာေပါ့။ကားေပၚကဆင္းပီးတခါမွမေရာက္ဘူးတဲ့ေစ်းထဲမွာတေယာက္မွမသိဘူးတဲ့မျမင္ဘူးတဲ့မ်က္ႏွာေတြကုိျဖတ္ေက်ာ္ရင္း၊သိက်ြမ္းဘူးတဲ့မ်က္ႏွာတခုကုိဘြားကနဲေတြ ့လုိက္ရပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းကက်ေနာ့ကုိေစ်းထဲကရွမ္းေခါက္ဆြဲဆုိင္တခုကုိေခၚသြားပီးရွမ္းေခါက္ဆြဲ၀ယ္ေၾကြးရင္းသူကမစား၊ေဘးကထုိင္ပီးဆရာမေလသံနဲ့က်ေနာ့ကုိသြန္သင္ဆုံးမေနခဲ့ပါတယ္။က်ေနာ္ဘယ္သြားမွာကိုစိတ္ထဲကၾကိဳသိေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းကအိမ္ကုိျပန္ဖုိ ့နားခ်ေနခဲ့တယ္။က်ေနာ္ကေအးပါ၊ဒါေပမယ့္ကားမွမရွိေတာ့တာ၊နင္တုိ့ေက်ာင္းမွာတရက္ေလာက္အိပ္လုိ့ရမလားေမးေတာ့။ဒုိ ့ေက်ာင္းမွာကဆရာမေတြခ်ည္းပဲ-တဲ့။ဒီလုိနဲ့သူငယ္ခ်င္းကုိေက်ာခုိင္း၊ကြတ္ခုိင္ေစ်းကုိေက်ာခုိင္းခဲ့ရတယ္။
(၄) ပန္ဆုိင္း(ၾကဴကုတ္)ေစ်း
သည္လုိနဲ့၁၉၇၈မွာလြတ္ေျမာက္တဲ့ေဒသကုိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္္။ လြတ္ေျမာက္ေဒသဆုိတဲ့အတုိင္းစိတ္ေရာကုိယ္ပါလြတ္လပ္္ေပါ့ပါးပီး
အရာရာဟာၾကည္ႏူးစရာအသစ္အဆန္းေတြခ်ည္းေပါ့။ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေတြ့့ရတဲ့ေစ်းကေတာ့ပန္ဆုိင္းေစ်းပါပဲ။ေစ်းနားမွာ ပန္ဆုိင္းျမိဳ့မအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာ္မတီရုံးရွိပါတယ္။ျခံနဲ့၀င္းနဲ့သစ္သားႏွစ္ထပ္အိမ္ၾကီးပါ။ေအာက္ထပ္မွာရုံးလုပ္ထားပီး အေပၚထပ္မွာေတာ့အလုပ္တာ၀န္နဲ့လာရာက္တဲ့ရဲဲေဘာ္ေတြ၊တညအိပ္ျဖတ္သန္းသြားလာၾကတဲ့ရဲေဘာ္ေတြအိပ္စက္နားေနဖုိ ့ပါ။ရုံး၀င္းထဲကတပင္လုံးျပြတ္ေနေအာင္သီးေနတဲ့သစ္ေတာ့သီးေတြကေတာ့ခရီးေရာက္မဆုိက္ရဲေဘာ္ေတြအတြက္အေမာေျပစားလုိ ့မကုန္ပါ။ရုံးမွာခနတျဖဳတ္နားပီးညေနမွာ ေတာ့ရုံးကရဲေဘ္ာကက်ေနာ္တုိ ့ႏွစ္ေယာက္အတြက္ကူပြန္ကပ္ျပားေလးႏွစ္ေစါင္ေပးလုိက္ပီးေစ်းထဲမွာရွိတဲ့တဆုိင္တည္းေသာထမင္းဆုိင္ကုိညႊန္ျပကာထမင္းသြားစားေစပါတယ္။ဆုိင္ေရာက္လုိ ့ဆုိင္ရွင္တရုတ္အဖုိးၾကီးကုိ ကူပြန္ႏွစ္ေစာင္ေပးလုိက္ေတာ့ သူကတေယာက္ကုိထမင္းတပုဂံနဲ့ဟင္းတပြဲစီခ်ေပးပါတယ္။ထမင္းကသံပုဂံျပားနဲ့အေမာက္၊ဟင္းကေတာ့မုန္ညင္းကုိအသားနဲနဲနဲ့ေရာေက်ာ္ထားတာပါ။ပီးေတာ့စြမ္ထန္ဟင္းခ်ိဳတခြက္ခ်ေပးပါတယ္။စားလုိ့ေကာင္းလုိ့ထမင္းေရာဟင္းပါကုန္တာကုိမွတ္မိခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ေန ့မနက္မွာပန္ဆုိင္းျမိဳ့ရဲ့ငါးရက္တေစ်းနဲ့ၾကံဳခဲ့ရပါတယ္။အနီးအနား၀န္းက်င္က-ရွမ္း၊တရုတ္၊ေတာင္ေပၚကကခ်င္နဲ့ပေလာင္အမ်ိဳးသားေတြနဲ့စည္ကားလွပါတယ္။မနက္စာလဲမေန ့ကလုိပဲအဲဒီဆုိင္မွာကူပြန္ေပးပီးစားခဲ့ၾကတယ္။စားပီးေတာ့ေစ်းထဲလည္ခ်င္ေပမယ့္-လုိက္ပုိ ့တဲ့ရဲေဘာ္ကဆက္ထြက္ရမယ့္ခရီးကေ၀းလုိ့အခ်ိန္မေလာက္မွာစုိးရိမ္တာနဲ့ရုံးကုိျပန္၊ပစၥည္းယူရုံးအုပ္ရဲေဘာ္ၾကီးကုိႏွဳတ္ဆက္ပီးခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ရတယ္။
ေနာင္ဆယ္ႏွစ္အၾကာမွာေတာ့ပန္ဆုိင္းေစ်းဟာေျပာင္းလဲသြားခဲ့ပါပီ။ပန္ဆုိင္းျမိဳ့ဟာ တဖက္ႏုိင္ငံ၀မ္တိမ္ျမိဳ့နဲ့ေခ်ာင္းကေလးသာျခားတာမုိ့-ဟုိဖက္ကတခါးဖြင့္ေပၚလစီေအာက္မွာ-ဒီဖက္မွာလဲမလြဲမေရွာင္သာတံခါးဖြင့္ရပါေတာ့တယ္။ေျပာင္းလဲလာတဲ့ပန္ဆုိင္းေစ်းမွာ ၾကက္ဥကေဇာ္စားလုိ ့ရတယ္၊ဖက္ထုပ္ေက်ာ္စားလုိ ့ရတယ္။ဗီြဒီယုိရုံေတြကေစ်းပတ္လည္မွာ၀ုိင္းလုိ့။ျပည္တြင္းကကုန္သည္ေတြလဲ၀င္ထြက္ေနၾကပီေလ။ေထာက္လွမ္းေရးေတြလဲပါသေပါ့။
က်ေနာ္တုိ့စားခဲ့တဲ့ထမင္းဆုိင္ေလးကေတာ့ေခတ္သစ္ရဲ့တုိးတုိက္မွဳေၾကာင့္မရွိရွာေတာ့။တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ဒီတေခါက္လဲေစ်းေန ့နဲ့ၾကဳံခဲ့ရတယ္။ပန္ဆုိင္းေစ်းဟာေလးကြက္က်က်ေဆာက္ထားတာမုိ့ေစ်းအျပင္ဖက္ေလးဖက္ေလးတန္မွာကားလမ္းကပတ္လ်က္ေပါ့။ပန္ဆုိင္းနဲ့နမ့္ဖတ္ကာကုိ အဲဒီအခ်ိန္ေျပးဆြဲေနတာက ၀ီလီဂ်စ္ကားေတြပါ။အဲဒီေန ့ကလဲအေကာက္ခြန္ဌာနကရဲေဘာ္တေယာက္ မဂၤလာေဆာင္ပါတယ္။ပန္ဆုိင္းျမိဳ့ထဲကရွမ္းပ်ိဳျဖဴတေယာက္နဲ့ပါ။အဲေစ်းစည္စအခ်ိန္ေလာက္မွာ ၀ီလီဂ်စ္တစီးကသတုိ ့သားနဲ့သတုိ့သမီးကုိကားေပၚတင္၊ကားေခါင္မုိးေပၚမွာ ခန္း၀င္ပစၥည္းေတြတင္ပီး ခုနကေစ်းလမ္းကုိပတ္ပါတယ္။နတ္ျပတာလားေတာ့မသိပါ။ေစ်းထဲမွာေစ်း၀ယ္ေနၾကတဲ့ပေလာင္လွပ်ိဳျဖဴတသုိက္ဟာ ပလုိင္းေတြလြယ္ရင္းအဲဒီကားကုိအနီးကပ္ၾကည့္ခ်င္လုိ့ကားကေတာင္ဘက္ေရာက္ရင္ေစ်းထဲကုိျဖတ္ေျပးပီးေတာင္ဘက္ကုိေျပးၾကည့္လုိက္။ေျမာက္ဘက္ကုိေရာက္ရင္ေျမာက္ဖက္ကုိေျပးၾကည့္လုိက္ၾကနဲ့ပါ။ကားကလဲသုံးပတ္ၾကီးမ်ားေတာင္ပတ္တာမုိ ့အဲဒီေန ့ကပန္ဆုိင္းေစ်းကလဲရုတ္ရုတ္သဲသဲနဲ့ပါပဲ။
ဆက္ပါမည္

...armifjrefrm????????????...ေစ်း 
ေစ်းနဲ ့့ပတ္သက္ပီး ရသေဆာင္းပါးတပုဒ္-ေရးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ။ အခုမွေရးျဖစ္ပါေတာ့သည္။
တကယ္ေတာ့ေစ်းဆုိသည္မွာအေျခခံမူလရည္ရြယ္ခ်က္ကကုန္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သူနွင့္ကုန္ပစၥည္း၀ယ္ယူသူတုိ့၏ဆုံးစည္းရာ ကုန္စည္ဖလွယ္ရာေနရာပင္ျဖစ္ပါသည္။ဟုိေရွးတုန္းကေငြေၾကးမေပၚေပါက္မီကေတာ့ကုုန္ပစၥည္းခ်င္းပဲဖလွယ္ခဲ့ၾကသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေစ်းသည္သန့့္ရွင္းသည္။တည္ျငိမ္္သည္။ေစ်းလုိ ့လဲဲမေခၚၾကေသး။ ကုန္ဖလွယ္ရာေနရာသာျဖစ္သည္။သူလဲမယ့္ပစၥည္းကုိကုိယ္ကေသခ်ာၾကည့္။သူကလည္းကုိယ္လဲမယ့္ပစၥည္းကုိအေသအခ်ာၾကည့္ပီးၾကိဳက္မွလဲလွယ္ခဲ့ၾကသည္။မိမိတုိ ့ကုိယ္တုိင္စားသုံးဖုိ ့သာ ျဖစ္သည္။ အျမတ္တင္ပီး ျပန္လဲစားဖုိ ့လဲ အစီအစဥ္မရွိ။သုိ ့ေသာ္ေငြေၾကးဟူေသာ ကုန္ပစၥည္းဖလွယ္ေသာၾကားခံပစၥည္းေပၚေပါက္လာရာမွစကာ ေစ်းသည္ သန့္ရွင္းတည္ျငိမ္မွဳမရွိေတာ့ေပ။ ထုိေငြေၾကးကုိ လက္၀ယ္ပုိင္မ်ားမ်ားကုိင္တြယ္ထားႏုိင္သူမ်ားက ေစ်းကုိအုပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လွယ္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပသည္။ဒီေနရာမွာ သေဘာတရားေတြကုိထားခဲ့ပီး က်ေနာ္ေတြ ့ခဲ့ဘူးေသာမတူေသာေစ်းမ်ားအေၾကာင္းကုိပဲ က်ေနာ္ေျပာပါမည္။
(၁)ငယ္စဥ္ကက်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကေစ်း
ေယဘူယ်ေေတာ့-ျမိဳ့နယ္တုိင္း-သိပ္မကြာျခားလွေသာေစ်းမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။သုိ့ေသာ္ထူးျခားခ်က္ေလးေတြေတာ့ရွိတတ္ပါသည္။ မႏၱေလးကနန္းၾကီးသုတ္လုိ-ခုိေတာင္မုန္ ့တီလုိ-က်ေနာ္တုိ ့ျပည္ဘက္က-ဆင္ျမီးဆြဲေခါက္ဆြဲလုိ-စသည္စသည္မ်ား ေဒသအလုိက္ရွိၾကပါသည္။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကေစ်းအေၾကာင္းအမွတ္တရတခုႏွစ္ခုပဲေျပာပါမည္။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ့ကအၾကိဳက္ဆုံးအစားအစာတခုမွာေကာ္ျပန္ ့ေက်ာ္ေခါက္ဆြဲပဲျဖစ္ပါသည္။စက္နဲ ့မလုပ္ပဲ-စားပြဲခုံရွည္ေပၚမွာလူနဲ့လုပ္ေသာခုံေခါက္ဆြဲျဖစ္ပါသည္။ခုန္ေခါက္ဆြဲလဲျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။စားပြဲေပၚကနယ္ထားေသာဂ်ံဳကုိသစ္သားလုံးအရွည္ျဖင့္
တန္းခံပီးေပါင္ျဖင့္ခြစီးခုန္ကာလွိမ့္နယ္ေနေသာ-ဆုိင္ရွင္တရုတ္အမ်ိဳးသားကုိေခြးကုိက်ေနာ္မေမ ့ပါ။ ကုိယ္တုိင္လုပ္ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ကုိ-ပဲပင္ေပါက္ေကာ္ျပန့္ေက်ာ္ကပ္ေက်းညွပ္ ၾကက္သားျပဳတ္ဟင္းရည္ဆမ္းထားေသာေစ်းထဲက ေကာ္ျပန္ ့ေက်ာ္ ေခါက္ဆြဲကုိက်ေနာ္သတိရျမဲ။က်ေနာ္တုိ ့ျမိဳ ့ကေစ်းကုိေနာက္အမွတ္တရတခုကေတာ့ ေက်းလက္ေတာရြာကအေဒၚၾကီးတေယာက္ေဆာင္းတြင္းတရက္မွာ ျမိဳ ့နဲ ့ငါးမုိင္အကြာကေခါင္းေပၚရြက္လာတဲ့ ခံေတာင္းထဲက သဇင္ပန္းေတြကုိေစ်းေရာက္ေတာ့ခ်ေရာင္းပါေလေရာ။ ျမိဳ ့မွာမရွိတဲ့ပန္းေတြကုိ ျမိဳ့သူေတြကအလုအယက္လု၀ယ္ၾကတာေပါ့။ခံေတာင္းထဲကပန္းေတြကုန္သေလာက္မွာေတာ့ ေျမြတေကာင္ကခံေတာင္းထဲမွာေခြေခြေလး။အဲဒီေန ့ကက်ေနာ္တုိ့ျမိဳ့ကေစ်းထဲမွာ အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း။
(၂)မုိးကုတ္ျမိဳ ့ကေစ်း
၁၉၇၆ ခုႏွစ္တရက္မွာေတာ့ အထက္ဗမာျပည္ကုိ ခရီးထြက္ဖုိ ့ကိစၥတခုေပၚလာပါတယ္။မႏၱလးကုိေရာက္ေတာ့မႏၱေလးဘူတာၾကီးမွာရွိတဲ့ညီအကုိ၀မ္းကြဲေတာ္သူ ကုိရွာေတာ့လြယ္လြယ္နဲ ့ေတြ ့ပါတယ္။မေတြ ့ခံႏုိင္ရုိးလား သူ ့အေဖကမီးရထားဂါတ္ဗိုလ္ေလ။ ဒါနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူနဲ ့အတူ မုိးကုတ္-မန္း ကားဂိတ္မွာကားလက္မွတ္၀ယ္၊ သူတုိ ့အိမ္္(မီးရထားစီဘီလုိင္း)မွာတညအိပ္၊ ေနာက္ေန့့တခါမွမေရာက္ဖူးတဲ့့မုိးကုတ္ကုိခပ္တည္တည္နဲ ့့ထြက္ခဲ့တာပါပဲ။ဒီခရီးမွာ က်ေနာ္အမွတ္အရဆုံးက လက္ပံလွဆုိတဲ့ရြာေရာက္ေတာ့ခရီးသည္တင္ဘတ္စ္ကားရပ္ပီးထမင္းစားၾကပါတယ္။ ဆာလုိ ့လား-ရာသီဥတုေျပာင္းလုိ ့လား -အခ်က္အျပဳတ္ေျပာင္းလုိ ့လားေတာ့မသိ္ပါ ၊ ထမင္းေတာ္ေတာ္စားလုိ ့ေကာင္းတာကုိမွတ္မိေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ ့မုိးကုတ္ကုိေန၀င္ျဖိဳးျဖမွာ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။တည္းခုိခန္းတခုမွာတည္းပီး ေနာက္ေန ့မွာ မုိးကုတ္ေစ်းထဲကုိထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းထဲေရာက္ေတာ့ ကုန္စိမ္းတန္းမွာ က်ေနာ္ရွာတဲ့သူမကုိေတြ ့ရပါတယ္။ ရြက္ၾကမ္းေရခ်ိဳမ်က္ႏွာနဲ ့့တရုတ္တုိင္းရင္းသူတေယာက္ပါ။ က်ေနာ့ထက္ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အသက္ၾကီးပါတယ္။သူ ့ဆုိင္မွာၾကက္ဥ၀ယ္ရင္း-သူ ့ကုိက်ေနာ့မွာပါလာတဲ့ တက်ပ္တန္တပုိင္းေလးကုိအေပၚဆုံးမွာထားပီးပုိက္ဆံရွင္းလုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူကေတာ့က်ေနာ္ေပးတဲ့ပုိက္ဆံကုိယူ- အေပၚဆုံးကသူ ့ဆီမွာလဲရွိေနတဲ့ ့တက်ပ္တန္တ၀က္ျဖတ္ပုိင္းေလးကုိၾကည့္ပီးဂဏွာမျငိမ္ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒီလုိအဆက္အသြယ္မ်ိဳးကုိသူဘယ္ေလာက္ေစာင့္စားေနခဲ့ရတာပါလိမ္ ့။ ေဘးကသူ ့လုိဆုိင္ေတြကသူ ့လုိအမ်ိဳးသမီးေတြကနီးနီးကပ္ကပ္ပါ။ သူ ့မ်က္ႏွာကုိၾကည့္ပီး-သူမ်က္၀န္းေတြကုိၾကည့္ပီး သူတုိ ့ကပါနားလည္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိျပန္လည္ဆက္သြယ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါပီ။ ျပည္သူကုိအလုပ္အေၾကြးျပဳခြင့္ရခဲ ့ျပန္ပါပီ။ သူ--မ်က္ရည္ေတြက်ေတာ့မလုိ ျဖစ္ေနတုန္း က်ေနာ္သူ ့ဆုိင္ကထြက္မလုိ ့ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူကတုိးတင္းညင္သာစြာနဲ ့ညေနပုိင္းမွာသူ ့အိမ္မွာေတြ ့ဖုိ ့ဖိတ္ၾကားခဲ ့ပါတယ္။ သူ ့လိပ္စာကေတာ့က်ေနာ္သိပီးသားပါ။ သူဟာပါတီ၀င္တေယာက္မဟုတ္ပါဘူး၊ သာမန္ျပည္သူတေယာက္၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိယုံၾကည္ေလးစားတဲ ့ျပည္သူတေယာက္ပါပဲဗ်ာ။ သူ ့ေဘးဆုိင္ကအမ်ိဳးသမီးေတြကလဲ ပါတီနဲ ့မဆက္စပ္ခဲ ့ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္သူတုိ ့အားလုံးက်ေနာ့ကုိကူညီခဲ့ၾကတာေတာ့-က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ-မေမ့ႏုိင္ေၾကာင္းပါ-ဗ်ာ။ 

က်ေနာ ့ဦးေလး--ဂီတာေသာင္း
   က်ေနာ ့ဦးေလးကုိက်ေနာ္သတိတရစာဖြဲ ့ရတာက သူလုိလူမ်ိဳးဗမာျပည္မွာတေထာင္မွာတေယာက္    ေတာင္ရွိႏုိင္မယ္မထင္လုိ ့ပါ။ လြန္လြန္ကဲကဲေျပာရရင္ေတာ့တေသာင္းမွာတေယာက္ေပါ့။ က်ေနာ ့စာဖတ္ပီးမွ-မိတ္ေဆြမ်ားဆုံးျဖတ္ေပးၾကပါ။

က်ေနာ ့အေမရဲ့အေမမွာေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမေလးေယာက္ရွိပါတယ္။ မ-၃-က်ား-၁-ေပါ့့။ဒီထဲကမွ အခုက်ေနာ္ေျပာမွာက အေမ့အေမ(က်ေနာ ့အဖြား)နဲ ့သူ ့ညီမအေၾကာင္းပါပဲ။ အဖြားနာမည္က-ေအးရင္။ အဖြားညီမနာမည္ကလွရင္  တဲ့။ အဖြားတုိ ့ေမာင္ႏွမေတြဟာ  ဇာတိကသထုံပအုိ၀့္လူမ်ိဳးေတြပါ။ က်ေနာ ့အဖြားမွာ တဦးတည္းေသာ က်ေနာ ့အေမသာရွိပီး သူ ့ညီမမွာေတာ့သားေယာက်္းခ်ည္းပဲငါးေယာက္နဲ ့အငယ္ဆုံးသမီးတေယာက္ရွိပါတယ္။ 
၁  ။   အၾကီးဆုံးကဘၾကီးထြန္းၾကည္ျဖစ္ပီး စစ္တပ္ထဲ၀င္ခဲ့ရာက မဆလေခတ္မွာ အေရွ ့ဂ်ာမဏီကုိေငြစကၠဴပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ေရးပညာေတာ္သင္သြားရပီး ျပန္လာေတာ့ ၀ါဇီစက္ရုံမွာ မိသားစုလုိက္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀နဲ ့မဆလစစ္အစုိးရကုိေသတပန္သက္တဆုံးအလုပ္အေၾကြးျပဳ ခဲ့ရသူပါ။
၂ ။    ဒုတိယကအခုက်ေနာ္ေရးမယ့္ ဂီတာေသာင္းျဖစ္ပီး ငယ္ငယ္ကေက်ာက္ေရာဂါခံစားခဲ့ရတာေၾကာင့္ မ်က္လုံး-၂ဖက္မျမင္ခဲ့ရေတာ့ပါ။

...က်ေနာ့ဦးေလး-ဦးေသာင္းေငြ(ဂီတာေသာင္း)

အေမရဲ့ ေမာင္-တ၀မ္းကြဲေတာ္ပါတယ္-ငယ္ငယ္ကေက်ာက္ေရာဂါေၾကာင့္-မ်က္စိမျမင္ရွာပါဘူး-တူရိယာမ်ိဳးစုံတီးခတ္ႏုိင္ပါတယ္-ဘယ္လုိေလ့လာခဲ့သလဲေတာ့က်ေနာ္လဲမသိဘူး။ဗမာဂီတာကုိအက်ြမ္းက်င္ဆုံးပါ။က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကထဲကဦးေလးနဲ ့က်ေနာ္ကီးမကုိက္ပါဘူး။အေဖ့ရြာမွာတရက္မဂၤလာေဆာင္တခုမွာဦးေလးကစႏၵကိႏၷရီသီခ ်င္းကုိဗမာဂီတာနဲ ့ဆုိတီးသီဆုိေဖ်ာ္ေျဖေနပါတယ္။တရြာလုံးတိတ္ဆိတ္စြာနားေထာင္ေနၾကတာေပါ့။က်ေနာ္ငါးႏွစ္သားခေလးကသူ ့ေဘးကေနပီးသူ ့ကုိခ်ေၾကြးထားတဲ့စားစရာေတြကုိ၀င္ႏွဳိက္စားေနပါတယ္။သီခ်င္းဆုိတီးရင္းကိႏၷရီေမာင္ႏွံကြဲၾကတဲ့အခ်ိန္မွာဦးေလးကဂီတာတီးေနရင္းအတီးပုိဒ္မွာစကားေျပာအျဖစ္-ေလာကဓံတရားဆုိတာ-ဘယ္ျမင္ႏုိင္ပါ့မလဲခင္ဗ်ာ-လုိ ့ေျပာတာလဲၾကားေရာ-က်ေနာ္ကဦးေလးကုိေထာက္ခံပီး-ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ-မျမင္ႏုိင္ပါဘူးခင္ဗ်ာ-ကန္းေနပါတယ္ခင္ဗ်ာလုိ ့ေျပာခဲ့တဲ့ေကာင္ပါဗ်ာ-----
 ေနာက္ေန ့မွဆက္ရေအာင္ဗ်ာ